HSP & Gezondheid: het lichaam is als een tuin

IMG_0866

In deze blog lees je over John Jaarsveld en hoe hij zijn gevoeligheid gebruikt in zijn werk als acupuncturist en beoefenaar van traditionele Chinese geneeskunde.

1. Kun je ons meenemen in jouw levensloop? Hoe ben je gekomen tot waar je nu bent?

Ik geloof dat ik altijd al een interesse in het gedachtegoed uit China en vooral Japan heb gehad. In Leiden kwam ik in aanraking met meditatie, krijgskunsten en van daaruit in de geneeskundige tradities in Azië. Ik wilde graag een constructieve bijdrage kunnen leveren aan de mensen om mij heen, en shiatsu-massage leek me daar geschikt voor. Later ben ik doorgegroeid naar acupunctuur, en ben ik me gaan specialiseren in de Japanse acupunctuur van Kiiko Matsumoto sensei.

2. Hoe lang voer je al je praktijk Itchi-go? Wat dreef jou hiertoe? Wat betekent Itchi-go?

Ik ben begonnen met shiatsu, een Japanse massagemethode. Itchi-go, itchi-e is een uitdrukking die zowel in de Japanse theeceremonie gebruikt wordt als in de krijgskunsten. Het betekend “Één moment, één ontmoeting”. In de theeceremonie betekend dit dat we elkaar ontmoeten als gelijken, als mens, wat heel bijzonder is in de hiërarchische Japanse cultuur, om samen te genieten van elkaars gezelschap en van de thee. Straks is het weer voorbij en gaan we weer naar huis, ieder naar zijn eigen sores. In de krijgskunsten betekent het hetzelfde, maar zit er nog de bijbetekenis bij dat er misschien maar één naar huis gaat. Het is dus een bitterzoete uitdrukking, die zowel de kostbaarheid van het leven en de bijzonderheid van de ontmoeting van mensen uitdrukt als vergankelijkheid ervan.

3. Wat is de visie en missie van Itchi-go?

Het is belangrijk dat mensen echt wat hebben aan de diensten van Itch-go. Natuurlijk wordt niet iedereen “beter”, geen enkele arts of therapeut kan ooit de uitkomst van een behandeling met zekerheid voorspellen. Maar het doel is wel dat iedereen er iets mee opschiet, ook al is dat misschien tijdelijk. Ik houd er niet van als een dienstverlener (medisch of anderszins) me probeert te verplichten om een traject af te nemen, of probeert vast te leggen, en dat doe ik dus ook niet. Voor sommige mensen is het beter om een aantal keer te komen: het lichaam is als een tuin, en ik ben een tuinier die het water geeft, zodat de planten in de tuin weer kunnen groeien en bloeien, maar ik ga het niemand opleggen. Bij Itchi-go moet de menselijke maat centraal staan, zowel van de patiënt als van mij.

4. Ben je van jongs af aan al bezig met gezondheid?

Nee, eigenlijk niet. Toen ik jong was suggereerden veel mensen dat ik misschien maar geneeskunde moest studeren. Dat leek me niets. Of het achteraf een goed idee was geweest als ik wel geneeskunde was gaan studeren weet ik niet; het is natuurlijk een prima opleiding, maar ik weet niet of ik er tussen had gepast.

5. Omschrijf jezelf eens als hooggevoelig persoon. Wat waren jouw uitdagingen in het leven?

Ik kan enorm enthousiast zijn en hard werken, maar ook mijzelf opbranden. De grootste uitdaging is denk ik om tussen die uitersten door te laveren. Teveel over de top en de boel komt vast te zitten. Te weinig en, nou ja, hetzelfde probleem.

6. Hoe ziet jouw ideale werkweek eruit?

Ik houd van afwisseling. Op verschillende plaatsten werken. En bijleren, want ik houd van leren. Er komen langzaamaan vragen of ik mijn kennis wil delen in workshops, en dat vind ik ook erg leuk. Ik werk het liefste als “troubleshooter”: geef me een ingewikkeld probleem om op te lossen, daar wordt ik blij van.

7. Heb je een bepaald ritueel, voordat jij aan een werkdag begint?

Ha! Vroeger, voordat ik een gezin had, stond ik graag vroeg op om te mediteren en oefeningen te doen. Met een gezin lukt me dat gewoon niet, en werk ik vaak ‘s avonds tot laat door. Ik hoop dat ik op een gegeven moment weer een ritme kan oppakken, maar daar is nog niet echt zicht op.

8. Hoe hou jij jouw energie op peil als hooggevoelig persoon?

Ik kan echt bijtanken van het lezen van boeken. Dan moet ik wel genoeg energie en tijd hebben om ook daadwerkelijk een boek te pakken. Verder is het natuurlijk belangrijk om geen troep te eten, en ik probeer de hoeveelheid elektromagnetische straling te beperken door thuis geen wifi te hebben, en ook geen smartphone. Ik vind het erg jammer dat er vanuit de Nederlandse overheid zo weinig gedaan wordt om ethervervuiling tegen te gaan, en dat ook andere milieuvervuiling zo ontzettend weinig serieuze aandacht krijgt. Als een industrie zoveel troep produceert dat het een probleem wordt, dan is het heel jammer, maar dan moeten we het maar zonder die producten doen.

9. Hoe heeft Itchi-go bijgedragen aan jouw mentale, emotionele en fysieke ontwikkeling?

Itchi-go is natuurlijk een bedrijf, en er zit heel erg veel van mijzelf in. Tijd, geld, energie. Mark Silver zei eens dat een bedrijf als een kameel is, waarmee je door de woestijn trekt. De kameel zal je dragen en steunen, mits jij de kameel goed verzorgd. Misbruik de kameel, of eet hem op, en je bent ook je schip door de woestijn kwijt. Itchi-go heeft mij geleerd goed voor mezelf te zorgen. Ik denk dat voor veel bedrijven, zeker als ze te groot worden, geldt dat vooral gezien worden als iets waar je zoveel mogelijk geld uit trekt. De relatie tussen het bedrijf en de mensen is zoek, en als de relatie verdwijnt, dan komen de slechte kanten te voorschijn. En uiteindelijk verliest dan iedereen, de eigenaar, de werknemers en de klanten. En daarmee de hele maatschappij.

10. Hoe komt jouw hooggevoeligheid tot uiting en hoe gebruik je dit in jouw werkzaamheden als acupuncturist?

Voor acupunctuur hoef je geen speciale gave te hebben, alleen een normaal verstand en wat empathisch vermogen. Maar een belangrijk verschil tussen de Traditionele Chinese Geneeskunde en de Moderne Industriële Geneeskunde is wel dat niet de machine die diagnosticeert centraal staat, maar het lichaam en de geest van de behandelaar. Dat moet voldoende getraind en scherp zijn om subtiele verschillen waar te nemen. Het beeld dat in de klassieke Chinese literatuur wordt gebruikt is dat van een bel: die zal met een andere bel mee-resoneren, als die wordt aangeslagen. Maar dan moet hij wel “vrij” hangen en niet vastzitten in zijn eigen dingen.

Dank je wel voor het delen van je verhaal John! Bezoek ook eens zijn website: Itchi-go praktijk voor Japanse acupunctuur in Den Haag, Zoetermeer en Leiden. 

Advertenties

Woede: hoe kan ik mijn ouders de schuld geven? 

img_4914

Boos kunnen zijn is bevrijdend. De emotie woede heeft vele functies. Het zorgt ervoor dat je de zware energie van de ander meer op een afstand kan houden. Het laat zien dat je voor jezelf opkomt én het geeft je grenzen aan. Uiten dat je boos bent is ook een manier om verdriet te ventileren.

De manier waarop “boos zijn” bevrijdend is, is als je alle remmen loslaat en overal lak aan hebt. Lak aan loyaliteit en respect ten opzichte van bijvoorbeeld je ouders, lak aan iemand niet de schuld willen geven of iemand niet iets kwalijk willen nemen. Wees boos! Neem het de ander wél kwalijk dat hij of zij jou pijn heeft gedaan. Het is jouw geboorterecht om boos te zijn. Nog liever, het is jouw geboorterecht om van gehouden te worden, maar sommige mensen weten simpelweg niet hoe ze van iemand kunnen houden en zadelen jou op met angst, verdriet en woede.

Dit alles vertel ik je met één “mits”, namelijk: wees boos in een voor jou veilige omgeving, een omgeving waarin je alle ruimte krijgt om je boosheid in detail te voelen. Het uiten van woede is naast bevrijdend ook destructief. Het wordt destructief als je je woede uit in een relatie die deze woede niet aankan. Het destructieve zit ‘m in het maken van verwijten en veroordelingen die de potentie hebben een relatie koelbloedig af te laten lopen.

Dus, word boos in een voor jou veilige omgeving. De veilige omgeving waarin ik in eerste instantie naar verwijs is mijn coachingpraktijk. Maar het kan ook je huis zijn of een afgelegen stuk strand, het bos, de polder, wat voor jou veilig voelt. Ik bevraag en geef alles terug wat ik zie bij de mensen die ik begeleid. Als ik iemand hoor zeggen dat ze haar ouders niet de schuld kan geven, maar zichzelf wel de schuld geeft van hoe haar leven is verlopen, kaats ik terug hoe dat kan. Als antwoord ontving ik een gezichtsuitdrukking dat een mix was van verbazing, opluchting en blijdschap.

‘Hoe kan ik mijn ouders de schuld geven? Dat kan ik toch niet maken. Ze hebben alles voor me gedaan, ze waren er altijd voor ons. Als ik naar jeugdfoto’s kijk, zie ik hoeveel mijn vader met ons heeft ondernomen.’ Maar thuis werd er niet over gevoelens gesproken. Verdriet werd weggedrukt. Fysieke pijn werd weggedrukt. Je mag hen de schuld geven, wetende dat niemand schuld draagt. Het is slechts een manier om verdriet en woede te kanaliseren.

Zij kregen de pijn door van hun ouders, het kan zelfs zijn dat de pijn generaties lang is doorgegeven. Dat jij voor emotionele ontwikkeling kiest, betekent dat je de pijn wilt doorvoelen, vanuit jouw energie wilt leven en hiermee toewerkt naar een leven in goede mentale, fysieke en emotionele gezondheid.

Wil je meer lezen over hoe je onderbewuste woede bewust kunt maken? Bestel het eboek ‘Ben ik boos? Dan mag dat!’ 

 

Ouderschap: Papaaaaa, we moeten NU echt gaan

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (48 of 48)

In deze blog leer je mijn partner Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een introductie tot alles wat hij met jou wilt delen over papa zijn. 

Wie ben jij als papa?
Ik ben vader van 1,5 kind. Mijn dochter is vijf jaar en mijn tweede kind wordt waarschijnlijk volgende week geboren. In het begin van het vaderschap liep ik vaak tegen de lamp. Ik vond dat mijn dochter stil moest zijn omdat zij keihard huilde. Ik heb erg gevoelige oren. Logisch, dacht ik. Maar goed, zij moest eten, een schone luier of een boertje laten. Ook logisch.

Ik heb veel geleerd van mijn dochter, dat spelen de bron van het leven is en wat voor irritante zeik vader ik was. Hoewel veel mensen denken dat volwassen worden een doel in het leven van een kind is. Heb ik geleerd dat kind blijven het eigenlijke doel is. Blijven spelen, willen ontdekken, creëeren, lachen, gevoelens uiten. De kind-mindset behouden is nu een doel in mijn leven als vader. Laatst was ik met mijn dochter in de speeltuin, het was al 18.00. Toen riep mijn dochter voor de tweede keer; papaaaaa, we moeten NU echt gaan, mama heeft het eten al klaar. Het gaat de goede kant op.

Hoe denk je over de ouder – kind relatie?
Een relatie is altijd een wisselwerking; geven en nemen op allerlei gebieden. Ik zie mijn dochter als gelijke; ik leer van haar, zij leert van mij. Het feit dat ik ouder ben en meer heb meegemaakt dan zij, betekent niet dat ik per se meer weet. Misschien weet zij wel meer, voelt zij wel meer dan ik, juist omdat ik meer heb meegemaakt. Heel simpel gezegd: zij is nog puur, ik een stuk minder.

Het grootste probleem van volwassenen is dat we volwassen doen. Wij volwassenen, goede, verstandige burgers, gedragen ons voornamelijk naar de sociaal maatschappelijke maatstaven. Wij geven voornamelijk door wat onze ouders door hebben gegeven aan ons. Hier zitten positieve en negatieve kanten aan. Die negatieve kanten houden ons klein. We voelen niet meer waar we echt gelukkig van worden, durven niet meer ons talent te gebruiken, hebben werk wat misschien ok verdient, maar waar we totaal geen passie voor voelen.

We zijn opgegroeid in een angstmaatschappij. Wij hebben geleerd bang te zijn. Voor onze gezondheid en de dood. Voor een slecht cijfer. Voor electriciteit. Voor vuur, de vijver, verkeer etc. Terwijl we ook met het vertrouwen en speelse motivatie van een kind de wereld kunnen ontdekken. Sterker nog, volwassenen met de kind-mindset, zijn veel creatiever en voelen zich gelukkiger.

Wat maakt jou woest als vader?
Mijn eigen opvoed fouten. Zoals vinden dat mijn dochter stil moet zijn als zij wil praten, vinden dat zij stil en recht moet zitten op een stoel, uit ‘veiligheid’ tegen mijn dochter schreeuwen ‘kijk uit!’ of ‘blijf af!’ ‘voorzichtig’! Dit is aangeleerd sociaal gedrag wat niks te maken heeft met ‘normaal’ of natuurlijk gedrag van een kind. Het is sociaal culturele bullshit, veelal gebaseerd op mijn eigen angsten. Waar ik nu gelukkig van af ben! Oef! Dat scheelt

Ik herken dit ook bij andere ouders, van de honderden kinderen die ik les geef. Bij vrienden, familie, in de supermarkt in de speeltuin, en dan denk ik ‘waaauuw, wat kut.’

Een volgende keer meer…

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Workshop hooggevoeligheid: omgaan met onze voelsprieten

woman

Op zondag 15 december kwamen we met zijn tienen bij elkaar voor een workshop over emotiemanagement voor hooggevoeligen in Utrecht. De laatste maanden heb ik gemerkt dat Utrecht wel een hele handige locatie is; deelnemers kwamen deze keer uit Hilversum, Breda, Wijchen, Diemen, Dussen en Maassluis. Tijdens de introductieronde liet ik iedereen aan het woord over wie ze in het kort zijn. Wat voor werk doe je? Hoe lang weet je al dat je hooggevoelig bent en wat verwacht je van deze workshop? Wat me opviel was dat de meeste geen bijzondere verwachting hadden van wat ze uit deze workshop wilden halen. Ze waren voornamelijk benieuwd naar wat er zou komen, alles was welkom. Een aantal hadden wel een duidelijke verwachting en dit zorgde voor de nodige gespreksstof.

Deze keer lag de nadruk op het omgaan met onze voelsprieten. Elke deelnemer had wel een mooi verhaal over hoe gevoelig hun zintuigen zijn. Bijvoorbeeld het verhaal over in lichte paniek raken van onverwachtse harde geluiden in het openbaar of wanneer haar man de pannen uit het rek pakt. Het klingelen van de pannen irriteerde haar, maar pas na een aantal keren, vroeg ze of hij hiermee rekening wilde houden. Vanaf dat moment lette hij erop en had zij daar geen last meer van. Dit deed mij denken aan het gevoelige gehoor van mijn man. Als ik de afwas doe, doet hij steevast de deur dicht. Of als de muziek aanstaat en hij wilt een gesprek met mij aangaan, dan vraagt hij eerst of de muziek uit mag.

Naast het delen van verhalen en tips over onze zintuiglijke waarnemingen bespraken we een aantal hooggevoelige karakteristieken. Ik had dit keer gekozen voor: bewust, behulpzaam, rechtvaardigheid, natuur, creatief en gezondheid. Deze karakteristieken hadden zeker sterke raakvlakken met onder andere de aanwezige paardenkenners, natuurgeneeskundige therapeute, violiste, leerkracht en autoverkoper. De behulpzaamheid van de aanwezigen werd voelbaar op het moment dat een deelnemer duidelijk om tips vroeg: ‘Hoe kan ik omgaan met de geluiden van leerlingen die aan het knutselen zijn?’ (geluiden in de vorm van geklets en aanspraak die op de juf wordt gedaan) Vervolgens regende het aan alle kanten met tips!

Verder werd het voor een aantal mensen nogmaals heel duidelijk dat hooggevoelig zijn niet per se inhoudt dat het makkelijk is om vanuit het gevoel te leven. Eén van de deelnemers zou namelijk graag een grote rode knop bovenop zijn hoofd willen hebben. Met één druk op de knop zou hij het liefste vanuit zijn hoofd naar zijn hart schieten, zodat hij vanuit hier verder kan leven. Verder staat hij voor een mogelijke carrière switch. Na elf jaar als autoverkoper gewerkt te hebben, wilt hij het liefste iets met zijn handen gaan doen. Bijvoorbeeld meewerken aan het lassen van treinsporen.

Bij elke deelnemer werd wel iets geraakt dat meer aandacht behoeft. Dat vind ik toch wel één van de meest bijzondere resultaten van het begeleiden van deze workshop. Door middel van het delen van persoonlijke verhalen en het delen van tips worden we bewuster van de stappen die we kunnen nemen. Stappen die ons weer een stukje verder helpen in het leven.

Lijkt het je interessant om deze workshop bij te wonen? Klik hier voor de Orchid of Life Agenda.

Pillen tegen pesten en burnout

Hoe kan het dat een huisarts anti-depressiva voorschrijft wanneer iemand op het werk wordt gepest zonder zelfs maar een doorverwijzing naar een psycholoog?

In mijn opinie: dit is duidelijk een huisarts die de farmaceutische industrie ondersteunt. Onprofessioneel. Mensen die in een bepaalde fase van hun leven minder sterk in hun schoenen staan, krijgen anti-depressiva in hun strot geduwd. Vervolgens zijn ze verslaafd, bij het afkicken krijgen ze afkickverschijnselen en denken ze de pillen nodig te hebben. Eenmaal afgekickt voel je je opeens écht depressief! Dan maar weer aan een lichtere versie van de vele soorten anti-depressiva. Aayyayay., waar gaat dit heen?

De dame in kwestie voelde zich niet lekker. Ze had last van paniekaanvallen en stress uitte zich door middel van zweten, rood aanlopen in gezicht en hals en kloppingen op de borst. Vanuit mijn standpunt ben ik ervan overtuigd dat hieronder emoties schuilen die gehoord willen worden. Omdat je vaak zo een twee drie niet weet waardoor het komt, laten de symptomen zich eerst zien: zweten, stotteren, een trillend ooglid, kloppingen op de borst, pijntjes in het lichaam die niet te definiëren zijn enzovoorts.

Zodra je erachter bent waardoor je die verschrikkelijke stress en paniekaanvallen ervaart, kun je de angel eruit trekken. De angel die staat voor belemmerende gedachten en emoties die je dicht laten klappen. Erachter komen welke gedachten en emoties dit zijn, is een kwestie van opkomen voor jouw gezondheid, openstaan voor wat je werkelijk voelt en de juiste mensen om je heen verzamelen die je hierbij kunnen begeleiden; zowel mentaal als fysiek.

Het verhaal van deze dame deed mij denken aan wat ik zelf met een huisarts had meegemaakt. In 2002 ging ik naar de huisarts met de volgende symptomen: vermoeidheid, concentratieverlies en lusteloosheid. Hij hoorde mijn verhaal aan over mijn werksituatie (ik werkte dertig uur op een sportschool en daarnaast deed ik een fulltime studie) en recente ontwikkelingen. Met de mededeling dat de wachttijd voor een consult met een psycholoog van Parnassia heel erg lang zou duren, schreef hij mij een recept uit voor anti-depressiva. Anti-depressiva!! Verbouwereerd stond ik op, sloeg de deur achter me dicht en heb hem nooit meer terug gezien. Wat een eikel.

Destijds was ik mij nog niet bewust van de kwaaltjes van de farmaceutische industrie en andere gerelateerde zaken. Maar wat ik wel wist, was dat ik absoluut niet depressief was. Ik stond positief in het leven, maar was uitgeput. Ik vind het verschrikkelijk dat er mensen zijn die zich voordoen als een hulpverlener en ondertussen je iets proberen aan te smeren wat ten nadele is voor de gezondheid. De enige persoon die je kan vertrouwen is jezelf. Mensen, kom op voor je eigen gezondheid, ontdek andere wegen en laat je geen depressiviteit aanpraten.

Burnout: laat je niet gek maken

Je partner burnout. Tot niks toe in staat. Niet meer logisch kunnen nadenken. Meegevoerd worden in een alles verwoestende tornado. Laat het gewoon gebeuren. En ‘Laat je niet gek maken’. Dit is vooral een boodschap aan mezelf. Gisteravond balanceerde ik op het randje van ‘gek worden’.

Arnold en Amé zijn nu in de woonkamer. Ze zijn al wakker vanaf half 7 ‘s ochtends. Ik heb vanaf dat moment nog half liggen slapen tot 8 uur. Wat voel ik me wazig. Het is verschrikkelijk! Gisterenavond heb ik alles in geuren en kleuren aan een goede vriendin verteld. Volledig in tranen en een hoofdpijn die als een raket via mijn schouder langs mijn nek naar mijn hoofd werd gelanceerd. Ik heb haar zelfs verteld over de gedachte dat het beter is om uit elkaar te gaan. Ik trok het niet meer. Dat was gisteren.

Vandaag voel ik me beter. Die gruwelijke emoties van gisteren zijn eruit. Gisteren was het een hel op aarde. Die blinde vlek van Arnold is verwoestend. Ten eerste voor zichzelf en zodra hij het met mij deelt, wordt het ook mijn probleem. Hij heeft namelijk mij nodig om daadwerkelijk in zijn valkuil te stappen. En daarvoor laat ik me niet gebruiken. Als het een paar weken later was voorgevallen, had ik niet zo emotioneel gereageerd. Dan kon ik meer zen reageren, maar zo kort na ons vorige gesprek over valkuilen. Nee!

Can you believe it? Het is ongelooflijk, maar zo waar. Het heeft écht plaatsgevonden!! Van ‘s ochtends tot ‘s avonds laat 23.00 uur was het hel. Arnold was om half 10 thuis van de capoeira les en toen was ik nog niet uitgepraat. Die blinde vlek. Die blinde vlek maakt hem blind voor alles. Voor werkelijk alles dat belangrijk is. Het verwoestende zit ‘m in het feit dat hij totaal voorbij ging aan onze gezondheid, aan dat ik al een aantal weken niet mee heb kunnen doen aan de capoeira lessen, aan zijn beste vriend die een Spring-event organiseert waarvan hij doodleuk zei dat ‘we zaterdag niks hebben staan’; het Spring-event is aanstaande zaterdag! Maar vooral aan zijn eigen gezondheid.

De week ervoor was hij niet eens in staat om de vrijdag lessen te geven!! En dan durft hij mij aan te bieden dat ik de hele zaterdag voor mezelf heb. Wanneer was de laatste keer dat ik een hele dag voor mezelf had? Ik kan het me niet herinneren. Als mama, part-time coach (deze rol heb ik voorlopig op hold gezet) en vrouw van een burnout partner blijft er weinig tijd over. Onze emotionele ontwikkeling draait op volle toeren. We zijn meer dan full-time bezig. ‘s Nachts gaat de emotionele ontwikkeling gewoon door, in onze dromen. In vooràl onze lucide en paranormale voorspellende dromen.

Gouden tip voor burnout relaties

Wat een bizarre ochtend. Ik was met het juiste been uit bed gestapt. Ik had zin om naar capoeira te gaan. Alles werd verpest door Arnold’s gebrek aan inzicht, communicatie en vooràl zijn blinde vlek. Het intense verlangen naar vrijheid. Vrijheid in mentaal en fysiek opzicht. Dat is waar hij al zo lang naar verlangd. Ik geef hem groot gelijk, maar ik laat het niet ten koste gaan van mijn eigen gezondheid.

Het leren kennen en blijven herkennen van je fysieke en mentale grenzen wanneer je herstellende bent van een burnout is een enorme uitdaging. Heel vaak ben ík Arnold’s definitieve GRENS. Vanochtend werd weer hetzelfde riedeltje afgespeeld. Als ik een boek over burnout zou gaan schrijven, zou het héél saai worden. Ik zou je namelijk meenemen door diepe dalen en hoge toppen. Alle valkuilen zou ik tot in detail omschrijven, zodat je er strontziek van wordt. Nee, doe mij maar geen burnout. Dat is zó vermoeiend!! Helaas hebben we het niet voor het kiezen. Een burnout is voor de mensen die hier aanleg voor hebben haast onvermijdelijk.

HIj begon over aankomend weekend. ‘Zaterdag hebben we nog niets staan en zondag zouden we naar de rommelmarkt gaan in de Weimarstraat. Maar daar hoef ik niet per se naar toe. We kunnen het beter rustig aan doen’ Dit had ik gepland in het kader van promotie van de capoeira kinderlessen. Ik vond het prima. Wat ik niet zo prima vond, was dat hij eventueel wél naar een roda zou willen gaan. Zijn drijfveer was positief, maar niet realistisch. Ik zeg je, valkuilen zijn uiterst bedriegelijk. Als herstellende van een burnout is het belangrijk om te doen wat je aan kan. Daar ging hij met dit voorstel regelrecht aan voorbij.

Afgelopen week had een goede vriend waargenomen voor de vrijdaglessen. Het was de eerste week van een drukker programma met meer capoeiralessen en afspraken buiten de deur. Hij trok het niet meer. Met dit in mijn achterhoofd kon ik niet blij worden van zijn voorstel om aanstaande zaterdag helemaal voor mezelf te hebben, zodat hij de zondag eventueel naar die roda kon. Realistisch gezien ben ik degene die zaterdag weer 100% mama mag zijn en hij niet eens de energie heeft om een rondje Haagse bos te doen.

Je hoort het al. Mevrouw van de burnout partner was geflipt. En terecht! Hij botste keihard tegen de Chinese muur op. Zijn grens. Moi. Het leek wel alsof het gesprek van vorige week helemaal niet had plaatsgevonden. Eenmaal uit zijn valkuil gestapt, lopend op heldere wegen van licht, bedankte hij me voor wat ik hem had terug gegeven: woede, frustratie, teleurstelling en verdriet. Ik heb hier geen zin meer in.

Gouden tip
Soms is het goed om je partner zelf het licht te laten ontdekken en soms is het noodzakelijk om hem of haar de waarheid te vertellen.

Meer informatie over burnout, zie hier www.burnin.nl