HSP: vertrouwen op wat er is en wat er komt

IMG_3372

Met de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen op vrijdag 28 augustus en de lezing over hooggevoeligheid en relaties op zondag 30 augustus trapte ik dit seizoen aan groepsactiviteiten af met 19 weken zwangerschap. Ik heb deelnemers mogen ontvangen uit Den Haag, Leiden, Zwolle, Zwijndrecht, Dordrecht, Nieuwerkerk aan den IJssel en Hazerswoude dorp. Heel verrassend ten opzichte van de eerste keer dat de lezing plaatsvond en het gros uit Den Haag kwam.

De inhoud van de workshop wil ik samenvatten met het benoemen van de thema’s: vriendschap, reizen, je hooggevoelige zelf zijn, werk, seksualiteit, familie patronen en relaties en het rouwen om dierbaren. Vooral het laatste thema maakte heel wat in mij los, maar het duurde nog twee dagen, voordat het door een samenloop van omstandigheden volledig tot mij doordrong.

Na afloop van de workshop ontving ik per e-mail het volgende bericht:

“Dank je wel voor de workshop. Het was erg interessant en verrassend om te zien dat we om een bepaalde reden bij elkaar werden gebracht. Mooi die synchroniciteit.”

Hoe deze workshops telkens weer mensen bij elkaar brengen die het nodige aan elkaar te vertellen hebben, is waanzinnig bijzonder. Ik had het echt niet kunnen regisseren. Het enige wat ik doe is het prikken van een datum voor de workshop. Dit meng ik met mijn intentie om een fijne en veilige sfeer te creëren waarin mensen zichzelf kunnen zijn en de rest volgt vanzelf.

Vertrouwen op wat er is
Zondagochtend was ik begonnen met het voorbereiden voor de lezing. Eerder zag ik geen kans. In drie kwartier nam ik de inhoud van de lezing door. Dit was mijn voorbereiding. Mijn hoofd stond er niet naar om het te onthouden. Vlak voor de inloop tijd was ik de laatste zaken aan het klaarzetten. Ik liep op de trap in het schoolgebouw en opeens overviel mij iets magisch; ik zag en voelde de opzet van de lezing, hoe ik de onderwerpen aan elkaar zou rijgen. Dit gaf mij enorm veel rust.

Na de lezing hooggevoeligheid en relaties ontving ik het volgende bericht:

“Hartelijk dank voor de fijne middag! Er kan veel informatie op mij af, veel bevestiging voor mij en tegelijkertijd zette het mij enorm aan het denken. Wat wil ik weten? Wat zijn mijn vragen? Ik was even uit balans tijdens het eerste stukje wat je vertelde over werk relaties. Kennelijk heb ik een hoop nog niet verwerkt.”

Geweldig dat het bijwonen van een workshop of lezing mensen zoveel kan opleveren aan herkenning en bevestiging van wie ze zijn!

Je kunt het je vast niet voorstellen, maar regelmatig na het begeleiden van groepsactiviteiten laat ik de nodige tranen om de boel te ontladen. Niet alleen tranen omtrent de verhalen en indrukken, maar vooral wat het in mij had geraakt. Na de lezing hadden we familie te eten. Ik aanschouwde hoe mijn dochter (5 jaar) en haar oom! (6 jaar, ik bespaar je de de uitleg over hoe dit kan) herinneringen ophaalden aan haar derde verjaardagsfeestje. Ze had het album gepakt om het aan hem te laten zien. Ze zien elkaar niet vaak, hooguit twee tot drie keer per jaar. Zo mooi, hoe een vijf-jarig meisje en een zes-jarige jongen met elkaar lachen over hoe ze elkaar nat spoten met waterpistolen. ‘s Avonds op de bank gingen mijn gedachten naar hun contact, hun contact was vrolijk, speels en tijdloos.

Vertrouwen op wat er komt
Vanuit hoe hun contact mij ontroerde en de schaterlach die ze met elkaar deelden, gingen mijn gedachten naar mijn vader die in 2007 overleed. Wat er door mij heen ging: ooit zal ik weer herinneringen met hem, mijn oma en opa ophalen en dan zal het zijn alsof er geen tijd is verstreken. Wederom overviel mij een hartverscheurend huilen, rouwen is tijdloos. Een gemis van jaren wordt niet zomaar gevuld. Toen ik een peuter was verliet hij ons gezin. Pas na zijn overlijden kreeg ik contact met hem. Ik ontving zijn steun bij het rouwproces via synchronische gebeurtenissen. Eén jaar na zijn overlijden was ik een weekend aan het toeren met de familie van mijn vader en we eindigden aan zijn graf. Na deze intensieve dagen met een scala aan nieuwe Chinese familie indrukken was ik kapot; lichamelijk en geestelijk door elkaar geschud.

Arnold, mijn partner, kwam terug van een weekend bij zijn ouders en kwam in de trein het tijdschrift Happinez tegen. Kleine kans dat je zo’n luxe blad in de trein tegenkomt. Hij liet mij een artikel lezen over Bram Vermeulen. In dit artikel staat dat zijn vrouw contact met hem kreeg via een healer, hij vertelde over zijn leven na de dood en over hoe hij nog in verbinding stond met zijn dierbaren op aarde. Ik durfde niet verder te lezen, in plaats daarvan uitte ik een hartverscheurend verdriet. Ik voelde de aanwezigheid van mijn vader, hij communiceerde via Arnold via de teksten in dit artikel. Kort hierna ontving ik bezoek van een vriendin en zij gaf mij een cd van Bram Vermeulen cadeau. Mijn hart sloeg over, ik hapte naar adem. Ik had nog nooit van deze artiest gehoord en dit was de tweede keer in korte tijd dat hij op mijn pad kwam. Tijdens het luisteren was het natuurlijk weer huilen geblazen.

Ik ben ervan overtuigd dat alles komt wanneer de tijd rijp is. Hele heftige gebeurtenissen verwerk je niet in één keer én je kunt er geen tijd aan vastknopen. Hoe graag je dit misschien wel zou willen. Het is een vloeiend gebeuren. En wat je wel en niet aan emoties kunt toelaten is afhankelijk van hoe je in het leven staat. Dat ik sinds kort lezingen geef over mijn werk gaf mij de kracht en bevestiging dat ik weer een deel van het verdriet kon verwerken. Hoe bijzonder blijft het dat ik samen met de deelnemers heftige thema’s bespreekbaar maak en na afloop iedereen lachend de groepsactiviteit zie verlaten. Dat raakt mij. Blijf lachen, want zo ben je op je mooist! Alhoewel, na het delen van mijn rouwproces wil ik je op het hart drukken dat huilen er net zo goed bij hoort. Sluit vriendschap met je tranen en ze zullen je niet meer tot last zijn. Zij zullen jouw emotionele bevrijding vormen.

Extra: Klik hier voor een lied dat ik met je wil delen. 

Wil je ook een keer een workshop of lezing bijwonen? Bekijk de Orchid of Life Agenda hier! 

Advertenties

Jofabi: mijn stijl van fotograferen brengt mij altijd heel dicht bij dieren

Bries collage

Bries collage

Vier jaar werk ik als dierenfotograaf. In die vier jaar tijd heb ik kennisgemaakt met veel dieren. Voor het merendeel honden, grote en kleine, en katten, maar ook een konijn, cavia en papegaai zijn voorgekomen en vorige week zelfs mijn eerste paard.

Die vier jaar zijn turbulent geweest, met in het begin wisselend resultaat. Vaak ging ik na een fotosessie met wanhoop in mijn hart naar huis. Gelukkig was dat gevoel meestal niet terecht.

Mijn stijl van fotograferen brengt me altijd heel dicht bij dieren. Door mijn band met dieren laten dieren dat toe. Hierdoor ontstaan prachtige close-ups waarbij je soms het gevoel krijgt dat je het dier kunt aanraken en recht in de ziel van het dier kunt kijken. Met ieder dier is het resultaat van de fotosessie anders. Dat ligt aan het karakter van het dier, maar ook het uiterlijk speelt mee. Dat heeft al voor heel wat spannende kennismakingen geleid. Een fotosessie die warme, grappige herinneringen oproept, is de fotosessie met de enorm grote Briard, Bries. Verschillende hondenrassen zijn voorbij gekomen, van chihuahua’s tot Duitse doggen. Ik was dus al grotere honden gewend.

Mijn stijl van fotograferen gezien hebbend, maakte de eigenaar van Bries zich enigszins zorgen. Bries was enorm groot en had veel haar. Het bange vermoeden bestond dat het resultaat van de fotosessie er uit zou zien als een promotie voor een kappersreclame. Deze gedachte en de grootte en het uiterlijk van Bries bood een extra uitdaging voor me om de fotosessie tot een succes te maken. Met een lichte tegenzin en twijfel of het deze keer wel zou gaan lukken, ging ik op weg naar de fotosessie met Bries.

De kennismaking met Bries was hartverwarmend. Inderdaad, Bries was groot en het lange haar hing wild voor zijn ogen. Door de flinke bries die waaide, was het kapsel van Bries echter geen obstakel. Bries ging zijn gang in de tuin en ik moest een keuze maken. Of een uur achter hem aan hollen of een andere truc bedenken. Met een piepkip trok ik zijn aandacht en spelenderwijs heb ik prachtige beelden van Bries gemaakt. Wat me ontroerde en vertrouwen gaf was dat Bries zo’n heel erg lief karakter had. Het piepkipje kwam hij steeds bij me terugbrengen, zodat ik het weer kon weggooien. Geen grom kwam er aan te pas.

Het resultaat van de fotosessie is prachtig geworden. Door de gedachte van de eigenaar heb ik geprobeerd op een andere manier naar Bries te kijken en me aangepast aan de omstandigheden. Deze ervaring heeft me wel bewust gemaakt van het feit dat ik meer een dierenmens dan een mensenmens ben. Maar uiteindelijk is het resultaat dat uit een fotosessie komt het belangrijkste. Want daar doe ik het voor.

Nog meer over Jofabi:
Visie en missie van Jofabi dierenfotografie
Jofabi -Jolanda Boekhout Dierenfotografie
Dierenfotografie Jofabi: Danah
Een wereld vol liefde geschoten door Jofabi

Coachee Michael: ik was weer verbaasd dat ik het helemaal zelf mocht bepalen…

In de maand juni lees je een aantal coachingverhalen* van Michael in een reeks van 3 blogs. Op deze manier kun je zijn persoonlijke ontwikkeling volgen en een idee krijgen over wat lifecoaching voor iemand kan betekenen. En natuurlijk wat het eventueel voor jou kan betekenen.

In de blogs lees je delen van het complete verhaal. Het complete verhaal van zijn coachingtraject verschijnt, na 4 maanden lidmaatschap, als bijlage in de Orchid of Life nieuwsbrief. Ben je geïnteresseerd in het hele verhaal? Word dan lid van de Orchid of Life Nieuwsbrief. Op de homepage van de Orchid of Life website kun je je opgeven voor deze nieuwsbrief. Wil je ‘m eerder ontvangen, dan kan dat. Vraag het complete verhaal aan via mijn mailadres: orchidoflife@gmail.com.

De nieuwsbrief verschijnt 1x per maand. Als welkomstcadeau ontvang je 2 maanden lang, elke 2 weken, 4 gratis lessen over persoonlijke effectiviteit. De cursus heet ‘Ja-zeggen’ tegen jezelf’.

*De verhalen zijn gepost met zijn toestemming.

Deel 2: Ik was weer verbaasd dat ik het helemaal zelf mocht bepalen
De tweede sessie met Chungmei was wederom een succes. Meteen werd ik verrast door haar eerste vraag: “Wat zijn je verwachtingen van deze tweede sessie?”

Ik antwoordde: “Dat we deels teruggaan naar de vorige keer en dat we dan vervolgens weer een stap verder gaan”. Ze beaamde dit, en vroeg een soortgelijke, maar dan nog iets specifiekere vraag: “Waarmee wil je deze sessie beginnen?”.

Ik was weer verbaasd, verbaasd over dat ik het helemaal zelf mocht bepalen…Ze voegde toe: “Je bent dirigent van je eigen leven, dus ook tijdens dit gesprek. Dan kan je alvast voelen hoe dat is…” Na even nadenken, dacht ik: “Ik denk dat we weer terug moeten gaan naar de emoties die ik vorige keer voelde…” Ook dit leek in goede aard te vallen, en ze vroeg aan mij welke emoties het waren. Ik kon het niet helpen om op een gegeven moment te glimlachen, omdat ik besefte dat Chungmei dit proces reeds gestart was door de laatstgenoemde vraag te stellen.

Ik voelde me niet gelukkig als ik stotter, zei ik. Hierna moest ik huilen. Wat zit hier dan achter? Vroeg Chungmei. Ik zei ‘onzekerheid’, ‘de herinneringen van vroeger’, … Ze knikte, en vroeg door: “Maar deze stotterherinneringen zijn ook ooit begonnen….wat ging hier dan aan vooraf?”

Wordt vervolgd…
Lees ook Deel 1: Dat ik niet gelukkig ben…

Gecoacht door Chungmei Cheng
Life Coach voor Orchid of Life ~ Life Coaching
Heb je behoefte aan een coaching sessie? Ga voor een introductiesessie van 1.5 uur.

Opruimingsdrang: geef eraan toe!

Er is een reden waarom je wilt gaan opruimen. Waarom je spullen, kleding, schoenen waar je nooit meer naar omkijkt de deur uit wilt doen. Het is teveel. Je wordt telkens geconfronteert met ruimtegebrek en een onrustig gevoel. Twee jaar geleden wilde ik al mijn oeroude Adidas sneakers wegdoen tijdens een verhuizing, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen. Simpelweg omdat er zoveel herinneringen kleefden aan deze verlopen sneakers. De street dance lessen die ik heb gegeven op deze schoenen, de r&b en soul concerten die ik heb bezocht en niet te vergeten de festivals.

Na Brazilie stond het besluit vast. We hadden veel Braziliaanse muziekinstrumenten meegenomen. Alles had een plekje nodig. De Adidas sneakers gingen naast vele andere oude schoenen, kleding en een megastapel aan documenten de deur uit! I made up my mind. Terwijl ik bezig was met opruimen, besloot ik er een foto van te maken. Dan had ik minstens nog een foto. Fysiek had ik besloten om er afstand van te doen, maar ergens waren ze mij te dierbaar. Een foto maakte het helemaal goed en ik kon de opruiming voortzetten. De langverwachte opruiming duurde een week.

Ik had nog een leuk gesprek met een vriendin over een stapel projecten die ik had gemaakt voor de studie communicatie. Deze wilde ik nog wel een keer inkijken, maar in mijn achterhoofd wist ik dat ik de afgelopen 2 jaar niet een keer door deze werkstukken had gebladerd. De tijd was aangebroken. Mijn vriend drong erop aan dat ze vanuit haar psychologische werkachtergrond iets zinnigs zou zeggen waardoor ik de werkstukken weg zou gooien. En voila, zonder dat ze het wist, maakte ze een provocatieve opmerking. “Goh, als je die werkstukken echt wilt houden, dan hou je ze toch!?” Iets in mij wilde hier geen gehoor aan geven. Het rebelse deel. Het eerlijke deel. Nee, alles moet weg. Alles gaat weg! Wel of geen foto was de volgende vraag? Het antwoord was na dubben en wegen keihard: NEE! Wie hou ik hier voor gek? Ik ga die foto niet bekijken. Weg ermee!

mijn lieftallige Adidas Sneakers

mijn lieftallige Adidas Sneakers