Laat je tranen toe! Het is helend.

We zijn erop geconditioneerd huilen zo snel mogelijk te willen stoppen. We leren het onze kinderen al; niet huilen, niet zeuren, anders ben je een last. Lukt het niet met woorden dan grijpt men snel naar een speen, de borst, iets te eten of afleiding via beeldschermen. We snoeren kinderen de mond en leren het zo dat huilen niet gewenst is. Liever iets in de mond dan je emotie de vrije loop te laten gaan. 

Het mogen huilen is, zowel voor kinderen als volwassen belangrijk. Verdriet opkroppen verhoogt de stresswaarden en brengt een mens in disbalans. Het is veel beter om je emoties de ruimte te geven. Door te huilen komen hormonen vrij die als een natuurlijk kalmeringsmiddel, stressverlager en pijnstiller werken, waardoor we ons opgelucht en ontspannen voelen. 

Geschreven door Eveline, mama van 3 jongens, gelukkig getrouwd en wonende in Duitsland uit de blog Huilen begrijpen, waarom huilen net zo belangrijk is als lachen.

In aanvulling op haar schrijven: Dat het voor volwassenen net zo belangrijk is om te huilen als voor kinderen kan ik volmondig bevestigen vanuit de emotionele ontwikkelingsprocessen die ik begeleid. Wat ik voorbij heb zien komen is dat cliënten:

  • voorbij het ongemak en de schaamte gaan van het tonen van hun tranen;
  • ervaren dat hun verdriet er mag zijn na meerdere pogingen van het hoofd om het huilen te stoppen;
  • al jaren niet meer hebben gehuild vanuit hun eigen emotie en door in contact te treden met hun emotionele lichaam leren huilen;
  • ontdekken op hoeveel verschillende manieren/ toonhoogtes ze kunnen huilen;
  • leren huilen vanuit het gekwetste kind in henzelf (alle fasen van het kind inclusief de baby-fase)
  • dat het huilen gepaard kan gaan met kreten van boosheid en angst;
  • dat het toelaten van het verdriet direct de fysieke spanningen verlaagt tot aan helemaal laat verdwijnen;
  • stap voor stap zich veilig genoeg voelen om het verdriet tussen de sessies in toe te laten;
  • dat het erkennen en laten doorstromen van het grote verdriet, emoties als boosheid en angst verminderen.

Met Com-Passie,
Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther

Zijn wie je bent, dat is geluk
www.orchidoflife.nl
Meer informatie over de introductiesessie, klik hier…

Rebirthing: tranen die nooit eerder zijn geuit

Mensen komen bij mij om een potje te huilen.

Oh, nee, emmers vol.

En van emmers naar containers vol met helende tranen; tranen die nooit eerder zijn geuit.

Tranen die het hele systeem door elkaar schudden, zodat alles weer op zijn plek valt.

De tranen trekken het hoofd leeg en het hart vol. Zo vol dat je wil gaan geven, alles waar je bij kan komen, wat je aan wil raken.

Raak me aan. Schreeuwt het hart. We willen allemaal geraakt en aangeraakt worden. We willen leven en levensenergie laten stromen.

Adem. In en uit. Continue. Het hoofd, hart en ziel zullen weer één zijn.

Met Com-Passie,
Chungmei

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 

Van Slachtoffer tranen naar Helende Tranen

In mijn coaching & rebirthing praktijk ontvang ik hooggevoelige personen die hun trauma’s komen verwerken. Dit gaat gepaard met de nodige tranen. Deze blog zoomt in op het verschil tussen slachtoffer tranen en helende tranen. Oftewel huilen vanuit je hoofd en huilen vanuit je hart en ziel. Het eerste laat je verzuipen in de ellende, keer op keer. Het tweede lost de pijn op in je hart, ziel en lijf.

Huilen vanuit het hoofd

Heb je te maken met een collega die altijd zeurt over teveel of te weinig werk of niet doet wat je aan hem of haar vraagt? Een baas die blijft aansturen op een bepaalde strategie waar jij het niet mee eens bent? Of een partner die geen vinger in het huishouden uitsteekt en nooit het initiatief neemt om op een date te gaan? Kan je niet tegen je verlies? (in sport en werk) Deze situaties maken een hoop frustratie en frustratie los.

Deze situaties vormen voer om alles tot in de puntjes te overdenken. Na de nodige reflectie concludeerde je wellicht dat je handelde en communiceerde vanuit het gekwetste kind. Dit verergerde de situatie en leverde vermoeiende discussies op.

Vervolgens gaat de innerlijke criticus aan het werk. Je bent bang om uitgemaakt te worden voor dom, stom of niet sportief. De mogelijkheid tot reputatie- en gezichtsverlies zijn ook stevige angst triggers. Mannen kunnen specifiek bang zijn voor verlies van mannelijkheid en als te vrouwelijk te worden gezien. Vrouwen kunnen bang zijn om dominant en controlegedrag los te laten om hun vrouwelijkheid juist te omarmen.

Wanneer er tranen worden gelaten komen deze voort uit slachtoffer denken en gedrag. Er zijn tranen omdat iemand gekwetst is, tranen van angst, van boosheid, van onmacht en hulpeloosheid over de voorgevallen situatie. “Had ik maar”, “het zou makkelijker zijn geweest als…” of het uiten van allerlei verwensingen richting je collega, baas, partner, schoonouders, zwager of vriend(in).

Het huilen vindt plaats vanuit het hoofd. Het kan zeker opluchting bieden, maar het hoofd maakt het altijd erger. Het haalt herinneringen op waarin je hetzelfde meemaakte. Je herbeleeft alles, je beweegt in cirkels. Er is geen uitweg. Al deze tranen kunnen niet genezen. Integendeel: ze houden ons vast in de verkeerde houding, ze versterken onze woede, gekrenktheid en ons zelfmedelijden. Bovendien is de kans groot dat je in de nabije toekomst in een vergelijkbare situatie terecht komt.

Volgens Dorothee Sölle wassen tranen alle beelden weg die anderen in mijn opvoeding over me heen hebben gelegd, ze leiden me uit het leugenhuis dat ik heb ingericht. Ze bevrijden me van de rollen die ik tot nu toe heb gespeeld. Ze lossen de pantsers op die ik rond mijn hart heb gelegd om niemand dichtbij te laten komen. Op die manier openen ze me voor de mensen en voor God. Tranen zetten me aan tot een nieuwe taal, tot een eerlijke taal tot een taal die de pijn niet ontwijkt, maar hem uitdrukt.

Helende tranen

Dat klinkt goed. Laten we ons verlossen van de verschillende rollen die we onszelf hebben toegeëigend. Laten we de slag maken van slachtoffer tranen naar helende tranen. Hierbij doel ik op het uiten van verdriet dat door trauma is vastgezet in het lichaam. De geest kan er niet bij. Vandaar dat we ook in het piekeren blijven hangen wat leidt naar het uiten van tranen die niet helen.

De perikelen, oftewel uitdagende situaties in persoonlijke en professionele relaties komen ergens vandaan. Ben je vroeger gepest? Moest je altijd opboksen tegen een dominantere en/of slimmere broer of zus? Of werden je ware gevoelens niet gezien? Werd er in het gezin waarin je opgroeide niet over emoties gesproken? Werd je niet getroost, maar alleen toegeschreeuwd?

Je kunt blijven hangen in geloven dat je het niet kan, dat het niet lukt en dat je het niet waard bent. Maar je kan ook bewegen naar de kern. Waardoor ben je bang om jezelf te laten zien? Om liefde te ontvangen? Of om je kwetsbaarheden te tonen? Het verdriet dat gepaard gaat met de antwoorden op deze vragen bevrijden je van de pijn in het lichaam en de ziel. Het gevolg is dat het hoofd tot rust komt.

Veel mensen zijn bang om dit verdriet aan te gaan. Bang om erin te verdrinken of erin te blijven hangen. Het is een gerechtvaardigde angst. We hebben allemaal iemand nodig die ons vasthoudt. Ons laat voelen dat het oké is, totdat we zelfstandig ervaren dat we dit grote verdriet aankunnen en er sterker uitkomen.

Een cliënt vertelde me over haar hond. Wanneer ze huilt uit zelfmedelijden blijft haar hond bij haar weg. Wanneer het huilen haar geest overneemt en alleen het lichaam spreekt, komt haar hond bij haar zitten. Hoe geweldig is dat! Het begeleiden van ademhalingssessies heeft me veel geleerd over hoe mensen tot het uiten van verdriet kunnen komen. Een interventie die helpt om de spanningen in het lijf in contact te brengen met het verdriet waar de spanning een uiting van is, is het laten klinken van de buikklank.

Een cliënt schreef me het volgende: “Door middel van de buikklank kon ik ontladen. Mijn lichaam leerde mij wat ik nodig heb om spanning te ontladen. Ik voelde op een diepere laag helende warme energie door mijn lijf stromen. Ik moest er van lachen, voelde opluchting en verlichting. En mijn hoofd is nog steeds druk, maar dan met positieve gedachten.”

Helende tranen kunnen heel anders klinken dan dat je van jezelf gewend bent te horen wanneer je huilt. Hartverscheurend, hoog, diep, hortend en stotend, trillerig, doorspekt met het schrille geluid van angst en pijn. Het huilen kan van zover komen dat het je de adem beneemt.

Wanneer je het helingsproces aangaat sta je ervoor open om te ontdekken wat je werkelijk voelde, in elke fase van je leven. Het is een pittig proces, maar absoluut de moeite waard.

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 


Rebirthing: ontvang de klank van je ziel

De afgelopen maand heeft in het teken gestaan van vrouwen die in mijn coachingpraktijk hun buikklank ontdekten tijdens rebirthing sessies. Het zijn vrouwen die stuk voor stuk op hun eigen manier worstelen met hun hooggevoelige identiteit. 

  • Wat voel ik?
  • Wie ben ik?
  • Wat kan ik?
  • En, wat wil ik?

Het zijn hooggevoelige vrouwen die worstelen met de volgende thema’s:

  • Weten wat je voor een ander/ de organisatie kan betekenen, maar hierin nog aan het leren de emotionele grenzen aan te geven
  • Burnout raken met hevige fysieke klachten en dan nog afvragen of je wel ziek echt ziek bent; ziek mag zijn
  • In de liefde: de mogelijke pijn van de ander zo goed kunnen voorstellen dat je niet voor jezelf kan kiezen en liefdesverdriet over een verbroken relatie
  • Geen plek hebben waar je helemaal tot rust kan komen en jezelf kan zijn
  • Zich verantwoordelijk voelen voor het probleem van een ander

Wat zorgt ervoor dat ze aan het worstelen zijn? Omdat ze voelen, denken en handelen vanuit pijn. De pijn van ouders waaraan ze werden blootgesteld als kind en de pijn die dit bij hen heeft veroorzaakt. De pijn is een samenstelling van verdriet, woede en angst. De pijn zorgt ervoor dat ze het gedrag laten zien wat hun ouders van hen verwachten.

Rebirthing is een simpele ademhalingstechniek die mensen in contact brengt met hun lichaam, met hun eigen energie. Tijdens het proces zullen ze hun eigen energie langzaam ontdekken. Dat wil zeggen de eigen energie die staat voor innerlijke vrede, wijsheid, kracht en ontspanning. De aandacht gaat in aanvang uit naar het verwerken van alles wat die eigen energie verstoort, vertroebelt en gevangen houdt.

De buikklank is een interventie die ik inzet wanneer mensen veel fysieke spanningen ervaren die niet vanzelf overgaat in een fysieke ontlading door middel van huilen. Het horen van de buikklank van deze dames was geweldig en indrukwekkend. Vrouwen die niet gewend zijn om hun stem te laten horen, om voor zichzelf op te komen, om voor zichzelf te kiezen. Na het laten horen van de buikklank waren ze in de meeste gevallen zeer onder de indruk van de kracht die ze door hun lijf voelde stromen.

Reacties van cliënten

In het begin was het onwennig om mijn stem te horen. Na een paar keer merkte ik hoe het laten horen van de buikklank mijn lichaam in beweging bracht. De spanningen vloeiden weg. De druk op mijn buik en middenrif verdween en er ontstond een warm gevoel in mijn buik.

Als ik terugdenk aan de sessie van gisteren dan voel ik vooral weer verdriet. Angst. Ik ben bang voor de kracht in mijzelf. Waarom? Waarom mag die kracht er niet zijn? Ik ben bang voor mijn eigen stem. Het gebeurt best wel vaak, vooral aan de telefoon, dat mensen mij niet verstaan. Dan vind ik het ook heel moeilijk om daarna harder/duidelijker te praten. Hij was zwaar, ik weet niet of ik mij eerder zo moe voelde worden al tijdens de sessie. Ik wilde geen A. Als een ander gek doet, prima, maar ik ga toch geen rare geluiden maken? En zo hard, dat durf ik niet. En wat als er geen geluid komt? De drempel om te beginnen was hoog. Je bood de uitweg om het niet te doen. Toen werd er een ander stukje actief. Ik wilde door de angst heen. Het was nog steeds eng, maar verstopt achter jouw “A” lukte het om mee te doen.”

De sessie was zeker bijzonder. Vooraf voelde ik wel al dat ik verder wilde met de buikklank. Dat het mag. De eerste poging van de buikklank strandde nog. Mijn hoofd was nog te aanwezig met ‘nu moet ie’… niet dus. Daarna ging het steeds beter en begon ik er ook plezier in te krijgen om met de klank te spelen en jou te volgen.

Na een paar keer huilen besloot ik het van me af te schreeuwen: net zo’n buikklank te maken als bij jou in de sessie. Er kwam ook woede naar boven, frustratie, en bij het klank maken heb ik daarom ook met mijn vuisten op bed geramd.

Ik heb heel veel mensen uit mijn grot geschreeuwd. Mijn buik voelde aan als mijn grot. Het voelde heel krachtig.

Een specifiek kenmerk van de buikklank is het gemak waarmee je jouw eigen geluid vanuit de buik laat horen. Het geluid blijft maar komen. Moeiteloos. Soepel. Dit gemak staat gelijk aan het leven dat je kan leiden wanneer je spreekt en deelt met jouw stem, jouw mening.

Het laten horen van de buikklank levert het volgende op:

  • het laten doorstromen van vastzittende energie in het lichaam
  • in contact komen met de emotionele pijn van het lichaam
  • leren voluit te huilen in plaats van te huilen in stilte
  • leren boos te zijn en deze boosheid te uiten
  • liefdevol ontvangen van de klank van je ziel

Ben je door het lezen van deze blog benieuwd geraakt naar jouw buikklank, jouw innerlijke kracht? Maak gebruik van de introductiesessie.

Klik hier voor meer informatie…

Ik hoef niks met hun boosheid

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat de hooggevoelige persoon in kwestie maximaal kan groeien op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Ik sliep in de schuur, en er kwamen allemaal herinneringen in mij op. Trampoline springen in de regen met familie terwijl de regen naar beneden kletterde. Chocomel drinken in de schuur met open haard aan, nadat we een sneeuwpop hadden gemaakt. Superfijne en mooie herinneringen, waar ik helemaal emotioneel van werd. Maar ook die ruzies, die de sfeer neerzetten in huis. Gelukkig leer ik teruggeven aan de personen die vaak woedend werden wat het met mij deed. En nog belangrijker wat het nu nog steeds met mij doet.

s’Avonds lig ik in bed en tolt het door mijn hoofd: Ik hoef er niks mee te doen. Ik hoef niks met hun boosheid. Het dendert vaak door mijn hele systeem. Eigenlijk voel ik mij dan heel verdrietig. Mijn lichaam voelt verdrietig aan en ik voel mij geblokkeerd om dat te uiten.

Ik heb een rebirthing sessie staan de volgende dag. Ik voel mij nerveus. Wanneer ik adem voel ik heel mijn onderlichaam stromen, mijn benen, mijn buik. Mijn keel zit dicht. Mijn hart doet pijn! Wanneer ik deel dat dat zo is komen de tranen pas. Ik voel mij ook blij. Ik kan ook ruimte maken voor mijzelf op de plek waar ik eerder (toen ik 12/13 was) bijna dagelijks in mijn bed alleen lag te huilen. Op dat moment geniet ik van het geluid buiten van mijn vader die de stoep aan het vegen is. Ik voel mij aanwezig. Ik voel mij nog steeds geblokkeerd om verdriet te uiten.

Verder met mijn huiswerk! Het moet af. Mijn zus heeft mij de hele dag goed geholpen.  (lief!) Dan ga ik weer naar mijn huis. Het is veel werk nog. Mijn vriend en ik moesten allebei nog huiswerk afmaken. Heerlijk stressen met zijn tweeën! En tussendoor even lekker knuffelen, haha. Ik heb vrijdagnacht nog doorgewerkt. En vrijdagochtend van half zes tot half zeven en ingeleverd via de mail. Het is nog niet af. Maar we hebben er zoveel tijd in gestoken dat het wel goed zou zijn. Over afronden gesproken.

Zaterdag om zeven uur ’s ochtends gingen we op buitenlandexcursie met de klas. Voor mij en nog een aantal klasgenoten een soort van eindreis. Het was erg leuk. Gelachen met de klas. Mooie bedrijven gezien. En veel geslapen. Een hele bijzondere ’diploma uitreiking’ gehad met de klas. Ik werd toegesproken door mijn vriend. We waren samen een week te laat gekomen op de opleiding. We zaten samen in de klas. We gingen samen op stage en tijdens deze stage kregen we een relatie. Toen zijn we allebei blijven zitten. Hij zei: ‘Je bent klaar. Je was allang klaar met school, maar nu ben je echt klaar. (ik ben nog niet klaar met jou hoor zei ik toen! En toen lag de hele klas dubbel!) Je vond het lastig, maar je kon altijd praten met mijn ouders, een lerares en met mij. Je bent een lief en een blij meisje en je bent klaar.’ Hij was helemaal emotioneel. En ik ben geraakt en dankbaar voor zijn liefdevolle woorden.

Vlak voor de buitenland excursie kreeg ik ook nog een mail van een vriendin: We waren een keer in het bos wandelen (twee maanden geleden.) Toen kwam er een hele grote witte zwaan op mij afgezwommen, met zijn prachtige witte veren kwam hij heel dichtbij. Toen zei ze: ‘Oh, wij hebben een grote dierenboek, waar symbolen in staan over dieren die je ontmoet in je leven. Twee maanden later stuurt ze: ‘Ik ben het vergeten om door te sturen, maar hier is het!’

Aan de mens die Zwaan op zijn pad ontmoet: neem stevig je plaats in. Vestig je gezond en sterk. Verdik je lichaam wanneer het moet met de nodige vleeskracht. Dicht bij de aarde blijven. Neem je plek maar in op fiere wijze. Geen flauwheid. Genees jezelf; herstel jezelf in harmonie. Richt je romp en borstkas flink en fier op. Geloof in jezelf! Niet zeuren, niet zaniken, geen flauwiteiten. Doe wat je te doen staat. Ruk die angel of die splinter eruit. Onderga de operatie die noodzakelijk is (en dan gaat het meestal om psycho-emotionele amputaties of loslatingsprocessen.) Het klinkt hard maar in feite leidt het jou naar de zachte weg, in liefde. Nobele Saturnus. Liefdevolle gestrengheid; snoeien waar nodig is om tenslotte via het noodzakelijke mes een gezuiverd oppervlak te bekomen waar alles weer groeien en bloeien kan, op een nieuwe wijze. De oude wonden gezuiverd.  Ernaar durven kijken; wonden verzorgen kan pijnlijk zijn, maar op lange termijn een zuivere basis om een nieuw leven op te starten. Zwaan duldt hierin geen tegenspraak. Je moet en je zal tot een volledig herstel, tot een absolute vordering komen, willen of niet. Achteraf ben je er haar dankbaar om.

Lees ook: Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

Wil je meer lezen over hoe de emotie woede speelt onder introverte hooggevoelige personen? Bestel hier het eboek Ben je boos? Dan mag dat! 

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

HSP: mijn gevoelens leven als beelden in mijn lichaam en geest

img_0361

Mijn systeem vertelt mij een verhaal in beelden. Mijn gevoelens leven als beelden in mijn lichaam en geest. Wanneer ik mijn beeldend vermogen om zou kunnen zetten in woorden zou ik mij beter kunnen uiten. Met rebirthing komen er vaak beelden op, die mij vertellen over wat er in mij leeft.

Rebirthing en dromen gaat bij mij hand in hand. Zulke heldere beelden, die mij wat vertellen over hoe ik mij voel. Op een gegeven moment kan ik daar moeilijk omheen.

Dromen over:

  • dat ik weg ren voor mijn dubbelganger (bang voor een stuk van mijzelf!),
  • dat mijn moeder ongevraagd mijn huis binnenkomt (Ze is vaak over mijn grenzen heen gegaan),
  • dat ik huilde (omdat ik mij zo voelde, maar het niet uitte).

Tijdens een rebirthing sessie, hoorde ik ver weg heel hard een kind huilen, ik zag/voelde dat mijn energetisch lichaam, bij mij hoofd zat en verder boven mij hoofd uit zweefde.
’s Nachts droomde ik dat ik heel hard een kind hoorde huilen en dat een geest mijn lichaam overnam. Ik riep mijn naam en dat maakte dat ik zelf weer plaats nam in mijn lichaam. Oftewel! Yoehoe, sta voor jezelf en ga in je lichaam wonen, daar waar je kan ervaren wat het leven met je doet. Anders komt er van alles binnen!

Ik voelde tijdens een rebirthing sessie, dat ik een stukje boosheid voor mijn moeder kon loslaten en gelijk die nacht droomde ik dat mijn moeder mij een hele liefdevolle knuffel gaf! Wauw! Al die beelden en dromen zijn super intens en confronterend.

Het is nog niet rustig in mijn lichaam en geest. Wanneer ik geaard ben en mijn lichaam voel, voel ik mij gespannen en nerveus. Het voelt niet fijn, maar het kan dus, in contact met je lichaam staan en wat daar speelt, nog niet aan kunnen/durven gaan. Maar wat fijn is: in contact met mijn lichaam kan ik verbindingen uitzetten! Vanuit mijzelf kan ik verbindingen uitzetten! Wauw! Ik kan van binnen  voelen wanneer ik mij met dingen kan verbinden, of wanneer niet. Ik kan luisteren!

Mijn hart gaat open wanneer ik mij kan verbinden, en mijn hart wrijft en doet zeer, wanneer ik mij niet kan verbinden. Wanneer ik mij kan verbinden met fijne dingen, kan ik mij ook elke keer weer een stukje verbinden met de spanning in mijn lijf. That’s amazing!

Wat mijn ervaring is, is dat angst en verdriet zo dicht bij elkaar kunnen liggen. De afgelopen maanden kwamen vaker beelden in mij op van armen en handen die naar mij uithaalden. Maar met mijn hoofd kon ik het niet begrijpen, ik kon er nog niet bij.

Afgelopen paar weken zijn die beelden weer opgekomen, door rebirthing/reiki/yoga kon ik daar weer mee in contact komen, contact met dat stukje pijn in mijn lichaam. Beelden kwamen weer in mij op van armen en handen die naar mij uithaalden. Ook hoorde ik hoe de deur heel hard dicht sloeg. Ik schrok echt zo erg dat mijn adem naar mijn keel schoot! Ik hield mijn adem in! Toen ik uitademde, toen moest ik heel hard huilen!

De dichtslaande deur herinnerde mij aan de vele ruzies thuis en deuren die dicht werden geslagen. Ik voelde angst om geraakt te worden door die klappen!

Twee weken later kwamen weer die beelden op. De tranen rolde over mijn wangen. Wederom was het heel intens en voelde ik alsnog angst om naar die pijn toe te gaan. Ondanks dat het mijn zussen waren die letterlijk de klappen opvingen, voel ik mij geraakt door die klappen. Ik heb het gevoel dat ik die klappen op moet vangen. Wanneer ik tegen mijzelf zeg: maar je hoeft die klappen niet meer op te vangen. Kom ik in contact met een deel in mij die het gevoel had dat ze de klappen op moest vangen.

Zo zie ik maar weer: mijn lichaam vertelt mij mijn verhaal, mijn lichaam verteld mij wanneer ik een hoofdstuk kan afsluiten. Dus: Neem de tijd en rust, uit liefde voor jezelf om naar je verdriet te kijken. Durf je het niet alleen? Vraag iemand om hulp, vertel je verhaal, doorvoel je verhaal. Laat niemand het verhaal van jouw lichaam vertellen, maar luister naar jouw lichaam en vertel jouw verhaal!

Note: geschreven door iemand die ik momenteel begeleid.

Lees ook de blog: Rebirthing: wat vertelt de pijn aan jou? 

Ben je benieuwd naar wat coaching & rebirthing door Orchid of Life jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie, klik hier voor meer informatie en het maken van je afspraak. 

 

Ouderschap: wat mijn hooggevoelige zoon ziet en doet

Dían is een lieverd.

  • Toen hij slechts twee maanden jong was had hij al zijn eigen humor. Amé maakte met haar hoofd een vrij normale beweging naar rechts en hij schoot in de lach.
  • Ook rond deze fase legde hij al zijn bewegingen stil wanneer hij hoorde dat Amé thuis kwam van school. Hij hoorde haar stem.
  • Wanneer hij Amé intens zag en hoorde huilen, huilde hij mee.
  • Als hij zag dat één van ons boos was, begon hij te lachen. Deze man is een emotionele koning. Hij gaat met woede om met een lach.
  • Hij knijpt zijn ogen helemaal fijn als hij iets niet wilt eten of genoeg heeft gehad. (Vanaf +/- 5 maanden)
  • Hij pakt iets kleins van de vloer, doet het in zijn mond en houdt hem in zijn mond om mee te spelen. (Vanaf +/- 7 maanden)
  • Hij pakt iets kleins van de grond of aan tafel met zijn duim en wijsvinger alsof deze twee vingers samen een pincet vormen.
  • Hij kan heel goed alleen spelen. Hij doet de keukenkastjes open en gooit alles eruit. Hij doet andere kasten en lades open en speelt met alles wat hij tegenkomt. In de keuken onderzoekt hij hoe de snelkookpan, een handmixer en potjes met deksels werken. Hij klimt op een kruk en houdt zich vast aan het aanrecht. Bovendien maakt hij van alles een iphone. (Vanaf +/- 8 maanden, klimmen vanaf 11 maanden)
  • Hij houdt ook van samen spelen. Hij is balgevoelig, hij gooit goed en hard.
  • Hij voelt geen binding met een knuffel.
  • Hij houdt ervan om in gras te kruipen en zand tussen zijn vingers door te laten glijden.
  • Hij is een winterkindje, dus is meer bekend met zijn lichaam, terwijl hij kleren aan heeft. Als hij in zijn blote huid rondloopt,  voelt hij aan zijn eigen armen en benen. We zien aan hem hoe fijn hij dat vindt.
  • Hij is supersociaal. Overal waar hij komt, groet hij kinderen en mensen met een grote glimlach. Fijne, lieve en goedgehumeurde mensen gaan het contact aan. Tegelijktertijd valt hij af en toe ten prooi aan kinderen die vervelend doen; iets van hem afpakken of iets om willen gooien.
  • Als er in een keer heel veel op hem afkomt, wordt hij stil en staat hij op de observatie-modus. Bijvoorbeeld wanneer er veel familieleden in één keer de woonkamer binnen komen lopen. Pas na een tijdje laat hij weer van zichzelf horen.
  • Hij is ritme- en muziekgevoelig. Hij gaat dansen of maakt ritme met alles wat hij tegenkomt. Bijvoorbeeld staand op een kruk slaat hij met zijn handen op de prullebak alsof hij een atabaque bespeelt.
  • Ook als hij iets lekker krijgt te eten of drinken beweegt hij heen en weer met zijn schouders en rug. (Sinds dat hij 1 jaar is)
  • Als hij pompoencake gezoet met honing krijgt of kokoswater geeft hij met zijn hele lijf aan hoe graag hij de volgende hap of slok wilt. Uit enthousiasme spant hij zijn hele lijf van top tot teen aan. (Vanaf 14 maanden)

Wat een voorrecht om Dían te mogen begeleiden in zijn leven.

Woede: schreeuw het van je af

Deze week staat mijn coachingpraktijk in het teken van herstellen van een burnout. De hooggevoelige vrouwen en mannen die ik spreek lopen allemaal tegen hetzelfde aan: grenzen stellen. Het stellen van grenzen gaat hen niet makkelijk af. Ze staan altijd voor iedereen klaar. Ze denken eerder aan een ander dan aan henzelf. Ze zeggen veel makkelijker “ja” op een voorstel dan “nee”. Ze vinden het moeilijk om tijd voor henzelf te nemen.

Herken jij jezelf in de bovenstaande omschrijving? Ik hoop voor je van niet, maar als het wel zo is, lees verder. Wat een buitenstaander aan je merkt is dat jouw energetisch lichaam open staat. Wat ik hiermee bedoel is dat een ander haarfijn merkt of jij een type persoon bent die alles voor hen doet en waartegen ze ongestraft uit kunnen vallen. Jij laat het gewoon over je heen komen. Ongewild natuurlijk, maar je weet niet anders. Het komt niet in je op om een vervelende blik of nare woorden direct terug te geven.

Hierna blijft het voorval wel dooretteren. Op een zodanig vervelende manier dat je er niet van kan slapen en er eindeloos met familie of vrienden over praat om je te uiten of om een oplossing te vinden. De oplossing is veel dichterbij dan je denkt, maar vraagt wel jouw energie en aandacht om er te komen. De oplossing is: kom voor jezelf op. Ik besef me dat het makkelijker gezegd is dan gedaan. Deze week kreeg ik de vraag of het op een gegeven moment automatisch zal gaan. Het misschien wel hard-klinkende antwoord is: nee, het zal voorlopig nog niet automatisch gaan.

Dit komt doordat je jarenlang ander gedrag hebt vertoond, je hebt heel veel negatieve energie toegelaten in de vorm van beledigingen, verwijten, oordelen en afwijzingen. Om jezelf te leren kennen dien je door deze enorme dikke waas van verdriet, woede, angst, haat en schuldgevoel heen te voelen. Het zijn diverse emoties die zwaar op je hart wegen. Als je eenmaal, beetje bij beetje, door die waas heen bent, voel je jezelf weer. Je voelt je zeker van jezelf, je voelt liefde en een enorme kracht en plezier om het leven tegemoet te treden met jouw kern.

En om daar te komen, mag je jouw verdriet, woede en angsten uiten. Ik hou het even bij deze top drie. Wat ik keer op keer terug krijg is dat de hooggevoelige personen die ik spreek het moeilijk vinden om vanuit hun tenen boos te zijn op degenen die hebben bijgedragen aan hun gevoel van onzekerheid over zichzelf. In de meeste gevallen zijn het de familieleden die hen het meest dierbaar zijn: ouders en broers en zussen. Hoe ik hen begeleid om voor zichzelf op te komen is onder andere met behulp van rebirthing. Dit is een vorm van ademtherapie waarmee je trauma’s kunt verwerken.

Een manier om voor jezelf te leren opkomen is om het verdriet en de boosheid van je af te schreeuwen. Kan je je voorstellen dat je in mijn coachingpraktijk, liggend op een luchtbed, je mond open doet vanuit fysieke pijn en de hel uit je schreeuwt? Het kan! En, ik schreeuw mee. Ik schreeuw mee om jou te helpen jouw oerkreet te ontdekken. Om vanuit je buik de pijn uit je energetisch lichaam te schreeuwen. Hierna volgt meestal een schokkerig huilen. Het huilen verlicht de pijn in het lichaam, in de geest. Tijdens het huilen zul je voelen dat de kou, de rillingen en de druk op borst, keel en hoofd verdwijnen. Als er sprake is van kramp in ledematen en in het gezicht zal deze ook verdwijnen.

Ben je herstellende van een burnout of wil je er eentje voorkomen? Maak gebruik van de introductiesessie van anderhalf uur. Klik hier voor meer informatie!

Lees ook:

Rebirthing: magisch om te voelen wat het lijf vertelt

Rebirthing: loslaten van onderdrukte negatieve gedachten

Rebirthing: adem je vrij van emotionele blokkades

Of bestel het eboek “Ben je boos? Dan mag dat!”. 

Foto door Hans Jongman

Ouderschap: ik zie sociale angst en onzekerheid

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (47 of 48).JPG

In deze blog leer je mijn partner Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een vervolg op ‘Ouderschap: Papaaaaa, we moeten nu echt gaan’.

Kun je omschrijven wat je precies ziet bij deze ouders?

In de trein
Ik zie sociale angst en onzekerheid. Ik was een keer in de trein en observeerde de volgende situatie. Moeder en dochter zitten in de trein. Moeder zei: ‘Rachel, nu stil! We zijn in trein!’ Terwijl Rachel gewoon een leuk blij verhaal vertelde en contact maakt met een ander kindje. De andere mensen lachten, niemand had er last van. Alleen de moeder was zich sociaal aan het schamen. Terwijl haar dochter Rachel, zich normaal gedroeg. Aan de blik in de ogen van de moeder zag ik dat zij bang was voor een reactie van een medereiziger. Bang dat andere mensen iets van haar kind vinden. Rachel’s moeder kon zich niet ter plekke aanpassen, en wil dat haar dochter zich aanpast. Terwijl mama zelf het probleem is.

Na de zwemles
Laatst in de kleedkamer na de zwemles stond een jongetje in de douche. Zijn moeder waste zijn haren. Maar helaas pindakaas; er kwam shampoo in zijn ogen. Hij zei dat het prikte en pijn deed. Zijn moeder negeerde hem. Hij begon te huilen en raakte in paniek. Zijn moeder brulde: ‘Ja, je haren moeten nu eenmaal gewassen worden! Daar kan ik toch niks aan doen!?’ Hoewel ik het niet zag, hoorde ik dat er ook een fysiek conflict was. Het jongetje begon keihard te huilen en te krijsen. Er waren vier andere ouders in de kleedkamer, waaronder ik. Ik voelde dat de Hindoestaans-Surinaamse moeder zich schaamde voor het gedrag van haar zoon. Ze zei: ‘Stop maar met huilen, dit moet gewoon even gebeuren! Er zitten nog meer mensen in de kleedkamer!’

Haar boodschap was duidelijk: je hebt pijn in je ogen en je mag niet huilen, want dat vind ik niet nodig. Hij heeft iets verkeerds gedaan, terwijl zij de grenzen van haar zoon niet respecteert.

Zij heeft in haar hoofd; je haar moet gewassen worden (op mijn manier). De moeder van de jongen kan niet omgaan met de emoties van haar kind, omdat ze zelf nog in de knoop zit met de gedachte ‘o, jee, wat zullen de andere ouders van mij en ons vinden?’.

Niet aanstellen
Waarschijnlijk hebben deze ouders, net als vele van ons, ook geleerd om stil te zijn, niet aan te stellen, niet te huilen. Terwijl huilen natuurlijk gedrag is, ons lichaam ontspant. Het draagt bij aan het oplossen van blokkades in ons lichaam! Vele van ons onderdrukken onze emoties zoals verdriet, woede en angst, en daarom onderdrukken wij dezelfde emoties bij onze kinderen. Klinkt logisch, maar ook zwaar vermoeiend. Generatie op generatie gaat het zo door. Ook de reden dat vele ziektes en andere negatieve patronen in een familie zitten en blijven. Als we de emotionele oorzaken van deze klachten doorgeven, is het een garantie dat onze kinderen het overnemen.

Mijn oma had een periode met zware hoofdpijn, mijn vader en voilà, ik ook. Ik ben er bijna vanaf hoor; na 6 jaar! Ik zie de hoofdpijn als een teken van verandering. Blijkbaar ging ik de verkeerde kant op; BAM hoofdpijn! Zo zie ik ook andere ziekten, elke ziekte bouwt zich eerst op in ons energielichaam (aura) en wordt pas later zichtbaar of voelbaar in ons fysieke lichaam. Ik had blijkbaar een betonnen bord voor mijn kop om mijn mega hoofdpijn niet eerder te voelen. En zie hier, 6 jaar verder, ben ik een ander mens! Yeaaaaa! Ik voel eindelijk. Ik durf diep in te ademen. Durven? Ja durven. Durf jij je eigen inspiratie te inspireren? Je eigen levenskracht? Doe maar eens. Tien keer diep inademen, en ontspannen uitademen, wat volledig vanzelf gaat. Doe maar. Voelt heerlijk.

De ultieme heler voor een gelukkig kind is een gelukkige ouder. Om je gelukkig te voelen, moeten we eerst leren voelen; de fijne en dus ook de minder fijne gevoelens. Een beetje eng, maar wel lekker.

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

HSP: stop! 8 tips om je kostbare energie terug te krijgen

Stop met het doen van dingen die je geen energie geven, die juist kostbare energie uit je zuigen. Om concreter te zijn: stop met het praten met mensen uit beleefdheid, terwijl je ondertussen denkt ‘wanneer kan ik er tussenuit piepen’.

Stop met het gaan naar familie verjaardagsfeestjes uit verplichting én onder het mom van ‘ik doe het voor de kinderen, voor de nichtjes onder elkaar’. Ik vraag je, wat is het nut van het stimuleren van het contact tussen kinderen van vijf jaar wanneer de ouders geen authentiek contact met elkaar hebben? Het is ronduit vermoeiend!

Stop ook met het toezeggen van teveel sociale happenings binnen een kort tijdsbestek. De enige die je teleurstelt ben jezelf, de ander dient verantwoordelijkheid te nemen voor zijn/haar emoties van bijvoorbeeld ‘teleurstelling’. Je hebt namelijk als hooggevoelig persoon de tijd nodig om sociale interacties te verwerken en weer op te laden voor een volgende sociale activiteit.

Stop met het functioneren als klaagmuur of emotionele afvalbak. Sterker nog: verminder het contact of stop met de relatie. Een relatie, welke dan ook, is gebaseerd op een gelijkwaardige uitwisseling van verhalen en oprechte interesse in elkaar. Als je het gevoel hebt dat je niet aan bod komt dan is dat zo. Je kunt er nog wat aan doen, maar als jouw pogingen vervliegen zonder enige reactie weet je hoe laat het is.

Stop met het doen van TEveel activiteiten. In het begin denk je ‘leuk, leuk’, maar vaak zonder dat je het door hebt begint het te veel van je te vragen. Het lijkt mij het beste als je vanaf het begin af aan me-time ook inplant. Zo heb je alles gedekt; je behoefte aan sociaal contact en je behoefte aan rust. Om een duidelijk overzicht te krijgen van de activiteiten die je ontplooit of wilt ontplooien kun je een schatting maken van de tijd die het van je gaat vragen. En met alles wat je doet, laat het een keuze vanuit het hart zijn.

Stop met zitten en ‘lui’ zijn. Dit is het tegenovergestelde van het voorgaande stuk, maar ik zal het toelichten. We leven in een lichaam en ons lichaam is onze motor. Om de motor draaiende en fit te houden is het van belang om in beweging te zijn. Juist wanneer je niet zo lekker in je vel steekt. Op zulke momenten is de uitdaging des te groter om jezelf uit de energiezuigende situatie te bewegen, maar het is de moeite waard. Je doet het voor jezelf, je doet het vooral om jezelf weer te voelen. Je bent niet wat je denkt: ‘lui’, ‘slonzig’, ‘lusteloos’ of ‘niet creatief’. Daag jezelf uit en kom fysiek in beweging.

Stop met het eten van voedingsmiddelen die energie van je vragen in plaats van je energie geven. Een goede graadmeter is om je ontlasting eens onder de loep te nemen. Het gaat om een goede vertering en dat jouw lichaam in staat is om de voedingsstoffen uit het eten op te nemen. Heb je last van obstipatie of moet je juist heel vaak voor nummer twee? Neem dan je voedingspatroon onder de loep in plaats van het grijpen naar medicijnen. Er zijn tal van informatiebronnen die je helpen voeding met elkaar te combineren, zodat je binnenkrijgt wat je nodig hebt en hiermee jouw ‘graadmeter’ optimaliseert.

Stop met zelfmedelijden en kom in actie. Werkelijk waar, je hebt veel meer om dankbaar voor te zijn dan het gemok over waar je nu in het leven staat. Wat ik onder andere van vele hooggevoelige personen heb gehoord, is dat ze meer last hebben van hooggevoelig zijn dan dat ze er plezier aan beleven. Dit is een gedachte die behoorlijk destructief kan zijn wanneer je ‘m continue herhaalt. Het wordt een deel van je. Begin je te focussen op de voordelen van jouw hooggevoeligheid. Begin klein en bouw het uit, hiermee verleg je de focus. Ja, het is moeilijk om over jezelf te zeggen dat je creatief bent, maar wie gaat het dan zeggen?

Mijns inziens ervaren deze mensen het verder als een last, omdat ze zichzelf niet voelen. Ook negatieve emoties zijn een deel van je, loop er niet voor weg, maar doorvoel het. Onder al die emotionele zooi komt de hooggevoelige mens tevoorschijn die van nature blij is en lacht. Echt waar. In mijn coachingpraktijk heb ik mensen zien huilen, schreeuwen en keihard lachen; het is één geheel en door acceptatie, erkenning en loslaten van wat je op je schouders draagt, kom je aan bij jezelf.

Voor meer informatie over mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen, zie de website Orchid of Life ~ Life Coaching