Communicatie: eerlijk zijn duurt het langst

hartenboom

Vanochtend kregen we van onze dochter te horen dat papa en mama een uurtje mochten komen spelen op de peuterspeelzaal. Tot mijn grote verbazing reageerde een juf op de peuterspeelzaal met: ‘Aha, Amé heeft het goed gekopieerd. Er was gisteren een ouder aanwezig, omdat diens zoontje het moeilijk heeft met het wennen aan de peuterspeelzaal. En omdat zij ernaar vroeg, hebben we aan haar verteld dat alle papa’s en mama’s een andere keer ook een uurtje aanwezig mochten zijn’. Maar niets was minder waar, het was helemaal niet de bedoeling dat dit zou gebeuren, het was slechts een reactie op haar nieuwsgierigheid.

Kun je je voorstellen hoe zij zich voelde? Vlak voordat we deze conversatie met de juf hadden, zaten we op de fiets. Ik maakte aan haar duidelijk dat ik geen zin had om te blijven. Ik wilde liever naar huis gaan om te werken. Zij was nog even blij en probeerde mij met een ondeugende vrolijke kop over te halen met ‘Mama, dan kan je gaan spelen’. Nee, ik wil liever naar huis, maar nu ben ik toch wel benieuwd, ik ga eens aan de juf vragen hoe het zit. ‘Mama, je hoeft het niet te vragen. Ik weet het zeker.’

Mijn dochter was er zeker van, omdat ze dit van de juf te horen had gekregen. Ze had het goed gehoord, opgeslagen en overgebracht. De juf dacht waarschijnlijk dat ze niks met deze informatie zou doen. Helaas. De waarheid kwam aan het licht. Mijn kijk op deze situatie is dat de juf Amé niet teleur wilde stellen, door een “nee” te verkopen, namelijk door te vertellen dat niet alle papa’s en mama’s hoeven te komen, alleen wanneer het kind moeite heeft met wennen aan de peuterspeelzaal. Ze had dit makkelijk aan mijn dochter kunnen vertellen. Dat zou ze begrijpen. Nu werd ze in een later stadium ‘teleurgesteld’. Tussen aanhalingstekens, want ik vermoed dat ze niet echt diep teleurgesteld was, want na het ontvangen van de informatie ging ze direct spelen.

Maar het moest toch even van mijn hart, omdat ik vind dat het ‘niet vertellen van de waarheid’ nog veels te veel plaatsvindt. En vooral juist met dit soort pietluttigheden. Kinderen begrijpen heel veel. Waarom zouden we dingen niet vertellen om een eventuele teleurstelling te voorkomen? Als je vanaf het begin af aan duidelijk, eerlijk en consequent bent, zullen ze alleen maar blij zijn met de verhalen die je vertelt.

Advertenties

Investeer in persoonlijke ontwikkeling…

fortune

…want ik heb net namelijk geïnvesteerd in een volledig geautomatiseerd financieel administratiesysteem!! Gisteren heb ik op de website van Money Medic uit zitten vogelen hoe het allemaal werkt. De aanleiding hiervoor was dat het eboek over woede binnenkort af is en ik het op een handige en betrouwbare manier wil aanbieden. Daarnaast zal ik al mijn coaching activiteiten via dit systeem aanbieden. Aangezien mijn website Orchid of Life wel aan vernieuwing toe is, heb ik de betaalknoppen op mijn blog geplaatst. De betaalknoppen zijn nu te vinden op de blogs waar ik een workshop, training of introductie sessie aan bied.

Terwijl ik al die betaalknoppen aan het omschrijven was, had ik nog geen abonnement bij hen afgesloten. Ik wilde eerst een feel krijgen van hoe het allemaal werkt. Deze waren zo gemaakt en mijn wordpress blog vertoonde de betaalknoppen direct. Ondertussen heb ik vanaf gisteren tot aan vanochtend behoorlijk wat e-mail contact gehad met één van hun medewerkers. Ik vond het in eerste instantie vreemd dat ze geen telefoonnummer op hun website hebben staan. Alle vragen worden namelijk behandeld via het aanmaken van een ‘ticket’. Dus, ja, voordat ik een abonnement zou gaan afsluiten, wilde ik wel eerst ervaren hoe snel ze zouden reageren op mijn vragen. Razendsnel, kan ik je zeggen.

Vandaag ging de gedachte door me heen om het ‘Gouden’ abonnement af te gaan sluiten. Ja of nee. Goede timing? Wat de doorslag gaf, was een telefoontje van een dame die aanstaande zondag wilde deelnemen aan de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Groningen. ‘Is er nog plek?’, vroeg ze. Ik was een beetje overrompeld door haar vraag. Prompt wist ik niet meer precies hoeveel deelnemers er zouden zijn. Bovendien reageerde ik op de automatische piloot op haar vraag of ze zich kan aanmelden door me een e-mail te sturen.

Ja, mail me jouw ….(‘adresgegevens’ wilde ik zeggen) en toen herinnerde ik me dat ze vanaf nu via de betaalknop in de blog een plek kan boeken. Dat zou ze gaan doen. Dit was het groenlicht gesprek voor het afsluiten van het ‘Gouden’ abonnement!! Een paar uur later belde ik haar terug om mezelf te verduidelijken (voor haar was ik duidelijk!) en na te vragen wat haar ervaring was geweest met het betalingssysteem. Ze vond het handig en had direct een e-mail ontvangen met de factuur. Wat ik van haar wilde weten was of de informatie over ‘hoe aan te melden’ op de blog duidelijk was omschreven. Na haar feedback heb ik erbij gezet dat ik je telefoonnummer toegemaild wil krijgen, zodat ik op de dag van de workshop of training alle telefoonnummers bij de hand heb. Verder zou ze misschien nog iemand meenemen en of deze persoon zich dan ook via deze weg (betaalknop) kan aanmelden. Ja, hoor, dat kan. (Te gek!!)

Deze nieuwe ontwikkeling vond ik wel spannend, maar na deze eerste betaling viel de spanning van mijn schouders. Pfff…wat een opluchting en bevrijding ten aanzien van mijn administratie. Vanaf nu heb ik meer tijd om bezig te zijn met de inhoud van mijn coaching activiteiten.

Lees ook: Lifecoaching: ga voor een introductiesessie 

HSP: voelen wat de ander niet zegt

blossom

Op 22 juni 2013 postte ik de update ‘Waar ik last van heb, ik voel alles wat mensen niet zeggen en dat is zoooo lastig. Hoe gaan jullie hier mee om?’ op de facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie. De opmerking was ingebracht door een persoon die de pagina volgt. Deze update werd massaal geliked en het riep ontzettend veel reacties op.

Pasgeleden las ik iets over hoe iemand in samenwerking met een paar collega schrijvers en een community het voor elkaar kreeg om een eboek samen te stellen. Hierdoor kreeg ik het idee om iets soortgelijks te doen, maar dan in de vorm van een blog.

Het thema ‘voelen wat een ander niet zegt’ riep diverse emotionele reacties op. Het eerste wat het in de meeste van ons, hooggevoeligen, opriep, was het frustrerende en vervelende ervan. Zoveel voelen, maar niet horen dat de ander er uiting aan geeft. Het voelen van de ander, van wat er niet wordt gezegd, maakt op zijn beurt gevoelens bij jezelf los. Vooral het oergevoel om een dierbare te willen beschermen voor zijn eigen acties is vaak een drijfveer om het onuitgesprokene wel te benoemen.

We weten dat het negatieve consequenties zal hebben; gebaseerd op eigen ervaring en op de waarneming dat de ander in het verleden herhaaldelijk in dezelfde valkuilen was gestort. Tja, wat doe je dan?

De wil om te helpen heeft in dit scenario de overhand en we zeggen er wat van. We doen een poging om uit te leggen, om te waarschuwen, maar de meest voorkomende reactie is weerstand. De ander schrikt ervan en het in het ergste geval ontkent hij het en doet er niks mee.  Dan heb je de poppen aan het dansen. Het teruggeven van wat je voelde bij de ander heeft niet het gewenste doel bereikt; iemand bewust maken van wat er werkelijk speelt.

‘Je ziet iets aan iemand, bijvoorbeeld iets leuks of moois in iemands blik, soms ook minder leuke dingen, en die personen reageren daarnaar door niks te zeggen, en gaan je negeren. Dat vind ik bijzonder lastig, omdat ik weet wat ik gezien heb. Soms zeg ‘t, soms ook niet. Ligt aan de persoon die ik voor me heb.’

Een andere drijfveer om terug te geven wat we voelden, is dat we eerlijkheid hoog in het vaandel hebben staan. Het eerlijkste vinden we dat de ander gewoon moet zeggen wat hij voelt. Waarom de informatie achterhouden als je het voelt en het waarschijnlijk kan bijdragen aan het gesprek. We voelen ons gekwetst, omdat we vinden dat de ander niet eerlijk is geweest. Ik zie dit als een oordeel ten nadele van je eigen gemoedstoestand.

‘Mensen hebben namelijk vaak een reden dat ze hun ware gevoel niet kunnen uiten. Hoofdreden is vaak angst. Wanneer je meer voelt en/of weet, betekent dit niet gelijk dat je bepaalde dingen voor mensen mag invullen en uitspreken.

Ik heb geleerd dat je andermans levensweg niet mag glad asfalteren. Ook al voelt het soms aan als oneerlijk en pijnlijk, toch is het beter om los te laten en niet de boel in te gaan vullen voor de ander. Het beste wat je kunt doen, is observeren en loslaten. Wanneer de ander er klaar voor is, om jouw advies te horen, komt deze wel op eigen houtje bij jou terug.’

De ervaring leert dat het beter is om de ander zijn eigen pad te laten vervolgen. De ander heeft een reden dat hij zijn gevoel niet uitspreekt. Gebaseerd op mijn ervaring als coach en privé weet ik dat er heel wat mensen zijn die hun ware gevoelens niet uitspreken, simpelweg omdat ze er niet klaar voor zijn of niet weten hoe ze dit kunnen doen.

Laat de ander in zijn waarde en daarmee ook jezelf, want jij als hooggevoelige hebt een prachtige kwaliteit. Een kwaliteit die je om kan zetten in een kracht door alles wat je voelt niet al te hevig binnen te laten komen, voor onbepaalde tijd te parkeren of juist er wel wat mee te doen door bijvoorbeeld open vragen te stellen.

Hierdoor hoef je nooit meer aan jezelf te twijfelen of onzeker te voelen, omdat datgene wat je voorvoelde bij de ander uit is gekomen.

HSP: ik durf geen ‘nee’ te zeggen

IMG_8833.JPG

Het daadwerkelijke nee zeggen is niet zo moeilijk en zwaar als het lijkt. Hooggevoeligen zien massaal op tegen het nee zeggen. Soms zijn we er niet eens bewust van dat we het eigenlijk niet willen. Tja, hoe kom je er dan op om nee te zeggen?

Deze mogelijkheid van reageren op een voorstel of uitnodiging komt zo half onbewust of bewust omhoog wanneer je loopt in de draaimolen. De draaimolen van gedachten en gedragingen waar je niet uit lijkt te kunnen stappen. Wanneer je bewuster wordt van deze draaimolen, weet wat hier achter zit en dit los kan laten, is het nee zeggen opeens geen probleem meer. Het afwijzen van een voorstel of uitnodiging verandert in een feest. Het lucht op. Het geeft ruimte aan jezelf.

De eerder genoemde draaimolen wordt in dit artikel zo chronologisch mogelijk voor je uitgestippeld en uiteengezet. Vraag jezelf af bij welke fase je eruit kunt stappen. Vraag jezelf ook eens af wat je nodig hebt om eruit te stappen.

Aardig en behulpzaam
Hooggevoeligen zijn van nature aardig en behulpzaam. Dit is een geweldige kwaliteit, maar wel een kwaliteit waarmee je af en toe in je eigen vingers kunt snijden. De voorstellen en uitnodigingen die jouw kant op komen, komen niet voor niets jouw kant op. Deze appelleren namelijk aan jouw diepgewortelde gevoel van nodig zijn, van dienst kunnen zijn en gewaardeerd willen worden om wie je bent en wat je kunt.

Voorstel in overweging nemen
Je wordt bijvoorbeeld gevraagd om mee te werken aan een nieuw programma of om in te vallen voor je afwezige collega. Wat doe je? Zeg je zonder nadenken direct ‘ja, ik doe het’ of geef je jezelf nog even tijd om je agenda te checken en je gedachten erover te laten gaan. In de eerste situatie willen ze waarschijnlijk een rap antwoord, dus waarschijnlijk zeg je ‘ja, ik doe het’ met als gevolg dat jij ‘s avonds uitgeput op de bank ligt. Nergens meer zin in en al helemaal geen luisterend oor voor wie of wat dan ook. In de tweede situatie heb je misschien nog wat tijd om na te denken. En deze benut je natuurlijk! De draaimolen begint te draaien.

Behoefte om te overleggen
Hooggevoeligen (overigens ook niet-hooggevoeligen) bespreken vervolgens de situatie met derden: vrienden, familie of collega’s. Zonder dat je het in de gaten hebt, heb je het alle dagen over wat je moet gaan beslissen. Wat ga je doen? Past het voorgestelde in je agenda, je doelstellingen voor de komende tijd? Alles wordt in detail besproken: je hebt meer informatie, maar ook worden de eerste zaadjes voor twijfels gezaaid. Plus, je bent nog steeds aan het lopen. De draaimolen draait. De situatie vraagt energie. Zuigt energie.

Twijfels, twijfels, twijfels
Alle gesprekken vinden hun weg in de denk- en draaimolen. De nieuwe informatie en verschillende meningen bieden stof tot nadenken. Zelfs nadat je alle voor- en nadelen op een rijtje hebt gezet is het nog niet duidelijk. Wel of niet. Wel of niet. Bij twijfel niet doen. En, ja, je twijfelt behoorlijk, maar om dan te luisteren naar dit verstandige stemmetje? Hmmm…nee, nog niet. (nee-zeggen tegen jezelf is vaak zo makkelijk!) In deze fase loop je het risico jezelf helemaal niet meer te voelen. ‘Doordat ik meega met de meningen van anderen weet ik niet meer wat ik zelf wil’, is een veel gehoorde uitspraak onder hooggevoeligen.

Behoefte aan bevestiging
Alsof je al niet genoeg te verwerken hebt, blijft de behoefte aan meer informatie. Zou je het antwoord kunnen vinden in artikelen of boeken, het bijwonen van die ene beurs of conferentie of wanneer ze akkoord gaan met jouw voorwaarden? Zou je het dan doen? Of toch niet? Bevestiging is waar het in deze fase om draait. Je wilt aan de hand van nog meer informatie weten of je wel of niet de juiste beslissing neemt. Ondertussen ben je nog aan het lopen, misschien wel aan het rennen, de draaimolen draait. Nu begin je te voelen dat de beslissing zwaar op je schouders weegt.

Schuldgevoel vermijden
Wat zou er nog meer op je schouders mee wegen? Zou dat eventueel het welbekende schuldgevoel zijn? Het vervelende en knagende schuldgevoel dat de kop op kan steken als je nee zegt? Als je kiest voor jezelf. Nee, kiezen voor jezelf is egoïstisch, je kwetst de ander, je komt over als een onaardig persoon en de volgende keer vragen ze je zeker weten niet meer. Vraag eens aan jezelf welk rot gevoel jij wilt vermijden door altijd maar voor ieders wil te buigen? Gaat dit rot gevoel wel op voor de situatie waarin je je nu begeeft of is het oud zeer waar je je door laat leiden? Als je nu eens stil staat bij waar je qua denken en doen doorheen bent gegaan, vertraagt de draaimolen zijn tempo.

Heb jij het écht nodig?
In dit tempo kun je even ademhalen. Kun je eens voelen wat jij voelt. Wat wil jij? Heb jij het écht nodig om mee te werken aan dit programma of in te vallen voor een collega? Ze kunnen toch ook een keer iemand anders vragen. Jij hebt het al druk genoeg. En om overzicht te behouden in je eigen leven en vooral om jouw energiepeil te bewaken is het goed voor je om eens nee te zeggen. Het is niet meer een kwestie van durf. Het is een kwestie van kiezen voor jezelf. Als je hier werkelijk achter staat en voelt waar je het voor doet, is nee zeggen opeens een stuk makkelijker. Nee zeggen kan. Nee zeggen mag. En nee zeggen lucht op. De last mag ook van jouw schouders af vallen.

Loop je hier ook tegenaan? Ga voor een introductiesessie van 1.5 uur om jouw thema’s onder de coaching-loep te leggen! Klik hier door voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Werk jij met kinderen? Het LEF!

De laatste dagen kreeg ik steeds meer het gevoel dat onze dochter, nu 11 maanden, meer behoefte heeft om onder de kinderen te zijn. Ze kopieert, heerlijk beweeglijk en staart eindeloos naar kids wanneer we buiten zijn. Ze is er klaar voor!

Al een aantal maanden zijn ze bij ons in de buurt, loopafstand 5 minuten, bezig met de verbouwing en de inrichting van een kinderdagverblijf. Vanmorgen liep ik samen met Amé naar binnen. Ik wilde me laten informeren. Bij binnenkomst kreeg ik de instructie van een mevrouw om blauwe plastic overschoenen aan te trekken, de kinderwagen in de hal te laten en Amé mocht wel zo naar binnen, omdat ze sokjes aan had. Terwijl wij naar binnen werden begeleid, kwam een Kaapverdiaans stel hun kinderen brengen. De peuter kon niet wachten met spelen en de dreumes op de arm was aan het huilen.

In een van de zalen kreeg ik te horen dat ze beginnen met een verticale groep: van 0 tot 4 jaar, omdat ze een startend kinderdagverblijf zjin. Ze nam mij mee naar de andere speelzalen en de aangrenzende slaapvertrekken. Ze hadden een babyzaal, twee peuterzalen en een huiskamer. In de aangrenzende slaapvertrekken stonden de nieuwste kinderbedden die vanaf 2012 verplicht zijn gesteld. Het zag er allemaal gelikt uit: passend mooi speelgoed en een aantrekkelijke open inrichting.

Ik was wel benieuwd naar haar rol in het kinderdagverblijf: ‘Bent u een van de kinderleidsters?’ ‘Nee, ik ben de manager. Ik neem de mensen aan die natuurlijk wel hun diploma’s moeten hebben. Maar ik weet wel wat van kinderen af anders kon ik niet dit kinderdagverblijf beginnen,’ zei ze met een vreemde glimlach. Hmmm…ok. Ik liet me verder rondleiden. In de babyzaal vertelde ze over de aanwezigheid van een magnetron. Daar had ik een opmerking over te plaatsen: ‘Ik ben geen voorstander van gebruik van een magnetron. Is er een andere mogelijkheid om het eten op te warmen?’ De mogelijkheid van een waterkoker was aanwezig, maar geen gasfornuis. Mijn twijfels begonnen toe te nemen.

Waar ik ook wel erg nieuwsgierig naar was, was het werk wat ze hiervoor had gedaan. Haar gezichtsuitdrukking verstarde en ze struikelde bijna over een aantal woorden die mijn richting op kwamen. Vervolgens gaf ze toch antwoord: ‘Bij de GGD’. ‘Oh, werkte u daar met kinderen?’ ‘Nee, ik werkte als manager.’ ‘En, wat wilde u nog zeggen?’ Ze schudde haar hoofd: ‘Oh, niks hoor.’ Ik had de enkele woorden die ze uitsprak wel gehoord: ‘Wat heeft dat te ma…,’ en toen bleef het in de lucht hangen.

Bij afscheid gaf ik haar een hand en bedankte haar voor de informatie. Zij wenste mij succes en wierp nog een blik op Amé. Terwijl ik de blauwe overschoenen uit deed, ging er door me heen: Amé gaat hier echt niet naar toe. Mevrouw had een prachtige locatie neergezet met een aantrekkelijke inrichting waarbij ze tijdens de rondleiding de nadruk op veiligheid legde, maar zonder een sprankje persoonlijkheid. Achteraf realiseerde ik me ook dat ze mij niet eens de hand had geschud en zich had voorgesteld. De moeite om Amé te leren kennen deed ze ook niet. Al met al zou ik haar de zorg voor Amé niet willen toevertrouwen. Vreselijk, dat zulke mensen direct of indirect zich bezighouden met kinderen.

Zo Kom je uit je Burnout

Stressed woman in office

Burnout is tegenwoordig een erkend ziektebeeld en veel mensen lopen het gevaar om in een burnout te raken. Ook zijn veel mensen zich inmiddels ervan bewust hoe ze een burnout kunnen vermijden.

Verzeild in een Burnout

In 2003 raakte ik zelf in een burnout. Deze, toen nog zeer moderne benaming, had ik van het internet geplukt. Het risico van je eigen zoektocht naar ziektebeelden is dat je jezelf een hoop kunt aanpraten, maar in dit geval had ik het bij het rechte eind.

Uit ervaring leer je

Het vervallen in een burnout is een proces van misschien jaren. In mijn geval waren het twee jaren van intensief werken en studeren waarbij een 70–urige werkweek normaal was. Hier bovenop kwamen nog de sociale- en familie-activiteiten. Na twee jaar was het zover. Mijn partner verbrak onze relatie en dat was de druppel die de emmer deed overlopen.

In mijn hoofd en lichaam was er geen ruimte om de emoties te verwerken. Hierdoor kwam er uiteindelijk helemaal niets meer uit mijn handen. Ik moest drastische beslissingen nemen. Ik werd gedwongen tot ontslag en hield bij mijn mentor op school vol dat ik wel mijn opleiding af wilde maken. Hij gaf me 2 maanden ‘vrij’ om mijn energieniveau weer op peil te krijgen.

Hoe herken je een burnout?

Wanneer je helemaal op bent, herken je dat doordat je piekert aan de lopende band, hoge pieken en diepe dalen kent met betrekking tot je (voornamelijk negatieve) emoties en een toenemende onzekerheid voelt. Het lijkt wel alsof je benen onder je lijf zijn weggeslagen. Je hebt geen houvast meer. Die houvast ben je kwijtgeraakt, omdat je mentaal en fysiek overwerkt bent.

Je herkent het ook aan concentratieproblemen en het gevoel dat je keihard wilt wegrennen uit een boekenwinkel of dat je demonstratief de tv uitzet omdat er teveel informatie op je afkomt. De emmer loopt over. Meer informatie over burnout vind je op de website BURNIN.

Hulpverlening was zoek

Zoals ik al zei: in 2003 was het fenomeen burnout nog betrekkelijk onbekend. Waar uitte zich dat in? Jawel, mijn huisarts wilde me met mijn symptomen doorsturen naar een psycholoog, maar de enorme wachtlijsten weerhielden hem ervan om mij überhaupt op een lijst te zetten.

In plaats daarvan wilde hij mij met pillen naar huis sturen. Huh!? Ik wist zeker dat ik niet depressief was. Ik was gewoon uitgeput, maar waardoor was ik uitgeput geraakt? Deze vraag bleef een jaar lang onbeantwoord.

Zo kom je uit een burnout

Ik liet de zoektocht naar een hulpverlener rusten en een jaar later kwam ik een lifecoach tegen. Hij kwam op mijn pad en hielp mij vooruit én uit de burnout. Het belangrijkste wat ik heb geleerd is dat je ‘nee’ moet leren zeggen, zodat er in de emmer ruimte blijft voor energierijk en inspirerend water. Lees ook ‘Stel jezelf niet teleur: zeg vaker Nee‘.

Dit artikel is geplaatst op soChicken.

Loop je tegen een burn-out aan? Zit je middenin een burn-out of ben je al voorbij de ergste dip? Wil je erover praten? Bekijk mijn website hier: Orchid of Life -Lifecoaching.