HSP: is hooggevoeligheid een karaktereigenschap?

In Nederlandstalige artikelen over hooggevoeligheid wordt hooggevoeligheid regelmatig als volgt naar voren gebracht:

Hooggevoeligheid is geen ziekte en zeker geen leerstoornis. Het is een karaktereigenschap.

Op donderdag 23 februari plaatste ik deze uitleg op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie. Uit de reacties maakte ik op dat het gros het eens is met het eerste deel van de uitleg: hooggevoeligheid is geen ziekte en zeker geen leerstoornis. Hier ben ik het overigens volledig mee eens. Hiernaast waren er een aantal reacties waaruit bleek dat mensen het oneens waren met de uitleg dat hooggevoeligheid een karaktereigenschap is. Ik ben op zoek gegaan en kwam als eerste uit op de website van Elaine Aron.

Elaine Aron is de grondlegger van de term hooggevoeligheid. Als klinisch psycholoog begon ze haar onderzoek naar hooggevoeligheid in 1991. Op haar website staat dat de wetenschappelijke term voor hooggevoeligheid “Sensory-Processing Sensitivity (SPS) is. Kort gezegd verwerken de hersenen van hooggevoelige personen prikkels op een diepgaande manier.

Verder verwijst ze naar hooggevoeligheid met het woord “trait”. De vertaling van “trait” naar het Nederlands is “karaktertrek” oftewel “karaktereigenschap”. Waar het op neerkomt is dat ze hooggevoeligheid uitlegt als een karaktereigenschap waarbij de hooggevoelige persoon…

…observeert, voordat er een keuze wordt gemaakt in hoe te reageren.

De omschrijving van deze karaktereigenschap heeft een directe relatie met dat de hersenen van hooggevoelige personen anders functioneren. Wanneer een hooggevoelig persoon een bepaalde opdracht krijgt zullen meerdere gebieden in de hersenen oplichten.

Zoals Elaine Aron het omschrijft begrijp ik waarom ze hooggevoeligheid een karaktereigenschap noemt. Vermoedelijk is de onduidelijkheid ontstaan, omdat we een bepaald beeld hebben bij een karaktereigenschap. Je denkt veel sneller aan karaktereigenschappen zoals leergierig, innemend, bescheiden, zorgzaam en kieskeurig. Bovendien denken we eerder aan een set van karaktereigenschappen om een hooggevoelig persoon te omschrijven in plaats van enkel en alleen “iemand die observeert alvorens te reageren”.

Mijn inziens verduidelijkt het een boel als we Elaine Aron’s uitleg zien als de bron van een set van karaktereigenschappen waarmee we de hooggevoelige persoon kunnen omschrijven. Dus om vanuit de complex en diepgaande verwerking van prikkels in de hersenen uit te zoomen naar de dagelijkse gang van zaken, kan een hooggevoelig persoon worden omschreven middels de volgende karaktereigenschappen:

  • behulpzaam
  • behoedzaam
  • creatief
  • eerlijk
  • eigenwijs
  • leergierig
  • meelevend
  • intelligent
  • zintuigelijk
  • liefdevol
  • sympathiek
  • zelfstandig

De lijst van karaktereigenschappen kan natuurlijk worden uitgebreid.
Ieder hooggevoelig persoon is uniek.

Ben je op zoek naar een life coach voor hooggevoelige personen? Neem een kijkje op de website Orchid of Life: ik ben gespecialiseerd in het coachen van hooggevoelige personen naar een energieke en gezonde levensstijl. Leef, heb lief en deel jouw talenten!

Advertenties

Life Coaching: waar was de twinkeling in zijn ogen? 

Hoe verschrikkelijk is het om een dierbare te zien die erbij loopt als een levend lijk? Na vijf jaar komt er eindelijk verandering in zijn leven. Hij heeft vooruitzicht op meer tijd voor zijn gezin en zichzelf. En precies in die volgorde, want dat gaat zo als je een gezin hebt. Dan is het een uitdaging om als ouder tijd voor jezelf te maken.

Veel mensen lopen rond met het gevoel dat ze geen keuze hebben. Ze zitten gevangen in hun eigen hoofd. Hard werken, meer uren maken dan dat het contract van je vraagt, nog harder werken en er een voltijdopleiding bij doen, terwijl je fulltime werkt en een jong gezin hebt. Dat is een keuze. Het lijkt mij geen gezonde keuze. Maar vaak genoeg zijn ongezonde keuzes nodig om uiteindelijk gezonde keuzes te maken.

Keuzes waardoor je op adem komt. Waardoor je letterlijk lucht binnen krijgt; bijvoorbeeld door te fietsen naar het werk. Keuzes waardoor je je stem terugkrijgt; het is treurig om een jonge vent te horen praten als een oude man.

Emotionele vrijheid hervind je in hoe je denkt over het leven. Heb je een keuze of heb je geen keuze? Draait het leven alleen maar om werken en sociale verplichtingen of tijd voor vertier en zaken waar jij blij van wordt? Weet je hoe het voelt om echt blij te zijn? Of houden diverse angsten je gevangen?

Ga je door het leven met een twinkeling in je ogen? Ik hoop het wel. Het is verschrikkelijk om te aanschouwen hoe mensen rondlopen met weinig tot geen levensenergie. En ik kan me voorstellen dat het nog erger is om te voelen dat je geen energie hebt om te genieten van het leven. Ik vind het verdrietig.

Het wordt tijd om de twinkeling in de ogen terug te krijgen. Denk maar zo, het is er ooit geweest, adem door deze mentale gevangenis, maak nieuwe keuzes die ontspanning opleveren. Dan komt het vanzelf, beetje bij beetje, stap voor stap.

Ben je klaar om positieve verandering in je leven te realiseren? Maak een afspraak voor een introductiesessie en ervaar wat het jou op kan leveren. 

Life Coaching: mijn grootste angst was voelen

IMG_6889.JPG

Na mijn eerste verhalen over rebirthing kreeg ik hele mooie, fijne reacties van mensen. Zelfs mensen die mij bedankten voor mijn openheid. Wauw. Zo snel? Zo snel een positieve reactie? Wat gebeurt er dan als ik veel meer ga delen? Wat gebeurt er als ik mij helemaal bloot geef? Ik heb keihard gehuild na deze vragen. Ik voel dat ik durf te voelen. Ik voel ook dat ik nog steeds een beetje bang ben. Nu juist voor positieve reacties. Kan ik al die liefde aan? Kan ik het ontvangen? O, mooi, ook net had ik een diepe huilbui. Schrijf je dat op Arnold? Ja, waarom niet? O.k.

Ik weet nog dat ik in 2014 langs het Haagse Bos fietste. Ik rook verschillende geuren van bloemen! Een heel mooi moment; ik heb dat nooit op die afstand geroken. Ik heb altijd gezegd dat mijn reukvermogen slecht was, mijn gehoor was erg goed. Nu ruik ik soms iets eerder dan mijn vrouw, terwijl zij ‘zo fantastisch goed kan ruiken.’ Verder kan ik me niet herinneren dat ik als tiener of jonge twintiger wel eens huilde om een mooi lied. Nu laat ik me erg graag recht in mijn hart raken.

Ik ben mij bewuster van mijn energie lichaam of aura en hoe dit beïnvloed wordt door mijn omgeving en mijn eigen gedachten.

Dit is nu een groot avontuur voor mij. Ik wordt steeds beter in het managen van mijn energie. Erg praktisch. Doordat ik nu beter energieën voel, kan ik gedurende de dag heel bewust keuzes maken om me op te laden, of energie van me af te schudden. Bijvoorbeeld even naar buiten gaan tijdens een feestje, 20 keer verbonden ademhalen, en weer gaan met die banaan! Of een keer extra naar de wc gaan, en daar even ademhalingsoefeningen doen. In plaats van 2-3 uur kletsen met mensen, een uurtje babbelen en dan gaan spelen: dansen, of buiten spelen.

Sinds de vele coaching en rebirthing sessies, ben ik mezelf meer gaan voelen. Ik kan bijvoorbeeld nu goed mijn grenzen aangeven: ik weet wat ik wel en niet wil. Ik weet wat voor werk ik wil doen. Hierdoor kan ik werk afzeggen zonder dat hier direct vervangend werk tegenover staat. Ik heb de laatste jaren gewerkt als capoeira leraar. Erg leuk, maar nu wil ik liever rebirthing sessies geven. Na mijn terugkomst uit Brazilië heb ik ⅔ van mijn inkomsten afgezegd, zonder dat ik direct vervangend werk had. Toch wist ik zeker dat dit helemaal goed zou komen. In de week daarna kreeg ik verschillende nieuwe opdrachten binnen.

In juni ben ik begonnen met het begeleiden van rebirthing sessies. Meteen waren er twee mensen die zich hadden aangemeld. Het voelt heel goed om dit te doen. Het was niet eens een bewuste keuze om rebirthing te gaan doen. Het is mij overkomen. Van meerdere kanten kreeg ik terug dat ‘rebirthing geven deel van mijn pad was’. Het Universum heeft een handje geholpen. Het voelt goed. Het is het hoogste en mooiste cadeau wat ik mensen nu kan geven. Zelfs mijn mooie plannen om als cabaretier en comedian op te treden moesten even in de koelkast worden gezet. Rebirthing geven en mensen helpen hun diepste geluk te voelen is fantastisch.

Ik voel me nu voor 95% vrij om mezelf volledig te uiten zoals ik altijd al heb gewild. En alleen dit al is een groot feest waard. Ik ontdekte in 2010 dat ik erg van schrijven, poezie en verhalen hield. Opvallend, want ik had altijd een hekel aan lezen, boeken en bibliotheken. Ik begon veel te schrijven: verhalen, gedichten, en ad hoc one liners. Het meeste van mijn teksten heb ik nooit durven delen. Nu, na al het rebirthen en coachen, voel ik me eindelijk goed genoeg om mijn verhalen te delen.

Ik weet dat we allemaal verlost kunnen worden van onze diepste trauma’s en angsten. Mijn grootste angst was voelen.

Ik voel nu, en leer nog steeds voelen. Nu voel ik een Arnold die durft te spreken. Die durft zijn verhaal op te schrijven. Ik voel een diep verlangen om te delen. Mijn verhalen, mijn kleine jongens glimlach, de wens om te spelen, de wens om mezelf en anderen te helen.

We willen ons allemaal gelukkig voelen, maar hoe bereiken we dat als we niet durven te voelen? Laten we leren voelen. Alleen als je je diepe pijn durft te voelen, kan je ervaren hoe het is om gelukkig te zijn. Alle emoties, alle negatieve gedachten, belemmerende patronen etcetera in je lichaam willen gehoord worden. Door jou. We kunnen allemaal hulp gebruiken. Het is geen populaire mening, maar wel waar. Wie om je heen is echt zielsgelukkig? Wie kan je in de ogen aankijken en de liefde straalt uit de ogen? Kijk jezelf maar eens aan in de spiegel. Letterlijk. Kijk jezelf aan in de spiegel. Wat zie je? Kijk je partner aan in de ogen. Een paar minuten.

Hoe voel je je nou echt? Achter de ‘ja joh, alles goed, ja druk druk druk…’ Deze ‘druk druk druk’ ontstaat in ons hoofd. Ons lichaam is de mega verzamelaar van alle stress. Alles wordt netjes bewaard en opgehoofd. Totdat druk-druk-druk zich uit in fysieke pijntjes, een burn-outje of erger nog: een ziekte. Het is niet nodig. Neem actie. Vind iemand die je kan helpen. Vind iemand die vanuit zijn of haar hart jou wil helpen. Ja, Chungmei en ik, kunnen dit zijn. We kunnen mensen die geholpen willen worden helpen. Er zijn naast ons honderden andere mensen die je kunnen helpen. Ga op zoek en vind. Gun jezelf rust. Voel je lichaam. Beweeg. Speel. Adem in.

Zo, ik heb mijn sessie weer gehad. 😉

Lees ook: Rebirthing: een weg naar heling

HSP: feestdagen doorbrengen op mijn manier

presents

In de Orchid of Life nieuwsbrief van december schreef ik het volgende en heb het aangevuld met wat er recentelijk heeft plaatsgevonden:

‘De decembermaand is begonnen! En, kijk je uit naar de feestdagen? Om eerlijk te zijn, gaan wij het heel rustig aan doen. Tot een dag geleden hadden wij nog helemaal geen plannen en dat voelde goed zo. In contact met mijn schoonfamilie komt het er waarschijnlijk op neer dat wij of op tweede kerstdag of derde kerstdag familie over de vloer krijgen. We staan er rustig in, juist omdat we dit keer de Kerstdagen niet associëren met heel veel voorbereiding op het gebied van eten en gereis door het hele land.

Om mij heen hoor ik veel verschillende verhalen. Bijvoorbeeld mensen die elk jaar weer verstrikt raken in het organiseren van de feestdagen, terwijl ze zich elk jaar voornemen om eens niet van hot naar her te reizen. En wat vind jij van het vieren van Oud&Nieuw? Hoe doe jij dat? Vorig jaar heb ik voor het eerst Oud & Nieuw meegemaakt in de wijk waar we momenteel wonen; Mariahoeve in Den Haag. Verschrikkelijk, ik kan niet tegen die herrie. Ik kan wel genieten van siervuurwerk, maar het hoeft voor mij niet aldoor te knallen. Dit jaar willen we graag ergens zijn waar er weinig tot geen vuurwerk te horen is. We zijn nog steeds bezig met het vinden van een geschikte plek niet ver van Den Haag. Mocht je tips hebben, hoor ik dit graag. (laat onder deze blog een comment achter, alvast bedankt!)’

Een aantal nieuwsbriefleden reageerden op mijn verhaal. Hieronder lees je een paar van deze reacties en verhalen die ik de afgelopen weken tijdens workshops en in mijn coachingpraktijk voorbij heb horen komen. Verhalen van mensen die worstelen met de feestdagen, eigenlijk worstelen met het maken van een keuze hoe om te gaan met eigen behoeftes en behoeftes van anderen. En deze blog sluit ik af met verhalen van mensen die voor henzelf al een modus hebben gevonden, zodat ze niet overprikkeld raken van ergens te zijn waar ze in eerste instantie liever niet hadden willen zijn.

Vrolijk moeten zijn
Celine kijkt heel erg op tegen Kerstmis. Alsof je tijdens deze dagen vrolijk moet zijn, het leuk moet hebben. Ze heeft een partner met Duitse wortels dus gaan Kerstmis voor een deel in Duitsland doorbrengen. Daarna gaan ze door naar Nederland, naar haar familie. De kersttradities gaan zo ver dat ze om elf uur ‘s ochtends al aan de alcohol zitten, terwijl zij de alcohol van de avond ervoor nog niet had verteerd. Doordat het een directe fysieke impact op haar had, heeft ze “nee” leren zeggen tegen alcohol en overdadig eten. Moeilijker was het om voor een hotelkamer te gaan in plaats van te gaan logeren in het huis van haar schoonfamilie. Op haar initiatief doen zij dit al twee jaar.

Meedoen uit angst
Met angst en beven kijkt Annelies ieder jaar uit naar Sinterklaas en Kerstmis. Ze zijn dan standaard met de familie bij elkaar, maar ze vindt het verschrikkelijk. Daarna is ze kapot van het samenzijn en de organisatie die het vergt om de bijeenkomst tot stand te brengen. Haar moeder is een groot fan van Sinterklaas en vooral van de plagerijtjes; het geven van cadeaus waar mensen niks aan hebben. Dit vindt ze heel vervelend en op diverse manieren heeft ze al geprobeerd er een leukere draai aan te geven, zodat mensen met leuke cadeaus naar huis gaan. Hoewel het organiseren veel gedoe met zich meebrengt, denkt ze er niet aan om het af laten weten. Haar moeder zou het namelijk als een grove belediging ervaren. Om deze reden doet ze ieder jaar weer mee, ook omdat haar partner en hun twee kinderen het leuk vinden. Ze doet het absoluut niet voor zichzelf en om het nog feestelijker te maken; alleen met het gezin thuis zitten is ook saai, net als anders.

Hoe het ook kan
‘Ja december is altijd een drukke maand, maar nu de kinderen al groter zijn, vindt Cynthia het een stuk relaxter. Ik weet nog helemaal niet wat ik ga doen met de feestdagen, vroeger maakte ik mij daar altijd druk over. Tegenwoordig leef ik meer per dag of per week en zie wel. Dit jaar moet ik met kerst werken en heb dus weinig tijd voor familie. Ik moet zeggen dat het wel een heerlijk gevoel is om je niet druk te maken over wat we gaan doen en met wie. Familie weet nou eenmaal dat het op mijn werk altijd erg druk is en begrijpen dan heel goed dat ik niet overal kan zijn. Mijn jongste zoon werd altijd horendol van dit soort dagen. Hij is dan ook erg gevoelig voor drukte om zich heen. Wij hebben al heel vroeg besloten om niet allerlei sinterklaas vieringen af te lopen op het werk en op andere plekken. We kozen ervoor om het met ons eigen gezin te vieren, zodat het voor hem ook rustiger was. Nu is het een stuk relaxter en hier geniet ik ook meer van.’

Marloes herkende zich ook wel in mijn verhaal over wat men allemaal doet met feestdagen. ‘Voorgaande jaren voelde ik mij verplicht naar familiediners te gaan waar ik mij nooit echt op mijn gemak heb gevoeld. Sinds een aantal jaren doe ik er niet meer aan mee en ga naar vrienden toe waar we wat meer gezamenlijke dingen doen. Eén kerstdag ben ik sociaal en één dag helemaal niks. Dat bevalt mij prima. En met oud en nieuw weet ik pas op het laatste moment wat ik ga doen. Het is fijn om van tevoren niks vast te leggen.’

Wat ik aan al deze verhalen nog wil toevoegen zijn een aantal tips om jouw eigen behoeften eens voorop te zetten:

Voorkom overprikkeling
Inderdaad, het aflopen van diverse Sinterklaasvieringen is waarschijnlijk niet ideaal wanneer je als ouder hooggevoelig bent en hooggevoelige kinderen hebt. Bepaal van tevoren wat je wilt doen en durf “nee” te zeggen. De valkuil in deze is vaak dat men uit gezelligheid toezegt, maar als het hele gezin na drie dagen Sinterklaas niet meer te genieten is, lijkt het mij gezond om voor het komende jaar nieuwe keuzes te maken.

Kom tot een compromis
In liefdesrelaties heb je tijdens de feestdagen vaak te maken met de wensen en tradities van beide families. Natuurlijk hebben we te maken met eeuwenoude tradities, van families die elkaar bijvoorbeeld steevast zien op eerste Kerstdag of Kerstmis met bepaalde rituelen vieren. Daar is geen ontkomen aan. Alhoewel, in mijn beleving heb jij altijd een keuze. Je kunt kiezen voor datgene waar jij behoefte aan hebt. Kom tot een compromis. In een relatie is het van belang om een middenweg te vinden; je wilt toch ook dat je partner geniet van het familie samenzijn?

Formuleer het positief
Breng op een positieve manier wat jij graag wilt doen in plaats van zuchtend en steunend tegen deze dagen aanhikken. Als je echt niet tegen de herrie van vuurwerk kan en daarbovenop de lol er niet van inziet om je lam te drinken; geef dan aan waar jij wél behoefte aan hebt; tijdens Kerstmis of Oudejaarsavond. Geef ook aan hoe je het met je partner/familie of vrienden wilt vieren en vind een oplossing waar jullie allemaal blij mee zijn. Partner gaat met vrienden op stap en de volgende dag bijvoorbeeld samen iets gaan doen.

Het kan zijn dat je een aantal ervaringen nodig hebt, om het voor eens en altijd duidelijk te maken wat je wilt. Maar als je dat moment hebt bereikt, zal het je veel ruimte geven. Wellicht ook schuldgevoel, maar dat is dan iets wat je dient te doorvoelen. Bij elke keer dat je voor jezelf kiest zal dat schuldgevoel minder worden en plaats maken voor fijne en blije gevoelens, omdat je met een frisse kop kunt gaan genieten van de dagen na Kerstmis of Nieuwjaarsdag.

Wil je op de hoogte blijven van de Orchid of Life coaching activiteiten? Op de volgende link kun je lid worden van de Orchid of Life Nieuwsbrief: Inschrijven voor de nieuwsbrief. 

Kom naar een workshop! Waar? Geef het aan

primavera

Wederom door een samenloop van omstandigheden wil ik nogmaals buiten mijn initiële grenzen treden met de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen. Ik was begonnen in Den Haag. Daarna merkte ik dat Utrecht een veel betere locatie was en inmiddels ben ik ook al tweemaal in Groningen geweest. Maar ondertussen bleven via verschillende social media kanalen vragen en suggesties binnen komen voor andere locaties.

Afgelopen weekend speelde ik met de gedachte om deze workshop op een nieuwe locatie te plannen. Na de workshop in Groningen kreeg ik van een deelnemer zeer positieve feedback. Ze deelde dat ze mensen kent die de workshop graag een keer bij zouden willen wonen en of ik ‘m nog een keer in Groningen wil organiseren of in de buurt van Hilversum. Weer die vanzelfsprekend, synchroniciteit. Ja, het lijkt mij inderdaad leuk en boeiend om deze workshop op een voor mij nieuwe locatie te geven.

Alvorens daadwerkelijk een keuze te maken, ben ik benieuwd naar welke locatie jij zou afreizen om deze workshop bij te wonen. Geef het aan in de onderstaande pol! Als jouw keuze er niet bij staat, laat dan een reactie achter op deze blog met jouw voorkeur.

*Lees hier meer over wat deze workshop jou op kan leveren. 

HSP: Kerstdagen, alleen of samen?

orange glitter

De feestdagen maken dit jaar behoorlijk wat in mij los. Verhalen van vrienden over kerstdiners met collega’s en bijeenkomsten met familie en vrienden deden mijn wenkbrauwen fronsen. Vooral de incongruentie tussen de verhalen en hun non-verbale communicatie drijft mij tot het schrijven van deze blog. Het deed mij denken aan hoe ik was en hoe ik deze oude ‘ik’ dit jaar voor het eerst bewust de deur heb gewezen. Aankomende kerstdagen besteed ik met mezelf en Oud en Nieuw hoogstwaarschijnlijk met mijn gezin.

Op de eerste plaats heeft Kerstmis geen betekenis voor mij. Dat ik als Chinees-Nederlandse ben opgegroeid in het horeca wezen heeft natuurlijk bijgedragen aan mijn initiële beeld van Kerstmis. Kerstmis staat voor hard werken in een restaurant. Het restaurant werd ondergedompeld in warme en knusse kerstsferen inclusief kerstboom zonder cadeaus eronder. Rondom de feestdagen stonden we als brave dochters paraat. Zodra de rebellerende Chungmei een afspraak met vriendinnen maakte, moest deze onverhoopt worden afgezegd: werk gaat voor vertier en daar viel niks tegenin te brengen. Ja, dit beeld van Kerstmis heeft een grote invloed op hoe ik het nu het liefste wil beleven. Het enige verschil is dat er nu wel plaats is voor leuke dingen. Alleen betreft het leuke dingen die niet per se gelinkt zijn aan Kerstmis.

Als werknemer bij verschillende organisaties heb ik meegedaan met hun kerstrituelen: kerstfoto’s, kerstlunches, kerstuitjes, luxe kerstdiners en het ontvangen van kerstpakketten. Ik deed mee, ik volgde, ik paste me aan, maar ik zat er niet volledig op mijn plek. Na afloop was ik moe en blij dat het achter de rug was. Naast werkgerelateerde kerstvieringen heb je ook nog kerstvieringen met een eventuele partner. In de liefde ging ik veelal mee, dat was de makkelijke weg aangezien ik geen kersttradities had. Als vriendin heb ik ook kerstvieringen meegemaakt, zelfs geïnitieerd. Al met al heb ik die kerstmomenten; optutten, dineren en samenzijn wel als gezellig ervaren. Ik gedroeg me vanuit het bewustzijn dat ik in die periode leefde. Nu ik ervaar hoe het ook anders kan, ben ik blij dat ik dit punt heb mogen bereiken. Het voelt beter.

Vanuit de plek waar ik nu ben, kan ik zeggen dat ‘verplichtingen’ dingen zijn die iemand behoorlijk tegen kunnen werken. Het gevoel hebben dat je iets verplicht bent te doen, slokt broodnodige energie op. Zoals bij een zakelijke relatie van ons; hij is getrouwd met een Spaanse. Dit jaar zijn ze met het gezin weer in Spanje voor Kerstmis. Hij zag ertegenop, hij had er geen zin in. Het is elk jaar hetzelfde! Een vriendin van me gaat met haar gezin elke dag naar een andere stad om alle familie af te gaan. Hoe houdt ze dit vol? vraag ik me af. Hoeveel mensen zwichten voor ‘verplichtingen’?

Een conversatie tussen man en hoogzwangere vrouw met twee kinderen:
V: Heb je er zin in?
M: Mwoah…(kijkt met een bedenkelijk gezicht). En jij?
V: (valse grijns) Ik heb vooral zin om weer naar huis te gaan. Als we het binnen anderhalf uur kunnen afronden, kunnen we nog met de ‘overstap’ naar huis. (openbaar vervoer)
M: (legt een geruststellende hand op haar been)

Deze conversatie illustreert voor mij zo duidelijk hoe incongruent mensen kunnen zijn. Verschrikkelijk! Voor henzelf en voor anderen. Wat ik je mee zou willen geven, is om vooral bij jezelf te blijven. Je hebt een keuze. Spreek bijvoorbeeld op één van de twee kerstdagen wat af met familie of vrienden. Een ander denkt het misschien beter te weten, maar hoe jij je voelt telt voor twee. Als je niet naar jezelf luistert, blijft er niemand over om op te rekenen in ‘slechte tijden’.

Zoals ik eerder benoemde, ben ik dit jaar alleen. Thuis. Om te doen waar ik zin in heb. Het ging niet zonder slag of stoot. Ik heb lieve uitnodigingen afgeslagen. Vriendlief maakte kenbaar dat hij het wel leuk zou vinden als ik meega naar zijn familie. Nee, dank je wel. Ik blijf liever thuis. Mijn moeder moest haar mening over mijn keuze delen ‘met de feestdagen moet je als gezin bij elkaar zijn’. Ironisch! Een moeder die mij niet heeft opgevoed met kersttradities claimt dat het belangrijk is om bij elkaar te zijn met de feestdagen. Laat ik dat even van me afschudden. Het belangrijkste voor mij is dat ik in 2014 weer op mezelf kan rekenen, opgeladen en wel!

Burnout: hoe lang nog?

burnout

Ik heb gehuild. Met moeite, omdat ik zo moe ben. Ben al wakker vanaf 5 uur. Arnold kwam thuis van een behandeling van een osteopaat die op waterniveau werkt. Ik zag aan hem dat hij helemaal van de wereld was door de behandeling. Het eerste wat hij deed was mij wenken voor een knuffel. Hij barstte uit in tranen. De angst schoot naar mijn keel. Heeft hij iets ernstigs onder de leden en heeft hij nog maar een maand te leven? Niets was minder waar. Het was een geslaagde behandeling. De osteopaat begreep zijn lichaam en na een serie korte vragen ter onderzoek was hij aan de slag gegaan.

Het ligt aan je slijmvliezensysteem. Hij had iets gecorrigeerd op foetusniveau. Arnold’s systeem was letterlijk ingezakt. Hij begreep waar al zijn fysieke klachten vandaan kwamen. Na de behandeling haalde hij weer automatisch adem. Deze behandeling kwam net op tijd. Een paar dagen daarvoor merkte ik op dat Arnold heel moeizaam sprak. Hij spreekt, terwijl hij inademt. Hij komt adem te kort om te praten en om na te denken. Gisteravond zag ik het weer en vandaag is zijn systeem gecorrigeerd. Hij voelde deze fantastische verandering. De osteopaat zei tegen hem: ‘Geniet ervan.’ Deze behandeling heeft zijn leven ter plekke veranderd. Ons leven.

Gezond in lijf en geest is in zicht. Ik voelde het. Verschillende gedachten raasden door mij heen: ik wil niet meer werken als hij beter is, ik wil genieten van gezond zijn, ik bel Ouxu op om het te vertellen en dan gaan we uit eten, ik vertel het aan mama en dan is ze blij voor ons, dan kan zij ouder worden en op ons leunen, dan kunnen wij er voor haar zijn…Zoveel gedachten.

Het zicht op dat hij beter wordt, is nu zoveel malen realistischer. Inmiddels heb ik drie weken werken als capoeira juf erop zitten. Tot dit moment heb ik zijn ziek zijn (wederom een niveautje zwaarder) zoveel mogelijk van me af proberen te houden. Ik heb goede, gezellige en leuke capoeira lessen gedraaid. Veel lieve mensen en kinderen hebben naar Vitamina gevraagd. Elke keer reageerde ik met: vraag het me over twee maanden. Ik was aan het overleven. We zijn al jarenlang aan het overleven, maar het dieptepunt en tegelijkertijd hoogtepunt van drie weken geleden sloeg werkelijk alles. Hij koos ervoor om het werken los te laten. Nee, het was geen keuze. Zijn lichaam gaf het op. Stress in huis. Hoe nu verder?

Na een zeer confronterend gesprek met Arnold in de ochtend was ik hierna de rest van de dag met Amé bezig. Vlak voor haar bedtijd stortte ik in: Amé, ik moet echt even op de bank liggen. Het voelde goed om mijn ogen even te sluiten. Binnen enkele seconden kreeg ik een ingeving. Terwijl ik lam op de bank lag, sprong mijn hart overeind: ik ga de capoeira kinderlessen geven!!

‘s Avonds hadden we het besproken en de volgende dag stond ik al les te geven. Arnold regelde het met de opdrachtgevers en lieve begripvolle leerlingen en vrienden zouden de volwassen lessen gaan geven. We zijn gezegend. Bijna een week geleden dwong ik mezelf om even te schrijven. Ik had het nodig om mijn gevoelens op een rijtje te zeggen. En letterlijk had ik een rijtje gemaakt van maar liefst zestien mensen die op een of andere manier voor ons klaar hebben gestaan en nog steeds staan. Dit rijtje had ik nodig. Wetende dat er mensen zijn die ik om hulp kan vragen wanneer ik het niet meer trek, biedt steun. Tranen van dankbaarheid vloeiden over mijn wangen. Waar zouden we staan zonder hen? Ik weet het niet en ik wil er niet aan denken.

Amé was Ni Hao Kai Lan aan het kijken toen Arnold in mijn armen in huilen uitbarstte. Ze keek gealarmeerd op. Ze begon mijn aandacht te vragen. Dat doet ze normaal niet als ze van een tekenfilm aan het genieten is. Ik zou eerst wat te eten klaar maken voor Arnold en na de tekenfilm iets voor haar. Hierdoor kon ik even met Arnold in de keuken zijn. Nadat hij naar bed was gegaan, zat ik met Amé aan de eettafel. Ik legde haar uit dat oom Guido papa naar een osteopaat had gebracht. Een osteopaat helpt je beter te worden via het lichaam. Papa huilde, omdat hij blij was. Ze luisterde aandachtig. Een uur later zaten we op de bank en begon zij over haar vader: ‘Ik ben blij dat papa terug is, ze pakte haar beer en zei: Bobo is ook blij dat papa terug is. Kijk, hij huilt niet.’ Ik gaf haar een knuffel en fluisterde in haar oor: Jij bent mijn lieve dochter. Ze keek me aan en zei: ‘En papa’s…(wat ze wilde zeggen, hing in de lucht)’ Ik vulde haar aan met ‘dochter’.

We gaan hier doorheen komen. In een vlaag van wanhoop heb ik eens met Arnold gedeeld: Hoe lang hou ik dit nog vol? Hij koppelde de vraag direct terug en ik antwoordde: Zo lang dat nodig is. Maar ik zeg je eerlijk, gedurende die vlagen van wanhoop kan ik het niet meer aan. Dan wil ik niet meer. Dan wil ik weg. En de vraag is nog steeds: hoe lang nog? Ik ga werkelijk flippen wanneer hij op een dag aan me vertelt dat hij geen hoofdpijn meer heeft. Dan draai ik door.