Ouderschap: kleuters kennen geen facebookcultuur

IMG_3999

Kleuters zitten niet op facebook, maar kennen wel een dicht sociaal netwerkcultuur. Mijn kleuter maakt mijn leven een stuk socialer, niet met dagelijkse digitale updates, foto’s en likes, maar met real-live vriendjes en vriendinnetjes die spontaan of afgesproken over de vloer komen. De nadruk ligt wel op spontane speeldates, omdat ze puur en alleen afgaan op hun gevoel; met wie wil ik vandaag spelen?

Voor hun ‘facebook’ updates hebben ze geen computer nodig, maar alleen hun vaardigheid tot spreken. Zo zag mijn dochter vrienden van ons de klas in komen lopen met nog een aantal onbekende mensen met hun kinderen. Het was een vriendin die met haar dochters meeliep tijdens een rondleiding door de school. In plaats van aan al haar vrienden te vertellen dat zij de dochter van de vriendin kent, vertelde ze het direct aan de juf. Ook een update over nieuwe regenlaarzen wordt gedeeld in een kringgesprek op maandagochtend. Deze nieuwe ‘prinses Sophie’ regenlaarzen werden een aantal dagen in haar slaapkamer getoond aan twee vriendinnen. Nee, niet middels een levenloos fotootje op facebook, maar tastbaar; te voelen, te ruiken en te passen.

Laat ik ook even stil staan bij het real-live ‘liken’ van een ander; in haar geval een klasgenoot en/of vriendin. De ‘likes’ vliegen heen en weer door middel van dikke knuffels, een aai over het hoofd, hand in hand schaterlachend over het schoolplein, brullend van het lachen over de vloer en elkaar te helpen met het dragen van een tas wanneer de ander te moe is. Iemand aardig vinden en iets fijns voor een vriendin doen (en voor haarzelf!) is vragen of ik de favoriete maaltijd van haar vriendin wil klaarmaken. Samen smulden we er intens van; spaghetti bolognese.

Zoals ik al aangaf; mijn leven is sociaal rijker door haar speeldates. Door de speeldates kom ik aan mijn dagelijkse oudergeklets waarvoor ik niet achter facebook hoef te kruipen. Het contact met de ouders kleurt mijn beeld over hen in en dat maakt mijn dagelijkse tripje naar school een stuk levendiger. In groep 1 vonden de speeldates tussen klasgenoten al plaats, maar onze dochter was er nog niet klaar voor. Ze had tijd nodig om te ontladen van alle opgedane indrukken. Nu ze in groep 2 zit, heeft ze na schooltijd zoveel meer energie dan in het eerste jaar.

Een wereld van energieverschil waarvan ze in dit jaar de vruchten ervan plukt. Ik zie haar opleven van het sociale contact. Ze kan in haar sociale contacten haar speelse en vindingrijke energie kwijt. Ondertussen beseffen wij, de ouders, ons heel goed dat we elkaar helpen door deze speeldates te steunen. Die twee uurtjes extra om wat werk af te maken, huishoudelijke taken af te ronden of iets voor onszelf te doen, is mooi meegenomen. En nogmaals, de tastbare sociale netwerkcultuur buiten facebook maakt mijn leven een stuk gezelliger. Ik geef toe, ik geniet zeker van facebook, maar een fijne balans hierin te ervaren is heerlijk bevrijdend. Laten we hopen (of ernaartoe werken) dat onze kinderen dit fijne levendige echte sociale deel van het leven blijven voortzetten, ook op een leeftijd waarop ze onderdeel kunnen gaan uitmaken van facebook.

Advertenties

Kringgesprek over pesten

pesten

Pasgeleden heb ik voor een klas gesproken over mijn verschillende werkzaamheden. De kinderen die ik voor me had, waren 12 en 13 jaar oud en hadden net een maand brugklas achter de rug. Twee jaar geleden was ik uitgenodigd, zodat de kinderen me konden bevragen over mijn beroep als lifecoach. Deze keer stond ik er ook als capoeira en theatersport juf. Dat werd een dus wat actievere bedoening met een spontane workshop van 15 minuten theatersport als onderdeel van de introductie en vragenronde. Na de pauze gingen we verder met de oefening ‘Over de Streep’ en daarna het kringgesprek over pesten. Ze waren serieus en openhartig over wat ze zelf hadden meegemaakt en wat ze hebben zien gebeuren.

Een meisje werd in groep 7 een jaar lang gepest om haar knieën. Doordat ze door een groeispurt ging, raakten haar knieën soms uit de kom. Iemand gaf haar een trap. Ze is ook een keer in haar maag getrapt, omdat iemand dacht dat zij het spel had verpest. Een jongen uit Egypte werd op zijn negende gepest, omdat hij geen Nederlands kon. Een Nederlands meisje die zich niet lekker voelde, had het de hele tijd op hem gemunt. Hij werd een keer van zijn skateboard geduwd en als hij op de schommelstoel zat, eiste zij de plek op. Hij wist niet wat hij moest zeggen, omdat zijn Nederlands niet afdoende was. Hij had het aan zijn ouders verteld, maar zij wisten niet wat ze konden doen.

Een andere jongen was een keer buiten aan het spelen met een vriend. Ze speelden met een bal. Opeens kwam er een jongen van rond de 16 aanlopen en begon hem in elkaar te slaan. Hij lag ineengedoken op de grond  en zijn vriend haalde zijn vader erbij. Zijn vader was nog op tijd en sloeg de dader. Marokkaanse vaders zijn zo! Zo heb ik nog verhalen gehoord over discriminatie vanwege een hoofddoek, het dragen van een bril en overgewicht. Pesten door met sneeuw en dennenappels te gooien en klasgenoten te negeren. Huilende en radeloze kinderen die bij hun mentor aankloppen voor hulp en advies. In het vervelendste geval ging het pesten gewoon door. In het gunstigste geval deelde degene die gepest werd zijn verhaal aan de klas waarna het pesten stopte.