Relaties: geef authentieke complimenten

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (21 of 48)

Het zien van de YouTube video ‘The Power of Compliments | The Science of Love’ inspireerde mij tot deze blog. Een blog boordevol complimenten voor mijn man.

In de video spreken ze over een opdracht waarin je vijf complimenten dient op te schrijven. Terwijl ik schreef, bleef ik schrijven en overschreed binnen tien minuten de twintig complimenten. Wij hebben de oefening gedaan zoals in deze video wordt getoond. Ik gaf het compliment en hij mocht alleen maar ‘dank je wel’ zeggen. De oefening laat verder zien dat je verder kunt gaan dan alleen het ontvangen van complimenten. Door de ontvanger uit te laten leggen hoe het compliment hem of haar laat voelen en te laten vertellen wat het belang is voor de relatie zal de ontvanger een boost van zelfvertrouwen ervaren.

Arnold gaf terug dat hij blij werd van de complimenten. Hij voelde zich ook trots op zichzelf. Enkele complimenten maakten verdriet vrij. Amé was aanwezig bij de oefening. Terwijl ik de complimenten aan het uitdelen was, begon zij mij opeens kusjes te geven op mijn arm. Ik voelde zoveel liefde heen en weer stromen. Na afloop gaf zij Arnold spontaan een compliment: ‘Papa, jij hebt mooie wimpers. Ik heb mijn wimpers van jou gekregen!’

Wat ik heb ervaren is dat het nemen van de tijd om authentieke complimenten uit te wisselen de liefde en gevoelens van dankbaarheid heel bewust laat stromen. In ons geval versterkte het de liefdesrelatie, maar het werkt absoluut voor alle relaties die je hebt; vriendschappen, burenrelaties, familierelaties en professionele relaties. Dus neem binnenkort de tijd om wat relaties te versterken! Overigens zijn alle video’s in de reeks van ‘The Science of Love’ de moeite waard om te bekijken. Ik heb er in ieder geval van genoten.

Complimenten voor Arnold

1. Voor hoe je lesgeeft aan volwassenen en kinderen; je bent een goed fysiek voorbeeld, duidelijke taal, maakt authentiek contact en maakt gebruik van humor wat de leerlingen aan het lachen maakt. Kortom, je creëert een fijne en vrolijke sfeer.

2. Voor je wilskracht om te leven ondanks de hoofdpijn waar je al meer dan zes jaar mee kampt. Hiermee wil ik zeggen dat je doorgaat met werken en zorgen voor ons, terwijl jij je niet lekker voelt.

3. Voor de lach die je creëert in huis. Je maakt mij en je kinderen aan het lachen. De dagelijkse rituelen in relatie tot opvoeding worden leuker door jouw inbreng; jouw speelsheid en creativiteit.

4. Voor je dicht- en schrijfwerk. Acht jaar geleden werd ik telkens weer geraakt door de gedichten die ik per sms van jou ontving. De lichtheid van je woorden raakten me. Met je schrijfwerk combineer je de lichtheid van het dichten met de serieuze boodschappen die je wilt overbrengen. De voorbeelden zijn eerlijk en helder.

5. Voor je trainersvaardigheden. Je bent een kei in het toespreken en bespelen van een groep. Binnen luttele seconden breng je de mensen nader tot elkaar.

6. Voor de manier waarop je dingen aan mij en Amé uitlegt. De voorbeelden die je aanhaalt komen direct binnen.

7. Voor de steun en liefde die je mij geeft op de voor mij moeilijke momenten. Als ik chagrijnig en down ben, weet jij het om te keren tot een welgemeende lach.

8. Voor de bijdrage die je hebt geleverd aan de prachtige zielen in ons leven.

9. Voor de auto die je hebt gekocht via marktplaats. En al het andere mooie en handige spul dat je via marktplaats vindt en voor een leuk bedrag weet aan te schaffen.

10. Voor de passie en gedrevenheid waarmee je boodschappen doet en kennis weet te simplificeren.

11. Voor je zijn, want overal waar ik met jou ben heb ik plezier. Wachtend bij een bushalte, wandelend naar de supermarkt, samenwerken in het project Gezond is Vet, zorgen voor onze kinderen en zelfs wanneer de tranen op onze wangen staan, ja zelfs dan kunnen we nog lachen.

12. Voor het organiseren van ons verjaardagsfeest in park Vlaskamp in 2015. Ik was hoogzwanger en mijn hoofd stond er niet naar om iets te organiseren, maar het was hartstikke leuk!

13. Voor het organiseren van de capoeira festivals waarmee je zoveel capoeira zielen telkens weer hebt verrast en blij hebt gemaakt met de locatie, inhoud en verzorging ervan.

14. Voor de business die je binnenhaalt met capoeira en je spreek- en schrijftalenten.

15. Voor jouw authentieke wijze van contact maken waar je ook bent. Je bent altijd in voor een praatje. Hierdoor zorgde je er zelfs voor dat een hele coupe treinreizigers hun hoofden naar je toedraaiden en in de lach schoten.

16. Voor dat je mij hebt geleerd mijn verjaardag te waarderen. Elk jaar zorg je voor iets speciaals en verras je mij op mijn verjaardag. Ik weet nog dat je in 2011 met een kinderzitje voor op de fiets kwam aanzetten en dat we met de 1-jarige Amé vanuit Den Haag naar Delft fietsten.

17. Voor jouw precisie die terug te zien is op de websites die je hebt opgezet en wanneer je het huishouden doet, in het huishouden.

18. Voor het vertrouwen dat je Amé hebt gegeven in het verleggen van haar lichamelijke grenzen.

19. Voor het opkomen voor Amé voor de keren dat ik richting haar onredelijk uit de hoek kom.

20. Voor hoe je de vaderrol uitvoert; je bent er in alle opzichten voor onze kinderen. Je zorgt, je staat midden in de nacht op, je speelt met hen en momenteel ben je de “poepmaster”. Hoe kalm je blijft wanneer Dían al zijn kleren heeft ondergepoept is bewonderingswaardig.

21. Voor je oog voor kwaliteit; van kleding tot aan keukenapparatuur en alles ertussenin.

22. Voor de wijze waarop je je kleedt en mij advies geeft over kleding.

Advertenties

Workshop Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

pursuit

Wat we allemaal willen is een goed en gezond contact met onze kinderen. Het contact waar ik op doel is communicatie waar je vrolijk van wordt. Communicatie dat ervoor zorgt dat alle partijen aan hun trekken komen. Het gevolg hiervan is een huishouden waarbij alle zorgtaken en verplichtingen soepel en met een lach en een traan verlopen.

Alle emoties zijn welkom, want ja, zeg nou zelf, relaties worden getekend door de emoties die erin worden gestopt. Vooral wanneer je te maken hebt met hoog sensitieve kinderen is het van belang om te weten en te begrijpen wat ze nodig hebben. Door hun sensitiviteit krijgen ze veel informatie binnen en ieder kind verwerkt dit op zijn eigen manier.

Als ouder en opvoeder is het een uitdaging én grote verantwoordelijkheid om een positief contact met onze kinderen op te bouwen. Wat kinderen nodig hebben is duidelijkheid. Tijdens deze workshop gaan we met zijn allen duidelijkheid creëren door een aantal opvoedthema’s onder de hoog sensitieve loep te leggen.

De volgende onderwerpen zullen aan bod komen:

– wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
– vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
– positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt, grenzen aangeven,
– blijven spelen met je kind.

Boek je ticket hier (klik) en mail je naam, adres, woonplaats en mobiele nummer naar orchidoflife@gmail.com. Aanmelden kan tot en met dinsdag 23 juni.

Locatie: Koorenhuis
Adres: Prinsegracht 27 in Den Haag
Duur: 9.30 tot 12.30 uur
Inloop: Vanaf 9.00 uur vang ik je op in de hal van het Koorenhuis

Wil je meer weten over de coaching activiteiten die eerder plaats hebben gevonden? Lees de volgende blogs:

HSK: vermijd tijd- en angstdenken 
HSK: een goede voorbereiding is het halve werk 
HSK: samen spelen, samen ontspannen

Heb je nog vragen? Bel Chungmei op 06-42804038

Communicatie: Stop met praten!

kiteboarding

Zaterdag 15 februari vond het tweede deel van de training Positieve communicatie plaats in Utrecht. Hiermee heb ik mijn eerste versie van deze training succesvol af mogen ronden. Wederom heb ik mogen ervaren hoe leuk ik het vind om kleine groepen te trainen. Eind vorig jaar speelde ik met het idee om deze training te gaan geven. Hoewel mijn intentie en acties om een groep mensen bij elkaar te krijgen heel gericht waren, was ik desalniettemin verrast dat het me gelukt was. Mijn eerste training zat vol en ik kon gaan ‘spelen’.

De deelnemers hadden elkaar drie weken niet gezien. De eerste oefening sloot hierop aan door hen direct in tweetallen met elkaar te laten praten. De opdracht was om met behulp van ‘aandachtig luisteren’ en de andere besproken communicatie ezelsbruggetjes het gesprek in te gaan over hoe het eerste deel van de training was geland, hoe het oefenen was verlopen en of ze nog tot bepaalde inzichten waren gekomen. De inzichten waar ik benieuwd naar was, bleken vooral concrete positieve effecten te zijn geweest. Positieve effecten die waren opgetreden, doordat ze een aantal communicatie ezelsbruggetjes hadden toegepast. Een mooie conclusie was dat je door middel van ‘aandachtig luisteren’ al heel veel kan bereiken.

Verder kwamen de volgende onderdelen dit keer ook aan bod: ontdekken van negatieve communicatie die je als vanzelfsprekend gebruikt, omzetten van negatieve communicatie naar positieve communicatie, feedback geven en ontvangen en het geven en ontvangen van complimenten. Dit zijn een aantal voorbeelden van het omzetten van negatieve communicatie naar positieve communicatie waar de deelnemers zelf op waren gekomen:

‘Jij moet stoppen met praten.’ >>> ‘Ik heb even een adempauze nodig.’
‘Het lukt me niet.’ >>> ‘Het lukt me wel.’
‘Het gaat nooit meer lukken.’ >>> ‘Het gaat wel lukken met de tijd.’
‘ Waarom weegt zijn ‘nee’ zwaarder dan mijn ‘ja’?’ >>> ‘Ik ga mijn ‘ja’ meer op de voorgrond plaatsen.’
‘Zij komt altijd te laat.’ >>> ‘Ik los het zelf op.’

Het mooiste vond ik dat de deelnemers binnen drie weken enorm waren gegroeid. Drie weken!! Dit is te danken aan hun intentie en zeker ook aan de kracht van de groep. We hebben pittige persoonlijke en professionele conflicten met elkaar besproken en hiernaast enorm veel gelachen. Met een lach en een traan op weg naar meer positieve communicatie. Ik zeg ‘JA’!!

Wil je ook deelnemen aan de training Positieve communicatie in relaties? Bekijk de agenda en neem je collega’s, vrienden en partners mee. We maken er een leuke en leerzame training van!

Emmer vol emotionele tranen

Een zee van tranen. De emmer was vol. Knokkie, knokkie vol. De emmer was over aan het lopen. Het begon met de angst voor dat er misschien echt iets met Arnold aan de hand is. Dat hij weg zou komen te vallen. Dat ik pas vorig jaar heb gerouwd om wabu (oma), terwijl ze op mijn negentiende kwam te overlijden.

Esther haalde een gedicht tevoorschijn. Een gedicht met als titel ‘hemel’ en het was geschreven door Ben Ketting. Op de begrafenis van haar oma werd dit liedje gezongen door haar neefjes en nichtjes. Zij vond het te moeilijk om iets te zeggen of te zingen. Ze vertelde over hoe haar opa tijdens de eerste verjaardag zonder zijn vrouw in tranen uitbarstte. Hij was toen rond de tachtig. ‘Ik heb nu veel verdriet en pijn, maar dit heb ik liever dan dat ik je nooit had gekend.’ Esther’s ogen werden rood en waterig. Het raakte haar nog steeds. Zo zaten we de uren weg te praten. Ik voelde haar steun. Ik hoorde haar lach. Ja, we hebben gehuild en gelachen.

Emoties zoals angst, schrik, intens verdriet kwamen de laatste dagen op mijn pad. In de blog ‘Rouwverwerking neemt zijn tijd’ schrijf ik over de schrik die ik voelde toen Ouxu vertelde dat haar beste vriendin het uitschreeuwde tijdens het huilen toen de kist, waar haar vader in lag, dicht ging. Het was verschrikkelijk om aan te voelen dat wakong heen zou gaan. De leegte die zou ontstaan. Het naderende afscheid. Afscheid van mijn jeugd, afscheid van een generatie.

Zo alles bij elkaar vind ik het niet gek dat ik het niet in mijn eentje aandurfde om de emoties te doorvoelen. Normaal doe ik dit al schrijvende. Al schrijvende, schrijf ik toe naar het verdriet dat eruit wil en er uiteindelijk ook uit komt. Bij het voelen van deze emotiehutspot verlamde ik. In plaats van dat ik mezelf ertoe zette om te gaan schrijven, sloeg het alom aanwezige wazige zware gevoel me neer. Ik was niet vooruit te branden.

Op zulke momenten ben ik gigantisch dankbaar met een vriendin zoals Esther. Een lieve meid die écht alles waar ik door heen ga begrijpt. De zee van tranen vond zijn weg in rivieren, meren en beekjes. Daar waar het heen moest gaan.

Wanneer huilen verandert in lachen

Dit verhaal sluit aan op het onderstaande deel uit de blog ‘Authentieke interesse raakt en verbindt’

“Door Achmed, mijn buurman, begon ik al mijn gedachten en emoties te delen. Hij kwam een pakket ophalen dat overdag voor hen was afgeleverd. Hij keek me aan met een vriendelijk en open gezicht. ‘Hoe gaat het met jullie?’, vroeg hij. Aardig, ok, Arnold heeft nog steeds hoofdpijn. ‘Waarom?’, vroeg Achmed. Ik gebaarde met mijn hand richting mijn hoofd dat het allemaal zware emotionele zaken zijn. Hij bleef me onafgebroken met zijn vriendelijke gezicht aankijken en zei zo goed als hij kon: ‘Psychologie.’ Dit bevestigde ik. ‘Hij wandelen. Hij veel uitrusten. Kan niet hè, vrouw, kind, straks alleen. Zielig voor jullie. Oei, die paar woorden, in combinatie met zijn krachtige inlevingsvermogen, omvatte mijn diepgevoelde angst; dat de hoofdpijn een symptoom is, dat Arnold weg komt te vallen.”

Het vervolg…Achmed’s authentieke interesse en inlevingsvermogen ging over in een opmerking over het haar van Arnold. ‘Ja, ik heb hem zien lopen. Hij veel haar nu. Haar beter afknippen. Niet goed voor hoofd.’ Ik hield mijn gezicht in een grimas en knikte vriendelijk. Is goed, ik zal het tegen hem zeggen. Dit korte gesprek had veel weg van het effect van een provocatieve coachingsessie. Ten eerste bracht hij met zijn woorden mijn angst naar boven en vervolgens maakte hij me aan het lachen! Hilarisch. Helemaal in deze context. Ik weet wel dat sommige mensen hoofdpijn kunnen krijgen van een bos (zwaar) haar; in bijvoorbeeld een paardenstaart of wanneer het héél véél haar betreft ook loshangend op hun schouders, maar dit ging absoluut niet op voor Arnold. Ik hield mijn lachen in. Mijn gezicht hield ik netjes in de plooi. Achmed bedoelde het goed en was bloedserieus, dus ik wilde absoluut niet dat hij het gevoel zou krijgen dat ik hem aan het uitlachen was. Nadat ik de deur had gesloten, vertelde ik het in geuren en kleuren aan Esther. Door de tranen heen was ik opeens schuddenbuikend aan het lachen.

Iets soortgelijks overkwam me toen ik aan een goede vriendin vertelde dat we niet naar hun bruiloft zouden gaan. Hun bruiloft zal deze zomer plaatsvinden in haar geboorteland Spanje. Begin van dit jaar reageerden we, nee correctie, ík heel enthousiast. Ik was optimistisch en dacht dat we tegen die tijd wel in staat zouden zijn om te gaan. Maar helaas, vanwege onze gezondheids- en financiële situatie kunnen we niet gaan.

Zij reageerde heel begripvol en zei heel serieus en ingetogen dat zij vorig jaar precies hetzelfde had meegemaakt! ‘Vorig jaar kon ik ook niet naar álle bruiloften in Spanje.’ Ik ging stuk. Van binnen borrelde een lach op, maar pas bij het navertellen lag ik pas echt in een scheur. Ook zij bedoelde het héél serieus en stelde zich empathisch op richting mij. Vandaar dat ik mijn lach inhield. Bovendien bevond ik me in een lichte schock-toestand*: zij ze dat nou echt? Ja, ze had dit echt gezegd. Zij was zeker voor een stuk of zes bruiloften in Spanje uitgenodigd en kon zich veroorloven om naar enkele te gaan. Geweldig!! Wat een geweldige reframe.

Maar goed, hun bruiloft missen we, maar ik ben nog steeds optimistisch. Ik zou zeggen ‘op naar Equador in maart 2013’ wanneer een ander stel vrienden van ons gaat trouwen in Quito.

*Note: een effect van provocatief coachen is dat de coachee zich licht geschockeerd of verward kan voelen door absurde provocatieve opmerkingen en gedragingen van de coach. Kort hierna kan de coachee in lachen uitbarsten, zich opgelucht voelen of meldt dat hij/zij een ‘aha-erlebnis’ had. De coachee is na een dergelijk moment vaak in staat om meer informatie uit de doeken te doen. Zaken waar men zich eerder voor schaamde worden gedeeld.

Huilen is gezond: positieve tranen

Het gebeurt zelden dat we mensen in het openbaar zien huilen in Nederland. We houden massaal onze échte emoties voor ons! ‘t Gros bijt liever de binnenkant van zijn lip kapot (nog meer pijn en mogelijk nog meer tranen, maar dat nemen we voor lief) dan dat ze hun innerlijk delen met de medemens. Natuurlijk hebben we dit zo geleerd. We leven in een bepaalde cultuur en zijn opgegroeid met tradities en gewoonten.En dan heb ik het niet eens over de tranen gerelateerd aan verdriet en teleurstellingen. Ik heb het over positieve tranen. Tranen van blijdschap, ontroering en geluk. Ook deze tranen zien we heel weinig in het openbaar. Dus bij deze een ode aan de ‘positieve traan’.

Tranen van het lachen
Wanneer heb je voor het laatst schuddebuikend op de vloer gerold van het lachen? Dat je het aanspannen van de buikspieren voelde en je kaken na afloop een lichte massage moest geven? Of dat je plotseling begon te hikken van het lachen? Het fenomeen dat je zo hard moest lachen waardoor een waterige substantie over je wangen begint te lopen: ja, zelfs het lachen kan je laten huilen. Lachen en huilen tegelijkertijd geef een waanzinnig gevoel van vrijheid. Wat een heerlijk gevoel. ‘t Gevoel dat je lichaam zich in korte tijd hevig in- en ontspant en je achterlaat met een dosis positiviteit. Lees ook: Lach jezelf Energiek en Gezond 

Tranen van blijdschap
In Nederland leiden we meer een binnen-leven dan een buiten-leven zoals in mediterrane landen; simpelweg vanwege het temperatuurverschil. Dit kan zeker een reden zijn dat we in het openbaar minder emoties zien. Toch heb ik een groot vermoeden dat het ‘niet uiten van emoties’ meer in relatie ligt met een bepaalde instelling ten opzichte van emoties. Deze instelling wordt bepaald door de aanwezige sociaal en politiek aangestuurde ruimte voor het uiten van emoties. Dit heeft op zijn beurt een directe invloed op hoe het individu zijn emoties ervaart en van diens ouders krijgt geleerd. Hierdoor kan het soms zelfs erg moeilijk zijn om positieve emoties te duiden.

Tranen van ontroering
Op een bruiloft zie je weleens dat mensen een traantje wegpinken. Een mooie gebeurtenis waarbij men de liefde in het zonnetje zet. Maar het blijft bij een traantje. Ik heb het gezien bij Spaanse en Nederlandse bruiloften, niet bij Chinese bruiloften. Tranen van ontroering zijn mooi, zo liefdevol! Ik kan me herinneren dat ik zo’n moment had. Een goede vriend ging tijdens een capoeira les het lied ‘A mare, a mare’ zingen. Solo. Kippenvel. Een brok in mijn keel. Ik kon keihard gaan huilen, maar deed dit niet. Ik hield het voor me. Het voelde niet goed om te huilen, niet veilig. Nog dezelfde avond kon ik deze tranen laten gaan.

Tranen van intens geluk
Tranen van intens geluk kunnen zich bijvoorbeeld bij een diploma-uitreiking aandienen, omdat je beseft dat het intensieve studeren zijn vruchten heeft afgeworpen. Eindelijk rust. Eindelijk vakantie en kunnen werken aan andere doelen. Ze kunnen ook voorbij komen, nadat je flinke promotie hebt gemaakt. In plaats van het blije nieuws met een lach en een traan het van de werkvloer af te schreeuwen, kruip je eerst nog even in een veilig hoekje; het toilet. Hier mochten de tranen rijkelijk vloeien alvorens met een brede glimlach weer op de werkplek te gaan zitten. Enkele collega’s worden nog geïnformeerd: gedeeld geluk is ten slotte vermenigvuldigd geluk.

Tranen van intens geluk: deze tranen had ik op mijn dertigste. Al mijn dierbaren zaten bijeen in een Mexicaans restaurant om mijn verjaardag te vieren. Ja, hoor, bij deze gelegenheid liet ik ze de vrije loop gaan. Tranen van intens geluk zien we zelden in het openbaar. Op mijn dertigste stond ik er nog niet op deze manier bij stil. De tranen kwamen, ik liet ze gaan en het was oké.

Nu, bijna vier jaar later, besef ik me des te meer hoe speciaal het is om al je tranen te delen. (mits het goed voelt) Het is persoonlijk. Het is vaak je zachte kant. De kant die je niet vaak laat zien. De kant die de meeste mensen niet van je kennen. Door de tranen heen kan je namelijk zien dat de ander ook zijn tranen heeft. Tranen zijn universeel. Of ze nu privé worden gehouden of worden gedeeld. Dus deel ze. Zoveel mogelijk. Dat is mijn boodschap.

Ik huil, ik vloek, ik drink…net als jij; alleen anders

Ik huil, ik vloek, ik drink…net als jij; alleen anders

Ik ben een nomade, maar niet gewichtloos. Ik hang aan een zijden draadje, maar ben niet dood. Een kans is wat ik nodig heb, om mezelf voorbij te schieten in dit stadium van bederf en rot. Een kans om verder te gaan; verder dan verder. Deze ijspegel neerslaan. En als ik geen kans heb, maak ik er wel een. Een nieuw stadium: Januari 2011. Kans om een aanstekelijke lach te plaatsen op mijn gezicht. Het opstijgen van een enkele vlinder kan aan de andere kant van de wereld een tornado veroorzaken. Een glimlach, om een heel leven op z’n kop te zetten.

Mijn liefde, Ik ben goed op weg. Alles wat ik doe is een leerproces. Ik ga de liefdevolle rivier uit de weg. Ik sla een zijpaadje in en maak een rondje en dat doe ik, omdat ik zeeën van tijd heb. Ik geniet van elk moment, want ik ben vereeuwig jong. Ik ben gezegend ten tijde van strijd. In ultieme cynisme waan ik in geluk. Geluk dat er een strijd is. Niet toegeven oftewel opgeven, maar vasthouden. Vasthouden een beter mens te worden. Vasthouden te dromen. Vasthouden te geven om eenheid en harmonie. Mijn ogen, mond, neus en tenen…allemaal dragers van geluk. Ik beleef en leef door hun. Ik slaap, ik eet en ik douche… net als jij; alleen anders.

(Ingezonden door een Orchid of Life nieuwsbrief lid op zondag 19 december 2010)