Relaties: geef authentieke complimenten

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (21 of 48)

Het zien van de YouTube video ‘The Power of Compliments | The Science of Love’ inspireerde mij tot deze blog. Een blog boordevol complimenten voor mijn man.

In de video spreken ze over een opdracht waarin je vijf complimenten dient op te schrijven. Terwijl ik schreef, bleef ik schrijven en overschreed binnen tien minuten de twintig complimenten. Wij hebben de oefening gedaan zoals in deze video wordt getoond. Ik gaf het compliment en hij mocht alleen maar ‘dank je wel’ zeggen. De oefening laat verder zien dat je verder kunt gaan dan alleen het ontvangen van complimenten. Door de ontvanger uit te laten leggen hoe het compliment hem of haar laat voelen en te laten vertellen wat het belang is voor de relatie zal de ontvanger een boost van zelfvertrouwen ervaren.

Arnold gaf terug dat hij blij werd van de complimenten. Hij voelde zich ook trots op zichzelf. Enkele complimenten maakten verdriet vrij. Amé was aanwezig bij de oefening. Terwijl ik de complimenten aan het uitdelen was, begon zij mij opeens kusjes te geven op mijn arm. Ik voelde zoveel liefde heen en weer stromen. Na afloop gaf zij Arnold spontaan een compliment: ‘Papa, jij hebt mooie wimpers. Ik heb mijn wimpers van jou gekregen!’

Wat ik heb ervaren is dat het nemen van de tijd om authentieke complimenten uit te wisselen de liefde en gevoelens van dankbaarheid heel bewust laat stromen. In ons geval versterkte het de liefdesrelatie, maar het werkt absoluut voor alle relaties die je hebt; vriendschappen, burenrelaties, familierelaties en professionele relaties. Dus neem binnenkort de tijd om wat relaties te versterken! Overigens zijn alle video’s in de reeks van ‘The Science of Love’ de moeite waard om te bekijken. Ik heb er in ieder geval van genoten.

Complimenten voor Arnold

1. Voor hoe je lesgeeft aan volwassenen en kinderen; je bent een goed fysiek voorbeeld, duidelijke taal, maakt authentiek contact en maakt gebruik van humor wat de leerlingen aan het lachen maakt. Kortom, je creëert een fijne en vrolijke sfeer.

2. Voor je wilskracht om te leven ondanks de hoofdpijn waar je al meer dan zes jaar mee kampt. Hiermee wil ik zeggen dat je doorgaat met werken en zorgen voor ons, terwijl jij je niet lekker voelt.

3. Voor de lach die je creëert in huis. Je maakt mij en je kinderen aan het lachen. De dagelijkse rituelen in relatie tot opvoeding worden leuker door jouw inbreng; jouw speelsheid en creativiteit.

4. Voor je dicht- en schrijfwerk. Acht jaar geleden werd ik telkens weer geraakt door de gedichten die ik per sms van jou ontving. De lichtheid van je woorden raakten me. Met je schrijfwerk combineer je de lichtheid van het dichten met de serieuze boodschappen die je wilt overbrengen. De voorbeelden zijn eerlijk en helder.

5. Voor je trainersvaardigheden. Je bent een kei in het toespreken en bespelen van een groep. Binnen luttele seconden breng je de mensen nader tot elkaar.

6. Voor de manier waarop je dingen aan mij en Amé uitlegt. De voorbeelden die je aanhaalt komen direct binnen.

7. Voor de steun en liefde die je mij geeft op de voor mij moeilijke momenten. Als ik chagrijnig en down ben, weet jij het om te keren tot een welgemeende lach.

8. Voor de bijdrage die je hebt geleverd aan de prachtige zielen in ons leven.

9. Voor de auto die je hebt gekocht via marktplaats. En al het andere mooie en handige spul dat je via marktplaats vindt en voor een leuk bedrag weet aan te schaffen.

10. Voor de passie en gedrevenheid waarmee je boodschappen doet en kennis weet te simplificeren.

11. Voor je zijn, want overal waar ik met jou ben heb ik plezier. Wachtend bij een bushalte, wandelend naar de supermarkt, samenwerken in het project Gezond is Vet, zorgen voor onze kinderen en zelfs wanneer de tranen op onze wangen staan, ja zelfs dan kunnen we nog lachen.

12. Voor het organiseren van ons verjaardagsfeest in park Vlaskamp in 2015. Ik was hoogzwanger en mijn hoofd stond er niet naar om iets te organiseren, maar het was hartstikke leuk!

13. Voor het organiseren van de capoeira festivals waarmee je zoveel capoeira zielen telkens weer hebt verrast en blij hebt gemaakt met de locatie, inhoud en verzorging ervan.

14. Voor de business die je binnenhaalt met capoeira en je spreek- en schrijftalenten.

15. Voor jouw authentieke wijze van contact maken waar je ook bent. Je bent altijd in voor een praatje. Hierdoor zorgde je er zelfs voor dat een hele coupe treinreizigers hun hoofden naar je toedraaiden en in de lach schoten.

16. Voor dat je mij hebt geleerd mijn verjaardag te waarderen. Elk jaar zorg je voor iets speciaals en verras je mij op mijn verjaardag. Ik weet nog dat je in 2011 met een kinderzitje voor op de fiets kwam aanzetten en dat we met de 1-jarige Amé vanuit Den Haag naar Delft fietsten.

17. Voor jouw precisie die terug te zien is op de websites die je hebt opgezet en wanneer je het huishouden doet, in het huishouden.

18. Voor het vertrouwen dat je Amé hebt gegeven in het verleggen van haar lichamelijke grenzen.

19. Voor het opkomen voor Amé voor de keren dat ik richting haar onredelijk uit de hoek kom.

20. Voor hoe je de vaderrol uitvoert; je bent er in alle opzichten voor onze kinderen. Je zorgt, je staat midden in de nacht op, je speelt met hen en momenteel ben je de “poepmaster”. Hoe kalm je blijft wanneer Dían al zijn kleren heeft ondergepoept is bewonderingswaardig.

21. Voor je oog voor kwaliteit; van kleding tot aan keukenapparatuur en alles ertussenin.

22. Voor de wijze waarop je je kleedt en mij advies geeft over kleding.

Advertenties

Ouderschap: Papaaaaa, we moeten NU echt gaan

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (48 of 48)

In deze blog leer je mijn man Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een introductie tot alles wat hij met jou wilt delen over papa zijn. 

Wie ben jij als papa?
Ik ben vader van 1,5 kind. Mijn dochter is vijf jaar en mijn tweede kind wordt waarschijnlijk volgende week geboren. In het begin van het vaderschap liep ik vaak tegen de lamp. Ik vond dat mijn dochter stil moest zijn omdat zij keihard huilde. Ik heb erg gevoelige oren. Logisch, dacht ik. Maar goed, zij moest eten, een schone luier of een boertje laten. Ook logisch.

Ik heb veel geleerd van mijn dochter, dat spelen de bron van het leven is en wat voor irritante zeik vader ik was. Hoewel veel mensen denken dat volwassen worden een doel in het leven van een kind is. Heb ik geleerd dat kind blijven het eigenlijke doel is. Blijven spelen, willen ontdekken, creëeren, lachen, gevoelens uiten. De kind-mindset behouden is nu een doel in mijn leven als vader. Laatst was ik met mijn dochter in de speeltuin, het was al 18.00. Toen riep mijn dochter voor de tweede keer; papaaaaa, we moeten NU echt gaan, mama heeft het eten al klaar. Het gaat de goede kant op.

Hoe denk je over de ouder – kind relatie?
Een relatie is altijd een wisselwerking; geven en nemen op allerlei gebieden. Ik zie mijn dochter als gelijke; ik leer van haar, zij leert van mij. Het feit dat ik ouder ben en meer heb meegemaakt dan zij, betekent niet dat ik per se meer weet. Misschien weet zij wel meer, voelt zij wel meer dan ik, juist omdat ik meer heb meegemaakt. Heel simpel gezegd: zij is nog puur, ik een stuk minder.

Het grootste probleem van volwassenen is dat we volwassen doen. Wij volwassenen, goede, verstandige burgers, gedragen ons voornamelijk naar de sociaal maatschappelijke maatstaven. Wij geven voornamelijk door wat onze ouders door hebben gegeven aan ons. Hier zitten positieve en negatieve kanten aan. Die negatieve kanten houden ons klein. We voelen niet meer waar we echt gelukkig van worden, durven niet meer ons talent te gebruiken, hebben werk wat misschien ok verdient, maar waar we totaal geen passie voor voelen.

We zijn opgegroeid in een angstmaatschappij. Wij hebben geleerd bang te zijn. Voor onze gezondheid en de dood. Voor een slecht cijfer. Voor electriciteit. Voor vuur, de vijver, verkeer etc. Terwijl we ook met het vertrouwen en speelse motivatie van een kind de wereld kunnen ontdekken. Sterker nog, volwassenen met de kind-mindset, zijn veel creatiever en voelen zich gelukkiger.

Wat maakt jou woest als vader?
Mijn eigen opvoed fouten. Zoals vinden dat mijn dochter stil moet zijn als zij wil praten, vinden dat zij stil en recht moet zitten op een stoel, uit ‘veiligheid’ tegen mijn dochter schreeuwen ‘kijk uit!’ of ‘blijf af!’ ‘voorzichtig’! Dit is aangeleerd sociaal gedrag wat niks te maken heeft met ‘normaal’ of natuurlijk gedrag van een kind. Het is sociaal culturele bullshit, veelal gebaseerd op mijn eigen angsten. Waar ik nu gelukkig van af ben! Oef! Dat scheelt

Ik herken dit ook bij andere ouders, van de honderden kinderen die ik les geef. Bij vrienden, familie, in de supermarkt in de speeltuin, en dan denk ik ‘waaauuw, wat kut.’

Een volgende keer meer…

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Ouderschap: kleuters kennen geen facebookcultuur

IMG_3999

Kleuters zitten niet op facebook, maar kennen wel een dicht sociaal netwerkcultuur. Mijn kleuter maakt mijn leven een stuk socialer, niet met dagelijkse digitale updates, foto’s en likes, maar met real-live vriendjes en vriendinnetjes die spontaan of afgesproken over de vloer komen. De nadruk ligt wel op spontane speeldates, omdat ze puur en alleen afgaan op hun gevoel; met wie wil ik vandaag spelen?

Voor hun ‘facebook’ updates hebben ze geen computer nodig, maar alleen hun vaardigheid tot spreken. Zo zag mijn dochter vrienden van ons de klas in komen lopen met nog een aantal onbekende mensen met hun kinderen. Het was een vriendin die met haar dochters meeliep tijdens een rondleiding door de school. In plaats van aan al haar vrienden te vertellen dat zij de dochter van de vriendin kent, vertelde ze het direct aan de juf. Ook een update over nieuwe regenlaarzen wordt gedeeld in een kringgesprek op maandagochtend. Deze nieuwe ‘prinses Sophie’ regenlaarzen werden een aantal dagen in haar slaapkamer getoond aan twee vriendinnen. Nee, niet middels een levenloos fotootje op facebook, maar tastbaar; te voelen, te ruiken en te passen.

Laat ik ook even stil staan bij het real-live ‘liken’ van een ander; in haar geval een klasgenoot en/of vriendin. De ‘likes’ vliegen heen en weer door middel van dikke knuffels, een aai over het hoofd, hand in hand schaterlachend over het schoolplein, brullend van het lachen over de vloer en elkaar te helpen met het dragen van een tas wanneer de ander te moe is. Iemand aardig vinden en iets fijns voor een vriendin doen (en voor haarzelf!) is vragen of ik de favoriete maaltijd van haar vriendin wil klaarmaken. Samen smulden we er intens van; spaghetti bolognese.

Zoals ik al aangaf; mijn leven is sociaal rijker door haar speeldates. Door de speeldates kom ik aan mijn dagelijkse oudergeklets waarvoor ik niet achter facebook hoef te kruipen. Het contact met de ouders kleurt mijn beeld over hen in en dat maakt mijn dagelijkse tripje naar school een stuk levendiger. In groep 1 vonden de speeldates tussen klasgenoten al plaats, maar onze dochter was er nog niet klaar voor. Ze had tijd nodig om te ontladen van alle opgedane indrukken. Nu ze in groep 2 zit, heeft ze na schooltijd zoveel meer energie dan in het eerste jaar.

Een wereld van energieverschil waarvan ze in dit jaar de vruchten ervan plukt. Ik zie haar opleven van het sociale contact. Ze kan in haar sociale contacten haar speelse en vindingrijke energie kwijt. Ondertussen beseffen wij, de ouders, ons heel goed dat we elkaar helpen door deze speeldates te steunen. Die twee uurtjes extra om wat werk af te maken, huishoudelijke taken af te ronden of iets voor onszelf te doen, is mooi meegenomen. En nogmaals, de tastbare sociale netwerkcultuur buiten facebook maakt mijn leven een stuk gezelliger. Ik geef toe, ik geniet zeker van facebook, maar een fijne balans hierin te ervaren is heerlijk bevrijdend. Laten we hopen (of ernaartoe werken) dat onze kinderen dit fijne levendige echte sociale deel van het leven blijven voortzetten, ook op een leeftijd waarop ze onderdeel kunnen gaan uitmaken van facebook.

Life Coaching: werken met een dikke buik

11952017_716256291819401_1790556724343598367_n

Vandaag ben ik aan mijn 27ste week begonnen. De buik is al aardig groot. Als coach voor hoogsensitieve personen trek ik in mijn werk de liefste mensen aan. Vooral nu ik hen in zwangere staat aan het begeleiden ben, heb ik al vaker de vraag gekregen of ik al dit begeleiden wel aan kan. Uit deze vraag hoor ik een oprechte interesse en poging tot inleven hoe ik mij nu eigenlijk voel. Vooral hoe ik mij voel in relatie tot de nogal pittige emoties die dagelijks in mijn praktijk voorbij komen. Denk aan emoties zoals verdriet, angst en woede.

Emoties voelen in alle veiligheid
De vraag bracht mij aan het lachen, het is fijn om oprechte interesse te mogen ontvangen. Ja, ik kan het aan. Ik kan het meer dan aan. Het begeleiden van mensen bij hun emotionele ontwikkeling geeft mij veel energie en ontzettend veel voldoening. Zodra de coachee bij een emotie komt, juich ik van binnen. Ik spring nog net niet van mijn stoel met mijn armen uitgestrekt in de lucht, maar dat is wel hoe ik mij van binnen voel. Wanneer mensen mij hun emoties laten zien, krijg ik terug dat zij zich veilig voelen. En alleen in alle veiligheid kun je je emotioneel ontwikkelen.

Zwanger en gevoeliger?
Gerelateerd aan het zwanger zijn, heb ik ook vragen gekregen over of ik gevoeliger ben geworden voor geur, geluid, licht en bepaalde smaken. Eerlijk gezegd is mijn gevoeligheid voor geur, geluid en licht hetzelfde gebleven. Hoewel dit hetzelfde is gebleven, kan ik je verzekeren dat ik 200% hooggevoelig ben. Iedere hooggevoelige vrouw zal het zwanger zijn wel anders ervaren. Wat betreft proeven, was ik in het eerste trimester helemaal hoteldebotel. Mijn smaak pupillen werkten niet naar behoren. Normaal kan ik mij een voorstelling maken van het gerecht waar ik zin in heb en uitkijken naar de te proeven smaken. Helaas waren de hormonen dermate aanwezig dat ik snakte naar meer zout en vet, kortom junkfood. Gestoomde of gewokte broccoli zonder enige toevoegingen wat ik heerlijk vind, vond ik maar flauwtjes en kreeg het amper door mijn keel.

Gewijzigd voedingspatroon
Over eten gesproken, vanaf het tweede trimester voelde ik mij weer als vanouds. Ik kon alles eten, sterker nog; ik at alles! Wij, Arnold en ik, begonnen dit jaar met de 30 Dagen Vegan Challenge. Hierna bleef ik voornamelijk plantaardig eten en 20% van de tijd dierlijke voedingsmiddelen. Maar vlak voordat ik de zwangerschapstest deed, smachtte ik naar home made kippensoep. Sindsdien is de verhouding ongeveer 65% plantaardig en 35% dierlijk en ik voel mij hier helemaal goed bij.

Zwangerschapskwaaltjes
Wat betreft zwangerschapskwaaltjes mag ik van geluk spreken. Ja, ik ga veel vaker naar het toilet en iets van de grond oppakken vraagt een squat van me, maar voor de rest voel ik me verrassend fit. Ik heb nog maar twee keer meegemaakt dat ik midden in de nacht een uur wakker was geweest, omdat de baby besloot te gaan sporten. Om aan de nodige beweging te komen, stap ik op de fiets, ga ik de deur uit voor een wandeling en zoals eerder genoemd squat ik regelmatig in huis. Lichte huishoudelijke taken zorgen er al voor dat ik ademhaal alsof ik aan mijn conditie werk. Het doen van yoga zit vaker in mijn hoofd dan dat ik het werkelijk doe, maar wanneer ik eraan toe kom, voelt het waanzinnig goed. Wat er wel aardig in zit en dat is ook yoga, is wakker worden met een paar yoga bewegingen en om tot rust te komen voor het slapen gaan. Het is geen gehele yoga sessie, maar het is tenminste iets.

Hoe ga ik om met zwanger zijn?
Sinds een paar weken ben ik mij heel bewust van de aanwezigheid van mijn dikker wordende buik. Ik ben mij bewust van het kind dat in mij groeit en de ruimte nodig heeft om te bewegen. Ik ervaar het als ideaal om vanuit huis te werken. Het biedt mij de ruimte om zo vaak mogelijk vijf minuten op de bank te gaan liggen. Zodra ik dat doe, gaat de baby liggen trappelen. Verder kan ik ongegeneerd vaak naar het toilet en eet ik om de drie uur. Na een dag werken, mama zijn en huishouden ben ik om 20.00 uur ‘s avonds er wel klaar mee. Kaarsjes gaan aan, ogen dicht of juist nog even lezen of iets kijken. Allemaal heel relaxed en in sociale afzondering. Zo kan ik de volgende dag er weer tegenaan.

Orchid of Life Agenda ~ coaching groepsactiviteiten
Ik ga zes weken voor de uitgerekende datum met zwangerschapsverlof. Tot aan 19 december ben ik nog met veel plezier aan het werk, zowel 1-op-1 sessies als nog vier coaching groepsactiviteiten in Den Haag. Mocht je op gesprek willen komen, je bent van harte welkom. Ga voor een introductiesessie, klik hier voor meer informatie.

Zondag 28 september 2015

Op zondag 28 september 2015 na het geven van een workshop emotiemanagement voor HSPers in Utrecht.

HSP: vertrouwen op wat er is en wat er komt

IMG_3372

Met de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen op vrijdag 28 augustus en de lezing over hooggevoeligheid en relaties op zondag 30 augustus trapte ik dit seizoen aan groepsactiviteiten af met 19 weken zwangerschap. Ik heb deelnemers mogen ontvangen uit Den Haag, Leiden, Zwolle, Zwijndrecht, Dordrecht, Nieuwerkerk aan den IJssel en Hazerswoude dorp. Heel verrassend ten opzichte van de eerste keer dat de lezing plaatsvond en het gros uit Den Haag kwam.

De inhoud van de workshop wil ik samenvatten met het benoemen van de thema’s: vriendschap, reizen, je hooggevoelige zelf zijn, werk, seksualiteit, familie patronen en relaties en het rouwen om dierbaren. Vooral het laatste thema maakte heel wat in mij los, maar het duurde nog twee dagen, voordat het door een samenloop van omstandigheden volledig tot mij doordrong.

Na afloop van de workshop ontving ik per e-mail het volgende bericht:

“Dank je wel voor de workshop. Het was erg interessant en verrassend om te zien dat we om een bepaalde reden bij elkaar werden gebracht. Mooi die synchroniciteit.”

Hoe deze workshops telkens weer mensen bij elkaar brengen die het nodige aan elkaar te vertellen hebben, is waanzinnig bijzonder. Ik had het echt niet kunnen regisseren. Het enige wat ik doe is het prikken van een datum voor de workshop. Dit meng ik met mijn intentie om een fijne en veilige sfeer te creëren waarin mensen zichzelf kunnen zijn en de rest volgt vanzelf.

Vertrouwen op wat er is
Zondagochtend was ik begonnen met het voorbereiden voor de lezing. Eerder zag ik geen kans. In drie kwartier nam ik de inhoud van de lezing door. Dit was mijn voorbereiding. Mijn hoofd stond er niet naar om het te onthouden. Vlak voor de inloop tijd was ik de laatste zaken aan het klaarzetten. Ik liep op de trap in het schoolgebouw en opeens overviel mij iets magisch; ik zag en voelde de opzet van de lezing, hoe ik de onderwerpen aan elkaar zou rijgen. Dit gaf mij enorm veel rust.

Na de lezing hooggevoeligheid en relaties ontving ik het volgende bericht:

“Hartelijk dank voor de fijne middag! Er kan veel informatie op mij af, veel bevestiging voor mij en tegelijkertijd zette het mij enorm aan het denken. Wat wil ik weten? Wat zijn mijn vragen? Ik was even uit balans tijdens het eerste stukje wat je vertelde over werk relaties. Kennelijk heb ik een hoop nog niet verwerkt.”

Geweldig dat het bijwonen van een workshop of lezing mensen zoveel kan opleveren aan herkenning en bevestiging van wie ze zijn!

Je kunt het je vast niet voorstellen, maar regelmatig na het begeleiden van groepsactiviteiten laat ik de nodige tranen om de boel te ontladen. Niet alleen tranen omtrent de verhalen en indrukken, maar vooral wat het in mij had geraakt. Na de lezing hadden we familie te eten. Ik aanschouwde hoe mijn dochter (5 jaar) en haar oom! (6 jaar, ik bespaar je de de uitleg over hoe dit kan) herinneringen ophaalden aan haar derde verjaardagsfeestje. Ze had het album gepakt om het aan hem te laten zien. Ze zien elkaar niet vaak, hooguit twee tot drie keer per jaar. Zo mooi, hoe een vijf-jarig meisje en een zes-jarige jongen met elkaar lachen over hoe ze elkaar nat spoten met waterpistolen. ‘s Avonds op de bank gingen mijn gedachten naar hun contact, hun contact was vrolijk, speels en tijdloos.

Vertrouwen op wat er komt
Vanuit hoe hun contact mij ontroerde en de schaterlach die ze met elkaar deelden, gingen mijn gedachten naar mijn vader die in 2007 overleed. Wat er door mij heen ging: ooit zal ik weer herinneringen met hem, mijn oma en opa ophalen en dan zal het zijn alsof er geen tijd is verstreken. Wederom overviel mij een hartverscheurend huilen, rouwen is tijdloos. Een gemis van jaren wordt niet zomaar gevuld. Toen ik een peuter was verliet hij ons gezin. Pas na zijn overlijden kreeg ik contact met hem. Ik ontving zijn steun bij het rouwproces via synchronische gebeurtenissen. Eén jaar na zijn overlijden was ik een weekend aan het toeren met de familie van mijn vader en we eindigden aan zijn graf. Na deze intensieve dagen met een scala aan nieuwe Chinese familie indrukken was ik kapot; lichamelijk en geestelijk door elkaar geschud.

Arnold, mijn partner, kwam terug van een weekend bij zijn ouders en kwam in de trein het tijdschrift Happinez tegen. Kleine kans dat je zo’n luxe blad in de trein tegenkomt. Hij liet mij een artikel lezen over Bram Vermeulen. In dit artikel staat dat zijn vrouw contact met hem kreeg via een healer, hij vertelde over zijn leven na de dood en over hoe hij nog in verbinding stond met zijn dierbaren op aarde. Ik durfde niet verder te lezen, in plaats daarvan uitte ik een hartverscheurend verdriet. Ik voelde de aanwezigheid van mijn vader, hij communiceerde via Arnold via de teksten in dit artikel. Kort hierna ontving ik bezoek van een vriendin en zij gaf mij een cd van Bram Vermeulen cadeau. Mijn hart sloeg over, ik hapte naar adem. Ik had nog nooit van deze artiest gehoord en dit was de tweede keer in korte tijd dat hij op mijn pad kwam. Tijdens het luisteren was het natuurlijk weer huilen geblazen.

Ik ben ervan overtuigd dat alles komt wanneer de tijd rijp is. Hele heftige gebeurtenissen verwerk je niet in één keer én je kunt er geen tijd aan vastknopen. Hoe graag je dit misschien wel zou willen. Het is een vloeiend gebeuren. En wat je wel en niet aan emoties kunt toelaten is afhankelijk van hoe je in het leven staat. Dat ik sinds kort lezingen geef over mijn werk gaf mij de kracht en bevestiging dat ik weer een deel van het verdriet kon verwerken. Hoe bijzonder blijft het dat ik samen met de deelnemers heftige thema’s bespreekbaar maak en na afloop iedereen lachend de groepsactiviteit zie verlaten. Dat raakt mij. Blijf lachen, want zo ben je op je mooist! Alhoewel, na het delen van mijn rouwproces wil ik je op het hart drukken dat huilen er net zo goed bij hoort. Sluit vriendschap met je tranen en ze zullen je niet meer tot last zijn. Zij zullen jouw emotionele bevrijding vormen.

Extra: Klik hier voor een lied dat ik met je wil delen. 

Wil je ook een keer een workshop of lezing bijwonen? Bekijk de Orchid of Life Agenda hier! 

Lifecoaching: ik wil mezelf de hand schudden

roadtrip

Ken je dat gevoel? Dat je een keer jezelf de hand wilt schudden? Om jezelf beter te leren kennen? Ik spreek mensen die zichzelf al heel lang kwijt zijn. Mensen die zich verschuilen achter hun goede en mooie leven, terwijl ze niet echt gelukkig zijn. Maar wat is echt geluk? Weet jij het? Heb jij er al kennis mee gemaakt? Echt geluk is voor mij dat ik niet meer bang ben voor mezelf. Dat ik mezelf in alle vrijheid ben. Vorig jaar was ik het jaar begonnen met het sleutelwoord ‘humor’. Dat moest voor mij de insteek zijn van 2013. Dat is gelukt. Het is gelukt omdat het mijn intentie was. Mijn intentie vertaalde zich naar het nemen van actie.

Thuis lachen we sowieso heel wat af, om de kleinste dingen. Maar in 2013 heb ik ook mogen lachen met Najib Amhali, Lennette van Dongen en Ronald Goedemondt. Wat is het gruwelijk fijn dat er mensen zijn die simpelweg de waarheid vertellen. Hun waarheid. Het bijzondere vind ik dat het delen van hun waarheid zoveel harten raakt. Iedereen wil toch lachen. Iedereen wil dag in dag uit bezig zijn met iets waar je van nature in bent geïnteresseerd. Wanneer zijn we dit kwijtgeraakt?

Vermoedelijk door teveel stress in huis, door onverwerkte emoties van ouders en opvoeders. Wanneer maak je je moeder uit voor dommerik, nadat ze jou op het nummer heeft gezet, omdat je tè druk aan het doen was? Juist! Omdat ze niet naar jou luisterde. Niet naar je vermoeidheid, je moest je aanpassen aan de sociale situatie. Waarom doen we onze kinderen dit aan? Zij leven hun leven en wij leven het onze. Wij dienen hen te begeleiden, een platform te bieden waarop zij kunnen opbloeien.

Over opbloeien gesproken; om te kunnen groeien zou het heel handig zijn als we onszelf eerst ontdoen van een aantal naargeestige belemmerende gedachten zoals: ‘Het is niet voor iedereen mogelijk om iets te doen waar je hart ligt.’ ‘Het is ook niet voor iedereen mogelijk om iets zelfstandigs op te bouwen door omstandigheden.’ ‘Tegenwoordig kost alles geld en dat houdt mij tegen om een cursus te volgen.’ Ten eerste vraag ik me af hoe je iets hebt aangepakt. Wat hield je tegen? Waar liep je tegen aan? De antwoorden kunnen je heel wat inzichten verschaffen. Ten tweede staat er tegenwoordig zoveel op het internet dat je met zelfstudie ontzettend ver kan komen. Maar vaak komt het neer op de vraag ‘Wat wil je echt?’ Als je jezelf niet kent, hoe weet je dan wat je wilt? De valkuil in deze is dat we vaak denken dat we iets willen of iets niet willen. Wat voel je eigenlijk? Waar gaat je hart sneller van kloppen?

Om het leven van mezelf en die van anderen leuker en lichter te maken, kies ik dit jaar voor het sleutelwoord ‘Zijn’. Ik ben geen lifecoach, geen capoeira kids docente, schrijver, moeder, vrouw of vriendin. Ik doe en daardoor ben ik en kan jij zijn.

Loop je al een tijdje ergens tegenaan? Maak de balans op en boek een introductiesessie lifecoaching. 

Ga intuïtiever door het leven met deze 18 tips

Weekend

December stond voor mij in het teken van intuïtie. Het bijna op dagelijkse basis schrijven over intuïtie zorgde ervoor dat vele verhalen aan de oppervlakte kwamen drijven. Ik heb deze vastgelegd op mijn tumblr blog over intuïtie. Hieronder heb ik de tips en verhalen op een voor mij logische manier onder elkaar gezet. Er zijn nog vele verhalen die ik met je zou willen delen. Dat komt nog wel een keer. Heel veel plezier met het lezen of het herlezen ervan. Laten we intuïtiever door het leven gaan. Hierdoor wordt het leven echt veel leuker en fijner.

1. Hoe herken je het?

2. Het onderbuikgevoel. & Intuïtie op zijn sterkst. 

3. Erken dat je intuïtief bent. 

4. Trust the vibes you get, energy doesn’t lie. 

5. Voel de magie.

6. Roep positieve vibraties op. 

7. Stil zijn voedt de intuïtie. 

8. Zie intuïtie als jouw beste maatje. 

9. Verbeter de zintuigen. & Laat je ogen rusten. 

10. Heb het lef om te leven. & Beslis op basis van de intuïtie. 

11. Eet bewust, eet intuïtief. 

12. Ode aan het voeden van intuïtie, aan het opvoeden van kinderen. 

13. Spreken vanuit liefde doet geen pijn. 

14. Veel en uitbundig lachen.

15. Heb je naaste lief.

16. Wordt één met wat je doet.

17. Doe alles met volledige aandacht. 

18. Doe wat intuïtie jou in het oor fluistert.