Workshop: Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

communication

Wat we allemaal willen is een goed en gezond contact met onze kinderen. Het contact waar ik op doel is communicatie waar je vrolijk van wordt. Communicatie dat ervoor zorgt dat alle partijen aan hun trekken komen. Het gevolg hiervan is een huishouden waarbij alle zorgtaken en verplichtingen soepel en met een lach en een traan verlopen. Alle emoties zijn welkom, want ja, zeg nou zelf, relaties worden getekend door de emoties die erin worden gestopt. Vooral wanneer je te maken hebt met hoog sensitieve kinderen is het van belang om te weten en te begrijpen wat ze nodig hebben.

Door hun sensitiviteit krijgen ze veel informatie binnen en ieder kind verwerkt dit op zijn eigen manier. Als ouder en opvoeder is het een uitdaging én grote verantwoordelijkheid om een positief contact met onze kinderen op te bouwen. Wat kinderen nodig hebben is duidelijkheid. Tijdens deze workshop gaan we met zijn allen duidelijkheid creëren door een aantal opvoedthema’s onder de hoog sensitieve loep te leggen.

De volgende onderwerpen zullen aan bod komen:

– wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
– vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
– positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt, grenzen aangeven,
– blijven spelen met je kind.

Wil je meer lezen over hoog sensitieve kinderen? Zie de blogs hieronder…

Communicatie: eerlijk zijn duurt het langst
HSK: driftbuien, pijn en angst voor de dood
HSK: omgaan met levensveranderingen
HSK: hoe laat ik mijn kind zichzelf zijn?
HSK: omgaan met onbegrip van de omgeving
Ouderschap: altijd blijven spelen 

Lijkt het je wat om deze workshop bij te wonen? Klik hier voor de Orchid of Life agenda en het boeken van je plek. 

Advertenties

Workshop: alleen maar spel en plezier

Fotografie

Zondag 30 maart vond de eerste editie plaats van de workshop Stap in de Positieve Spiraal. Ik vond het heel erg leuk om te doen. Zaterdagmiddag begon ik met de voorbereidingen. Mijn moeder was hier en terwijl zij met Amé in de binnentuin was, ging ik aan de slag. Maar eerlijk gezegd was ik wel een beetje zenuwachtig. Tot dat moment had ik geen tijd gehad om de workshop voor te bereiden. Hoe ga ik het in hemelsnaam aanpakken? Ik had nog geen idee, maar ik maakte mezelf leeg om inspiratie te ontvangen. In plaats heel gefocust te werken aan de inhoud van de workshop ging ik bezig met de administratie van capoeira en coaching.

Het volgende moment stonden mijn zusje en een goede vriend van haar bij ons in huis. Ze kwamen spontaan langs. De manier waarop hij contact maakte met Amé was fantastisch, tot aan het geniale toe. Er was helemaal geen ijs dat gebroken moest worden. Zijn aanwezigheid, zijn hele zijn in denken en gedrag was gericht op het maken van authentiek contact met Amé. Hij maakte contact op een spelende wijze. Toen ik hem zag, dacht ik bij mezelf ‘als ik net zo in mijn element zit als hij, gaat die workshop me lukken’. Gewoon mezelf zijn, bij mijn eigen kracht blijven en de workshop de volgende morgen voorbereiden in de trein onderweg naar Utrecht.

Zo gedacht, zo gebeurd. De onderdelen die ik in de trein in mijn notebook uitschreef, waren een mengelmoes van wat ik ter plekke verzon en wat de dag ervoor in me op was gekomen. Tot mijn verbazing zat ik in de fotografie ruimte. Deze ruimte paste goed bij het karakter van deze workshop. Er hingen heel veel foto’s aan de wanden. De inspiratie en gevoelens spatten van de muren af. De workshop heb ik uiteindelijk gegeven aan vier deelnemers. Eén deelnemer was niet meer gekomen. Dat vond ik niet leuk, maar goed, kan gebeuren. Ik herstelde me snel en gaf de workshop zoals ik deze altijd geef; helemaal in mijn element.

Wat kan ik zeggen over de inhoud van deze workshop? Tijdens en achteraf had ik een heel sterk ‘YES’ gevoel. Het was waanzinnig leuk om de deelnemers te verrassen, hen vanuit een staat van verwarring op te zien klimmen en te horen lachen. Ook te horen zeggen dat ze het heel moeilijk vinden om te benoemen waar ze goed in zijn en vervolgens vijf tot 10 minuten later wel te horen zeggen waar ze goed in zijn. Het leukste was dat we spelenderwijs elkaar en onszelf een stukje beter hebben leren kennen. Zonder verwachtingen, zonder oordelen, alleen maar spel en plezier. In een dergelijke staat van zijn voel je weer wie je bent, waar je goed in bent en welke kant je op wilt. Het begint met kleine stappen en elke stap is genieten zolang je jezelf toelaat ervan te genieten.

Yep, deze workshop zal zeker nog een keer op de Orchid of Life Agenda verschijnen! Kom je dan ook spelen?

HSP: Samen lachen, samen huilen

purple

Op zondag 26 januari vond de zevende editie plaats van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen. Dit keer was het wederom in een ruimte in het Parnassos cultuurcentrum in Utrecht. Deelnemers kwamen wederom van heinde en verre: Oude Bildtzijl, Purmerend, Edam, Koudekerke, Middelburg, Wijk en Aalburg, Arnhem, Breukelen en Utrecht. Als ik denk aan hoeveel de meesten hadden gereisd om erbij te kunnen zijn, kan ik alleen maar een intense dankbaarheid voelen.

Tot nu toe heb ik gemerkt dat elke workshop mensen bij elkaar brengt die werkelijk iets aan elkaars verhalen en feedback hebben. Het lijkt wel magie. Positieve magie welteverstaan! Dat het telkens weer plaatsvindt, doet me denken aan een quote van Paolo Coelho “And, when you want something, all the universe conspires in helping you to achieve it”. De verbindingen die ontstaan lopen heel erg uiteen; van het hebben van een sterk visueel zintuig dat een heldere link heeft met het gevoel, het dragen van teveel verantwoordelijkheid, de droom om mensen emotioneel en fysiek te gaan begeleiden, gedeelde fysieke klachten, beter willen luisteren en handelen op basis van de intuïtie tot aan ja-zeggen tegen jezelf en vaker ‘nee’ tegen een ander.

Wat ik dit keer als workshopbegeleider bijzonder vond om te ervaren was dat er een dame aanwezig was die tijdens de eerste gespreksronde niet in gesprek wilde gaan met een andere kaart dan de kaart die ze had willen pakken. Tegelijkertijd met een andere dame reikte ze met haar arm naar een kaart. Beide dames voelden zich visueel en gevoelsmatig sterk aangetrokken tot deze kaart. Het ging niet eens om de vormen op de kaart, het zou namelijk gaan om het woord dat op de achterkant van de kaart stond geschreven. Ik gaf haar een duwtje in de goede richting; vraag aan het tweetal of jij met de dame en de bewuste kaart in gesprek mag. Dat was prima! En de verbindingen die vervolgens werden gevoeld in hun eerste gesprek waren talrijk. Heen en weer was er herkenning en erkenning voor gedeelde vraagstukken.

Naast het bespreken van verschillende thema’s gerelateerd aan hooggevoeligheid op basis van verschillende werkvormen hebben we ook heel veel gelachen. Dat was afgelopen weekend overigens tekenend voor beide training- en workshopmomenten. Carambaaaaaa, wat was het leuk en boeiend om hen te begeleiden op groeps- en individueel niveau. Zoals ik al eerder heb genoemd, dit wil ik vaker gaan doen. Dit is wat ik je kan aanbieden; een platform om op een positieve manier verbindingen te ervaren, verbindingen die leiden tot levensveranderende inzichten.

Verder ben ik ook erg blij dat ik een goede vriendin in Utrecht vaker zie. Haar woning is letterlijk op tien minuten loopafstand van de trainingslocatie. We hebben elkaar in 2006 leren kennen tijdens de NLP practitioners opleiding. Ze is iemand met een Brabantse tongval en iemand met wie ik kei! interessante gesprekken heb. Hiernaast hebben we gemeen dat als we lachen, we kei en keihard lachen. Het was fijn en gezellig om op zaterdagavond bij haar gezin aan tafel te mogen schuiven. Haar huis stond vol met bloemen, vanwege haar diploma-uitreiking de avond ervoor. De afgelopen jaren heeft ze er met een jong gezin er hard aan getrokken om zichzelf nu GZ-psycholoog te kunnen noemen. Chapeau!

De volgende workshop vindt plaats op zondag 9 maart in Utrecht. Lijkt het je wat om deel te nemen aan deze workshop? Klik hier voor meer informatie.

Leven vanuit dankbaarheid en liefde: 8 hoogtepunten!

toost

Het thema ‘dankbaarheid’ op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie komt vandaag tot een einde. Daarentegen zal het leven vanuit dankbaarheid en liefde natuurlijk doorgaan. Ik vond het bijzonder om te ervaren hoeveel het opleverde om een maand lang actief vanuit dankbaarheid en liefde te leven. Het bracht me zelfs terug naar het jaar 2005 waarin ik het boek ‘De Zeven Spirituele Wetten van Succes’ van Deepak Chopra had gelezen. In mijn dagboeken las ik terug dat ik met regelmaat mijn dankbaarheid en liefde uitte voor het leven. Hiermee ging ik door, terwijl ik diepe dalen en hoge pieken meemaakte. Verder sloot het thema van deze maand aan op mijn intentie om alle synchronische gebeurtenissen vanaf half oktober te noteren. Het zorgde ervoor dat ik nog meer kon handelen vanuit mijn gevoel. Alsof de aanwezige angst en twijfel er niet meer toe deden.

Bovendien bracht het uiten van mijn dankbaarheid en liefde terug naar het boek ‘De Ware Kracht van Water’ van Masaru Emoto. Eind november 2011 experimenteerde ik met water op basis van zijn ontdekkingen. Hij beweert dat ijskristallen mooiere vormen hebben en meer symmetrisch zijn wanneer het water waaruit ze gevormd worden is blootgesteld aan esthetisch “mooie” dingen; vriendelijke woorden, zachte muziek, afbeeldingen van mooie landschappen, dan wanneer het wordt blootgesteld aan esthetisch “lelijke” dingen; gescheld, dissonante muziek, natuurgeweld. De flessen gevuld met water waren beplakt met etiketten waar woorden op stonden zoals: liefde, dankbaarheid, compassie, geduld, respect en harmonie. Ook ging ik er elke ochtend in kleermakerszit voor zitten om hardop of in gedachten mijn dankbaarheid en liefde uit te spreken. Ik zal je zeggen: het water uit deze flessen voelde voller en zachter aan. Het leek wel alsof ze bol stonden van liefde.

Na mijn experiment deed ik het nog een aantal keren met een glas water voor het ontbijt. Hierna verslofte het. Afgelopen week was ik heerlijk alleen thuis en prompt dacht ik eraan om het op te pikken. Ik heb het twee keer gedaan, elke keer rolden de tranen op een gegeven moment over mijn wangen. Tranen vervuld van dankbaarheid en liefde. Tot aan het uiten van dankbaarheid richting mijn overleden vader, grootouders en grootvader. Het voelde als een emotionele cleansing en een frisse start van de dag. Of ik dit in 2014 vaker ga doen? Ik weet het nog niet. Er zijn nog vele andere manieren om bij dankbaarheid en liefde stil te staan, dus dat laat ik even open. Waar ik in deze blog nog wel bij stil wil staan, is een terugblik op 2013. Wat heeft 2013 mij op professioneel en persoonlijk vlak gebracht? Daar gaan we…

1. HSP: uiten van woede. 8 Tips!
Eind januari postte ik de blog ‘HSP: uiten van woede. 8 Tips!’ Dit was de laatste blog in een reeks van blogs over woede in relatie tot hooggevoeligheid. Hierna kwam ik op het idee om een eboek te schrijven gebaseerd op deze blogs, ik had nog meer te vertellen en dat zou een zeer inzichtgevend eboek kunnen worden. Het werken aan dit eboek is een emotioneel verrijkend proces voor mij geweest. Ik zal dan ook heel erg blij zijn wanneer ik het aan je kan presenteren.

2. Begin mei bracht ik naar buiten dat ik naast mijn coaching activiteiten het lesgeven had opgepakt. Doordat mijn partner mentaal en fysiek volledig uitviel, nam ik zijn capoeira kids lessen over. De afgelopen jaren had ik een enkele keer lesgegeven, maar in deze periode zat er continuïteit in en mijn lesgeefvaardigheden bloeiden weer op. Gisteren heb ik nog drie capoeira kids lessen gegeven zonder voorbereiding. De lessen bleken qua lesstof, interactie en resultaat geniaal in elkaar te zitten. Met een voorbereiding gaat het soms niet helemaal zoals ik wil, maar als ik 200% op mezelf vertrouw ontstaan de mooiste lessen. Na negen maanden lesgeven zit de routine er goed in. De magie van het lesgeven zoals ik het gisteren ervoer, zal ik vanaf nu in alle lessen, workshops en trainingen toepassen.

3. Dit jaar staat nu in mijn geheugen gegrift als het jaar dat ik topfit ben geworden sinds mijn zwangerschap en bevalling. Fijn om weer in mijn eigen lijf te zitten zonder al die hormonen. Pasgeleden heb ik zelfs het salsa dansen weer opgepakt. Dat was puur genieten en ga ik zeker meer doen. Lees ook de blog ‘Dansen: een waanzinnig flow-gevoel’.

4. Met dank aan een groep likers van de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie heb ik drie blogs kunnen wijden aan ‘voelen wat een ander niet zegt’. De eerste blog in deze reeks is ‘HSP: voelen wat een ander niet zegt’. Hier ben ik echt heel trots op!!

5. Het leven zit bomvol tegenstrijdigheden. En, juist deze tegenstrijdigheden maakt het leven zo interessant en leerzaam. Dit jaar was weer lachen en huilen geblazen! Hiervoor ook mijn dank.

6. Het regelmatig doen van yoga heeft mij veel opgeleverd. Dit jaar heb ik twee doorbraken meegemaakt op het gebied van yoga. De eerste was een privéles ashtanga yoga van een yoga instructeur die heel gedetailleerd te werk gaat. De tweede was de kennismaking met pralaya yoga. Een vorm van yoga die de spieren traint die je normaal niet gebruikt. Door deze te trainen ontwikkel je een sterke natuurlijke houding wat je hele gestel ten goede komt.

7. In oktober was ‘slapen’ het thema van de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie. Het bleek dat mensen heel veel behoefte hebben aan een goede nachtrust. De blog die het beste gelezen was, was deze ‘Slapen: de snoeischaren der herziening’.

8. Tot slot ben ik blij dat de workshops emotiemanagement voor hooggevoeligen goed werden bezocht. Mijn dank gaat uit naar de deelnemers die de stap hadden gezet om in deze setting hun beroerselen te delen en om praktische tips met elkaar uit te wisselen. Op zondag 15 december gaf ik de afsluitende workshop van dit jaar.

Bovenstaande acht punten en nog veel meer heeft mij in 2013 een rijker en liefdevoller mens gemaakt. Wat heeft 2013 jou gebracht?

Workshop liefde: 3 redenen om niet te gaan

keys

In november staan er twee workshops gepland voor hooggevoeligen in de liefde. Ben je nieuwsgierig en lijkt het je wat om deze workshop bij te wonen? Lees dan eerst deze blog over de drie redenen om niet te gaan. Vanaf 16 oktober is bekend dat ik deze workshops ga verzorgen en sindsdien is er al veel interesse getoond. Wat me opvalt is dat er wél interesse is, maar dat mensen nog met een boel vragen zitten. In deze blog hoop ik de meest voorkomende vragen te beantwoorden.

Karakter van een workshop
‘Ik zou graag deel willen nemen aan deze workshop, maar ik vind het wel een beetje eng. Kun je mij wat meer informatie geven over de workshop?’ Een workshop heeft een interactief karakter. De opzet van de workshop is het begeleiden van gesprekken en interactie om helderheid te verschaffen over de dynamiek van liefdesrelaties onder hooggevoeligen. Ik zal handvatten aanreiken om ‘gevoelige’ onderwerpen bespreekbaar te maken. Dit doe ik op een speelse en toegankelijke manier waarbij ‘veiligheid’ voorop staat. Onder ‘veiligheid’ versta ik een omgeving waarin we mogen zijn wie we zijn: respect en acceptatie van andermans wereldbeelden en de bijbehorende emoties. Mocht desondanks de angst om een deel van jezelf te delen nog steeds overheersen, dan is een workshop inderdaad niet aan jou besteed.

Koppelactie
In de workshop omschrijving heb ik er expliciet bijgezet dat mannen ook welkom zijn. Dit heeft helemaal niets te maken met de ijdele wens om een omgeving te creëren waarin nieuwe liefdes ontstaan, maar alles met het delen en bespreekbaar maken van hoe vrouwen én mannen (hooggevoelig of niet) denken en handelen met betrekking tot de onderwerpen die besproken gaan worden. Als je meer behoefte hebt aan een koppelactie of stiekem hoopt er meer uit te halen dan dat er in zit, dan help ik je bij deze uit je dromen: het is geen koppelactie, het is een laagdrempelige workshop waar we van elkaar kunnen leren. Het lijkt me wel leuk om een keer een date event te organiseren. Zo’n event waarbij ik een deel van de tijd het interactieve kennismakingsprogramma op me neem. Dat wordt zeker lachen, gieren en brullen. Humor; een belangrijk onderdeel binnen een toekomstige liefdesrelatie. Dus aan alle singles die dit lezen; maak je interesse kenbaar via een e-mail aan orchidoflife@gmail.com. Bij genoeg interesse organiseer ik het ‘date event’ dat ik in gedachten heb.

Datum en locatie
Ik plan graag kort van tevoren en speel hierbij in op de behoefte die nu speelt. Het geeft veel voldoening om een workshop te organiseren voor mensen die momenteel allemaal met dezelfde vragen zitten of zich er nu eindelijk eens wat meer in willen verdiepen. Als data en locatie niet haalbaar zijn, is dit natuurlijk een overduidelijke reden om niet te komen. Wat je wel kan doen, is me even laten weten dat je wel interesse hebt. Op die manier krijg ik een beter beeld van de wensen en behoeften van mijn doelgroep. Een dame uit Texel had bijvoorbeeld laten weten dat ze de workshop graag had bij willen wonen, maar dat de afstand niet te bereizen viel. Hierdoor kreeg ik een tip mee om eens een workshop tijdens het Body & Brein Festival op Textel te organiseren. Daar zal ik dan in juni 2014 eens mijn gedachten over laten gaan. (grapje)

Wat ik je in ieder geval met deze blog op het hart wil drukken, is dat er tig redenen te benoemen zijn om niet te gaan, maar dat er één hele goede reden is om wel te gaan, namelijk: liefde. Liefde voedt, doet en ontmoet. Mocht een workshop op alle fronten absoluut niet bij je passen, dan kun je altijd nog kiezen voor een 1-op-1 coachingsessie.

Lees ook: Data workshops hooggevoeligen in de liefde…

Persoonlijk groeien door angsten te overwinnen

Fun Forest 1 Fun Forest 2

De laatste tijd heb ik nogal wat angsten doorleefd. En dan spreek ik over een tijdsbestek van acht maanden. De angsten hadden het volgende met elkaar gemeen: kloppend gevoel op mijn borst- en keelgebied, de emotie maakte mij heel erg moe en het sloeg op mijn darmen en mijn blaas. De angst werd gedragen door een algeheel gevoel van nervositeit. Het was de angst om te falen, om afgewezen te worden, om gezien te worden, om mijn dochter van bijna drie los te laten en om keihard neer te knallen.

Theatersport workshop
Het begon allemaal in september 2012 met het geven van de theatersport workshop. Het was een traject van vijf workshops aan een groep ‘moeilijke’ kinderen. Als ik deze try-out periode met vlag en wimpel zou doorstaan, zou ik meer opdrachten krijgen. Het voortraject was niet eng. In mei had ik een workshop voorstel geschreven. In juni werd ik uitgenodigd op gesprek. Het gesprek leidde tot de try-out periode op een locatie waarvan het werken met kinderen een uitdaging zou vormen, zo waarschuwde de opdrachtgever mij. Ik wist dat ik het kon, maar desondanks stond ik elke week, op de bewuste lesgeefdag doodsangsten uit.

Door alle drukte en weinig energie bereidde ik de workshop altijd kort van tevoren voor. De oefeningen had ik op een los briefje geschreven en onderweg in de tram las ik het een paar keer door. Vlak voordat ik het huis uitging, werd ik altijd ontiegelijk moe. Ik moest even op de bank liggen en mijn ogen sluiten. En waar was ik dan bang voor? Ik was bang om te falen. Ik was bang voor het nieuwe. Ik werd bang van mijn eigen lef; ik was nog aan het acteren dat ik een theatersport juf ben. Naast de last-minute voorbereidingen was ik zeker wel voorbereid. Via de provocatieve coachingopleiding in 2009 kwam ik in aanraking met theatersport. Hoewel in een totaal andere context (coachingsessies) had ik het de afgelopen jaren regelmatig beoefend. In de weken voordat ik les ging geven, had ik lange gesprekken gevoerd met een theatermaker/acteur, een actrice en samen met Arnold een workshop Theatersport gevolgd in het Koorenhuis.

Uiteindelijk hoefde ik nergens bang voor te zijn. Vanaf het moment dat ik de locatie betrad, was ik de theatersport juf. Vijf weken lang kreeg ik enorm veel inspiratie en een energie stoot van het werken/ spelen met deze kinderen.

Financiële situatie
Drie maanden geleden stonden Arnold en ik voor een keerpunt. Na jarenlang doorgezet te hebben met hoofdpijn kon hij niet meer werken. De fysieke symptomen waren alom aanwezig in de vorm van hoofdpijn, griep symptomen en algehele vermoeidheid. Dit zou een ramp betekenen voor onze financiële situatie. De angst voor het verliezen van onze basis stak de kop op. Sowieso leven we al een tijdje met een minimaal inkomen. En dat was prima. Zijn gezondheid en ons gezin gingen voor. Maar hoe zouden we in deze nieuwe situatie het hoofd boven water moeten houden? Waar zouden we een beroep op kunnen doen? Bijstand? Geld lenen? Besluit Bijstandsverlening Zelfstandigen (BBZ)?

Door het gezoek op google en het lezen over de voorgenoemde opties kreeg ík hoofdpijn en stress. Een huis vol met stress. De spanningen zakten weg door me bezig te houden met onze dochter. Totdat ik ‘s avonds om zes uur echt niet meer kon en op de bank ging liggen. Dit keer zorgde de angst voor een creatieve oplossing. Alsof er een lampje aanging: ik ga de capoeira kinderlessen geven. Ik kon niet wachten, totdat ik deze bevrijdende gedachte met Arnold kon delen. Het drong niet helemaal tot hem door. Nadat hij de informatie had laten bezinken, konden wij er rustig over praten. We besloten het op deze manier op te lossen. Verder regelde hij vervanging voor de volwassen capoeira lessen. We zijn gezegend met onze talenten en alle lieve mensen om ons heen.

Capoeira liedjes zingen
Sinds het geven van de capoeira lessen aan kinderen ben ik als capoeira leerling des te gemotiveerder om beter te worden in capoeira. Een van de onderdelen van capoeira is het zingen in de roda. (Roda is de cirkel waarbinnen capoeira wordt gespeeld) Je kan het refrein meezingen of de leidende zang op je nemen. Een volgende stap is het doen van de leidende zang, terwijl je de berimbau bespeelt. Nog een stapje hoger is het zingen, bespelen van de berimbau en de roda leiden. Hier ben ik nog lang niet. Laat ik eerst maar eens liedjes uit mijn hoofd leren en deze te zingen in de roda. Voor Capoeira Den Haag organiseer ik de Sing a Song events. De laatste twee keer had ik behoorlijk wat geoefend alvorens ik naar het event ging.

Het was werkelijk waar bloed, zweet en tranen. Ik was omringd met mensen die me steunden, tips gaven en niets dan liefde uitstraalden. En toch, was ik bang! Bang om het verkeerd te doen, bang om iets verkeerd uit te spreken, maar bovenal bang om mijn stem te laten horen. Een vest ging uit, mijn t’shirt plakten tegen mijn oksels en na een behoorlijke oefensessie waarbij alle aandacht op mij was gericht, was ik er klaar mee. Na deze oefenavond heb ik twee weken lang niet naar het nummer kunnen luisteren dat ik had geoefend.

Drie weken later vond het volgende event plaats. Ik heb hetzelfde nummer gedaan en een tweede nummer erbij geleerd. Beide heb ik kunnen oefenen. Nog steeds was ik zenuwachtig, maar het was absoluut niet meer zo eng als de vorige keer.

Vertrouwen op mijn moeder
Terwijl ik bij mijn moeder op bezoek was, kreeg ik spontaan het idee om Amé te vragen of ze bij oma Chin wilde blijven logeren. Mijn spontaniteit was gevoed door hoe ik haar zag communiceren met oma en hoe prettig zij zich voelde in haar huis, terwijl ze daar vier maanden niet was geweest. Hoe ik mijn angsten in toom hield, lees je in onderstaand dagboekfragment.

‘Vanochtend deelde ik met mama dat ik ook mijn zorgen heb. Er flitsten gedachten vanuit angst door mij heen over het op en neer lopen met Amé op mama’s arm. Mama heeft namelijk last gehad van haar schouder. Stel nou dat ze een pijnscheut krijgt en ze vliegen allebei van de trap? Mijn hersenspinsels brachten mij naar oplossingen voor dit mogelijke gevaar; laat Amé zelf de trap oplopen en loop achter haar aan en als jullie naar beneden willen hetzelfde verhaal, maar dan ga jij eerst op de trap staan en laat haar stapje voor stapje naar beneden klimmen. Met deze angstaanjagende gedachten lijk ik een beetje op jou en ik wilde je het niet vertellen, maar nu doe ik het toch via een omweg. Ik weet dat het mijn angsten zijn en ik weet dat jij nog voorzichtiger te werk gaat dan ik. Jij kan het, dus ik hoef niks te zeggen.’

Via deze weg had ik mijn angsten op een rustige manier met haar kunnen delen. Ze had alles binnen gekregen en zei met een glimlach en een schouderklopje dat ik háár nu eindelijk begrijp. ‘Ik maak me altijd zorgen om jou, maar ik weet dat je het kan!’ Ze maakte me aan het lachen, want ik wist dat dit niet waar was. Mama, je probeert mij te slim af te zijn door mij na te zeggen!’ Tijdens het logeerpartijtje bleek dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Ze hebben ontzettend veel lol met elkaar gehad.

Angst voor hoogte en om te vallen
Onze dierbare vrienden hebben mij en Arnold recentelijk behoorlijk in de watten gelegd. We hebben een verrassende dag gehad in Fun Forest; een bomen klim- en speelparcours in het Amsterdamse bos. Het was vooral leuk, maar op sommige momenten behoorlijk spannend. Tijdens het organiseren van deze dag hadden ze er geen moment bij stilgestaan of één van ons hoogtevrees had. Door mijn enthousiasme en vrolijkheid stond ik er niet echt bij stil en helemaal vreemd, ik voelde het niet eens, maar toegegeven, Ik heb wel een beetje hoogtevrees.

Haha, en dit was te merken. Sportievelingen als we allemaal zijn, begonnen we direct met parcours 7. Er waren in totaal 9 parcours. Het eerste station bestond uit stukken hout die zweefden; ik stapte direct mis. Neeeee, ja echt waar, want ik keek niet. Daaruit bleek wel dat ik bang was. Ik keek niet eens waar ik mijn voet neer kon zetten. Bij het volgende station was het al de bedoeling dat we via een kabelbaan naar het volgende platform zouden gaan. Dat vond ik verschrikkelijk eng. Dit parcours bestond uit diverse kabelbanen, dus gelukkig begon ik eraan te wennen én het vooral leuk te vinden.

Terwijl iedereen wild enthousiast aan parcours 9 wilde beginnen, dacht ik bij mezelf: Kan ik dit nog wel aan? Ik had al megaveel spanning gevoeld. Niet alleen in dit bomen speelpark, maar dan denk ik ook aan het zingen van capoeira liedjes en de angst voor het loslaten van mijn dochter. Al deze ervaringen vonden kort na elkaar plaats. Door even stil te staan bij alles wat ik voelde, voelde ik opeens iets heel sterks naar boven borrelen: Ik wil dit meemaken. Ik wil dit met hen delen. Ik heb er zin in. Het lukt me wel. 

Dit hele sterke gevoel was exact mijn drijfveer om deze paden te gaan bewandelen. De liefde voor datgene wat ik wilde doen (en mezelf zag doen), was vele malen sterker dan de angsten die ik zou gaan voelen. Het doorvoelen van al deze angsten hebben mij van binnen sterker gemaakt. Het voelt heerlijk en vrij.

Hoe voelt het voor jou om jouw angsten te doorleven?

If we are bold, love strikes away the chains of fear from our souls. ~ Maya Angelou

Fun Forest 3 Fun Forest 4