HSP: ik durf nog niet te dromen

living

Op zondag 27 september gaf ik de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Utrecht. Dit was alweer de 29ste editie. De workshop begon op een verrassende wijze. Ik was namelijk net op tijd, kortademig en helemaal bezweet. Normaal ben ik altijd minimaal een half uur van te voren aanwezig, maar dit keer liep het totaal anders door de Singelloop in Utrecht. Gelukkig was de buschauffeur zo aardig om voor een stoplicht te stoppen. Google maps bood vanaf dat moment uitkomst. Een stel die net de auto instapte ging jammer genoeg niet de kant op van het Parnassos Cultuurcentrum, maar naar Nijmegen.

Bij het laatste obstakel, het afgezette gebied voor de singellopers, was er een man zo aardig om het hek voor me op te tillen én mee te lopen naar de overkant voor het hek, zodat ik aan de goede kant stond. Na een paar seconden wandelen aan de overkant zag ik politieagenten op motoren met een hele rits singellopers achter hen, oelalalala, wat had ik een geluk! Gearriveerd op de locatie werd ik begroet door zeven vrolijke en enthousiaste dames.

Keer op keer wordt het waarheid. De mensen die op deze workshops afkomen, komen bij elkaar om een reden. Elke keer is het weer een ander thema, doordat er steeds andere mensen zijn die zich geroepen voelen om op een bepaalde datum te verschijnen. Dit keer was het thema overduidelijk. Na het horen van een aantal verhalen was ik er 100% zeker van dat alle zeven dames een tijd burn-out of overspannen waren geweest. Voor de meesten was het een recente ervaring waarbij ze worstelden met ziek melden, weer aan het werk gaan, re-integreren en onder begeleiding herstellen van geestelijke en fysieke oververmoeidheid.

Na afloop van de workshop ontving ik een mooi verhaal van een deelneemster.

Deze workshop heeft mij weer een stuk verder gebracht in mijn zelf ontwikkeling. Ha ha, alleen niet zozeer in de zin zoals ik verwacht had. De inhoud van de workshop heeft mij niet zoveel nieuws gebracht, maar wel meer bewustwording en ook toch wel herkenning. Ik weet al jaren dat ik gevoelig bent, maar HSP is nooit benoemd geweest.

Door er nu meer over te lezen op onder andere jouw blog en het bij hebben gewoond van deze workshop zijn er weer stukjes op de (andere) plaats gevallen. Zo dacht ik altijd bijvoorbeeld dat ik drukke verjaardagen meed, omdat ik bang was voor andere mensen. Ik ben vroeger gepest. Die angsten liggen inmiddels wel in het verleden, maar toch heb ik de behoefte om verjaardagen en recepties te vermijden. Nu weet ik dat het komt, doordat ik alle energieën op pak en slecht tegen al dat geroezemoes kan en dat dit mij uit put.

Wat deze workshop ook gebracht heeft, is dat het mijn interesse om les te geven weer heeft aangewakkerd. De opbouw van je workshop vond ik geweldig. Wat een geweldige ervaring, overwinning, ontplooiing voor mensen is dit! In het verleden heb ik honden training gegeven. Dat vond ik erg leuk om te doen. Het kriebelde ook al een poosje, maar ik wist nog niet in welke vorm.

Gisteren ochtend kwam een gedachte in mij op om door middel van workshops met honden om mensen bewuster te maken van hun gevoelens (en hun beperkende gedachten). Al mijn interesses (lesgeven, coaching, contact/communiceren met dieren komen opeens bij elkaar. Gistermiddag had ik een sessie bij mijn coach Marielle zij kwam op het idee voor de combinatie honden en HSP. Joepie, ik heb mijn passie ontdekt. Marielle is er van overtuigd dat dit mijn werk kan worden, maar ik durf nog niet te dromen.

Hoewel we het tijdens de workshop hebben gehad over verschillende thema’s waar hooggevoeligen tegenaan lopen, heeft de workshop blijkbaar bij deze deelneemster ook bijgedragen aan het opwekken van haar interesses en passies. Geweldig! Ik zou zeggen, ga ervoor! Een paar andere dames hadden zich uitgesproken over hoe blij ze worden van creatief bezig zijn en het hart van één dame begon duidelijk sneller te kloppen door het inpakken van cadeaus waardoor de verpakking op zich al een cadeau is. Alleen al het uitspreken hiervan zorgde ervoor dat een ander erop inging met ‘ik zou zo al mijn cadeaus door jou laten inpakken’.

En dat is de truc! Het is geen truc, maar zo simpel als het maar kan, spreken en doen vanuit ja hart. Dan komt het naar je toe, vanuit onverwachte hoeken. Blijf dromen en genieten van elke stap die je neemt.

Wil je ook vrijuit dromen en doen? Ga voor een introductiesessie en ervaar wat het gesprek jou kan opleveren! 

Advertenties

Leven vanuit dankbaarheid en liefde: 8 hoogtepunten!

toost

Het thema ‘dankbaarheid’ op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie komt vandaag tot een einde. Daarentegen zal het leven vanuit dankbaarheid en liefde natuurlijk doorgaan. Ik vond het bijzonder om te ervaren hoeveel het opleverde om een maand lang actief vanuit dankbaarheid en liefde te leven. Het bracht me zelfs terug naar het jaar 2005 waarin ik het boek ‘De Zeven Spirituele Wetten van Succes’ van Deepak Chopra had gelezen. In mijn dagboeken las ik terug dat ik met regelmaat mijn dankbaarheid en liefde uitte voor het leven. Hiermee ging ik door, terwijl ik diepe dalen en hoge pieken meemaakte. Verder sloot het thema van deze maand aan op mijn intentie om alle synchronische gebeurtenissen vanaf half oktober te noteren. Het zorgde ervoor dat ik nog meer kon handelen vanuit mijn gevoel. Alsof de aanwezige angst en twijfel er niet meer toe deden.

Bovendien bracht het uiten van mijn dankbaarheid en liefde terug naar het boek ‘De Ware Kracht van Water’ van Masaru Emoto. Eind november 2011 experimenteerde ik met water op basis van zijn ontdekkingen. Hij beweert dat ijskristallen mooiere vormen hebben en meer symmetrisch zijn wanneer het water waaruit ze gevormd worden is blootgesteld aan esthetisch “mooie” dingen; vriendelijke woorden, zachte muziek, afbeeldingen van mooie landschappen, dan wanneer het wordt blootgesteld aan esthetisch “lelijke” dingen; gescheld, dissonante muziek, natuurgeweld. De flessen gevuld met water waren beplakt met etiketten waar woorden op stonden zoals: liefde, dankbaarheid, compassie, geduld, respect en harmonie. Ook ging ik er elke ochtend in kleermakerszit voor zitten om hardop of in gedachten mijn dankbaarheid en liefde uit te spreken. Ik zal je zeggen: het water uit deze flessen voelde voller en zachter aan. Het leek wel alsof ze bol stonden van liefde.

Na mijn experiment deed ik het nog een aantal keren met een glas water voor het ontbijt. Hierna verslofte het. Afgelopen week was ik heerlijk alleen thuis en prompt dacht ik eraan om het op te pikken. Ik heb het twee keer gedaan, elke keer rolden de tranen op een gegeven moment over mijn wangen. Tranen vervuld van dankbaarheid en liefde. Tot aan het uiten van dankbaarheid richting mijn overleden vader, grootouders en grootvader. Het voelde als een emotionele cleansing en een frisse start van de dag. Of ik dit in 2014 vaker ga doen? Ik weet het nog niet. Er zijn nog vele andere manieren om bij dankbaarheid en liefde stil te staan, dus dat laat ik even open. Waar ik in deze blog nog wel bij stil wil staan, is een terugblik op 2013. Wat heeft 2013 mij op professioneel en persoonlijk vlak gebracht? Daar gaan we…

1. HSP: uiten van woede. 8 Tips!
Eind januari postte ik de blog ‘HSP: uiten van woede. 8 Tips!’ Dit was de laatste blog in een reeks van blogs over woede in relatie tot hooggevoeligheid. Hierna kwam ik op het idee om een eboek te schrijven gebaseerd op deze blogs, ik had nog meer te vertellen en dat zou een zeer inzichtgevend eboek kunnen worden. Het werken aan dit eboek is een emotioneel verrijkend proces voor mij geweest. Ik zal dan ook heel erg blij zijn wanneer ik het aan je kan presenteren.

2. Begin mei bracht ik naar buiten dat ik naast mijn coaching activiteiten het lesgeven had opgepakt. Doordat mijn partner mentaal en fysiek volledig uitviel, nam ik zijn capoeira kids lessen over. De afgelopen jaren had ik een enkele keer lesgegeven, maar in deze periode zat er continuïteit in en mijn lesgeefvaardigheden bloeiden weer op. Gisteren heb ik nog drie capoeira kids lessen gegeven zonder voorbereiding. De lessen bleken qua lesstof, interactie en resultaat geniaal in elkaar te zitten. Met een voorbereiding gaat het soms niet helemaal zoals ik wil, maar als ik 200% op mezelf vertrouw ontstaan de mooiste lessen. Na negen maanden lesgeven zit de routine er goed in. De magie van het lesgeven zoals ik het gisteren ervoer, zal ik vanaf nu in alle lessen, workshops en trainingen toepassen.

3. Dit jaar staat nu in mijn geheugen gegrift als het jaar dat ik topfit ben geworden sinds mijn zwangerschap en bevalling. Fijn om weer in mijn eigen lijf te zitten zonder al die hormonen. Pasgeleden heb ik zelfs het salsa dansen weer opgepakt. Dat was puur genieten en ga ik zeker meer doen. Lees ook de blog ‘Dansen: een waanzinnig flow-gevoel’.

4. Met dank aan een groep likers van de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie heb ik drie blogs kunnen wijden aan ‘voelen wat een ander niet zegt’. De eerste blog in deze reeks is ‘HSP: voelen wat een ander niet zegt’. Hier ben ik echt heel trots op!!

5. Het leven zit bomvol tegenstrijdigheden. En, juist deze tegenstrijdigheden maakt het leven zo interessant en leerzaam. Dit jaar was weer lachen en huilen geblazen! Hiervoor ook mijn dank.

6. Het regelmatig doen van yoga heeft mij veel opgeleverd. Dit jaar heb ik twee doorbraken meegemaakt op het gebied van yoga. De eerste was een privéles ashtanga yoga van een yoga instructeur die heel gedetailleerd te werk gaat. De tweede was de kennismaking met pralaya yoga. Een vorm van yoga die de spieren traint die je normaal niet gebruikt. Door deze te trainen ontwikkel je een sterke natuurlijke houding wat je hele gestel ten goede komt.

7. In oktober was ‘slapen’ het thema van de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie. Het bleek dat mensen heel veel behoefte hebben aan een goede nachtrust. De blog die het beste gelezen was, was deze ‘Slapen: de snoeischaren der herziening’.

8. Tot slot ben ik blij dat de workshops emotiemanagement voor hooggevoeligen goed werden bezocht. Mijn dank gaat uit naar de deelnemers die de stap hadden gezet om in deze setting hun beroerselen te delen en om praktische tips met elkaar uit te wisselen. Op zondag 15 december gaf ik de afsluitende workshop van dit jaar.

Bovenstaande acht punten en nog veel meer heeft mij in 2013 een rijker en liefdevoller mens gemaakt. Wat heeft 2013 jou gebracht?

Jonger worden met de jaren

photo

Op het verjaardagsfeest van mijn dochter (is drie geworden) bood een oom aan om binnenkort eens langs te komen. Het had te maken met mijn verjaardag. Ik reageerde razend enthousiast en riep uit ‘dan wil ik wel een motorritje maken’. En dat was precies wat hij in gedachten had. Zo gezegd, zo gedaan. Op woensdag 31 juli, één dag voor mijn verjaardag, werd ik door de motor opgehaald. Het werd een ritje naar Scheveningen. Ik kreeg een motor outfit aan van zijn vrouw met bijpassende helm. Het zat als gegoten. Geweldig! Mijn oom werkt als politie agent in Amsterdam en hij gebruikt zijn motor zoals de meeste een auto gebruiken. Aan zijn communicatie merkte ik dat hij meer van plan was dan zomaar een ritje. O,jee, de snelweg, dacht ik. Dat is eng! De zenuwen begonnen hun weg in mijn buik te vinden en ik koppelde terug dat ik een kort ritje prima vond. Hij gaf aan dat hij met een bijrijder extra veilig rijdt.

Op de heenweg reden we op de autoweg. Mijn lichaam spanden zich aan. Ik voelde mijn beenspieren, vooral aan de binnenkant, en mijn rug en schouders. Uiteindelijk zijn we via de snelweg weer naar huis gereden en ik hield nauwlettend de kilometerteller in de gaten. Ergens vond ik het ook wel stoer om te vertellen hoe hard we op zijn hardst zouden hebben gereden. Daar komt ie dan: 117 kilometer per uur. Dat vond ik hard genoeg. Ik zat zo in het moment dat ik het niet zo eng vond als ik van tevoren dacht dat het zou zijn. Maar als ik erover ga nadenken, vind ik het eng. Als bijrijder heb je weinig controle over de gang van zaken. Je kan je alleen maar goed vasthouden en goed uit je doppen kijken, zodat je misschien op een meesterlijke manier van de motor kan springen als er wat gebeurd. Deze ervaring gaf me echt een kick. ‘Misschien wil je nu wel zelf aan motor,’ zei mijn oom. Het antwoord is een hele duidelijke ‘nee’, hoewel ik dit motorritje zeer kon waarderen. Het doen van nieuwe dingen geeft me het gevoel dat ik leef.

Vorig jaar had ik het in de blog ‘Verjaren: voordelen van ouder worden’ al genoemd; soms lijkt het alsof ik met de jaren jonger word. Hiermee bedoel ik dat ik steeds meer mezelf ben in plaats van probeer iets neer te zetten wat ik niet ben. Vanaf zomer 2011 profileer ik me pas als coach voor hooggevoeligen. Daarvoor hing het in de lucht, maar focuste ik me bijvoorbeeld op het geven van workshops over social media en effectieve communicatie met behulp van NLP. Sinds dit jaar ben ik weer gaan lesgeven, niet in dans en diverse aerobicslessen op sportscholen zoals voorheen, maar capoeira aan kinderen. Door deze verandering in levensomstandigheden herinnerde ik mij opeens een droom, de droom om mijn werkende leven in te vullen met alles wat ik leuk vind om te doen; coachen, lesgeven (beweging) en schrijven.

Eigenlijk is het ironisch. Ik ben meer de persoon geworden die ik in weze ben, doordat Arnold was weggevallen. Hoewel dit een mentaal zware verandering was in ons huishouden, heeft het er wel voor gezorgd dat we nu op de goede weg zijn. We worden jonger en jonger, terwijl de jaren verstrijken. Hoe dat kan? Door te blijven doen wat vanzelf gaat.

Capoeira: lesgeven aan brutale kinderen

kinderen

Gisteren gaf ik mijn eerste les aan een groep kinderen via een nieuwe opdrachtgever. Ze waren druk. Kinderen met diverse culturele achtergronden. Vooraf was ik meerdere malen gewaarschuwd door onze opdrachtgever en de directeur van de school. De opdrachtgever liep met mij en de groep kinderen mee naar een gymzaal in de buurt van de school. Tijdens deze korte wandeling werd mijn gemoedstoestand gepeild. ‘En, hoe sta je er nu in? Nu je de kinderen hebt gezien?’ Ik haalde mijn schouders op en zei: Ja, prima, ik zie wel hoe ze reageren op de capoeira les. Onderwijl renden de jongens van hot naar her en schreeuwden herhaaldelijk ‘waar is het feestje’. Inderdaad, hier zou je knettergek van kunnen worden.

Het begon al lekker. Ik liep de gymzaal binnen en het klimrek was bedekt met de lichamen van de jongens. Dit was het eerste moment dat ze mijn ‘stem’ hoorden; een dwingende, strenge en harde stem. Ze vlogen eraf. Vervolgens lagen bijna alle jongens op de grond in diverse worstelgrepen. Enkele seconden lang ging het volgende door me heen: Hoe ga ik dit in hemelsnaam oplossen? Hoe ga ik mezelf neerzetten als leraar? En het volgende moment zei ik op een rustige toon: Jongens, opstaan, we gaan beginnen. Ik liep regelrecht op de leider af; de jongen die iedereen in zijn macht heeft en vroeg: Hoe heet jij? Ik herhaalde zijn naam en vroeg of ik het goed had gezegd. Ja, was het antwoord. Mijn naam is Iniciativa. (mijn capoeira naam) Hij herhaalde mijn naam en zei het direct goed.

Ik heb hen slechts één uur lesgegeven. In dit uur heb ik kennis en ervaring opgedaan van onschatbare waarde. Over hen, over mezelf, maar vooral over de interactie tussen mij en hen. Deze samenstelling van kinderen deed een sterk appel op lesgeefvaardigheden die ik van mezelf niet kende. Na meerdere tests kwamen we uit op de heftigste aanvaring uit deze les. Ik zal ‘m hieronder omschrijven.

De leider begon te klieren; rende door de meiden heen die aan het trainen. Zo gingen de jongens door. Ik liep naar mijn telefoon en zei dat ik de directeur zou gaan bellen. De kinderen stonden opeens op een kluitje. Ik riep hem erbij en begon hem de les te lezen. Schreeuwde! Stelde korte vragen. Doe je altijd zo? Je verpest het voor iedereen. Ik heb een keus; de keus om na deze les niet meer terug te komen. Ik hoef jullie geen les te geven. Vind je het leuk? (Nee schuddend; hij had me niet verstaan) Ik herhaalde: Vind het leuk? (knikte ja) Wil je dat ik de directeur bel? (Nee schuddend) Doe je vanaf nu mee? (Ja knikkend)

Zijn maatje stond erbij. Daarachter nog een jongen. Nieuwsgierige aagjes. Wat doen jullie hier? ‘t Maatje van de leider zei met een piepstem en zijn armen over elkaar: ‘Ik heb het ook gedaan.’ Wat?!! Jij hebt niks gedaan. Ik heb het nu tegen hem (de leider). Ga spelen!! Ik zag dat alle kinderen mij in de gaten hielden. Een jongen lachte en zei me na: ‘Ga spelen.’ Bij ‘t maatje van de leider zag ik een flauw lachje verschijnen. Zie je wel, mijn instinct had gelijk. Voor je mattie opkomen, samen de schuld dragen, strategieën van lastposten, doe ik niet aan mee.

Zonder schroom en terughoudendheid stortte ik een waterval aan woorden over hem heen. Ik leek wel zijn moeder of misschien nog erger: zijn vader. Iedereen luisterde mee. Dus je doet niet altijd zo. Nou dan heb ik het weer getroffen. De eerste les die ik geef en jij gaat lopen klieren. Je verpest het voor iedereen. Wil je les? (Ja knikkend) Waar komt capoeira vandaan? (Brazilië) Door wie werd het gespeeld? (Even nadenken: slaven) Zie je, je hebt wat geleerd! Waarom kies ik ervoor om direct de directeur te bellen? Omdat het duidelijk is dat je de boel verziekt. Dit is de vetste waarschuwing die ik ooit heb gegeven. Vind je capoeira leuk? (Ja knikkend) Doe je mee? (Ja knikkend) Oké, ga trainen.

De meiden waren al een hele tijd hetzelfde aan het trainen. Terwijl de jongens wat in te halen hadden, leerde ik hen twee nieuwe bewegingen. Daarna ging ik bij de jongens kijken en instructies geven. De schreeuwpartij had geholpen, ze waren aan het trainen. De leider wilde zelfs aan mij laten zien wat hij had getraind. Iemand wilde drinken. Oké, één minuut drinkpauze. Ik riep hen naar binnen en zag net de meiden als groepje weglopen. Ik ving net iets op wat leek op ‘afgesproken’. Ik keek de jongens vragend aan. De leider nam het woord. We hebben afgesproken dat we goed gaan meedoen. Ik bleef hen zonder blikken of blozen aankijken, maar van binnen sprong ik hoog in de lucht! Mijn hart maakte een driedubbele salto.

Tonen van positief leiderschap & samenwerking
Eenmaal terug in de zaal riep ik ‘roda’. Zelfstandig maakten ze een roda. De leider spreidde zijn armen en instrueerde iedereen hetzelfde te doen. Daar stonden ze dan met wijdgespreide armen en sloten de roda. Het is een ovaal, zei ik. De leider: ‘Wat is een ovaal?’ ‘Een ei,’ riep iemand. Ja, een ei, zei ik. De jongens kwamen dichterbij staan. Het was nu  meer een cirkel. We konden beginnen.

Ja hoor, ze hadden geklapt en gezongen tot het einde. Ik kon nog doorgaan, maar het was tijd. Zelfs na deze positieve afsluiting werd ik getest; of ik de veters van de leider wilde strikken. Nee, natuurlijk niet! Juf, kijk, kijk! En meneer glijdt van de trapleuning. Je wilt zeker dat ik je zie vallen, riep ik hem na. Na afloop kreeg ik van de directeur te horen dat meerdere docenten na één les hadden besloten te stoppen. Daar kon ik me wel een voorstelling van maken. Ik heb daarentegen besloten door te gaan, met de instemming van de kinderen.

Note: ik had nooit gedacht dat ik zo zou gaan schreeuwen tegen een kind/leerling/wildvreemde voor mij, maar het werkte. Het leek wel alsof deze specifieke situatie hierom vroeg, alsof ik hiermee respect afdwong.

Wat vind jij hiervan als ouder, als docent, als lezer?