HSP: sta achter jouw wensen en behoeften

nature

Op zaterdag 22 november was ik voor het eerst in Wolvega, of all places. Geweldig om via deze workshops op plaatsen te komen waar ik normaal niet vaak te vinden ben. Het was werkelijk waar een eye-opener. Mijn gastvrouw had zich samen met een vriendin aangemeld voor de workshop op zondag 23 november in Groningen, maar na het bestellen van de tickets bleek dat ze al een afspraak had staan. Mijn voorstel was om een dag eerder naar het Noorden te komen. Een locatie afhuren voor zo’n klein groepje op korte termijn vond ik niet handig, maar het kon wel bij haar thuis. Super. Zo gezegd, zo gedaan. Zij nodigde nog een vriendin uit en het werd een boeiende workshop waarbij thema’s zoals nee-zeggen, vriendschap, ingrijpende levensveranderingen, schuldgevoelens en het dragen van een groot verantwoordelijkheid bespreekbaar werden gemaakt.

Een introductieronde was niet nodig, omdat deze vrouwen elkaar al heel goed kenden. Na een korte voorstelronde, zijn we snel aan de slag gegaan met de oefeningen. Aangezien onze hooggevoeligheid bij ons binnenkomt via de zintuigen heb ik dit onderwerp als eerste voorbij laten komen. Ik vind het altijd weer interessant om te horen hoe de zintuigen bij een ieder staan afgesteld. Dit was overigens de zestiende workshop die ik tot nu toe heb georganiseerd. Na diverse verhalen mee te hebben gekregen, ben ik er nu wel van overtuigd dat onze gedachten een grote invloed hebben op hoe wij onze zintuigen ervaren. Als we extreem verdriet ervaren en dit nog niet is verwerkt, kunnen de onverwerkte emoties slaan op bijvoorbeeld het keelgebied. Hierdoor heeft het een directe invloed op hoe je eten ervaart; geen zin hebben om te eten, omdat de pijn rondom het keelgebied dit niet toelaat en wanneer je wel iets kan eten het eten niet zo goed proeft.

Een ander interessant thema dat vaak genoeg is besproken is het thema nee-zeggen. Hoe zeg je “nee” tegen iemand als je gedachten uitgaan naar hoe zeer je iemand kunt kwetsen. Om maar geen “nee” te zeggen verzinnen we eerder tussenoplossingen; aangeven dat we bijvoorbeeld één keer per week minder willen sporten, terwijl we eigenlijk niet met iemand willen sporten die de oren van je hoofd kletst, terwijl je zelf gewoon door wilt gaan, omdat je ook nog andere dingen te doen hebt. Het “nee-zeggen” staat in dit voorbeeld voor hoe je op een prettige manier kunt aangeven wat je wel wilt. Zodra je je meer laat leiden door gedachten die eigenlijk over de ander gaan, wordt het des te lastiger om aan te geven wat jij wilt halen uit een contact. Maar op het moment dat je vanuit jezelf denkt en voelt, kortom achter jouw wensen en behoeften staat, wordt het makkelijker om aan te geven wat je wilt.

Op het moment dat je een contact ervaart als lastig, is het handig om voor jezelf na te gaan wat je wilt. Dat is de eerste stap. Vervolgens kun je de boodschap op een manier terug geven waarbij jouw motivatie duidelijk wordt. Waarom wil je wat je wilt? Bovenal wordt de informatie voor de ander toegankelijker wanneer je ook benadrukt wat je wel waardeert aan het contact. Een “nee” hoeft dus door de ander absoluut niet als een “nee” te worden ervaren. Dit is afhankelijk van de manier waarop je de boodschap brengt.

Na afloop kreeg ik te horen dat ze het een leuke en boeiende workshop vonden. Heftige onderwerpen werden op een lichte en speelse manier bespreekbaar gemaakt. Het leverde een ieder inzichten en tips op waar ze wat mee konden. Wat deze workshop toch weer een andere dimensie gaf, was dat het bij een deelnemer thuis plaatsvond. Tot nu toe had ik deze workshop alleen op locatie gegeven waarvoor ik een ruimte had afgehuurd. Zo onmetelijk nieuwsgierig en ondernemend als ik ben, stelde ik dit voor en zij accepteerde mij met open armen. Fantastisch! Dus mocht jij het ook leuk vinden om mij met deze workshop bij jou thuis uit te nodigen. Laat het mij weten.

Lijkt het je wat om een workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Den Haag, Amsterdam, Venlo, Breda of Groningen bij te wonen? Neem een kijkje op de Orchid of Life Agenda en meld je aan. Tot ziens!

Advertenties

Workshop: Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

communication

Wat we allemaal willen is een goed en gezond contact met onze kinderen. Het contact waar ik op doel is communicatie waar je vrolijk van wordt. Communicatie dat ervoor zorgt dat alle partijen aan hun trekken komen. Het gevolg hiervan is een huishouden waarbij alle zorgtaken en verplichtingen soepel en met een lach en een traan verlopen. Alle emoties zijn welkom, want ja, zeg nou zelf, relaties worden getekend door de emoties die erin worden gestopt. Vooral wanneer je te maken hebt met hoog sensitieve kinderen is het van belang om te weten en te begrijpen wat ze nodig hebben.

Door hun sensitiviteit krijgen ze veel informatie binnen en ieder kind verwerkt dit op zijn eigen manier. Als ouder en opvoeder is het een uitdaging én grote verantwoordelijkheid om een positief contact met onze kinderen op te bouwen. Wat kinderen nodig hebben is duidelijkheid. Tijdens deze workshop gaan we met zijn allen duidelijkheid creëren door een aantal opvoedthema’s onder de hoog sensitieve loep te leggen.

De volgende onderwerpen zullen aan bod komen:

– wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
– vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
– positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt, grenzen aangeven,
– blijven spelen met je kind.

Wil je meer lezen over hoog sensitieve kinderen? Zie de blogs hieronder…

Communicatie: eerlijk zijn duurt het langst
HSK: driftbuien, pijn en angst voor de dood
HSK: omgaan met levensveranderingen
HSK: hoe laat ik mijn kind zichzelf zijn?
HSK: omgaan met onbegrip van de omgeving
Ouderschap: altijd blijven spelen 

Lijkt het je wat om deze workshop bij te wonen? Klik hier voor de Orchid of Life agenda en het boeken van je plek. 

HSK: omgaan met levensveranderingen

20140802-070107 PM.jpg

Mijn dochter (vier jaar) en ik hebben vandaag een boswandeling gemaakt op het Landgoed Marlot. Na vier weken intensief bezig te zijn geweest met de verhuizing, liepen we vanmiddag de rust tegemoet. Wij hebben genoten van heel veel kleuren groen, heerlijke geuren en de diversiteit van de natuur. We wonen nu dichterbij haar basisschool waar ze in september gaat beginnen. De verhuizing maakte behoorlijk wat stress bij mij los. Hoewel we op tijd begonnen met inpakken hebben we op het laatste moment toch nog veel moeten doen. Het inpakken van de laatste dozen en op de verhuisdag nog een dweil door het hele huis gehaald.

De verhuizing riep allerlei herinneringen op, vervelende herinneringen. Ik ben vaak verhuisd. Zonder van tevoren te weten waar ik naartoe zou gaan. Na één verhuizing waren we na twee jaar weer terug op dezelfde basisschool en wat was ik blij, alsof er niets was veranderd. Ik kwam in dezelfde klas te zitten en kreeg hetzelfde vriendinnetje terug. Van alle veranderingen omtrent het verhuizen is het terugkomen op dezelfde plek mij het meest bijgebleven. Het opvoeden van hoog sensitieve kinderen brengt vele uitdagingen met zich mee. Één van die uitdagingen is om je kind aan de hand te nemen wanneer een levensverandering op komst is. Ik werd niet aan de hand genomen. Mijn leven werd geleid.

Vanaf dat onze dochter, Amé, in ons midden is, hebben we altijd ingespeeld op haar behoeften. Wij hebben haar mee laten draaien met ons leven, zodat zij stap voor stap haar plek kon creëren. Momenteel is ons huis nog één grote chaos. Langzaamaan wordt de troep weggewerkt en komt er orde en ruimte om de kamers leuk in te richten. Tot nu toe heeft zij slechts een plekje waar ze in haar kamer tot rust kan komen; dat is voor haar kledingkast waarin de kleren al netjes liggen opgevouwen en waar een reeks van boeken en wat speelgoed staat. De rest van de kamer staat vol met dozen en planken. Een en al een rommeltje dus. Als ze zich vervolgens mengt in een gesprek van ons en zegt: ‘Je kan het wel in mijn kamer zetten!’, dan gloei ik van trots.

De manier waarop ze reageert en helemaal niet van slag lijkt te zijn door de verhuizing is volgens mij toe te schrijven aan een aantal bewuste stappen die we hebben genomen.

1. Op de eerste plaats hebben we twee jaar geleden al tegen haar gezegd dat we zouden gaan verhuizen. Met zijn drieën bezochten we de JFK Montessori basisschool in Mariahoeve. Voor dit bezoek hadden Arnold en ik al kennis gemaakt met de school en haar leerlingen, doordat we op locatie capoeira les hebben gegeven. Dit was ons goed bevallen. Bovendien spreekt het onderwijs ons aan en de keuze om onze dochter naar deze basisschool te laten gaan, was snel gemaakt.

2. Hoewel we nog geen nieuwe woning op het oog hadden, hadden we wel al een aantal keren een fietstocht door de wijk gemaakt. Spelenderwijs hebben we kennis gemaakt met de wijk door verschillende speeltuinen en parken op te zoeken. In winkelcentrum Mariahoeve hadden we wat boodschapjes gedaan en contact gehad met de bewoners uit de wijk. 

3. Soms leg ik Amé iets uit, terwijl dat niet nodig is. Zij hoort namelijk alles. ‘Mama, dat hoef je niet te zeggen. Dat weet ik al. Ik hoor alles.’ Zo heeft ze onze gesprekken over toekomstige woningen ook meegekregen. Er waren ook momenten dat we aan haar vroegen wat voor een huis zij leuk zou vinden. Hier was ze ook heel duidelijk in: ‘Een huis met een brievenbus.’ Ze doelde op een vrijstaande woning met een brievenbus bovenop een houten paal. Dat vind ik mooi. Zij kent geen (financiële) grenzen, zij droomt, zij wenst en weet wat ze wilt.

4.Wij hebben haar meegenomen om woningen te bekijken. Helaas was ze er niet bij toen we onze huidige woning voor het eerst van binnen zagen. In mijn beleving werd de hele zoektocht naar woningen op deze manier voor haar een wezenlijk iets. Niet alleen maar praten, maar ook doen, zodat het voor haar tastbaar werd. Toen ze op een gegeven moment het woord ‘makelaar’ in de mond nam, moest ik wel grinniken. Wijs voor haar leeftijd? Nee, de normaalste zaak van de wereld dat ze dingen oppikt.

5. Ze mocht dozen inpakken. Het ‘hoe’ ervan hebben we zoveel mogelijk laten gaan. Ze wilde alles zelf doen. De plakband knippen en opplakken. Natuurlijk kreeg ze er op een gegeven moment genoeg van. Dan wilde ze een tekenfilm kijken. Actief met haar in huis spelen zoals we deden, voordat we begonnen met het inpakken en demonteren van kasten, hebben we haast niet gedaan. Tussendoor zijn we wel buiten wezen spelen of bij vriendinnetjes op bezoek gegaan. Het thuis spelen hebben we sinds een paar dagen opgepikt. Dat getuigt ook van meer rust in huis.

6. De afgelopen jaren hebben we goede contacten opgebouwd met onze buren in het Laakkwartier. We woonden in onze straat temidden van diverse culturen waarbij de Turkse cultuur de meerderheid vormde. Alle huizen zien er van binnen hetzelfde uit; strak en super schoon huis waarbij je geen kruimel kon ontdekken. Van onze lieve Koerdische buurmeisje kreeg ik kort voor onze verhuizing het compliment dat ze ons huis zo leuk vindt. ‘Overal waar ik kijk, zie ik iets moois.’ We hebben uitgebreid afscheid genomen van de buren met wie we een goed contact hadden. Nog gespeeld of samen gegeten. Fijne woorden uitgewisseld. Een Turks buurmeisje (vijf jaar) vroeg nog aan Amé: ‘Ga je een portiek verder wonen? Of verder weg?’

7. Mijn moeder nodigde Amé uit om bij haar te gaan logeren. Zij antwoordde met: ‘Ik weet het niet’, terwijl ze normaal altijd enthousiast is. Haar antwoord sloot aan op onze gedachten. Wij willen haar zoveel mogelijk betrekken bij alle veranderingen, dus is het handiger om thuis te blijven in plaats van uit logeren te gaan. Nu de rust in huis terugkeert, begon ze zelf over uit logeren gaan bij oma Chin. En dat weekendje logeren zit eraan te komen.

8. Van slag zijn door de verhuizing is anders dan moe zijn door alle veranderingen. Ze is niet van slag, want ze is duidelijk blij met onze nieuwe omgeving, maar de afgelopen vier dagen is ze duidelijk vermoeider dan anders. Het leek wel alsof ze de eerste week op wolken liep. ’s Ochtends meehelpen in huis, ’s middags buiten spelen en een enkele keer tot laat mee naar de Ikea. Deze week staat duidelijk in het teken van bijkomen en opladen. Dat geldt ook voor mij. Dit betekende minder actief buiten spelen, omgaan met dat ze niet wilde lunchen door vermoeidheid, een boswandeling en op tijd naar bed.

Deze vakantie staat in het teken van inpakken, schoonmaken, uitpakken, schoonmaken en reorganiseren. Wij zijn blij dat we hiervoor de tijd hebben genomen. Tijd voor het fysieke werk dat een verhuizing inhoudt en de tijd om onze dochter mee te nemen in al deze veranderingen. Volgende week pakken we het werkritme weer op, hier kijk ik ontzettend naar uit.