HSP: kiezen voor een gezond en rustig leven

Vandaag was het de perfecte dag. Niet alleen vanwege het heerlijke weer, maar vooral door de combinatie met een killer nachtrust, omdat ik zo snugger was om zaterdagavond om 21.00 uur naar bed te gaan. Ik hoorde het mezelf tegen Arnold zeggen: ‘het beste wat ik nu voor mezelf kan doen is gaan slapen. Ondertussen vond er een verjaardagsfeest plaats van een goede vriendin die ik met gezond ouderlijk verstand een maand ervoor had afgeslagen. Overdag heb ik meer tijd om te werken of een dag alleen op pad te gaan, maar vanaf eind van de middag ben ik gewoon weer de borstvoedende mama.

Vanochtend zijn we naar de kinderboerderij geweest. Ik heb met de kids in het zonnetje geluncht, terwijl Arnold voor de achtste zondag op een rij bezig was met een sapvastdag. Misschien om onbewust te rebelleren heb ik dan extra zin in een broodje met volvette kaas; 50+ kaas van Maaslander met rucola en fenegriek. Nog nooit gegeten dus ik wilde dat uitproberen. Ik vond het lekker voor een keer. Het volvette van de kaas is toch niet helemaal mijn ding. Amé vond het niet lekker en hield het bij cherry tomaatjes als beleg.

Het lijkt me zeker leuk en zinnig voor mijn lichamelijke gesteldheid om een keer (en wellicht met regelmaat) mee te vasten, maar nu ik nog borstvoeding geef, beter nog van niet. Terwijl we op de kinderboerderij waren, was er een ander feest aan de gang; het verjaardagsfeestje van een vriendin van Amé. Ze was uitgenodigd en tot aan zaterdagmiddag was het helemaal de bedoeling dat ze zou gaan. Op het moment dat we voor een cadeau de deur uit wilde, bleek dat ze dat hele kinderfeest geestelijk en lichamelijk niet zou trekken. Ook afgezegd.

Sinds eind vorig jaar gaat ze naar De Vrije Ruimte, omdat deze school haar de ruimte biedt om zich op een natuurlijke manier te ontwikkelen. Met regelmaat blijkt dat ze nog steeds uitgeteld van school komt, dus we zijn er scherp op, dat ze op een voor haar juiste manier, zich kan opladen voor een nieuwe schoolweek.

Na de kinderboerderij hebben we een boel babyspullen bij mijn neef en zijn jonge gezin gedropt. Daar wat gedronken en bijtijds weer op huis aan gegaan. Ik heb nog een paar boodschapjes gedaan, terwijl Arnold op ons balkon deed alsof hij op Hawaii was ruikende naar kokosvet. Terug van de Appie ging ik met Amé aan de slag om een heerlijk make-your-own-sushi-roll maaltijd voor te bereiden. Dat was leuk én lekker. Van de sushi-flow landde ik in een bananenbrood-flow. Om de week goed te beginnen, staat er nu een zeer lekker geurend bananenbrood op het aanrecht.

Ik kijk uit naar een week met, voor de verandering, meer videoskype coachingsessies dan live-coachingsessies. Ben benieuwd wat de week gaat brengen!

Advertenties

HSP: vertrouwen op wat er is en wat er komt

IMG_3372

Met de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen op vrijdag 28 augustus en de lezing over hooggevoeligheid en relaties op zondag 30 augustus trapte ik dit seizoen aan groepsactiviteiten af met 19 weken zwangerschap. Ik heb deelnemers mogen ontvangen uit Den Haag, Leiden, Zwolle, Zwijndrecht, Dordrecht, Nieuwerkerk aan den IJssel en Hazerswoude dorp. Heel verrassend ten opzichte van de eerste keer dat de lezing plaatsvond en het gros uit Den Haag kwam.

De inhoud van de workshop wil ik samenvatten met het benoemen van de thema’s: vriendschap, reizen, je hooggevoelige zelf zijn, werk, seksualiteit, familie patronen en relaties en het rouwen om dierbaren. Vooral het laatste thema maakte heel wat in mij los, maar het duurde nog twee dagen, voordat het door een samenloop van omstandigheden volledig tot mij doordrong.

Na afloop van de workshop ontving ik per e-mail het volgende bericht:

“Dank je wel voor de workshop. Het was erg interessant en verrassend om te zien dat we om een bepaalde reden bij elkaar werden gebracht. Mooi die synchroniciteit.”

Hoe deze workshops telkens weer mensen bij elkaar brengen die het nodige aan elkaar te vertellen hebben, is waanzinnig bijzonder. Ik had het echt niet kunnen regisseren. Het enige wat ik doe is het prikken van een datum voor de workshop. Dit meng ik met mijn intentie om een fijne en veilige sfeer te creëren waarin mensen zichzelf kunnen zijn en de rest volgt vanzelf.

Vertrouwen op wat er is
Zondagochtend was ik begonnen met het voorbereiden voor de lezing. Eerder zag ik geen kans. In drie kwartier nam ik de inhoud van de lezing door. Dit was mijn voorbereiding. Mijn hoofd stond er niet naar om het te onthouden. Vlak voor de inloop tijd was ik de laatste zaken aan het klaarzetten. Ik liep op de trap in het schoolgebouw en opeens overviel mij iets magisch; ik zag en voelde de opzet van de lezing, hoe ik de onderwerpen aan elkaar zou rijgen. Dit gaf mij enorm veel rust.

Na de lezing hooggevoeligheid en relaties ontving ik het volgende bericht:

“Hartelijk dank voor de fijne middag! Er kan veel informatie op mij af, veel bevestiging voor mij en tegelijkertijd zette het mij enorm aan het denken. Wat wil ik weten? Wat zijn mijn vragen? Ik was even uit balans tijdens het eerste stukje wat je vertelde over werk relaties. Kennelijk heb ik een hoop nog niet verwerkt.”

Geweldig dat het bijwonen van een workshop of lezing mensen zoveel kan opleveren aan herkenning en bevestiging van wie ze zijn!

Je kunt het je vast niet voorstellen, maar regelmatig na het begeleiden van groepsactiviteiten laat ik de nodige tranen om de boel te ontladen. Niet alleen tranen omtrent de verhalen en indrukken, maar vooral wat het in mij had geraakt. Na de lezing hadden we familie te eten. Ik aanschouwde hoe mijn dochter (5 jaar) en haar oom! (6 jaar, ik bespaar je de de uitleg over hoe dit kan) herinneringen ophaalden aan haar derde verjaardagsfeestje. Ze had het album gepakt om het aan hem te laten zien. Ze zien elkaar niet vaak, hooguit twee tot drie keer per jaar. Zo mooi, hoe een vijf-jarig meisje en een zes-jarige jongen met elkaar lachen over hoe ze elkaar nat spoten met waterpistolen. ‘s Avonds op de bank gingen mijn gedachten naar hun contact, hun contact was vrolijk, speels en tijdloos.

Vertrouwen op wat er komt
Vanuit hoe hun contact mij ontroerde en de schaterlach die ze met elkaar deelden, gingen mijn gedachten naar mijn vader die in 2007 overleed. Wat er door mij heen ging: ooit zal ik weer herinneringen met hem, mijn oma en opa ophalen en dan zal het zijn alsof er geen tijd is verstreken. Wederom overviel mij een hartverscheurend huilen, rouwen is tijdloos. Een gemis van jaren wordt niet zomaar gevuld. Toen ik een peuter was verliet hij ons gezin. Pas na zijn overlijden kreeg ik contact met hem. Ik ontving zijn steun bij het rouwproces via synchronische gebeurtenissen. Eén jaar na zijn overlijden was ik een weekend aan het toeren met de familie van mijn vader en we eindigden aan zijn graf. Na deze intensieve dagen met een scala aan nieuwe Chinese familie indrukken was ik kapot; lichamelijk en geestelijk door elkaar geschud.

Arnold, mijn partner, kwam terug van een weekend bij zijn ouders en kwam in de trein het tijdschrift Happinez tegen. Kleine kans dat je zo’n luxe blad in de trein tegenkomt. Hij liet mij een artikel lezen over Bram Vermeulen. In dit artikel staat dat zijn vrouw contact met hem kreeg via een healer, hij vertelde over zijn leven na de dood en over hoe hij nog in verbinding stond met zijn dierbaren op aarde. Ik durfde niet verder te lezen, in plaats daarvan uitte ik een hartverscheurend verdriet. Ik voelde de aanwezigheid van mijn vader, hij communiceerde via Arnold via de teksten in dit artikel. Kort hierna ontving ik bezoek van een vriendin en zij gaf mij een cd van Bram Vermeulen cadeau. Mijn hart sloeg over, ik hapte naar adem. Ik had nog nooit van deze artiest gehoord en dit was de tweede keer in korte tijd dat hij op mijn pad kwam. Tijdens het luisteren was het natuurlijk weer huilen geblazen.

Ik ben ervan overtuigd dat alles komt wanneer de tijd rijp is. Hele heftige gebeurtenissen verwerk je niet in één keer én je kunt er geen tijd aan vastknopen. Hoe graag je dit misschien wel zou willen. Het is een vloeiend gebeuren. En wat je wel en niet aan emoties kunt toelaten is afhankelijk van hoe je in het leven staat. Dat ik sinds kort lezingen geef over mijn werk gaf mij de kracht en bevestiging dat ik weer een deel van het verdriet kon verwerken. Hoe bijzonder blijft het dat ik samen met de deelnemers heftige thema’s bespreekbaar maak en na afloop iedereen lachend de groepsactiviteit zie verlaten. Dat raakt mij. Blijf lachen, want zo ben je op je mooist! Alhoewel, na het delen van mijn rouwproces wil ik je op het hart drukken dat huilen er net zo goed bij hoort. Sluit vriendschap met je tranen en ze zullen je niet meer tot last zijn. Zij zullen jouw emotionele bevrijding vormen.

Extra: Klik hier voor een lied dat ik met je wil delen. 

Wil je ook een keer een workshop of lezing bijwonen? Bekijk de Orchid of Life Agenda hier! 

Zo Stel je Jezelf Open voor Complimenten

In mijn praktijk merk ik dat veel mensen moeite hebben complimenten te ontvangen. En dat terwijl complimenten je gevoel van eigenwaarde een enorme boost kunnen geven. Hoe kun je openstaan voor de wereld van complimenten?

Afschermen voor Complimenten

Je hebt mensen die het moeilijk vinden om complimenten te ontvangen. Dit uit zich in allerlei vormen. De ontvanger kijkt je met een onbegrepen blik aan en maakt direct een grapje over het compliment of over zichzelf. Het kan zich ook uiten in het direct teruggeven van een compliment waardoor je letterlijk een schild ophoudt en het compliment terug laat kaatsen. Lichamelijk kan de ontvanger bij het horen van mooie woorden over zichzelf in elkaar krimpen.

‘Dank je wel! Wat lief dat je dat zegt!’

Er zijn echter ook mensen die complimenten met een dankbaar knikje, woord of dankbare blik in ontvangst nemen. Dit is de ultieme vorm van het ontvangen en accepteren van mooie woorden over je eigen persoontje.

Recentelijk hoorde ik een megacompliment vallen tijdens een diner. “Jij maakt waanzinnige foto’s. Je bent een natuurtalent. Ik gooi de handdoek in de ring, ik probeer niet meer beter te zijn dan jij. Het is allemaal vergeefse moeite. Je bent te goed!” Dit ging gepaard met ondersteunende lichaamstaal waarbij zwaaiende armen en een open lach in werden ingezet. De ontvanger kreeg prompt een glimlach van hier tot Tokio op haar gezicht en bracht haar schouders naar elkaar toe.

Ze kromp lichtelijk in elkaar van zoveel goeds over zichzelf. De glimlach bleef secondenlang op haar gezicht hangen en ze zei: ‘Wat lief dat je dat zegt!’

Jawel, dit is een voorbeeld waarbij het compliment half/half in ontvangst werd genomen. Het is een goed begin…

Leren Ontvangen van Complimenten

Wat gebeurt er eigenlijk wanneer je het moeilijk vindt om complimenten in ontvangst te nemen? Een grote boosdoener is negatieve zelfspraak! Gedachten zoals: ‘Ik wou dat het zo was’, ‘Je kijkt niet goed’, ‘Je kent me niet’ en ‘Ik doe dat omdat ik iets te compenseren heb’ zijn voorbeelden hiervan.

Wanneer je bewust wordt van negatieve zelfspraak kun je overgaan op positieve zelfspraak. Wat maakt jou bijzonder waardoor je al deze complimenten verdient? Ja, ga daar maar eens voor zitten. Uitkomsten hiervan kunnen zijn: ‘Ik hou ervan om mensen een plezier te doen’, ‘Ik hou van een oprecht gesprek’ en ‘Ik ben een warm persoon’.

Zoals gezegd komt het compliment niet aan als zich inkrimpingsverschijnselen gaan vertonen. Zodra je merkt dat je lichaamshouding afwijkt van een open houding met de borst vooruit, schouders laag, ontspannen gezichtsspieren, rechte rug met een lichte natuurlijke kromming dan corrigeer je jezelf en hou je ondertussen de aandacht bij het ontvangen van de mooie woorden. Een open en ontspannen houding bevordert het ontvangen van complimenten.

Complimenten zijn goede referenties

Coachees komen bij mij binnen op basis van de referenties, de coachingverhalen, die op mijn site staan. Deze referenties had ik al jaren niet meer gelezen tot vandaag. Tijdens het lezen kreeg ik een warm gevoel en tranen van blijdschap sprongen mij in de ogen. Ik doe het werk wat ik graag doe. Ja, ik heb bij kunnen dragen aan de persoonlijke ontwikkeling van deze mensen. Wat een fijn gevoel is dat.

Dit artikel is geplaatst op soChicken.