Loslaten van andermans lasten

Loslaten van andersmans lasten

Ik: En hoe is je relatie met je moeder? 
Cliënt: Ja, goed, heel goed. We hebben elke dag contact via de app. 
Ik kijk bedenkelijk: Aah, elke dag…Lijkt me niet zo gezond. 

Cliënt: Oh, nee? Jij bent al de tweede in korte tijd die dat zegt. Ja, nou, wat is daar erg aan?
Ik draai me ietwat naar haar toe en open mijn houding: Nou, het lijkt erop…
Cliënt: Je hebt helemaal gelijk!!! 

Ik begin keihard te lachen en zeg: Ik heb nog niet eens gezegd wat ik wilde zeggen. 
Cliënt: Ja, maar je hebt gelijk. Je voelt me gewoon feilloos aan! 
En nu lachen we allebei heel hard. 

Ik: Ja, nu ga ik toch even mijn zin afmaken. Het lijkt erop dat je de lasten van je moeder draagt. 
Cliënt: Ik voel me inderdaad heel verantwoordelijk. Ze is alleen. Ze wil niet aan de man. 

Na afloop ontving ik het volgende bericht van de cliënt: 

Ik vond het echt heel fijn, voel me zelfs beter dan voor het gesprek, terwijl ik normaal uitgeput ben na praten over mezelf. Voel me ook een stukje lichter dat ik eindelijk de stap heb genomen om voor mezelf te gaan zorgen met hulp van iemand anders ( jij dus) En ook de ademhalingsoefening was een overwinning. Fijn weekend en tot over 3 weken. 

Wat was dat een heerlijke sessie. We zagen elkaar voor het eerst tijdens een introductiesessie. 

Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther 
www.orchidoflife.nl

HSP: stop! 8 tips om je kostbare energie terug te krijgen

Stop met het doen van dingen die je geen energie geven, die juist kostbare energie uit je zuigen. Om concreter te zijn: stop met het praten met mensen uit beleefdheid, terwijl je ondertussen denkt ‘wanneer kan ik er tussenuit piepen’.

Stop met het gaan naar familie verjaardagsfeestjes uit verplichting én onder het mom van ‘ik doe het voor de kinderen, voor de nichtjes onder elkaar’. Ik vraag je, wat is het nut van het stimuleren van het contact tussen kinderen van vijf jaar wanneer de ouders geen authentiek contact met elkaar hebben? Het is ronduit vermoeiend!

Stop ook met het toezeggen van teveel sociale happenings binnen een kort tijdsbestek. De enige die je teleurstelt ben jezelf, de ander dient verantwoordelijkheid te nemen voor zijn/haar emoties van bijvoorbeeld ‘teleurstelling’. Je hebt namelijk als hooggevoelig persoon de tijd nodig om sociale interacties te verwerken en weer op te laden voor een volgende sociale activiteit.

Stop met het functioneren als klaagmuur of emotionele afvalbak. Sterker nog: verminder het contact of stop met de relatie. Een relatie, welke dan ook, is gebaseerd op een gelijkwaardige uitwisseling van verhalen en oprechte interesse in elkaar. Als je het gevoel hebt dat je niet aan bod komt dan is dat zo. Je kunt er nog wat aan doen, maar als jouw pogingen vervliegen zonder enige reactie weet je hoe laat het is.

Stop met het doen van TEveel activiteiten. In het begin denk je ‘leuk, leuk’, maar vaak zonder dat je het door hebt begint het te veel van je te vragen. Het lijkt mij het beste als je vanaf het begin af aan me-time ook inplant. Zo heb je alles gedekt; je behoefte aan sociaal contact en je behoefte aan rust. Om een duidelijk overzicht te krijgen van de activiteiten die je ontplooit of wilt ontplooien kun je een schatting maken van de tijd die het van je gaat vragen. En met alles wat je doet, laat het een keuze vanuit het hart zijn.

Stop met zitten en ‘lui’ zijn. Dit is het tegenovergestelde van het voorgaande stuk, maar ik zal het toelichten. We leven in een lichaam en ons lichaam is onze motor. Om de motor draaiende en fit te houden is het van belang om in beweging te zijn. Juist wanneer je niet zo lekker in je vel steekt. Op zulke momenten is de uitdaging des te groter om jezelf uit de energiezuigende situatie te bewegen, maar het is de moeite waard. Je doet het voor jezelf, je doet het vooral om jezelf weer te voelen. Je bent niet wat je denkt: ‘lui’, ‘slonzig’, ‘lusteloos’ of ‘niet creatief’. Daag jezelf uit en kom fysiek in beweging.

Stop met het eten van voedingsmiddelen die energie van je vragen in plaats van je energie geven. Een goede graadmeter is om je ontlasting eens onder de loep te nemen. Het gaat om een goede vertering en dat jouw lichaam in staat is om de voedingsstoffen uit het eten op te nemen. Heb je last van obstipatie of moet je juist heel vaak voor nummer twee? Neem dan je voedingspatroon onder de loep in plaats van het grijpen naar medicijnen. Er zijn tal van informatiebronnen die je helpen voeding met elkaar te combineren, zodat je binnenkrijgt wat je nodig hebt en hiermee jouw ‘graadmeter’ optimaliseert.

Stop met zelfmedelijden en kom in actie. Werkelijk waar, je hebt veel meer om dankbaar voor te zijn dan het gemok over waar je nu in het leven staat. Wat ik onder andere van vele hooggevoelige personen heb gehoord, is dat ze meer last hebben van hooggevoelig zijn dan dat ze er plezier aan beleven. Dit is een gedachte die behoorlijk destructief kan zijn wanneer je ‘m continue herhaalt. Het wordt een deel van je. Begin je te focussen op de voordelen van jouw hooggevoeligheid. Begin klein en bouw het uit, hiermee verleg je de focus. Ja, het is moeilijk om over jezelf te zeggen dat je creatief bent, maar wie gaat het dan zeggen?

Mijns inziens ervaren deze mensen het verder als een last, omdat ze zichzelf niet voelen. Ook negatieve emoties zijn een deel van je, loop er niet voor weg, maar doorvoel het. Onder al die emotionele zooi komt de hooggevoelige mens tevoorschijn die van nature blij is en lacht. Echt waar. In mijn coachingpraktijk heb ik mensen zien huilen, schreeuwen en keihard lachen; het is één geheel en door acceptatie, erkenning en loslaten van wat je op je schouders draagt, kom je aan bij jezelf.

Voor meer informatie over mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen, zie de website Orchid of Life ~ Life Coaching

Durven loslaten van een huilbui

huilen

Vandaag zag ik op twitter de tweet ‘Hoelang zou het duren, voordat mijn huilbui eruit komt?!! Het zit er, maar durf/kan ik het loslaten?’. Er stond nog een hashtag bij waaruit bleek dat ze het onhandig vond om te huilen waar haar kind bij was. Ik reageerde met ‘Hij mag toch wel zien dat je huilt?’. Jawel, maar dan moest ze uitleggen waarom ze huilt en dat weet ze niet. ‘Dan kan je zeggen dat je het even niet weet’, was mijn reactie. Iemand anders voegde aan de conversatie toe dat hij nu ook wel voelt dat er iets is.

Vijf uur later vertelde ze dat ze de huilbui had losgelaten. Haar zoon zat op een groot kussen. Zij legde haar hoofd op het kussen. Hij zei ‘mag wel’. Ze begon te huilen. Hij vroeg waarom ze huilde. Zij antwoordde met ‘ik weet het niet’. Hij liet haar begaan en ze kreeg een aai over haar bol. Ik las een reactie van iemand die aangaf dat haar zoon nu ook voelt dat hij niet de oorzaak is. Daar ben ik het mee eens. Het is belangrijk om emoties te delen. Anders ontstaan er spoken en die gaan in je hoofd een eigen leven leiden.

HSP: voelen wat de ander niet zegt

blossom

Op 22 juni 2013 postte ik de update ‘Waar ik last van heb, ik voel alles wat mensen niet zeggen en dat is zoooo lastig. Hoe gaan jullie hier mee om?’ op de facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie. De opmerking was ingebracht door een persoon die de pagina volgt. Deze update werd massaal geliked en het riep ontzettend veel reacties op.

Pasgeleden las ik iets over hoe iemand in samenwerking met een paar collega schrijvers en een community het voor elkaar kreeg om een eboek samen te stellen. Hierdoor kreeg ik het idee om iets soortgelijks te doen, maar dan in de vorm van een blog.

Het thema ‘voelen wat een ander niet zegt’ riep diverse emotionele reacties op. Het eerste wat het in de meeste van ons, hooggevoeligen, opriep, was het frustrerende en vervelende ervan. Zoveel voelen, maar niet horen dat de ander er uiting aan geeft. Het voelen van de ander, van wat er niet wordt gezegd, maakt op zijn beurt gevoelens bij jezelf los. Vooral het oergevoel om een dierbare te willen beschermen voor zijn eigen acties is vaak een drijfveer om het onuitgesprokene wel te benoemen.

We weten dat het negatieve consequenties zal hebben; gebaseerd op eigen ervaring en op de waarneming dat de ander in het verleden herhaaldelijk in dezelfde valkuilen was gestort. Tja, wat doe je dan?

De wil om te helpen heeft in dit scenario de overhand en we zeggen er wat van. We doen een poging om uit te leggen, om te waarschuwen, maar de meest voorkomende reactie is weerstand. De ander schrikt ervan en het in het ergste geval ontkent hij het en doet er niks mee.  Dan heb je de poppen aan het dansen. Het teruggeven van wat je voelde bij de ander heeft niet het gewenste doel bereikt; iemand bewust maken van wat er werkelijk speelt.

‘Je ziet iets aan iemand, bijvoorbeeld iets leuks of moois in iemands blik, soms ook minder leuke dingen, en die personen reageren daarnaar door niks te zeggen, en gaan je negeren. Dat vind ik bijzonder lastig, omdat ik weet wat ik gezien heb. Soms zeg ‘t, soms ook niet. Ligt aan de persoon die ik voor me heb.’

Een andere drijfveer om terug te geven wat we voelden, is dat we eerlijkheid hoog in het vaandel hebben staan. Het eerlijkste vinden we dat de ander gewoon moet zeggen wat hij voelt. Waarom de informatie achterhouden als je het voelt en het waarschijnlijk kan bijdragen aan het gesprek. We voelen ons gekwetst, omdat we vinden dat de ander niet eerlijk is geweest. Ik zie dit als een oordeel ten nadele van je eigen gemoedstoestand.

‘Mensen hebben namelijk vaak een reden dat ze hun ware gevoel niet kunnen uiten. Hoofdreden is vaak angst. Wanneer je meer voelt en/of weet, betekent dit niet gelijk dat je bepaalde dingen voor mensen mag invullen en uitspreken.

Ik heb geleerd dat je andermans levensweg niet mag glad asfalteren. Ook al voelt het soms aan als oneerlijk en pijnlijk, toch is het beter om los te laten en niet de boel in te gaan vullen voor de ander. Het beste wat je kunt doen, is observeren en loslaten. Wanneer de ander er klaar voor is, om jouw advies te horen, komt deze wel op eigen houtje bij jou terug.’

De ervaring leert dat het beter is om de ander zijn eigen pad te laten vervolgen. De ander heeft een reden dat hij zijn gevoel niet uitspreekt. Gebaseerd op mijn ervaring als coach en privé weet ik dat er heel wat mensen zijn die hun ware gevoelens niet uitspreken, simpelweg omdat ze er niet klaar voor zijn of niet weten hoe ze dit kunnen doen.

Laat de ander in zijn waarde en daarmee ook jezelf, want jij als hooggevoelige hebt een prachtige kwaliteit. Een kwaliteit die je om kan zetten in een kracht door alles wat je voelt niet al te hevig binnen te laten komen, voor onbepaalde tijd te parkeren of juist er wel wat mee te doen door bijvoorbeeld open vragen te stellen.

Hierdoor hoef je nooit meer aan jezelf te twijfelen of onzeker te voelen, omdat datgene wat je voorvoelde bij de ander uit is gekomen.

Afbeelding

HSP: accepteren en ruimte geven aan woede

japan-mountains-mount-fuji-cherry-blossoms-flowers-spring-season-HD-Wallpapers

Mijn verhaal over hoe hooggevoelige mensen omgaan met de emotie woede is gekomen tot het punt ‘in de kern van woede zit verdriet’. Met de voorgaande blog wilde ik eerst laten zien waar we naartoe werken. Wat is in weze het nut van het doorvoelen van de woede. Het voelen van woede is akelig en we neigen er massaal naar om het direct weg te stoppen en ons te focussen op positieve zaken. Wat we hierbij vergeten of niet weten is dat het onderhuids blijft woeden, totdat zich weer een situatie aandient waarbij de woede wordt getriggerd. Hoe fijn zou het zijn als de woede is verdwenen en het nooit meer door wie of wat dan ook getriggerd zal kunnen worden? Heel fijn! Dit zou betekenen dat we bevrijd zijn van deze destructieve emotie. Dit zou betekenen dat we in contact met onszelf en anderen als vanzelf onze grenzen kennen en weten te communiceren. We voelen ons geaard en steken met trots onze borst vooruit en blijven helder zien.

In deze blog zet ik uiteen hoe we onze woede kunnen accepteren en hieraan ruimte kunnen geven. Pas wanneer we de woede volledig doorvoelen en weten te interpreteren, zullen we in staat zijn om het verdriet dat in de kern van woede schuilt te voelen. Aan de oppervlakte kan het zijn dat woede zich wel laat zien. Woede in verschillende gradaties zoals irritatie en frustratie om een collega die zich wil begeven op jouw territorium, een manager die je belaadt met teveel werkzaamheden of de afwas die je partner voor de zoveelste keer laat staan.Een gedachte die slechts te gast is in je geest kun je makkelijk loslaten. Dit wordt een stuk moeilijker als je de identiteit van de gast aanneemt. Wie moet je dan vragen om te vertrekken?’ (Rebel Boeddha) Uit: HSP: maak je los van woede. De 1e Stap! 

Het erkennen van de daadwerkelijke woede achter de irritaties die een schaduw laten neerdalen over het dagelijkse leven is een grote uitdaging. Vaak blijven we hangen in het voelen van de irritaties. En nog erger; het vertonen van het gedrag dat wordt gevoed door de irritatie. Terugpesten, omdat je wordt gepest. Gaan klagen doordat je geduld op de proef wordt gesteld. Overgaan op het zeggen van gemene dingen, omdat je op je tenen bent getrapt. Laten we daarom eerst eens stil staan bij het feit dat de woede jou iets wil vertellen over jezelf. De ander doet het niet fout. De ander of de situatie geeft je de gelegenheid om bij jezelf na te gaan welke snaren er worden geraakt. Welke emoties worden getriggerd?

Als woede een van die emoties is, mag het er zijn. Vraag jezelf af wat je werkelijk boos maakt. Wat doet je pijn? Als je manager een kersverse collega de promotie geeft en jouw input en behaalde resultaten links laat liggen, kan je daar enorm gefrustreerd over zijn. Zelfs ziedend. Waarom heb ik die promotie niet gekregen? Waar heb ik zo hard voor gewerkt? Ik wil die promotie!! Waar ben je boos om? Wat zit daarachter? Dat je niet wordt gezien, niet wordt beloond en niet tijdig wordt geïnformeerd over de huidige situatie? Bespreek je gedachten en gevoelens met iemand die dicht bij je staat of zoek contact met een professionele hulpverlener. Onderneem actie om helderheid te krijgen in de situatie in plaats van het alleen te willen oplossen. Iedereen kan een steuntje in de rug gebruiken.

Hooggevoelige mensen zijn er ook behoorlijk goed in om de schuld bij zichzelf te zoeken. ‘Ooh, wat ben ik toch een vervelend mens, wat heb ik toch een kort lontje. Bovendien ben ik iemand die altijd uitgaat van een glas dat halfleeg is.’ Pessimistisch en een en al negativiteit. En hier stopt het. De geest blijft dralen en dralen en zit vast in negatief denken. Pijnig jezelf niet langer en vraag jezelf af wat je boos maakt. Jij bent niet de schuldige, evenmin de factoren die de boosheid hebben getriggerd. Het zijn kansen om alle emoties een plek te geven. Jouw boosheid heeft je wat te vertellen. Je mag boos zijn op iemand die straal voorbij gaat aan jouw gevoelens. Je mag ook boos zijn op jezelf, omdat je niet in staat bent aan te geven dát de ander jouw grenzen overschrijdt. Maar wees dan boos op jezelf wetende dat je er ook iets aan kan doen. Zeggen wat je werkelijk voelt waarbij je de angsten die dan op de kop steken door laat stuiteren, zodat je wel je zegje kunt doen. Ook je angsten mogen er zijn.

Binnen het boeddhisme verwijst het woord emotie altijd naar een geest die zich in een geagiteerde, verontruste, gekwelde, in de ban van onwetendheid verkerende en verwarde toestand bevindt. De eigenschappen van agitatie en verontrusting zorgen ervoor dat de emotionele geest een mentale toestand is die iedere helderheid ontbeert. Hierdoor is het meteen ook een toestand die ervoor zorgt dat wij zonder na te denken en vaak onverstandig handelen. Daarom worden emotionele gemoedsstemmingen vaak gezien als een toestand van de geest waarin ons gewaarzijn is verduisterd en dus als ondergeschikt aan ons vermogen om de ware aard van de geest te kunnen ervaren. (Rebel Boeddha) 

Destructieve emoties zoals woede zorgen ervoor dat de geest wordt gekweld. Kwel jezelf niet langer en begin te luisteren naar je gevoelens. Hoe klein of groot het gevoel ook is; het kan leiden naar nog iets groters, het kan leiden naar het antwoord op al je vragen. Het is zeker een kunst om de juiste vragen te stellen, maar de vragen komen vanzelf. Zodra je je begeeft op het pad van het onderzoeken van jouw emoties ontstaan er meer en meer vragen. Elke vraag zal zich op een hoger niveau van bewustwording bevinden waardoor de antwoorden steeds meer helderheid gaan verschaffen. We zijn niet zomaar boos. We worden boos, omdat iets ons heel veel verdriet doet.

Vooral de emoties die ons veel verdriet doen, bevinden zich vaak niet in de geest, maar in ons onderbewustzijn. Onze dromen kunnen ons veel vertellen, mits we ernaar luisteren en datgene wat we voelen gaan erkennen, erover gaan praten. De meest diepgewortelde emoties zoals eenzaamheid, niet goed genoeg zijn, er niet mogen zijn en zo woedend zijn dat je iemand kan vermoorden zijn vaak ongrijpbaar. Deze emoties kunnen zich in je dromen op symbolische wijze manifesteren. De interpretatie van de emoties is vaak simpeler dan de geest doet vermoeden. Mocht je in eerste instantie je dromen verwarrend vinden, schrijf ze dan op. Zodra je acties onderneemt om je emoties de ruimte te geven, wordt jij bewuster en zul je je dromen makkelijker kunnen interpreteren.

In het proces van het accepteren en de ruimte geven aan woede kun je zelf heel veel doen. Om het voorgaande op te sommen: vraag jezelf af wat je werkelijk boos maakt, zeg wat je werkelijk voelt waarbij je al je angsten en onzekerheden er laat zijn, pijnig jezelf niet langer, want je mag boos zijn. De truc is om erbij stil te staan. Dat is alles, maar voor veel mensen toch nog teveel gevraagd. Verplichtingen en verantwoordelijkheden schreeuwen om je aandacht. Denk hierbij eens aan de verantwoordelijkheid naar jezelf toe. Naarmate je meer aandacht besteed aan wat er werkelijk toe doet, wat werkelijk belangrijk voor je is, zal je al het andere veel makkelijker kunnen dragen. Dan hoef je het niet eens te dragen. Je leeft het. Je doet er iets mee. En je zult meer lachen. Een lach dat van binnenuit komt. Een lach die je ontspant en aangeeft dat je er bent.

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige? Bestel hier het eboek ‘Ben je boos? Dan mag dat!’. 

HSP: in de kern van woede zit verdriet

In mijn tweede blog over woede ‘HSP: maak je los van woede. De 1e stap!’ ging het over het bewust worden van de emotie woede. Eerder is ook al genoemd dat in de kern van woede verdriet zit. En pas wanneer je bewust bent van de aanwezigheid van alle emoties begint het proces van jezelf losmaken van deze emoties. Maar daar zijn we nog lang niet. Doordat hooggevoelige mensen empathisch, begripvol, zorgzaam en hulpvaardig zijn (en tot over nog meer positieve eigenschappen beschikken), is de woede vaak heel ver te zoeken. De woede aangaande de grotere thema’s van het leven.

De persoon in kwestie heeft het vaak onbewust zo ver weg gestopt dat er een tijdje overheen gaat, voordat de woede zichzelf laat zien. Let wel, ik verwijs nu naar de groep hooggevoeligen bij wie die dit op deze manier aan de hand is. Er zijn ook hooggevoeligen die heel goed boos kunnen zijn. Zoals ik. Ja, ik behoor tot deze groep. Maar ook ik ga in bepaalde situaties eerst door het verdriet heen alvorens de woede te voelen.

‘Het uiten van emoties, van wat je denkt en voelt, is van wezenlijk belang voor een heldere geest en een gezond lichaam. Maar wat als er bepaalde emoties aan het woeden zijn waarvan je het bestaan niet kent? Dan is het onmogelijk om deze emoties te uiten. Vaak gaat het om negatieve emoties; om woede. De hooggevoelige persoon rent als het ware weg voor de woede door deze juist te absorberen. Niet te laten merken dat het hem zeer doet, want dat zou zijn ouder/verzorger niet kunnen verdragen.’ Uit ‘HSP: ben ik boos? Dan mag dat!’ 

Uit mijn praktijk is het gebleken dat deze groep hooggevoeligen de woede absorberen en dus mede het verdriet heel ver weg hebben gestopt. Vanuit hele praktische probleemstellingen aangaande werk en relaties kwamen we na een aantal vragen al uit bij de werkelijke oorzaak. Bijvoorbeeld iemand die graag op het gebied van werk efficiënter wenste te werken, vertelde over een vader die hem beschouwde als een lastpost en hem niet stimuleerde tot het doen van de dingen waar hij van nature goed in was. Of iemand die bij het geven van presentaties op het werk uitbrak in bloed, zweet en tranen, omdat hij zich vroeger enorm schaamde voor zijn acne.

Als we verstrikt zijn geraakt in een verwarde, wanhopige geestestoestand en we willen ons hiervan bevrijden, dan kunnen we de pijn maar het best helemaal doorleven. Hierdoor kunnen wij de vastberadenheid en inzet opbrengen die nodig is om onze gewoontepatronen te doorbreken. Alleen door ons rechtsstreeks en oprecht te verbinden met onze diepste pijn, vinden wij het enthousiasme dat nodig is om het pad naar persoonlijke vrijheid te gaan. Het lijden is slechts een probleem voor ons wanneer wij op geen enkele manier zien hoe wij ons hiervan kunnen bevrijden. Als we bereid zijn om met onze pijn te werken, dan wordt dit een productieve ervaring. Het wakkert ons verlangen om vrij te willen zijn aan. (Rebel Boeddha)

Zoals Rebel Boeddha omschrijft: als we onszelf willen bevrijden dienen we onze pijn te doorleven. Dit doen we door ons rechtstreeks en oprecht te verbinden met onze diepste pijn. En dit is het moeilijkste gedeelte. Het liefst rennen we weg voor onze pijn, ons verdriet. Dit doen we massaal door ons te focussen op alles behalve de pijn: uitgaan, op vakantie gaan, reizen, sporten, lezen etc. We rapen onszelf ook bij elkaar, omdat we de dagelijkse gang van zaken op moeten pakken. Tijd voor het uiten van verdriet wordt niet meer genomen. Terwijl, ik spreek uit mijn ervaring en wat ik in mijn praktijk voorbij heb zien komen, het aandacht geven aan alle emoties, vooral die emoties die je onbewust of bewust onderdrukt, biedt zoveel kracht, zelfverzekerdheid en vrijheid.

Het onder ogen zien van onze diepste pijn is vaak nog een brug te ver, maar zeker de moeite waard om naar te streven. Het proces begint bij het voelen van het verdriet. En het verdriet kent vele lagen. De mens begint vaak bij de bovenste laag en naarmate de inzichten worden verzameld, worden er steeds meer lagen van verdriet afgepeld. Verdriet, omdat je geen afscheid van je moeder hebt mogen nemen toen je jong was en je als vanzelf aanpaste aan de nieuwe gezinssituatie. Nooit mogen en kunnen rouwen. Verdriet, omdat je altijd bang en zenuwachtig was als kind, omdat je stotterde. Verdriet, omdat je moest leven naar de normen en waarden van je ouders, maar hier niet aan kon voldoen. Heel veel verdriet wat nooit door je omgeving én jezelf als zodanig werd erkend.

Zodra het verdriet wordt erkend. Begint het letterlijk en figuurlijk te stromen. De tranen stromen over je wangen. En je emotionele lichaam wordt wakker geschud. Het verdriet brengt alle andere woekerende emoties tot leven. Eén voor één kun je ze nu gaan erkennen, accepteren en loslaten. Kortom: voelen!

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige?

Het eboek “Ben ik boos? Dan mag dat!” kun je bestellen via deze bestelknop:

Burnout: geduld is een schone zaak

Arnold & Chung in 2008

Gisteravond was ik weer eens onder de meiden. Heerlijk. Het komt er namelijk niet zoveel van dat we elkaar zien. Als jonge ouders en ‘druk bezette’ dertigers is elk moment dat we met elkaar kunnen pakken quality time. Het was gezellig. Het was fijn. Het zorgde ervoor dat ik de heftige herfststorm liet voor wat het was en de deur uit ging.

Arnold stond erbij stil dat hij dit al héééél lang niet meer had gedaan. ‘s Avonds bij vrienden gaan eten deed hem denken aan zijn studententijd. Hij wil binnenkort ook eens ‘s avonds bij vrienden gaan eten ondanks zijn hoofdpijn. Ja, mijn vent heeft nog steeds hoofdpijn. De hoofdpijn blijft, totdat hij zijn emotionele ontwikkeling zo volledig mogelijk heeft doorlopen. Maar wat is volledig? Dat weten we niet. In ieder geval zijn de emoties waar hij nu doorheen gaat pittig. De emoties vragen veel aandacht en energie van hem.

Dit was wederom het antwoord dat ik aan mijn vrienden moest geven. Ze vroegen aan me: ‘Hoe gaat het nu met Arnold?’ Het komt mij werkelijk de neus uit dat ik steeds hetzelfde moet antwoorden. Het gaat vooruit. De ontwikkelingen zijn heel subtiel en liggen op het emotionele en energetische vlak. Maar hij heeft nog steeds hoofdpijn. Zij willen waarschijnlijk horen dat de hoofdpijn minder wordt. Dat het misschien beter te dragen valt. Nee, dat is niet zo. Dat is ook wat ik elke dag wil weten. Hoe gaat het? Hoe is het met de hoofdpijn? Het antwoord van Arnold is altijd: ‘Zwaar. De hoofdpijn is zwaar.’

Hoe kan hij met deze hoofdpijn leven? Ik weet het niet. Hij doet het maar weer. Natuurlijk doet hij het rustig aan, maar als ik deze hoofdpijn zou moeten dragen, zou ik knock-out op de bank liggen. Je zou me er niet vanaf krijgen. Hij heeft doorzettingsvermogen en een enorme wilskracht. Dat moet wel. Ja, toch? Regelmatig raakt mijn geduld op. Ik wil dat je beter bent. Ik kan het niet meer aan. Ik wil niet meer in deze situatie zitten. Dit zijn mijn emoties. Ze moeten eruit. Nadat ik het gezegd heb, lucht het op en kan ik er weer tegenaan. Dag in, dag uit aanhoren hoe hij weer heeft moeten huilen om bepaalde thema’s in zijn leven.

Hij luistert ook naar mij. In die zin vormen we het perfecte therapeutische paar. We hebben geen psychologen nodig, want we hebben elkaar. Haha. Ja, lachen met kiespijn. Maar ondanks alles lachen we nog steeds veel. Soms mag ik mijn verhalen niet afmaken, omdat hij geen energie heeft om ze aan te horen. Dan vind ik wel een ander moment om het te vertellen. Maar hoe lang duurt dit nog? Hoe lang duurt het nog, voordat ik aan  mijn vrienden kan vertellen dat we heerlijk uit eten zijn geweest en daarna nog een drankje ergens hebben gedaan? Dat we samen nieuwe mensen hebben ontmoet. Dat we samen een film hebben gezien?

Steeds meer trek ik mijn eigen plan. Sociaal gezien dan, want als gezin functioneren we weer na vele ups en downs. Ons gezin houdt ons op de been. Het stellen van prioriteiten houdt ons op de been. Het loslaten van ambities houdt ons op de been. We gaan door. We gaan door, totdat hij beter is. De situatie is al beter. Er hangen veranderingen in de lucht. Positieve veranderingen. Met de hoofdpijn. Dat wel. Geduld is een schone zaak. Heel veel geduld.

Life Coaching: proces met pit

joy

Op het moment dat je een coachingtraject begint, ga je het coachingsproces in dat wordt gekenmerkt door een aantal fasen. Je hebt bepaalde doelstellingen voor ogen op vlakken als carrière, relaties of andere interesses, maar iets houdt je tegen om ze te realiseren. Orchid of Life biedt jou de tools om je te begeleiden bij het doorbreken of omgaan met datgeen waar je tegenaan loopt. Hieronder volgt een beschrijving van elke fase die je doorloopt.

  • Bewustzijn
    In de 1e fase maak ik je bewust van wie jij bent als persoon, wie jouw omgeving is en de relatie tussen jou en de omgeving. Alle mogelijke belemmeringen rijzen aan de oppervlakte en daar gaan we mee aan de slag.
  • Acceptatie
    In de ‘acceptatie-fase’ word je bewust van de balans tussen wat jij wil en wat je kunt realiseren. Het is effectiever om je te richten op de dingen die je wel kunt veranderen dan je vast te blijven houden aan zaken die niet binnen jouw ‘lotus of control’ vallen. Acceptatie maakt het mogelijk om ruim baan te maken voor de doelen die jij voor ogen hebt.
  • Loslaten
    Het is tergend om zaken na te streven die je onrust, pijn, verdriet, teleurstelling en woede bezorgen. In deze fase leer je dat je het vermogen bezit om deze zaken los te laten en verder te gaan op het pad dat jou blijdschap, plezier en geluk brengt.
  • Inzicht
    De 1e drie fases ‘bewustzijn-acceptatie-loslaten’ geven verschillende inzichten over jou als persoon. Je weet waar je vandaan komt en waar je naartoe wilt, de realisatie dat jij het heft in eigen handen kunt nemen en de mentale en fysieke kracht hebt om te kiezen voor wat jij wilt.
  • Actie
    Al deze inzichten vormen de bouwstenen voor waarin je gelooft en wilt geloven. Dit is een geweldige fase! Je ervaart nu dat de gewenste overtuigingen gedragingen voortbrengen die weerspiegelen wie jij werkelijk bent en waar je nog vrolijker van wordt. Deze fase wordt ook wel gekenmerkt door ACTIE, ACTIE en nog eens ACTIE!
  • Resultaten
    Als ik ervan uitga, mag jij er ook van uitgaan dat al jouw acties leiden tot de gewenste resultaten. In de laatste fase mag je onderuitgezakt met een lekker drankje genieten van wat je allemaal hebt bereikt. De tijd is aangebroken om te oogsten.

Note: het coachingsproces is afgestemd op de behoeften van de coachee. Terwijl je jouw inzichten bundelt in de ‘inzicht-fase’ kun je ook al deels bezig zijn in de ‘actie-fase’ door acties uit te zetten om jouw persoonlijke doelstellingen te bereiken.

Meer info over tarieven en coachingvormen lees je hier: tarieven Orchid of Life -lifecoaching

Wil je een keer worden gecoacht? Lees meer over de introductiesessie en boek een afspraak 

Burnout: pas op voor blinde vlekken!

Woensdagavond was ik kapot. Ik zat helemaal vol. Aangezien ik de laatste máánden zoveel gevoeliger ben geworden, kost het onderdrukken van emoties veel energie. Arnold was ook door en door moe. Op woensdagmiddag fietst hij altijd langs de Haagsche markt en neemt dan verse groenten en fruit mee. Ik wist dat hij regelrecht naar huis zou fietsen. Daarom was ik enorm blij dat ik nog de energie bij elkaar had kunnen rapen om wat in huis te halen.

Nadat we Amé naar bed hadden gebracht, vertelde Arnold aan me dat hij naar Char had liggen luisteren. Al die tijd was hij boven, terwijl ik, zwaar vermoeid van al het rouwen, beneden was met Amé. Ik voelde dat een bom in me zou kunnen ontploffen. Het klonk alsof hij heerlijk had liggen ontspannen. Ik was jaloers. Heel stom. Daarom onderdrukte ik het. Arnold zat er doorheen, maar ik ook. Lekker stel zijn we! De bom moffelde ik weg en ging achter de mac zitten om ‘Fried Green Tomatoes’ af te kijken.

Nee, daar kwam niets van in. Arnold zei: ‘Je kan tegen me praten als je wilt. Met een film ga je sowieso de emoties onderdrukken en dan komen ze morgen weer omhoog.’ Wat heb ik toch een lieve en begripvolle vent. Oké, zei ik, ik wil een oplossing. Ik wil een oplossing voor deze lamlendige situatie. Het kan niet. Iemand moet in staat zijn om voor Amé te zorgen. Kunnen we iemand vragen? Ik heb rust nodig. Hetzelfde gold voor hem. Iedereen aan wie we dachten was of zwanger, werken of bezet om een of andere reden. Dan niet. We moeten het met elkaar doen. Zoals we altijd hebben gedaan. Wat gaat er mis?

Allereerst benadrukte Arnold dat we het goed doen. Dat ik het goed doe. ‘Wanneer Amé krijst, omdat ze zelf even niet meer weet wat ze wil, blijf je rustig. Dat doe je hartstikke goed Chung.’ Ik voelde de tranen opkomen en onderdrukte ze door te zeggen dat ik altijd zo tegen Amé doe. Ik blijf inderdaad rustig, ik praat tegen haar, neem haar mee naar buiten of speel even met haar als ze erom vraagt. Ik wil dat zij zo min mogelijk last ondervindt van het feit dat we moe zijn. Maar ondertussen voel ik me belabberd. Ondertussen wil ik liever huilen, schrijven, eten en slapen. That’s it.

De digitale agenda. Dat was een puntje waar we duidelijkere afspraken over konden maken. Afspraak is nu dat we alleen onze afspraken buiten de deur in de agenda zetten. Geen taken, to-do-dingetjes. Dat maakt het onoverzichtelijk. En we moeten met elkaar blijven bespreken wie wanneer wat doet. Hoewel ik mijn werk los had gelaten, stond de agenda vol met allerlei capoeira gerelateerde activiteiten. Het voelde niet goed. Hoe kan hij, met de hoofdpijn, die hij continue ervaart zoveel dingen op zijn hals halen? Alweer die valkuil? Ja, hoor! Zowaar is hij wederom in dezelfde valkuil gevallen.

We delen een blinde vlek. Willen werken op halve kracht. Willen werken wanneer we ergens anders het hardste nodig zijn. Ik in ons gezin en hij om zichzelf op te lappen. Nu ik, na vier keer in deze valkuil te zijn gestapt, definitief voor onbepaalde tijd gas terug had genomen, viel hij erin. Die verdomde valkuil. De geschiedenis herhaalde zich. Toen Amé 6 weken jong was, kreeg ik een borstontsteking. Terwijl Arnold zijn stageverslag aan het optikken was, liep ik rond met koorts en een opgezette borst die ik niet weg kon masseren. Hij zag niet wat er nodig was. Hij noemde een enkele keer ‘als je naar het ziekenhuis wilt, moet je het zeggen hoor’. Weet ik veel. Ik had het nog nooit meegemaakt. Midden in de nacht, na dagen met koorts rond te hebben gelopen, trok ik het niet meer. We gingen naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Nu ben ik aan het rouwen. Hij weet dat ik rust nodig heb en tóch plande hij al die activiteiten in.

Ik weet het. Hij doet het voor ons. Maar hij handelde uit angst. Hij zag het zelf in. Het was pure herkenning. Die verdomde valkuil. Uit angst, omdat we moeten bikkelen, de zomermaanden komen eraan. Vorig jaar hadden we in juli en augustus niet gewerkt. Dit was een bewuste keuze. Financieel gezien was het mogelijk.

Nu is de situatie anders. Alleen wanneer je uit angst handelt, zie je niet meer dat er heel veel goede dingen op ons afkomen. Zoals Roy Martina zegt: ‘Je kunt verschillende dingen doen: eerst jezelf confronteren met je angsten dat alles erger wordt. Dan oefenen in vertrouwen en als je echt geen uitweg meer vindt, dan is het tijd om naar boven te kijken, want daar schijnt de zon. Haal die energie binnen en dan zul je zien dat het anders gaan lopen. Als je in een vertrouwensveld stapt, zul je datgene aantrekken waardoor je vooruit komt.’ Exact op deze manier is de laatste maand werk op ons afgekomen.

Dus het is weer tijd om het los te laten. Om die verdomde angst los te laten. Loslaten is magisch. Zodra je écht loslaat, staat datgene wat je wilt direct voor de deur!

Meer informatie over burnout, klik hier www.burnin.nl

De dag dat mijn vader stierf

Vandaag is het 29 oktober 2007 en het is 23.03 uur. Ik ben thuis.
Papa is vandaag overleden om 11.34 uur. Geboren op 2 augustus 1953. Hij is 54 jaar oud geworden. Ouxu zag dat zijn oogleden naar beneden vielen en er viel een traan uit zijn oog. Zij riep ons lichtelijk in paniek gelijk erbij. Ze zei: hou zijn arm vast. Hou hem vast. Tingting was net 20 minuten thuis en wij zaten met zijn drieën aan het zijn bed en hielden hem vast. Wij hebben elke verandering gezien. Zijn ademhaling werd langzamer. Zijn ogen waren ontstoken. Totaal uitgedroogd. Zijn ogen waren rood, maar op het laatste moment was het rood uit zijn ogen weggetrokken. Hij was vel over been. Zijn mond een beetje open. Er zat steeds meer tijd tussen zijn ademhalingen. Op het laatst ging het ademhalen heel moeilijk. Je zag zijn adamsappel op en neer gaan met moeite. Met zijn drieën zaten wij aan zijn bed hem gerust te stellen. Hij moest zich geen zorgen maken. Hij mag gaan in rust. Wij bleven het herhalen om hem te steunen. Hij had het echt nodig. Hoewel hij al vanaf zondagmiddag in comateuze toestand was, weten wij dat hij er is. Hij kan er niet bij zijn met zijn volle bewustzijn, maar wij weten dat hij ons hoort. Hij wilde niet laten gaan. Hij heeft het zo lang volgehouden, omdat hij zich ongerust maakt over alles. Over het gezin die hij achterlaat. Over ons. Ik vertel een andere keer verder. Ik ben moe. Ik wil even dromen. Dromen over mooie dingen. Nog een ding: Ouxu belde mij net op om te vertellen dat een kennis de tram instapte en hij vroeg hoe het met haar ging. Ouxu was al in dromen- en tranenland en vertelde dat onze vader vandaag was overleden. Hij troostte haar en Ouxu begon te huilen. Vrienden komen uit het niets. De enige sterke link die zij met hem heeft, is dat een gezamenlijke vriendin ook aan kanker is gestorven. Alles valt op zijn plek. Ouxu mag het ook loslaten.

Een jaar later schreef ik ‘Overvallen door het Leven’