HSP & Werk: in een stoffenwinkel word ik altijd heel hyper

19732053_1522709454446143_4130889965342492498_n

In deze blog lees je over de hooggevoelige Vandhana Debipersad en haar buitengewoon stijlvolle zelfontworpen kledingmerk VANA.

1. Wanneer ben je voor het eerst met het maken van kleding in aanraking gekomen?

Toen ik klein was, maakte mijn moeder kleding voor mij en mijn zusje. Ze kon dat heel goed en er werd altijd heel enthousiast op gereageerd door familie en vrienden. Ik werd hierdoor ook besmet en maakte ook kleertjes voor mijn pop. Gewoon met een naald en garen.

2. Wat zijn jouw ervaringen met het werken met stoffen/kleuren? Hoe reageerden de kopers op het dragen van jouw kleding?

In een stoffenwinkel word ik altijd heel hyper. Bij elke mooie stof beginnen mijn hersenen te kraken: ‘wat kan ik hiervan ontwerpen/maken’. Mijn klanten zijn gelukkig tevreden met mijn kleding; ik let heel erg op afwerking en pasvorm. Effen stoffen en stoffen met niet teveel dessins spreken mij het meest aan; voelt minder druk aan. Ik let zelf op hoe de stoffen aanvoelen en vallen. Verder zorg ik ervoor dat labels en naden ook van fijn materiaal zijn en geen irritatie veroorzaken. Ik ben zelf niet gevoelig voor labels en naden maar let er wel op bij aankoop van kleding. Klanten vinden de stoffen lekker aanvoelen.

3. Heb je een bepaald ritueel, voordat jij aan een werkdag begint?

Ik mediteer elke ochtend 20 minuten en neem me elke dag voor het beste van die dag te maken en prijs ik mezelf gelukkig met alles in mijn leven.

4. Hoe hou jij jouw energie op peil?

Ik hou mijn energie op peil door genoeg te slapen en te luisteren naar mijn lichaam. Door af en toe wat me-time in te plannen, kan ik weer opladen. Als het te druk wordt in mijn hoofd, dan val ik terug op mijn ademhaling.

5. Welke kenmerken van hooggevoeligheid gebruik je veel in je werk als kledingontwerper?

Ik heb een groot verantwoordelijkheidsgevoel dus hebben mijn klanten een grote prio. Doordat ik sferen en stemmingen kan aanvoelen, kan ik snel inspelen op situaties. Goed inleven in de ander zodat je weet wat de ander nodig heeft. Door het ontwerpen kan ik ook mijn creativiteit ten uitvoer brengen.

6. Wat is jouw visie en missie vanuit VANA?

Elke vrouw is mooi en bijzonder en kan het maximale uit haar leven halen. Of je kledingmaat S of XL hebt is niet belangrijk. Wel belangrijk is dat je je goed in je vel voelt en onderscheidend bent. Een mooi kledingstuk geeft je de power om te stralen! Met mijn collectie wil ik graag vrouwen het zelfvertrouwen geven dat ze nodig hebben om hun hart te volgen en hun dromen waar te maken. Ik ben met een online shop begonnen (www.byvana.com), omdat er hiermee een goede prijs-kwaliteit verhouding kan worden aangeboden en omdat de vrouw van vandaag voor het gemak van internetshoppen kiest. In de toekomst wil ik verbreding en verdieping van mijn collectie, dus er komen nieuwe materialen en nieuwe varianten naast de reeds aanwezige items.

7. Hoe was voor jou de stap van werken in dienstverband naar het zelfstandig ondernemerschap?

Het was wel even wennen want ik vereenzaamde heel erg. De wereld van fashion designers is klein en gesloten. Ik kon mijn ideeën niet sparren met een andere designer; mijn wereld werd steeds kleiner. Om hier uit te komen heb ik nagedacht over wat ik nog meer leuk en uitdagend vond; dit is dus projectleiding geworden. Ik miste collega’s die ongeveer hetzelfde werk doen en waarmee ik eventueel zou kunnen sparren. Sinds kort doe ik combinatie van werken in dienstverband (als ICT projectleider) en het zelfstandig ondernemerschap (fashion designer). Hierdoor kan ik enerzijds werken tussen professionals die hetzelfde doel hebben als als mijn creatieve geest de ruimte geven. In beide functies werk je aan een resultaat die je kunt zien. De functie ICT projectleider is wat meer zakelijker wat weer mooi wordt aangevuld/gecompenseerd door het creatieve van fashion design.

8. Wat heeft VANA jou opgeleverd?

Bij een zelfstandig ondernemerschap kom je jezelf heel erg tegen. Ik heb mezelf geaccepteerd hoe ik ben en kan de wereld steeds meer aan. Ik heb ook veel mensen leren kennen die oprecht mijn creaties waarderen.

Dank je wel voor het delen van jouw verhaal Vandhana! Bezoek ook eens haar online webshop By VANA. 

13256235_1140400672677025_3505706243302360077_n

HSP: mijn gevoelens leven als beelden in mijn lichaam en geest

img_0361

Mijn systeem vertelt mij een verhaal in beelden. Mijn gevoelens leven als beelden in mijn lichaam en geest. Wanneer ik mijn beeldend vermogen om zou kunnen zetten in woorden zou ik mij beter kunnen uiten. Met rebirthing komen er vaak beelden op, die mij vertellen over wat er in mij leeft.

Rebirthing en dromen gaat bij mij hand in hand. Zulke heldere beelden, die mij wat vertellen over hoe ik mij voel. Op een gegeven moment kan ik daar moeilijk omheen.

Dromen over:

  • dat ik weg ren voor mijn dubbelganger (bang voor een stuk van mijzelf!),
  • dat mijn moeder ongevraagd mijn huis binnenkomt (Ze is vaak over mijn grenzen heen gegaan),
  • dat ik huilde (omdat ik mij zo voelde, maar het niet uitte).

Tijdens een rebirthing sessie, hoorde ik ver weg heel hard een kind huilen, ik zag/voelde dat mijn energetisch lichaam, bij mij hoofd zat en verder boven mij hoofd uit zweefde.
’s Nachts droomde ik dat ik heel hard een kind hoorde huilen en dat een geest mijn lichaam overnam. Ik riep mijn naam en dat maakte dat ik zelf weer plaats nam in mijn lichaam. Oftewel! Yoehoe, sta voor jezelf en ga in je lichaam wonen, daar waar je kan ervaren wat het leven met je doet. Anders komt er van alles binnen!

Ik voelde tijdens een rebirthing sessie, dat ik een stukje boosheid voor mijn moeder kon loslaten en gelijk die nacht droomde ik dat mijn moeder mij een hele liefdevolle knuffel gaf! Wauw! Al die beelden en dromen zijn super intens en confronterend.

Het is nog niet rustig in mijn lichaam en geest. Wanneer ik geaard ben en mijn lichaam voel, voel ik mij gespannen en nerveus. Het voelt niet fijn, maar het kan dus, in contact met je lichaam staan en wat daar speelt, nog niet aan kunnen/durven gaan. Maar wat fijn is: in contact met mijn lichaam kan ik verbindingen uitzetten! Vanuit mijzelf kan ik verbindingen uitzetten! Wauw! Ik kan van binnen  voelen wanneer ik mij met dingen kan verbinden, of wanneer niet. Ik kan luisteren!

Mijn hart gaat open wanneer ik mij kan verbinden, en mijn hart wrijft en doet zeer, wanneer ik mij niet kan verbinden. Wanneer ik mij kan verbinden met fijne dingen, kan ik mij ook elke keer weer een stukje verbinden met de spanning in mijn lijf. That’s amazing!

Wat mijn ervaring is, is dat angst en verdriet zo dicht bij elkaar kunnen liggen. De afgelopen maanden kwamen vaker beelden in mij op van armen en handen die naar mij uithaalden. Maar met mijn hoofd kon ik het niet begrijpen, ik kon er nog niet bij.

Afgelopen paar weken zijn die beelden weer opgekomen, door rebirthing/reiki/yoga kon ik daar weer mee in contact komen, contact met dat stukje pijn in mijn lichaam. Beelden kwamen weer in mij op van armen en handen die naar mij uithaalden. Ook hoorde ik hoe de deur heel hard dicht sloeg. Ik schrok echt zo erg dat mijn adem naar mijn keel schoot! Ik hield mijn adem in! Toen ik uitademde, toen moest ik heel hard huilen!

De dichtslaande deur herinnerde mij aan de vele ruzies thuis en deuren die dicht werden geslagen. Ik voelde angst om geraakt te worden door die klappen!

Twee weken later kwamen weer die beelden op. De tranen rolde over mijn wangen. Wederom was het heel intens en voelde ik alsnog angst om naar die pijn toe te gaan. Ondanks dat het mijn zussen waren die letterlijk de klappen opvingen, voel ik mij geraakt door die klappen. Ik heb het gevoel dat ik die klappen op moet vangen. Wanneer ik tegen mijzelf zeg: maar je hoeft die klappen niet meer op te vangen. Kom ik in contact met een deel in mij die het gevoel had dat ze de klappen op moest vangen.

Zo zie ik maar weer: mijn lichaam vertelt mij mijn verhaal, mijn lichaam verteld mij wanneer ik een hoofdstuk kan afsluiten. Dus: Neem de tijd en rust, uit liefde voor jezelf om naar je verdriet te kijken. Durf je het niet alleen? Vraag iemand om hulp, vertel je verhaal, doorvoel je verhaal. Laat niemand het verhaal van jouw lichaam vertellen, maar luister naar jouw lichaam en vertel jouw verhaal!

Note: geschreven door iemand die ik momenteel begeleid.

Lees ook de blog: Rebirthing: wat vertelt de pijn aan jou? 

Ben je benieuwd naar wat coaching & rebirthing door Orchid of Life jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie, klik hier voor meer informatie en het maken van je afspraak. 

 

Ouderschap: luisteren naar mijn dochter

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (10 of 48).JPG

In deze blog komt mijn partner Arnold Baldé aan het woord over ouderschap en opvoeding. Het is een vervolg op de blogs:

Wat heeft ouderschap in jou naar boven gehaald?
Een enorme spiegel. Het heeft het meest positieve en negatieve in mij aan de oppervlakte gebracht. Daar ben ik heel dankbaar voor; ik heb mijn grootste pijn en trauma’s geleerd te herkennen via mijn dochter. Ik was me al bewust van het positieve; vertrouwen hebben in mijn dochter en dit in acties ondersteunen en ook duidelijke liefdevolle grenzen stellen.

Trappenhek
Toen mijn dochter kon lopen rond 1 jaar oud, ontmoette ik vele ouders die zeiden: ‘O, heb je al een hek voor de trap geplaatst? Aaah dan zou ik maar snel een trappenhek aanschaffen Arnold! Hey, Arnold ik zag dat jullie nog geen trappenhek hebben, wel gevaarlijk hoor.’ Ik begreep het, zeer goed zelfs, als ik op mijn 10e van de trap kan vallen kan een dreumes dat ook. Tevens voelde ik de overdreven angst achter al deze trappenhek-tips. Ik vroeg me af hoe mijn dochter met een open trap om zou gaan. Ergens geloofde ik dat ze ook wel aan zou voelen dat naar beneden vallen niet per se een leuk spel zou zijn. Ik ging het testen.

Dus ik gooide haar… nee dat deed ik niet. Ik liet haar gewoon rennen en lopen bij de trap. Veiligheid eerst, dus ik bleef bovenaan de trap staan, op een meter afstand ongeveer. Zodat ik eventueel in zou kunnen grijpen. Ze rende langs de trap opening, deed wat spelletjes hier en daar en toen kwam het moment waarop ik hoopte; ze keek naar beneden. Ik vroeg me af wat ze zou gaan doen. Ze liep rustig op de trapravijn af. Ik was scherp en zeer benieuwd naar de komende seconden. Eerst liep ze rustig, daarna langzaam, en toen stopte ze op een halve meter afstand. Ze keek voorzichtig naar beneden, en besloot terug te gaan! Ik dacht; zie je nou wel! Ze weet het, ze kan het!

Ik vertelde het aan mijn vrouw, en we besloten geen trappenhek te nemen. O.k. ze is één keer van de trap gevallen, omdat mijn vrouw haar vasthield en uitgleed op haar sokken. Au. Alleen is ze nooit gevallen. We hebben haar gewoon op de trap laten lopen, zelf het klimmen en traplopen laten ontdekken, en het werkte.

Luisteren naar mijn dochter
Wat ik wél moest leren was echt luisteren naar haar gevoel. Simpelweg omdat ik moeite had met mijn eigen gevoel voelen en hiernaar te leven. Als papa leerde ik bijvoorbeeld mijn eigen zware negatieve papa-shit-energie voelen, waardoor ik haar reactie op mijn soms norse en boze opmerkingen beter kon plaatsen. Eerst vond ik het maar raar als ze ‘zo maar’ ging huilen, omdat ik iets zei of afpakte bijvoorbeeld, voor haar eigen bestwil, uiteraard. Maar ik deed het dan op een geïrriteerde manier, waardoor zij moest huilen. Haar reactie in de vorm van gehuil vond ik irritant.

Toen zij rond anderhalf jaar oud was, kreeg ik dit spelletje door. Hoe meer ik mijn eigen onzin onder de loep nam; onder andere dat ik wilde dat zij stil was en stil zou zitten aan tafel. Terwijl het leven juist beweging, geluid, muziek en lol is! Ik kon erg slecht tegen geluidsoverlast van mijn eigen dochter; ik had enorme hoofdpijn, en was extreem moe. Sommige mensen noemen het een burn-out. Ik ook trouwens. Een mega burn-out. Helemaal kapot gewerkt en gedacht. Ik voelde me enorm kut. Toch ben ik deze burn-out erg dankbaar, omdat ik juist in deze periode heb leren voelen. Mezelf en mijn dochter.

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Rebirthing: ademen om in emotionele vrijheid te leven

149803_10150312078925707_6638435_n

Onze zomervakantie is bijna ten einde. Hoewel we intens genoten hebben van onze vrije tijd, de natuur en het geven van de nodige aandacht aan onze woning voelt het ergens alsof ik nooit ben gestopt met mijn werk. Laat ik het zelf-studie noemen. Zelf-studie om mijn partner Arnold beter te krijgen. Hij heeft al bijna zes jaar een continue hoofdpijn en het mag nu wel een keer afgelopen zijn.

Waar ik werkelijk versteld van sta, is dat hij bergen werk kan verzetten, terwijl hij nog elke dag last heeft van deze hoofdpijn. Vandaag stelde ik op de facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie de vraag: ‘Zou je veel hoogtepunten willen meemaken als dat betekent dat je ook veel dieptepunten meemaakt?’ Ik zeg hier volmondig “Ja” tegen. Wij zijn dit al bijna zes jaar lang aan het meemaken. Ondanks zijn gezondheidsstatus hebben we de grootste lol samen.

Wat ik in deze blog met je wil delen, is hoe de ademtechniek ‘rebirthing’ nieuw leven in ons heeft geblazen. Vooral in mijn partner’s emotionele leven, maar het heeft zeker de nodige positieve effecten gehad op mijn emotionele ontwikkeling. Rebirthing is al jaren latent aanwezig in mijn systeem door de verhalen van mijn tante en neef die een opleiding tot rebirthing therapeut volgden.

Door Arnold’s rebirthing weekend via het AUMM instituut in februari dit jaar werd de term rebirthing in mij aangewakkerd. Ik was onder de indruk van de resultaten die geboekt kunnen worden met deze simpele doch zeer effectieve ademtechniek. Na zijn verhalen wilde ik heel graag een rebirthing sessie ondergaan. Een week later was het zover, mijn wens was uitgekomen. Ik ondervond aan den levende lijve inderdaad hoe effectief het was. Een uur lang was ik aan het huilen, maar het voelde niet als een uur. Het voelde bevrijdend, na afloop was ik helderder in mijn hoofd.

Mocht je er nog niet bekend mee zijn, bij deze een korte uitleg over wat rebirthing is. De rebirthingtechniek bestaat uit het verbinden van de inademing aan de uitademing in een rustige, doorgaande cirkelbeweging in een ontspannen ritme. De inademing komt vanuit de buik omhoog richting de borst en opent deze, de uitademing daarentegen gaat helemaal vanzelf.

Bij dit proces gaat het er om een adembewustzijn te ontwikkelen, en het hele lichaam te laten ademen. Het is een eenvoudige en krachtige techniek, die meestal liggend of zittend gebeurt. Ik laat mensen ook staan. Dit proces helpt je om emotionele trauma’s te verwerken. Waar je met de rebirthingtechniek uiteindelijk naartoe werkt (als dit je doel is tenminste) is het helen van jouw geboortetrauma, maar op weg hiernaartoe kom je eerst een reeks van emoties tegen uit verschillende leeftijd fasen die erkend, gehoord en gezien willen worden.

Het beoefenen van de rebirthingtechniek activeert het mentale, fysieke, emotionele en energetische lichaam. Door deze circulaire ademhaling op continue wijze toe te passen zul je je gewaar worden van fysieke symptomen. Denk bij fysieke symptomen aan het voelen van kou of juist warmte, trillingen in benen en armen, vibraties over je gezicht, een licht duizelig gevoel in het hoofd, verstijven van de nek en kaken, het willen bewegen van lichaamsdelen, het optrekken van de benen in de foetushouding of op je zij willen liggen. Hoe langer je doorademt hoe meer er los komt. 

De fysieke symptomen zijn een uiting van emoties die je jarenlang hebt onderdrukt. Emoties zoals verdriet, angst en woede.

Jarenlang heb ik diverse coachingtechnieken toegepast om mensen te begeleiden bij hun emotionele ontwikkeling. Coachingtechnieken zoals counselling, Life Coaching Handboek, NLP op masterniveau, the Journey van Brandon Bays, Sociaal panorama en Provocatieve coaching. De werkervaring die ik opdeed, leidde naar mijn eboek over woede ‘Ben je boos? Dan mag dat!’. Op het moment dat rebirthing voorbij kwam, voelde het als een welkome aanvulling op mijn persoonlijke en professionele ontwikkeling. Rebirthing heeft mijn ogen verder geopend wat betreft het verwerken van woede; hoe waardevol is het om een volwassene de mogelijkheid te kunnen bieden om zijn woede als baby te verwerken? Ik kan je zeggen dat het zeer fascinerend is om dit emotionele proces te aanschouwen.

Voor de vakantie was ik al begonnen met het toepassen van deze techniek. In eerste instantie in combinatie met de technieken die ik al kende en na een tijdje nodigde ik de clienten uit op een yogamat of luchtbed. De resultaten waren fenomenaal. Thema’s die onder andere voorbij kwamen: het verwerken/uithuilen van de angst om te voelen wat er nog aan emoties in het lijf zit opgeslagen, angst voor de nabijheid van dominante ouders en dierbare en het doorvoelen van woede door middel van schreeuwen, huilen en stampen. De zomervakantie bracht mij de verdieping die ik nodig had om de mogelijkheden van rebirthing te verkennen: ik heb vele sessies begeleid en een aantal sessies ondergaan. Ik begeleidde mijn partner en hij begeleidde mij. Onder zijn zeer intuïtieve en zachte begeleiding heb ik mijn geboorte kunnen herbeleven. Wij hebben alles gedocumenteerd: reflectieverslagen geschreven en sessies op film gezet.

Zodra de tijd hiervoor rijp is, zullen wij onze verhalen delen. Onze reis om al ademend onze emotionele vrijheid te beleven gaat door. Van de zomer naar de herfst en op naar de winter wanneer we ons tweede kindje verwachten. De wil om door te gaan is ijzersterk. Mijn hoop wordt gevoed door rebirthing. Mijn hoop is dat hij ons kind in de armen kan nemen in volledige gezondheid.

Onderstaande tekst heeft mij gesterkt op de weg die wij intuïtief hebben gekozen:

“En wanneer er later vele wegen voor je openliggen en je niet goed weet welke je moet nemen, sla er dan niet op goed geluk een in, maar ga zitten en wacht. Haal vol vertrouwen net zo diep adem als je adem hebt gehaald op de dag dat je ter wereld gekomen bent, zonder je door iets te laten afleiden, wacht en blijf wachten. Beweeg je niet, wees stil en luister naar je hart. Wanneer dat dan tot je spreekt, sta op en volg zijn stem.”

~ Susanna Tamaro uit het boek ‘De stem van je hart’.

HSK: omgaan met onbegrip van de omgeving

photo (2)

We zitten al in september, maar toch wil ik nog een antwoord geven op de vragen die waren gesteld in het kader van het thema ‘Opvoeden van hoogsensitieve kinderen’ op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie. Dit wil ik doen om de maanden juli en augustus die in het teken stonden van dit thema goed af te sluiten. Elke vraag verdient eigenlijk een heel hoofdstuk met een stappenplan, maar in deze blog zal ik mijn reactie kort en bondig houden.

Hoe ga je om met onbegrip van de omgeving?
Zodra je met het thema hoog sensitieve kinderen en hun karaktereigenschappen de stap maakt naar de directe omgeving zoals school, leerkrachten en vriendjes en hun ouders zul je op vragen stuiten. Hoe je het onbegrip ontvangt, is afhankelijk van hoe sterk jij als ouder in je schoenen staat. Mensen reageren in gesprek met jou op non-verbale signalen. Als jij twijfelt over je kind en wat te doen in een bepaalde situatie kunnen ze hiermee aan de haal gaan.

Aan de ene kant kun je je sterk maken door te staan voor wat je communiceert. Aan de andere kant is het altijd goed om vriendelijk te blijven en open vragen te stellen. Onbegrip komt voort uit onwetendheid. In plaats van het stellen van open vragen komt er vaak ongevraagd advies of opmerkingen jouw kant op waar je niets aan hebt. Kap het af als het teveel wordt en ga op zoek naar andere gesprekspartners, totdat je iemand hebt gevonden die je verder kan helpen. Blijf ten alle tijden naar jezelf luisteren en hou je doel in de gaten. Wat wil je bereiken met wat je communiceert? Als je het door het ontvangen van onbegrip niet bereikt, sla je een andere weg in.

Hoe leer je je kind te beschermen tegen kritiek?
In contact met onze kinderen vinden we vaak alles mooi en prachtig. Datgene wat ze zeggen is schattig en al hun knutselwerkjes zijn prachtig. In contact met je kind is het gezond om eerlijk te zeggen hoe jij over bepaalde zaken denkt. Hierdoor ontwikkelen zij een begrip voor dat iedereen anders denkt. Om een heel simpel voorbeeld te geven: vertel wat jouw lievelingskleuren zijn, dat jij die jurk niet zou dragen of dat je liever iets anders gaat doen. Zodra dit begrip is ontwikkeld, kunnen kinderen beter met kritiek omgaan. Ze voelen zich dan niet persoonlijk aangevallen, maar kunnen bijvoorbeeld denken: ‘Ik vind het wel mooi’ en tegelijkertijd kunnen ze de kritiek neutraal ontvangen. Ook als ze krijgen te horen dat ze het beter anders kunnen doen, zijn ze in staat om de instructie op te volgen in plaats van zich gekrenkt te voelen wat vervolgens kan eindigen in weerstand en het niet willen doen of aanpassen.

Hoe vergroot je het zelfvertrouwen van hoog sensitieve kinderen?
Het zelfvertrouwen vergroot je door hen jouw volledige aandacht te geven wanneer je bij hen bent, veel samen te spelen en hen mee te nemen in jouw wereld. Pasgeleden was ik getuige van een gezin met een kleuter en twee tieners die zich aan het voorbereiden waren op hun camping vakantie. Papa was heel druk bezig met het pakken en ordenen van alle spullen. Op het moment dat kinderen wilden helpen werden ze afgesnauwd. Hij zag hen liever op hun zelf in de buurt spelen, zodat hij zich kon voorbereiden. De kinderen druipten af met een ‘wij willen ook helpen’ en gingen chagrijnig op de stoep zitten. Als dit soort situaties vaker regel zijn dan uitzondering kan dat een flinke deuk opleveren in het zelfbeeld van het kind. Kinderen willen deel uitmaken van ons leven als ouder. Neem hen zoveel mogelijk mee, speel en heb contact. Deze drie elementen vergroten het zelfvertrouwen.

Hoe ga je om met pestgedrag?
Het is vaak een uitdaging om erachter te komen dat je kind wordt gepest. Misschien schaamt  je kind zich wel voor het feit dat hij wordt gepest. Let op signalen en onderhoudt het contact met je kind. Op de basisschool ontwikkelt je kind zijn identiteit binnen een groep. Dit is een uitdaging voor een jong kind. Begeleid je kind hierbij door vragen te stellen over de omgang met andere kinderen en vriendschappen die op gang komen. Zodra je in de gaten krijgt dat er sprak is van pestgedrag bespreek je dit met de leerkracht. Hou het proces in de gaten en blijf communiceren met je kind. Lees meer over pesten in de volgende blogs: ‘Pesten: ik pest alleen terug’ en ‘Kringgesprek over pesten’.

Hoe komt het dat kleine kinderen anderen kunnen blokken?
Kinderen zijn intuïtief en voelen feilloos aan met wie ze willen zijn, wie een fijne en prettige uitstraling heeft. Parallel hieraan ligt dat ze hun afstand innemen richting personen die ze onprettig vinden aanvoelen.

Mijn kind is overgevoelig voor rechtvaardigheid, hoe ga ik daarmee om?
Een eigenschap van hoog sensitieve kinderen is dat ze rechtvaardigheid hoog in het vaandel hebben staan. Ze zijn bewust van hun omgeving, hebben alles in de gaten en willen weten waarom iets niet gebeurd zoals dit van tevoren is aangekondigd. Ze willen het fijne ervan weten, zodat ze weten wat er van hen wordt verwacht. Kortom, ze zijn niet overgevoelig voor rechtvaardigheid, ze vinden rechtvaardigheid belangrijk.

HSK: hoe laat ik mijn kind zichzelf zijn?


853883182_0983a1d31e_b

Photo credit: Ouxu Cheng

Het is een uitdaging om kinderen op te voeden. Kinderen zijn altijd in beweging en vragen je aandacht en energie voor de volle 100%. Ze slaan alles op wat ze zien, ze zijn leergierig, willen altijd spelen en zijn vrij in hun denken en handelen waardoor ze altijd gaan voor wat ze willen. Wat ik aan mijn dochter heb gemerkt, is dat ze niet wilt worden getest. ‘Tel eens tot tien in het Chinees.’ Als antwoord kreeg ik een hoofd dat “nee” schudde en ogen die wegkeken. De enkele keren dat ze op aanvraag bijvoorbeeld het alfabet opnoemde, was omdat de vraag op een speelse en lichte manier werd gesteld. Zij voelde dat ze het niet hoefde te doen, waardoor ze er voor koos om het wel te doen. Het is een continue uitdaging voor de directe opvoeder in de vorm van ouders, familie, kinderleidsters en docenten om naar het kind te luisteren en een omgeving te creëren waarin de kinderen kunnen floreren.

In het kader van het thema ‘Opvoeden van hoog sensitieve kinderen’ op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie kreeg ik van een moeder de vraag binnen hoe ze haar kind zichzelf kan laten zijn. ‘Een belangrijk thema is dat ze slim is, ze is haar leeftijd vooruit. Ze ziet en weet heel veel, voelt ook heel veel. Denkt over dingen na waar ze, in mijn ogen, nog niet over na hoeft te denken. Voor mij is ze een vijfjarige, een kleuter. Hoe laat ik haar zichzelf zijn? De dingen op haar manier doen? Hoe laat ik haar haar eigen weg gaan wat betreft sociale contacten; de kinderen, mensen uitkiezen die er voor haar toe doen. Hoe zorg ik ervoor dat ik niet teveel overal bovenop zit?’

Wat mij opvalt in haar vraagstelling is dat ze weet dat haar dochter slim is. Dit vertelt mij dat ze haar dochter de ruimte heeft gegeven om aan haar terug te geven dat ze veel weet. Dat is al een enorm pluspunt in hoe ze haar dochter benadert. Ik wil je op het hart drukken dat ze niet haar leeftijd vooruit is. Ze is zoals ze is; nieuwsgierig, invoelend, bewust en in relatie tot alles om haar heen. Eigenlijk doe je het als ouder al heel goed, omdat je al deze karaktereigenschappen hebt opgemerkt. Het enige wat je mag laten gaan, is die belemmerende gedachte dat ze haar leeftijd vooruit is. Verder kun je haar de dingen op haar manier laten doen door werkelijk te blijven luisteren naar haar behoeften. Als ze liever met de hond wil spelen dan bij een vriendje thuis, respecteer dit dan in plaats van haar op andere gedachten proberen te brengen.

Een andere vraag die ik binnen kreeg, gaat over het thema tijdsbesef. ‘Mijn dochter heeft totaal geen besef van tijd. Ze is drie jaar en vijf maanden, het is misschien ook de leeftijd. Voorbeeld tijdens het avondritueel. Natuurlijk heeft ze geen belang bij tandenpoetsen, maar een opmerking in de trant van “als we snel zijn, heeft mama tijd voor twee verhaaltjes” haalt niks uit, dat komt gewoon niet binnen. Ze kan er geen link in leggen. Zoals alle peuters verliest ze zich graag in van alles onderweg naar schoenen aandoen (als we weg moeten), maar een opmerking dat als we erg langzaam zijn, we niet meer hoeven te gaan, omdat dan de kindjes al weg zijn, heeft geen zin. Weggaan duurt echt tot een uur met haar, als ik geen politieagent wil zijn. Ze heeft ook geen idee dat als ze de televisie uitzet, het programma niet op haar wacht.’

Kinderen gaan op in het moment. Ze zijn altijd aan het spelen en hebben inderdaad niet door dat ze ergens op tijd moeten zijn. Een opmerking in de trant van “als we snel zijn, heeft mama tijd voor twee verhaaltjes” heeft geen zin, omdat je hiermee het thema “tijd” aan het kind oplegt, terwijl het kind in zijn hele wezen los staat van de tijd. Wat je als ouder wel kunt doen, is de tijd zelf in de gaten te houden. Hierdoor hou je het managen van de tijd zelf in de hand. Jij weet dat je over een half uur de deur uit wilt. Bovendien weet je dat het interacteren met je kind om de jas, de schoenen en benodigde andere spullen aan te doen en mee te nemen misschien wel twintig minuten duurt. Wees dan voorbereid door zelf op tijd actie te nemen zonder iets over de tijd te zeggen tegen je kind. Je kind voelt de onderliggende stress en weet niet zo goed wat hij hiermee aan moet. Een bijkomend voordeel van het zelf bijhouden van de tijd is dat je geen politieagent hoeft spelen, omdat je op voorhand alles incalculeert en uitvoert.

Als je hebt ervaren dat iets niet werkt, is het handig om het helemaal uit je opvoedsysteem te schrappen. Hiermee doel ik op het opleggen van het thema “tijd” aan het kind in combinatie met angstdenken “als we erg langzaam zijn, hoeven we niet meer te gaan, omdat de kindjes weg zullen zijn”. Deze formulering wordt gedragen door stress en haast. Door regelmatig deze energie uit te dragen richting je kind zal hij juist in situaties waarin je iets van hem wilt, verstarren en niet meewerken. Dus om weer terug te komen bij de tip; begin zelf op tijd, wees rustig en verban tijd- en angstdenken in de communicatie met je kind.

Lees ook: HSK: driftbuien, pijn en angst voor de dood 

HSP: gevoelsbeslissingen durven nemen

kind

Na bijna twee maanden geen workshop te hebben gegeven, stond ik te popelen. Ik mocht weer mijn verhaal doen en luisteren naar andermans hooggevoelige verhalen. Telkens weer komen mensen bij elkaar die elkaar net dat steuntje in de rug kunnen bieden. Magisch. Kippenvel. Ik heb het over de dertiende editie van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen die dit keer in Utrecht plaatsvond.

Het is maar goed dat Elaine Aron 23 jaar geleden het onderzoek naar hooggevoeligheid was gestart naar aanleiding van een opmerking van haar collega. Het levert namelijk zoveel positieve herkenning op voor de mensen die zichzelf jarenlang als een rare vogel hebben gezien. Haar collega merkte op dat Elaine hooggevoelig zou kunnen zijn. Hooggevoelig? Wat is dat? Is dat hetzelfde als introvert zijn? Nee, het was niet hetzelfde, hooggevoelig zijn was wel degelijk een opzichzelfstaand begrip dat interessant genoeg bleek te zijn om nader te onderzoeken.

Uit haar onderzoek is onder andere gebleken dat 70% van de hooggevoeligen introvert zijn en de resterende 30% is extravert. En de aanleiding dat mensen zichzelf als introvert zagen, was waarschijnlijk omdat zij zichzelf voor een teveel aan prikkels wilden beschermen. Ben je dan wel 100% introvert of schuilt er een persoon in jou die wil schitteren, die ook zijn verhaal wil delen? Ik ben overtuigd van dit laatste.

Tijdens deze workshop kwamen diverse thema’s voorbij; hooggevoelige kinderen opvoeden als hooggevoelige ouder, een hooggevoelig sociaal leven, gevoelsbeslissingen durven nemen, herkenning en acceptatie van jouw hooggevoelige zelf, omgaan met veranderingen en hoe een diepgaande persoonlijke ontwikkeling bijdraagt aan een leven die voldoet aan jouw normen en waarden. Na dertien van deze workshops te hebben gegeven, kan ik je zeggen dat alles wat voorbij komt mij nog steeds verrast. Elk verhaal heeft zijn eigen kleur, zijn eigen twinkeling, zijn eigen unieke geur en muziek.

Heb je interesse om deze workshop bij te wonen? Dit najaar zal ik in Eindhoven, Utrecht en Groningen zijn om deze workshop te geven. Klik hier voor de Orchid of Life Agenda.

Communicatie: Stop met praten!

kiteboarding

Zaterdag 15 februari vond het tweede deel van de training Positieve communicatie plaats in Utrecht. Hiermee heb ik mijn eerste versie van deze training succesvol af mogen ronden. Wederom heb ik mogen ervaren hoe leuk ik het vind om kleine groepen te trainen. Eind vorig jaar speelde ik met het idee om deze training te gaan geven. Hoewel mijn intentie en acties om een groep mensen bij elkaar te krijgen heel gericht waren, was ik desalniettemin verrast dat het me gelukt was. Mijn eerste training zat vol en ik kon gaan ‘spelen’.

De deelnemers hadden elkaar drie weken niet gezien. De eerste oefening sloot hierop aan door hen direct in tweetallen met elkaar te laten praten. De opdracht was om met behulp van ‘aandachtig luisteren’ en de andere besproken communicatie ezelsbruggetjes het gesprek in te gaan over hoe het eerste deel van de training was geland, hoe het oefenen was verlopen en of ze nog tot bepaalde inzichten waren gekomen. De inzichten waar ik benieuwd naar was, bleken vooral concrete positieve effecten te zijn geweest. Positieve effecten die waren opgetreden, doordat ze een aantal communicatie ezelsbruggetjes hadden toegepast. Een mooie conclusie was dat je door middel van ‘aandachtig luisteren’ al heel veel kan bereiken.

Verder kwamen de volgende onderdelen dit keer ook aan bod: ontdekken van negatieve communicatie die je als vanzelfsprekend gebruikt, omzetten van negatieve communicatie naar positieve communicatie, feedback geven en ontvangen en het geven en ontvangen van complimenten. Dit zijn een aantal voorbeelden van het omzetten van negatieve communicatie naar positieve communicatie waar de deelnemers zelf op waren gekomen:

‘Jij moet stoppen met praten.’ >>> ‘Ik heb even een adempauze nodig.’
‘Het lukt me niet.’ >>> ‘Het lukt me wel.’
‘Het gaat nooit meer lukken.’ >>> ‘Het gaat wel lukken met de tijd.’
‘ Waarom weegt zijn ‘nee’ zwaarder dan mijn ‘ja’?’ >>> ‘Ik ga mijn ‘ja’ meer op de voorgrond plaatsen.’
‘Zij komt altijd te laat.’ >>> ‘Ik los het zelf op.’

Het mooiste vond ik dat de deelnemers binnen drie weken enorm waren gegroeid. Drie weken!! Dit is te danken aan hun intentie en zeker ook aan de kracht van de groep. We hebben pittige persoonlijke en professionele conflicten met elkaar besproken en hiernaast enorm veel gelachen. Met een lach en een traan op weg naar meer positieve communicatie. Ik zeg ‘JA’!!

Wil je ook deelnemen aan de training Positieve communicatie in relaties? Bekijk de agenda en neem je collega’s, vrienden en partners mee. We maken er een leuke en leerzame training van!

Boektip: Mijn dochter in India

Mijn-dochter-in-India

Het boek ‘Mijn dochter en ik’ heb ik in één ruk uitgelezen. Het gaat over een moeder, Alida, die te horen krijgt dat haar dochter wordt vermist in India. Haar dochter Mia is 18 jaar. Wat een verschrikking om te horen te krijgen dat je dochter wordt vermist en waarschijnlijk dood is. Alida is vastbesloten en stapt op het vliegtuig naar Madras. Ik wilde natuurlijk weten of ze haar dochter weer zou vinden. Mijn ogen vlogen over de woorden.

In dit boek kwam ik voor het eerst in aanraking met de term ‘synesthesie’. Synesthesie is een vermenging van de zintuigen. Interessant! Volgens Wikipedia kunnen zintuigelijke waarnemingen een onderlinge invloed op elkaar hebben, alleen is dit bij synesthesie dusdanig sterk dat bijvoorbeeld kleuren geproefd worden of geluiden gezien.

Tussen hersengebieden die gespecialiseerd zijn in verschillende soorten van waarneming bestaan vele verbindingen. Deze verbindingen zijn bij de geboorte al bij iedereen aanwezig, maar worden normaal gesproken gedurende de ontwikkeling deels verbroken. Bij een synestheet blijven echter sommige verbindingen intact, waardoor waarnemingen via een zintuig leiden tot gelijktijdige waarneming van eigenschappen die tot andere zintuigen behoren. Zo iemand proeft dan bijvoorbeeld iets wanneer hij een muziekstuk hoort, of hoort kleuren bij muziek, associeert letters, cijfers of woorden met kleuren.

Op zevenjarige leeftijd gaat Alida met Mia naar de dokter, omdat ze rare dingen zegt.

‘Hij liet me cijfers zien en vroeg naar de kleuren. Ik legde uit dat het cijfer drie altijd turkoois is en het cijfer acht nooit iets anders dan bruin. Hij schreef alles wat ik zei op en ik voelde me een popster die een interview gaf. Ik moest verschillende materialen aanraken en luisteren naar bepaalde woorden en hem vertellen of ze voor mij een bepaalde geur of smaak hadden, en toen dat zo was werd hij nogal enthousiast. Hij vroeg me waar de naam Samuel naar smaakte en toen ik Wensleydalekaas zei, lachte hij en zei dat hij zelf Samuel heette.

Het fijnste was dat Alida, terwijl hij met mij praatte, dicht bij me zat en naar me keek. Ze keek écht naar me, alsof ze me na meer dan een jaar voor het eerst weer in kleur zag. Ik bleef maar naar haar kijken en ze zei: ‘Niet naar mij kijken, lieverd, kijk naar de dokter.’ Maar ze was niet boos; er zat zoiets liefs in haar ogen, dat het voelde alsof er warm water over heel mijn rug stroomde.

De dokter liet muziek horen en vroeg me te beschrijven hoe ik me voelde. Ik vertelde hem over de gouden belletjes die bij de hoge, piepende noten hoorden en over de groene golven die de viool maakte. En omdat hij blijkbaar nogal geïnteresseerd was, vertelde ik hem zelfs over de paarse wervelingen die ik om mijn lichaam heen zag toen Melissa op school fluit speelde. Het verbaasde hem niet, maar Alida wel.’

De zintuiglijke belevingen van Mia vond ik prachtig om te lezen en er even bij stil te staan. Hoe zou dat voelen? Het verhaal leest als een trein; je maakt een avontuurlijke reis door India en langzaamaan ontrafelt zich het psychologisch drama dat zich in het verleden van Alida en Mia heeft afgespeeld. Aanrader!!

Note: ‘Mijn dochter in India’ is een vertaling van het boek ‘Breathing in Colour’ van Clare Jay.

Breathing-in-Colour-433x680

Persoonlijk groeien door angsten te overwinnen

Fun Forest 1 Fun Forest 2

De laatste tijd heb ik nogal wat angsten doorleefd. En dan spreek ik over een tijdsbestek van acht maanden. De angsten hadden het volgende met elkaar gemeen: kloppend gevoel op mijn borst- en keelgebied, de emotie maakte mij heel erg moe en het sloeg op mijn darmen en mijn blaas. De angst werd gedragen door een algeheel gevoel van nervositeit. Het was de angst om te falen, om afgewezen te worden, om gezien te worden, om mijn dochter van bijna drie los te laten en om keihard neer te knallen.

Theatersport workshop
Het begon allemaal in september 2012 met het geven van de theatersport workshop. Het was een traject van vijf workshops aan een groep ‘moeilijke’ kinderen. Als ik deze try-out periode met vlag en wimpel zou doorstaan, zou ik meer opdrachten krijgen. Het voortraject was niet eng. In mei had ik een workshop voorstel geschreven. In juni werd ik uitgenodigd op gesprek. Het gesprek leidde tot de try-out periode op een locatie waarvan het werken met kinderen een uitdaging zou vormen, zo waarschuwde de opdrachtgever mij. Ik wist dat ik het kon, maar desondanks stond ik elke week, op de bewuste lesgeefdag doodsangsten uit.

Door alle drukte en weinig energie bereidde ik de workshop altijd kort van tevoren voor. De oefeningen had ik op een los briefje geschreven en onderweg in de tram las ik het een paar keer door. Vlak voordat ik het huis uitging, werd ik altijd ontiegelijk moe. Ik moest even op de bank liggen en mijn ogen sluiten. En waar was ik dan bang voor? Ik was bang om te falen. Ik was bang voor het nieuwe. Ik werd bang van mijn eigen lef; ik was nog aan het acteren dat ik een theatersport juf ben. Naast de last-minute voorbereidingen was ik zeker wel voorbereid. Via de provocatieve coachingopleiding in 2009 kwam ik in aanraking met theatersport. Hoewel in een totaal andere context (coachingsessies) had ik het de afgelopen jaren regelmatig beoefend. In de weken voordat ik les ging geven, had ik lange gesprekken gevoerd met een theatermaker/acteur, een actrice en samen met Arnold een workshop Theatersport gevolgd in het Koorenhuis.

Uiteindelijk hoefde ik nergens bang voor te zijn. Vanaf het moment dat ik de locatie betrad, was ik de theatersport juf. Vijf weken lang kreeg ik enorm veel inspiratie en een energie stoot van het werken/ spelen met deze kinderen.

Financiële situatie
Drie maanden geleden stonden Arnold en ik voor een keerpunt. Na jarenlang doorgezet te hebben met hoofdpijn kon hij niet meer werken. De fysieke symptomen waren alom aanwezig in de vorm van hoofdpijn, griep symptomen en algehele vermoeidheid. Dit zou een ramp betekenen voor onze financiële situatie. De angst voor het verliezen van onze basis stak de kop op. Sowieso leven we al een tijdje met een minimaal inkomen. En dat was prima. Zijn gezondheid en ons gezin gingen voor. Maar hoe zouden we in deze nieuwe situatie het hoofd boven water moeten houden? Waar zouden we een beroep op kunnen doen? Bijstand? Geld lenen? Besluit Bijstandsverlening Zelfstandigen (BBZ)?

Door het gezoek op google en het lezen over de voorgenoemde opties kreeg ík hoofdpijn en stress. Een huis vol met stress. De spanningen zakten weg door me bezig te houden met onze dochter. Totdat ik ‘s avonds om zes uur echt niet meer kon en op de bank ging liggen. Dit keer zorgde de angst voor een creatieve oplossing. Alsof er een lampje aanging: ik ga de capoeira kinderlessen geven. Ik kon niet wachten, totdat ik deze bevrijdende gedachte met Arnold kon delen. Het drong niet helemaal tot hem door. Nadat hij de informatie had laten bezinken, konden wij er rustig over praten. We besloten het op deze manier op te lossen. Verder regelde hij vervanging voor de volwassen capoeira lessen. We zijn gezegend met onze talenten en alle lieve mensen om ons heen.

Capoeira liedjes zingen
Sinds het geven van de capoeira lessen aan kinderen ben ik als capoeira leerling des te gemotiveerder om beter te worden in capoeira. Een van de onderdelen van capoeira is het zingen in de roda. (Roda is de cirkel waarbinnen capoeira wordt gespeeld) Je kan het refrein meezingen of de leidende zang op je nemen. Een volgende stap is het doen van de leidende zang, terwijl je de berimbau bespeelt. Nog een stapje hoger is het zingen, bespelen van de berimbau en de roda leiden. Hier ben ik nog lang niet. Laat ik eerst maar eens liedjes uit mijn hoofd leren en deze te zingen in de roda. Voor Capoeira Den Haag organiseer ik de Sing a Song events. De laatste twee keer had ik behoorlijk wat geoefend alvorens ik naar het event ging.

Het was werkelijk waar bloed, zweet en tranen. Ik was omringd met mensen die me steunden, tips gaven en niets dan liefde uitstraalden. En toch, was ik bang! Bang om het verkeerd te doen, bang om iets verkeerd uit te spreken, maar bovenal bang om mijn stem te laten horen. Een vest ging uit, mijn t’shirt plakten tegen mijn oksels en na een behoorlijke oefensessie waarbij alle aandacht op mij was gericht, was ik er klaar mee. Na deze oefenavond heb ik twee weken lang niet naar het nummer kunnen luisteren dat ik had geoefend.

Drie weken later vond het volgende event plaats. Ik heb hetzelfde nummer gedaan en een tweede nummer erbij geleerd. Beide heb ik kunnen oefenen. Nog steeds was ik zenuwachtig, maar het was absoluut niet meer zo eng als de vorige keer.

Vertrouwen op mijn moeder
Terwijl ik bij mijn moeder op bezoek was, kreeg ik spontaan het idee om Amé te vragen of ze bij oma Chin wilde blijven logeren. Mijn spontaniteit was gevoed door hoe ik haar zag communiceren met oma en hoe prettig zij zich voelde in haar huis, terwijl ze daar vier maanden niet was geweest. Hoe ik mijn angsten in toom hield, lees je in onderstaand dagboekfragment.

‘Vanochtend deelde ik met mama dat ik ook mijn zorgen heb. Er flitsten gedachten vanuit angst door mij heen over het op en neer lopen met Amé op mama’s arm. Mama heeft namelijk last gehad van haar schouder. Stel nou dat ze een pijnscheut krijgt en ze vliegen allebei van de trap? Mijn hersenspinsels brachten mij naar oplossingen voor dit mogelijke gevaar; laat Amé zelf de trap oplopen en loop achter haar aan en als jullie naar beneden willen hetzelfde verhaal, maar dan ga jij eerst op de trap staan en laat haar stapje voor stapje naar beneden klimmen. Met deze angstaanjagende gedachten lijk ik een beetje op jou en ik wilde je het niet vertellen, maar nu doe ik het toch via een omweg. Ik weet dat het mijn angsten zijn en ik weet dat jij nog voorzichtiger te werk gaat dan ik. Jij kan het, dus ik hoef niks te zeggen.’

Via deze weg had ik mijn angsten op een rustige manier met haar kunnen delen. Ze had alles binnen gekregen en zei met een glimlach en een schouderklopje dat ik háár nu eindelijk begrijp. ‘Ik maak me altijd zorgen om jou, maar ik weet dat je het kan!’ Ze maakte me aan het lachen, want ik wist dat dit niet waar was. Mama, je probeert mij te slim af te zijn door mij na te zeggen!’ Tijdens het logeerpartijtje bleek dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Ze hebben ontzettend veel lol met elkaar gehad.

Angst voor hoogte en om te vallen
Onze dierbare vrienden hebben mij en Arnold recentelijk behoorlijk in de watten gelegd. We hebben een verrassende dag gehad in Fun Forest; een bomen klim- en speelparcours in het Amsterdamse bos. Het was vooral leuk, maar op sommige momenten behoorlijk spannend. Tijdens het organiseren van deze dag hadden ze er geen moment bij stilgestaan of één van ons hoogtevrees had. Door mijn enthousiasme en vrolijkheid stond ik er niet echt bij stil en helemaal vreemd, ik voelde het niet eens, maar toegegeven, Ik heb wel een beetje hoogtevrees.

Haha, en dit was te merken. Sportievelingen als we allemaal zijn, begonnen we direct met parcours 7. Er waren in totaal 9 parcours. Het eerste station bestond uit stukken hout die zweefden; ik stapte direct mis. Neeeee, ja echt waar, want ik keek niet. Daaruit bleek wel dat ik bang was. Ik keek niet eens waar ik mijn voet neer kon zetten. Bij het volgende station was het al de bedoeling dat we via een kabelbaan naar het volgende platform zouden gaan. Dat vond ik verschrikkelijk eng. Dit parcours bestond uit diverse kabelbanen, dus gelukkig begon ik eraan te wennen én het vooral leuk te vinden.

Terwijl iedereen wild enthousiast aan parcours 9 wilde beginnen, dacht ik bij mezelf: Kan ik dit nog wel aan? Ik had al megaveel spanning gevoeld. Niet alleen in dit bomen speelpark, maar dan denk ik ook aan het zingen van capoeira liedjes en de angst voor het loslaten van mijn dochter. Al deze ervaringen vonden kort na elkaar plaats. Door even stil te staan bij alles wat ik voelde, voelde ik opeens iets heel sterks naar boven borrelen: Ik wil dit meemaken. Ik wil dit met hen delen. Ik heb er zin in. Het lukt me wel. 

Dit hele sterke gevoel was exact mijn drijfveer om deze paden te gaan bewandelen. De liefde voor datgene wat ik wilde doen (en mezelf zag doen), was vele malen sterker dan de angsten die ik zou gaan voelen. Het doorvoelen van al deze angsten hebben mij van binnen sterker gemaakt. Het voelt heerlijk en vrij.

Hoe voelt het voor jou om jouw angsten te doorleven?

If we are bold, love strikes away the chains of fear from our souls. ~ Maya Angelou

Fun Forest 3 Fun Forest 4