HSP man: geplaagd door faalangst en perfectionisme

img_7888

Een man zag zijn zoon van twee jaar van een houten speelhuisje vallen. Hij tilde hem op en troostte hem. Onderwijl zei hij tegen mij: ‘Het blijft afschuwelijk om hem te zien vallen.’ Ik zag aan zijn gezichtsuitdrukking hoe het hem raakte en dacht: Wat ben je toch een lieve, zachtaardige man én je drukt jouw gevoelens uit aan iemand die je net kent. Wat fijn dat je dat kan.

Mijn gedachten gingen ermee aan de haal: er zouden meer mannen mogen uitkomen voor hun werkelijke gevoelens in plaats van sociaal-wenselijk gedrag en communicatie te vertonen. Ik denk terug aan een situatie waarin een vader zijn zoon van twee jaar dwong om van een glijbaan van tien meter hoog te gaan. De peuter jammerde, omdat hij het eng vond en hoorde zijn vader zeggen: ‘Kom op jongen, niet janken, dit is leuk!’

En daar gaat het mis. Deze jongen groeit op met de ervaring dat hij zijn gevoelens niet mag uiten. Bovendien moest hij ondanks zijn angst van een zeer hoge glijbaan afglijden. Hij gleed met zijn vader van de glijbaan en ik zag hoe bang hij was. Hij genoot er niet van en was blij vaste grond onder zijn voeten te voelen. Daarna ontfermde zijn moeder over hem. Net te laat, zij zal het later nog over zich heen krijgen van haar zoon: ‘Waarom heb je dat toegelaten? Ik wilde niet.’

Deze vader-zoon interactie gaat totaal voorbij aan wat zijn peuter wilde. Het is belangrijk om de gevoelens van het kind te respecteren. Als je in diverse situaties voorbij gaat aan de wens van het kind zal het kind afleren wat hij werkelijk wilt. Het kind gaat sociaal wenselijk gedrag vertonen.

Een volgende keer zal hij met zijn vader van deze glijbaan afgaan om de erkenning en waardering van zijn vader te ontvangen. Hij is toch geen watje! Als het kind in deze kwestie een hooggevoelige jongen betreft groeit hij op tot een hooggevoelige man die dingen blijft doen om de erkenning en waardering van zijn vader te krijgen. Uiteindelijk willen we door onze ouders worden gezien, we willen dat ze trots op ons zijn, nog niet wetende dat het meest liefdevolle is om trots op jezelf te zijn. Dat de bevestiging van wie je bent vanuit jezelf komt.

Op weg naar volwassenheid zal de hooggevoelige man blind voor zijn werkelijke talenten zijn school en studies afmaken en een goede baan willen krijgen. Hij zal in eerste instantie voorbij gaan aan wat hij werkelijk in het leven wilt doen. Simpelweg omdat hij niet weet wat dat is en het makkelijker is om iets te gaan doen wat van hem wordt verwacht. Juist omdat hij niet weet wat hij wilt, is de hooggevoelige man makkelijk beïnvloedbaar.

Hij kan in een werkomgeving terecht komen waarin hij voor diverse karretjes wordt gespannen. Hij laat het toe, omdat hij vaart op de erkenning en waardering die hij ervoor krijgt. De hooggevoelige man is buitengewoon intelligent, een gever en de redder in nood. In een liefdesrelatie vindt hij het moeilijk om liefde te ontvangen van zijn partner en van zichzelf. Hij gaat mee met de liefdesdoelen van zijn partner. (baby, andere woning etc.) Hij is in een fase terecht gekomen dat hij leeg aan het raken is. Een burnout ligt op de loer.

De burnout zal niet als een redding aanvoelen, maar zal wel zijn redding zijn. De burnout hooggevoelige man wordt geconfronteerd met prestatiedrang en de hieraan gekoppelde faalangst, perfectionisme en controledrang. Ook zal hij erachter komen dat hij lang heeft geleefd vanuit de energie van zijn ouders: hard werken, gevoelens negeren, jezelf wegcijferen, sociaal-wenselijk gedrag vertonen en altijd maar nuttig moeten zijn.

Herken jij jezelf in dit verhaal? Zo, ja, vind je het tijd worden om vanuit jouw eigen energie te gaan leven? Maak een begin en boek een introductiesessie. 

Advertenties

HSP: meer ruiken dan je wenst

Spelen

Een hoogtepunt. Ja, dat was het wel voor mij. Afgelopen zondag 23 maart vond de workshop emotiemanagement voor de tweede maal plaats in Groningen. Dit was dankzij een zeer enthousiaste deelneemster die twee hooggevoelige mannen erop attendeerde naar deze workshop te komen. Met een groep van acht deelnemers uit Groningen, Hoogezand, Zuidlaren en Eelde gingen we aan de slag, waaronder vijf vrouwen en drie mannen.

Die mannen moet ik even noemen, want het deed me goed dat ze er waren. Tot nu toe bestond zeker 90% van de deelnemers uit vrouwen, terwijl die hooggevoelige mannen hier ook op de aardbol rondlopen. Kom uit voor je gevoeligheid, je bent geen watje, het sterkt je man-zijn juist door volledig vanuit jouw identiteit te leven in plaats van een sterk beïnvloed ideaalbeeld van de man. En dat bleek maar weer uit de gedeelde verhalen tijdens deze workshop.

Wat ik nog met je wil delen over de voorbereidingen: ik was ruim op tijd in Groningen en onder het genot van een muntthee trof ik mijn laatste voorbereidingen in café PUUR! Ik had er zin in. De twee nieuwe onderdelen die ik de vorige keer in Utrecht voor het eerst had toegepast, zou ik deze keer weer gaan doen. Ongeacht de provincie waar ik was en de eventuele groepssfeer die er zou kunnen hangen; verwijzend naar een relatief meer gesloten houding van Noorderlingen, was ik van plan om het te doen. Het bleek aardig uit te pakken. Ik werd zelfs met nadruk voor één van de oefeningen bedankt. Heel bijzonder en fijn om het direct terug te krijgen.

Een ander onderdeel van mijn voorbereiding was het lezen van een aantal alinea’s uit het boek ‘Het Hoogsensitieve Kind’. Net als de vorige keer wilde ik een stukje dat mij op het moment van het lezen bijzonder aangreep, delen op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie. Zo bedacht, zo gedaan.

‘Mensen ontkennen vaak uit beleefdheid of uit angst iemand in verlegenheid te brengen dat ze bang of kwaad zijn, soms zelfs in die mate dat ze het zich werkelijk niet bewust van zijn. ‘Natuurlijk vind ik het niet erg’ of ‘Ik voel geen greintje angst’. Een hooggevoelige kan echter de subtiele signalen oppikken, zelfs de lichaamsgeur die een bepaalde emotie veroorzaakt. Omgaan met hoe de ander zich werkelijk voelt, terwijl hij zich verbaal anders uit, is een uitdaging voor de hooggevoelige.’ ~ Elaine N. Aron

Ik beleefde de workshop met deze tekst in mijn achterhoofd. Waar mijn aandacht met name naar uitging, was het stukje over hoe iemand ‘de lichaamsgeur die een bepaalde emotie veroorzaakt’ kan ruiken. Deze keer was er een deelnemer bij die van jongs af aan zijn reukzintuig bewust aan kan zetten. Als hij iets wilt ruiken, zet hij ‘m aan. Hoe hij ‘m uit zet, wist hij niet te vertellen, maar zolang hij het kon herinneren had hij dit gedaan. Nou kan ik me daar wel iets bij voorstellen als je reukzintuig zodanig sterk is dat je feromonen bij mensen kunt ruiken!

Ik zeg het je, het geven van deze workshop is telkens weer een verrijkende ervaring, voor mij en voor iedereen die aanwezig is. Op naar de 11e editie op zondag 6 april in Utrecht. Lees meer over deze workshop en boek je plek.

Liefde: wanhopig verliefd zijn

Ik was geloof ik een jaar of 10. Ik was eigenlijk eerst verliefd op mijn vader en hoopte dat ik liever geworden zou worden dan mijn moeder. Hierdoor kreeg ik meer aandacht van mijn vader. Mijn moeder was ook hysterisch. Soms krijsend door het huis lopen.

Ik werd hierna verliefd op een man van 33 jaar. Ik hielp af en toe mee in de bediening en vooral in de keuken van een cafe in de buurt.  Ik was  vooral wanhopig verliefd. Ik was een kind. Op mijn 8ste vertelde mijn vader dat hij mijn vader niet wilde zijn, omdat ik was blijven zitten. De juf vertelde dat het mijn schuld was.

Vanaf dat moment moest ik thuis altijd meewerken op de boerderij. Ik werd regelmatig om 4 uur s’ochtend mijn bed uitgehaald om te melken, wanner mijn vader ziek was. Na school moest ik ook werken. Mijn vader zei tegen mij dat ik mijn eigen eten en drinken moest verdienen, totdat ik andere ouders vond.

Uit een Love interview, afgenomen in 2008.

HSP Single: gedesillusioneerd door de Liefde

Ik herken heel erg veel van wat Cora vertelt over haar ervaringen over de liefde. Mijn laatste relatie met een vriend heeft 1,5 jaar geduurd. Dit is eigenlijk plotseling overgegaan door omstandigheden. Ik ben na deze relatie volslagen gedesillusioneerd geraakt voor wat betreft de ware. Ik geloof echt niet meer in de ware liefde. En hoe lang gaat dat dan weer duren. Je kunt ergens aan beginnen maar hebt dus nooit garantie over hoe lang het duurt. Ik heb geen zin om daar weer energie in te steken. De behoefte is ook echt weg. Ik heb nu ook heel fijn werk, lieve mensen om me heen, ik mis niet echt een man, maar ik hou wel van waardering in de breedste zin van het woord. Die krijg ik ook zeer zeker van mijn vrienden, collega’s en de mensen waar ik voor werk. Een relatie hebben is niet zaligmakend voor mij, ik heb al genoeg meegemaakt. Als hooggevoelig persoon en als kreeft wordt het echt dubbel moeilijk om me niet gauw gekwetst te voelen. Dus mocht er een man in mijn leven komen, dan moeten we wel echt op een lijn staan, hij mag niet te dominant zijn, want ik ben een luisteraar en altijd maar luisteren, daar heb ik ook geen zin meer in! Die tijd is geweest. Op basis van gelijkwaardigheid, maar vooral op een golflengte, vind deze persoon maar. Ondertussen ben ik heel erg happy met de dingen die ik doe, massages geven, thuiszorg en af en toe een optreden als zangeres. Een ieder die denkt iemand nodig te hebben in het leven: ik vind het razend knap dat een persoon zich zo kan geven aan iemand anders. Ik stel mij altijd wel open voor mensen, maar een relatie hebben is toch echt een ander verhaal hoor. Heel veel succes met jullie keuze in het leven, ik wens jullie veel geluk, eventueel met partner maar ook veel geluk voor jezelf, dat ervaar ik iedere dag weer, sorry maar daar heb ik geen man voor nodig.

Dit is een comment op de blog: Cora Kemperman en liefde: investeren in een nieuwe man? Daar begin ik niet meer aan!

Wil je een workshop bijwonen over dit thema? Wees welkom bij de Workshop voor Hooggevoeligen in de Liefde! 


Cora Kemperman en liefde: investeren in een nieuwe man? Daar begin ik niet meer aan!

Cora-Kemperman

Ik ben geen modegek, hou niet van winkelen, maar drijfveren, motivatie en doelen van mensen boeien mij mateloos. Vandaar dat ik net aan het lezen was in de modespecial van Volkskrant magazine van 3 september 2011. Het interview met Cora Kemperman trok mijn aandacht. De aanleiding van het interview is dat ze stopt met haar kledingmerk Cora Kemperman. Haar eerlijkheid over zichzelf boeit me, ze zegt: ‘Ik heb geen geduld, ik ben niet diplomatiek, ik kan niet samenwerken.’ Wat mij nog meer intrigeert, zijn haar uitlatingen over de liefde. Ze doet me denken aan mensen in mijn omgeving die ambitie hebben om de wereld een stukje mooier te maken en de liefde laten voor wat het is. En dat is een keuze. Lees waar ze nu in haar leven staat…

Wat gaat ze doen na Cora Kemperman? ‘Ik weet het nog niet hoor, ik heb nog geen tijd gehad om daarover na te denken. We hebben een stichting in India, Amma, die vrouwenprojecten en een weeshuis steunt. Misschien dat ik daar iets voor ga doen. En ik ga een huis zoeken en dat inrichten. Ik ben niet iemand die zichzelf zielig gaat zitten voelen en denkt: o God, nou heb ik al die poen en ik ben helemaal alleen.’

Sinds haar scheiding twintig jaar geleden is er geen man meer geweest in haar leven. Gaat ze nu tijd maken voor een man? ‘Een man, schat, investeren in een nieuwe man, nee, daar begin ik niet meer aan. Ik kan het heel goed alleen vinden. Ik heb er ook geen tijd voor. Ik moet er niet aan denken.’

Ook na enig aandringen – iedereen verlangt toch naar de liefde? – blijft ze sputteren. ‘Wil je van mij houden dan moet je mij wel heel goed kennen, want ik kom niet altijd even vriendelijk over. Dus dat is een gigantische drempel. Ik zou niet weten hoe dat moet. Nee, hoor, ik doe het niet. Ik doe het niet, via internet en zo. Misschien als ik 80 ben.’

Ze komt aan de ene kant op mij over als een sterke en vitale vrouw die weet wat ze wil. En aan de andere kant lijkt het er op alsof ze totaal niet weet wat ze met de liefde (liefde in de context; verliefd, samen leven etc.) aan moet. Als iemand die mensen coacht in de liefde hou ik er ook nog ’t idee op na dat niet iedereen zijn geluk hoeft te vinden in een liefdesrelatie. Het is prachtig als je de persoon tegenkomt met wie je kunt samenleven, met wie je het leuk hebt en samen werkt aan een toekomst, maar liefde gaat verder. Liefde is in mijn beleving ‘bijdragen aan het grotere geheel’. Zij gaat het misschien doen voor een stichting in India, Amma, die vrouwenprojecten en een weeshuis steunt. Of ze komt onderweg iets anders tegen waar ze haar hart en ziel in kan leggen. Wie weet, ’t leven is veranderlijk.

Herken jij je in haar? Of wil je een liefdesrelatie met een man of vrouw, maar sta je nog aan het beginpunt? Of ga je toch voor het uiten van je liefde aan de ‘wereld’? Of beide? Wat wil jij?

Concept van de liefde vanuit het gezin

Totdat ik bij mijn ouders ging wonen, op mijn 10e jaar, dacht ik niet na over de liefde vanuit een gezin.  Vanaf het moment dat ik bij mijn ouders woonde, kwam de clash. Mijn vader heeft ons, mij en mijn broer, geestelijk wel kapot gemaakt. We hebben schreeuwpartijen gehad. Tot diep in de nacht kon mijn vader schreeuwen dat ik niks waard was.  Als je eenmaal een man hebt, moet je alles voor je man doen. Je moet jezelf helemaal overgeven aan de man en je mag niks alleen doen. Het wordt ook verwacht dat de man voor zijn vrouw zorgt. Het wordt meer geaccepteerd dat de man alleen gaat stappen. Het is wel gebruikelijk dat je ook je vrouw meeneemt. Als ik met de meiden ga stappen, vragen mijn ouders zich af waarom Guido niet meegaat. Vreemdgaan is niet geaccepteerd.

Uit een Love interview, afgenomen in 2008.