HSP: het proces van emotionele ontwikkeling

10959673_631391556972542_3251093753806865741_n

Zondag 15 februari was ik in Amsterdam voor het geven van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen. Ik vond het geweldig om in Amsterdam in gesprek te gaan over hooggevoeligheid. Soms doe ik iets waar ik overduidelijk angstig voor ben, maar dit keer werd ik overvallen door emoties die ik bij aanvang van de workshop nog niet kon duiden. Ik was zenuwachtig. Dit benoemde ik in combinatie met het gegeven dat Amsterdam mijn geboortestad is. Hier had het zeker wat mee te maken. Gedurende de eerste minuten hoorde ik mijn stem trillen. Heel bijzonder.

De onderwerpen die deze mensen bij elkaar bracht, kwamen neer op hoe om te gaan met negatieve emoties van jezelf en van anderen, hooggevoeligheid versus borderliner, ADHD en ADD en natuurlijk hoe je het geven en ontvangen van emoties kunt balanceren. Eén tip die voorbij kwam, was een hele duidelijke “Heb geen verwachtingen van een ander, een ander kan nooit aan jouw verwachtingen voldoen”. En mocht je een digitale uitwisseling van gedachten over hooggevoelig zijn versus ADHD en ADD willen lezen; klik hier door naar de pagina.

Een grote uitdaging voor gevoelige mensen is het uitspreken van hun waarheden. Wat voel je? Waar loop je tegenaan? Gevoelens die je lang, lang geleden in de ijskast hebt gestopt, hebben tijd nodig om te ontdooien. Door levensveranderingen en lichamelijke en geestelijke uitputting zijn wij niet meer in staat om door te gaan op die snelle rationele toer. Godzijdank! Het proces van emotionele ontwikkeling is begonnen.

We kunnen het proces versnellen door van alles en nog wat aan te pakken op het gebied van persoonlijke ontwikkeling, maar blijf tijdens het proces vooral luisteren naar jouw behoeften. Het lichaam geeft aan welke emotionele processen hij wel of niet erbij kan hebben in deze fase van de persoonlijke ontwikkeling. Als je moe bent, wees moe. Als je in de war bent, wees in de war. Laat het even zijn en laad jezelf op met de zaken die je blij maken. Fietsen, golfen, in de natuur zijn, met je hond wandelen, met je kinderen zijn, koken, chi qong, yoga en meditatie.

De deelnemers kwamen uit Amsterdam of in de buurt van Amsterdam met een paar uitschieters uit Hengelo en Utrecht. En ‘s Avonds ging ik met de trein terug naar huis, naar Den Haag. In de trein realiseerde ik mij waardoor ik zenuwachtig was. Amsterdam was mijn eerste thuis. Hier groeide ik binnen een Chinese familie op met de imprint dat ik later als arts, advocaat of bankier aan het werk zou gaan. Als 8-jarige vertelde ik enthousiast dat ik hen later als arts beter zou maken als ze ziek zouden zijn. Ik was terug in mijn geboortestad. Als lifecoach. Ik maak mensen beter die “ziek” worden van hun huidige gedachten.

Heb je interesse om een workshop of training bij te wonen? Bekijk hier de data op de Orchid of Life Agenda. 

Advertenties

SiS: De coach en de visagist

Tussen mijn paperassen vond ik een artikel waar mijn zusje en ik aan hebben meegewerkt. Wat waren wij eerlijk!! Best confronterend om terug te lezen, maar aan de andere kant ook leuk en boeiend om mezelf en Ouxu terug te lezen. Het tijdschrift waarin het was gepubliceerd, heet SiS, een blad gericht op persoonlijke ontwikkeling. Ik meen mij te herinneren dat SiS hooguit een jaar heeft bestaan. Het artikel ‘De coach en de visagist’ staat in de editie van mei 2006.

Op de volgende link kun je het artikel lezen en uitvergroten: De coach en de visagist. 

SiS media

 

 

Woede: confrontaties met het schrijfproces

Image

Het is woensdag en na het ontbijt ben ik helemaal uit mijn plaat gegaan. Wat me uiteindelijk dwars zat, was dat ik vanochtend opstond met het gevoel dat ik verkouden aan het worden was. Hè?!! Niet weer wanneer ik het eboek over woede af wil maken. Dit is de vierde keer. Terwijl ik het erover had, werd mij het ‘waarom’ van het ziek worden glashelder. Dit keer is de verkoudheid niet hevig, vergeleken met de vorige keren is het niets. Maar alleen al het feit dat het gebeurt, zegt iets over mij en het eboek. Dus ik begon me allerlei dingen hardop af te vragen…

Wat zegt het over mij dat ik deze week het eboek kan gaan aanbieden? Dat mensen kunnen lezen dat ik een goede coach ben. Dat ik de achterban die mij eind vorig jaar op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie heeft gesteund eindelijk kan laten lezen waar ik de afgelopen tijd, af en aan, aan heb gewerkt. Dat het hen op verschillende niveaus iets moois kan opleveren. Dat ik in staat ben (of ben gesteld) dit te kunnen en mogen delen met mensen. Dat alles bij elkaar is overweldigend. Haast extatisch.

En dit overweldigende blije gevoel maakte de saboteur in mij wakker. De saboteur die mijn immuunsysteem verzwakte waardoor ik meerdere malen mijn plan om het af te willen maken moest neerleggen. Toen ik voor de derde keer hevig verkouden werd, begon het me te dagen, maar het drong nog niet helemaal tot me door. Vandaag wel. Hèhè, eindelijk! In tranen realiseerde ik me dat ik altijd heb moeten vechten om te kunnen doen wat ik leuk vind om te doen. Op mijn veertiende besloot ik op jazzballet te gaan. Ik wil ook wel een leuke hobby. Al mijn klasgenoten doen aan een sport. Mijn besluit werd behoorlijk tegen gewerkt, maar uiteindelijk was het me gelukt; ik mocht wekelijks naar jazzballet en ontdekte dat ik heel goed kon dansen. Om dan achteraf te bedenken dat ik in de eerste plaats eigenlijk niet mocht gaan, is bizar.

Terugkijkend op de periodes dat ik aan het eboek heb gewerkt en de tussentijdse pauzes weet ik dat het heeft moeten lopen zoals het heeft gelopen. Hiermee doel ik vooral op die ‘pauzes’. De pauzes die nood gedwongen werden ingelast, hetzij door werk, het leven of verkoudheid. Vaak vond ik het enorm balen en soms kon ik het makkelijker laten gaan. Na een pauze heb ik bijvoorbeeld hele interessante coachingsessies met woede als thema begeleid. Telkens weer leerde ik meer over de complexiteit van woede. Elke keer dacht ik ‘dat wil ik ook in het eboek hebben’.

Afgelopen weekend had ik een gesprek over perfectionisme. Het deed mij denken aan mijn wens om alles wat ik over woede heb geleerd erin te hebben willen staan. Dát gaat me nooit lukken. Mijn ontdekkingen over woede blijven zich opstapelen. C’est la vie. Wat me wel gaat lukken, is om iets af te maken waarvan ik weet dat het de lezer iets positiefs kan opleveren. En hier ga ik mijn best voor doen.

~ Inmiddels is het af! Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige? Bestel hier het eboek ‘Ben je boos? Dan mag dat!’. 

HSP: omgaan met ‘voelen wat de ander niet zegt’. 6 Tips!

orange

In de voorgaande blogs ‘HSP: voelen wat een ander niet zegt‘ en ‘HSP: voelen wat een ander niet zegt. 6 Valkuilen!’ is naar voren gekomen, hoe moeilijk we het vinden wanneer we ‘voelen wat een ander niet zegt’. Dat we het zo moeilijk vinden kan liggen aan de manier waarop we geleerd hebben met gevoelde emoties om te gaan. Vooral bij de emotie woede komt het vaak voor dat mensen als het ware dichtklappen. ‘Oh, jee, hij is woest, ik weet niet wat ik over me heen ga krijgen wanneer ik er wat van zeg, dus laat ik dan maar mijn mond houden’. In dit voorbeeld wordt direct duidelijk dat wanneer we heftige emoties van een ander voelen er emoties in onszelf worden wakker gemaakt. Het kan ook zijn dat de ervaring ons leert beter te zwijgen: ‘Heb ook geleerd om dit niet altijd te delen, sommige mensen verklaren je voor gek of blijven ontkennen. Best lastig hoor, want ik heb mensen heel snel door. Ik vind het alleen moeilijk om mezelf te uiten, dus dan maar zwijgen.’

De truc is dus om te leren intense emoties als woede, verdriet en angst van een ander niet al te hevig binnen te laten komen. Daarnaast is het van belang om te leren wanneer je wel of niet iets terug wilt geven en hoe je het ‘gevoelde’ het beste kan omschrijven, zodat het de kansen vergroot dat het bij de ander binnenkomt. Hieronder volgen 8 tips om te leren omgaan met ‘voelen wat een ander niet zegt’. De tips hebben betrekking op wanneer je ervoor kiest het voor je te houden en wanneer je er iets van wilt zeggen.

Ten alle tijde bij jezelf blijven
In situaties waar je ervoor kiest om iets terug te geven aan de ander is het van belang om altijd positieve communicatie te hanteren en aan te voelen wanneer de conversatie te beëindigen. Als capoeira juf heb ik weleens te maken met ouders die het moeilijk vinden om te ontvangen dat hun kind de les verstoorde of dat hun kind beter op een latere leeftijd de lessen kan hervatten. Ik voel duidelijk dat ze geraakt zijn. Zij hebben een ander beeld van hun kind en ik moet de communicatie of de inhoud van mijn les aanpassen aan het kind in kwestie. Mijn taak is mijn observaties terug te geven en een advies uit te brengen over het wel of niet vervolgen van de lessen. Ik luister naar hun verhaal en de onderliggende emoties als verdriet, ontkenning, angst, teleurstelling die ik bij de ouders voel, geef ik niet terug.

Zou ik naast capoeira juf nog een rol hebben als mentor of leraar gelieerd aan de school dan wordt het binnen bepaalde grenzen wél belangrijk om enkele gevoelde emoties terug te geven aan de ouders. In elke context is het van belang voor jezelf duidelijk te hebben wat jouw verantwoordelijkheden zijn en hoe de eventuele terugkoppeling van invloed is op het grotere geheel. En waar je ook voor kiest, in elke context is het belangrijk om bij het volgende stil te staan: ‘Ik maak keuzes tussen wat ik wel en niet binnen mijn muurtje laat komen. Als ik ervoor kies om mensen ermee te confronteren dan doe ik dat wel op een zodanige manier dat ik bij mezelf blijf en me niet laat opslokken door zijn probleem. Blijf vooral bij jezelf en ga niet mee in andermans energie of gevoel; of dit nu uitgesproken of onuitgesproken is. Vooral proberen bij jezelf te blijven, jij hebt een extra kwaliteit!’

Zie het als een voordeel
‘Je kan het gebruiken als een voordeel. Tenminste zo doe ik het, zowel op professioneel vlak, als in privé situaties. Je helpt mensen echt, want je bent oprecht.’ Hier ben ik het volledig mee eens. Zodra je het begint te zien als een voordeel ga je merken dat het heel fijn en ‘normaal’ is dat je de ander voelt. Zelfs wanneer ze verdrietig zijn! Het voelen én lezen van de emoties vertelt je hoe je ermee om kunt gaan. Sommige willen wel die schouder om op te huilen. Anderen vinden het juist fijn dat jij het gesprek opent over ‘emoties’. Maar er zullen ook mensen zijn die er liever niet over willen praten. Dat neemt niet weg dat het een prachtige kwaliteit is die je bij je draagt. Om het werkelijk te ervaren als een voordeel kun je het beste even alle tips doorlezen en waar mogelijk al gaan toepassen.

Jouw intuïtie heeft gelijk
Voor velen onder ons zal het volgende steeds meer waarheid worden zodra we door en door beseffen, waarderen, erkennen en accepteren dat onze intuïtie het altijd bij het rechte eind heeft. ‘Maar mijn gevoel en intuïtie heeft achteraf zo vaak gelijk dat ik nu zeker weet dat het mijn compas is.’ De intuïtie wordt zuiverder naarmate we onze ‘negatieve’ gevoelens doorvoelen en het los kunnen laten. Hiermee refereer ik naar emoties als boosheid, verdriet en angst. Of je met deze lieverds op een positieve manier mee aan de slag kan, is afhankelijk van door welke bril je de emoties ervaart. Zolang je hen ziet als negatief, is de neiging om de afstand tot hen groot te houden of hen in zijn geheel te ontwijken. Ik, daarentegen, omarm hen, luister naar hen en geef hen de ruimte. Ik zeg niet dat het makkelijk is, ik zeg dat het steeds makkelijker wordt als je ‘negatieve’ emoties gaat zien als positief. Hierdoor zal langzamerhand de waas om de intuïtie heen verdwijnen. De intuïtie neemt een grotere plek in en kan je altijd de weg wijzen. In contact met de ander wordt het makkelijker om de emoties van de ander en van jezelf te scheiden en aan te voelen of je iets over de aangevoelde emoties van de ander wilt teruggeven.

Bouw een muur
‘Denkbeeldig bouw ik een muurtje. Dat wil nog eens helpen.’ Wat vind je van het inbeelden van een doorzichtige muur? Dan kun je de ander blijven zien, terwijl de intense emoties van de ander niet zo hard bij jou zullen binnenkomen. Of loop rond in een luchtbel. Dan kom je iets veerkrachtiger over. Of anker een doorzichtige rolgordijn! Elke keer wanneer je iets voelt, trek je het denkbeeldig naar beneden. Voel het en blaas het weg. Voor een ieder werkt iets anders. Belangrijk hierbij is jouw staat van bewustzijn. Hoe bewuster je in het leven staat, hoe steviger je in je schoenen blijft staan. Herhaal en geloof bijvoorbeeld de volgende mantra: ‘Ik ben verantwoordelijk voor wat ik voel en de ander is verantwoordelijk voor zijn gevoelens’.

ACCEPTATIE
‘Als de acceptatie er is, wordt het zelfs leuk. Gebruik het voor het positieve. Jij ‘weet’ meer dan een ander. Leer te accepteren dat je anders bent dan de meeste mensen. Makkelijker gezegd dan gedaan.’ Inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan, maar helemaal waar. Hierdoor neem je al heel veel ongewilde frustratie en irritatie weg wanneer je iets voelt bij de ander wat niet wordt genoemd. Als je de hele tijd rondloopt met de gedachte ‘ik wil dit niet voelen’ of ‘ik wil het verbannen’ dan werk je jezelf alleen maar tegen. Prettiger zou zijn als je denkt ‘oh, wat een heerlijke onweersbui’ of ‘laat maar komen, ik kan dit aan’.

Visualisaties, meditatie en mindfulnes
Omgeef jezelf met wit licht of maak je aura schoon en trek de parel oever je heen. Doe het ‘s ochtends voor je aan de slag gaat en ‘s avonds voor het slapen gaan. Duurt maar 10 minuten. Hiermee versterk je je energieveld om je heen en komen er minder prikkels binnen van andere energieën die niet welkom zijn. Deze tips kreeg ik binnen als reacties op de update ‘Waar ik last van heb, ik voel alles wat mensen niet zeggen en dat is zoooo lastig. Hoe gaan jullie hier mee om?’ op de facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie. 

Hieraan wil ik meditatie en mindfulness aan toevoegen. Door te mediteren (kleermakerszit, loopmeditatie etc.) sta je stil bij wat er allemaal door je hoofd rond aan het tollen is. Je aandacht kan naar alle gedachten gaan, maar je kan ze ook sturen naar je ademhaling. Mediteren is een kwestie van blijven doen. Mindfulness is in mijn beleving een vorm van meditatie om je aandacht bij één activiteit te houden. Meditatie en mindfulness dragen bij aan het aarden van jezelf. Weet wie je bent en wat je voelt en het contact met de medemens zal leuk en in balans zijn.

Als laatste wil ik benoemen dat ‘voelen wat een ander niet zegt’ ook heel veel waardevolle momenten kan opleveren. In sommige situaties is het gevoel van liefde en dankbaarheid zo intens en groots dat er geen woorden aan worden gegeven. Benadruk ook deze momenten en laat deze gevoelens een grotere plek in je hart innemen dan de worstelingen die je meemaakt omtrent dit thema. Je zult zien dat het je makkelijker afgaat. Dat het voelen van de ander heel vaak blijft bij alleen maar voelen.

Rianne van der Kamp: kleine dingen zijn belangrijk

feather

Kleine dingen zijn belangrijk, kleine dingen bepalen namelijk het grote geheel. Maar het leren zien van die kleine dingen, dat is een hele kunst.

Wat doe je?
Ik ben een kijker, altijd al geweest. En wat ik zie leg ik vast in beeld. In tekeningen, etsen, foto’s of schilderijen. Ik maak ontwerpen en beelden in opdracht, en vrij werk wat ik verkoop. Bij opdrachten probeer ik de beelden die andere mensen in hun hoofd hebben in beeld vast te leggen. De vorm daarvan is heel divers, dat kunnen muurschilderingen zijn, bedrukkingen op kleding of een ets voor aan de muur.

Hoe kom je aan ideeën?
Ideeën komen bij mij vooral uit de natuur, uit het buiten zijn. En heel veel dagdromen, fantaseren en observeren. Het zijn gek genoeg steeds de kleine (rare) dingen die terugkomen waar ik inspiratie uit haal. Een vreemd gevormde boomtak, een blaadje in een regenplas of een rare plastic zak in een struik. Voor mij zijn het werelden op zich en ik haal er verschillende ideeën uit voor mijn werk.

Wat is je drijfveer?
Ik wil graag andere mensen de kleine, bijzondere dingen laten zien en ontdekken. Door de beelden die ik maak, maar ook door mijn blog, laat ik zien wat anders misschien gemakkelijk over het hoofd wordt gezien. Terwijl juist die kleine dingen onze blik en kijk op de wereld kunnen veranderen.

Blijft het bij kijken?
Ik ben op dit moment nog niet zo heel lang bezig met wat ik doe. Nu ben ik vooral gericht op het maken en ontwerpen van mooie beelden voor mensen in opdracht, en het maken van eigen werk. Maar ik wil in de toekomst graag het kijken uitbreiden met het doen. Zelf bezig gaan met die kleine dingen, het maken en ontdekken. In de vorm van workshops of bijvoorbeeld het organiseren van wandelingen waarbij het ontdekken en ervaren centraal staan.

Rianne van der Kamp
Website: https://www.kleine-dingen.nl/over-kleine-dingen/

Bevrijdingsfestival Den Haag: Vrijheid van Capoeira

Onze capoeiragroep, Capoeira Den Haag, gaf op 5 mei 2009 een demonstratie op een Bevrijdingsfestival in Den Haag. Ook had hij speciaal voor deze dag een gedicht geschreven en op het festival voorgedragen. Een tijdloos gedicht, vandaar dat ik ‘m nog een keer post.

De Vrijheid van Capoeira

Vrij van oorlog, 64 jaar lang.
‘Vrij’, maar veel mensen zijn nog bang.

In vele landen hopen mensen alléén om te mogen leven,
En dat ooit, ook hen, de vrijheid wordt gegeven.

Nederland leeft in vrijheid,
Maar een hoop mensen denken nog in ‘wij’-‘zij’-heid.

Wij hebben krullen, en zij stijl haar,
Dus wij zijn goed en zij slecht,

Maar is dat écht waar?
Ik geloof dat jij en ik gelijk zijn;

We studeren, leren en werken elke dag,
En we worden allebei-blij van een glimlach.

We willen lachen en spelen op dit plein,
En ik wil bij mijn en jij bij jou familie zijn

Gelukkig en gezond zijn, dat willen we allebei
Niemand wil gevangen zijn, maar íedereen vrij.

Waarom letten op kleine verschillen,
als we uiteindelijk toch allemaal hetzelfde willen?

Jij en ik hebben beide een eigen verhaal,
In capoeira is dat mijn eigen stijl,

En voor jou misschien je moedertaal.
Tijdens mijn les zie ik veel verschillende mensen,

Maar elk met dezelfde wensen.
Bewegen, zingen, trainen en veel blijheid,

En vooral genieten van onze ‘wij’-heid.
Mensen van 10 verschillende culturen op 1 training,

kunnen leren van elkaars mening.
Stel vandaag een vraag, en maak je morgen,
om kleine verschillen geen zorgen

Vrijheid is voor mij elkaar respecteren,
Iets wat we ook in capoeira leren.

Kinderen in Brazilie zonder luxe of geld
maar tijdens capoeira is het hun lach,
die de vrijheid vertelt

100 jaar geleden ontstond capoeira om slavernij-pijn te verwerken,
Nu hier in Den Haag, kan capoeira ons samen-zijn versterken.

Of vind je eigen manier,
Leef samen, vergeet ‘wij’ en ‘zij’,
Anders wordt het een puinhoop hier.

Laten we de vrijheid vieren en respect tonen,
En het maakt niet uit waar we wonen.
Met capoeira ben ik vrij, nooit alleen, maar altijd wij.

Door instructeur Vitamina van Capoeira Den Haag.

Workshop Emotiemanagement voor Hooggevoeligen II

Zaterdag 5 november heb ik wederom een prachtige workshop mogen leiden voor hooggevoeligen en geïnteresseerden in dit thema. In deze blog lees je een paar willekeurige snapshots om je een beeld te geven van hoe het voor ons was geweest.

“Vroeger als kind was hij heel gevoelig en kon de energieën van gebouwen, mensen en omgevingen aanvoelen. Hij wist niet wat hij hiermee aanmoest en sloot zich hiervoor af. De laatste tijd is hij steeds meer open gaan staan voor dit deel van zichzelf en gaat hier in de toekomst zeker wat mee doen.”

“Op energetisch niveau kan je nog steeds liefdevolle gedachten en energie haar kant op sturen, maar belangrijk is dat je zelf niet laat ondersneeuwen door negatieve energie. Hooggevoeligen zijn invoelend en helpen graag wanneer het nodig is, maar een grote valkuil is wanneer ze zichzelf kwijtraken door altijd en onvoorwaardelijk de helpende hand te bieden.”

Wil je de workshop een keer bijwonen? De eerstvolgende keer valt op zaterdag 28 januari 2012. Voor meer info klik hier…