Laat alle concepten over jezelf los

Pasgeleden heb ik een hele bijzondere en duidelijke sessie gehad met een hooggevoelige jongeman. Hij is opgegroeid in een gezin waarin hij verschillende rollen had geadapteerd. Hij zit momenteel in een transformatiefase waarin hij zich los aan het koppelen is en afscheid aan het nemen is van deze rollen. Dit is niet makkelijk. Het is ronduit emotioneel zwaar. De rollen waar hij zich van los aan het maken is, zijn: 

  • Partner voor zijn moeder; 
  • Surrogaat-vader voor zijn zusje. 

Wanneer door zijn moeder en zusje wordt gecommuniceerd en gehandeld vanuit pijn, komt er bij hem destructieve energie vrij. Deze energie vertaalt zich naar een innerlijke criticus die alles wat hij leuk vindt en waar hij tijd in stopt op een negatieve manier labelt. Hij mag er niet van genieten. Hij mag het niet doen, want onbewust speelt er een enorm schuldgevoel dat hij eigenlijk moet zorgen voor zijn moeder en zusje vanuit de geadapteerde rollen. De innerlijke criticus neemt alle ruimte in beslag en het schuldgevoel wordt bewust ervaren.

Deze destructieve energie kwam voor een deel vrij in een aan het gesprek gekoppelde ademhalingssessie. Verder gaat hij zelf aan de slag door via “therapeutisch schrijven” de naar binnen gerichte energie naar buiten te schrijven. Van zelfvernietiging naar opkomen voor zichzelf om zijn ouders tot verantwoording te roepen. Schreeuwen. Huilen. Wat nodig is. We zijn weer een stap verder…

Verder wil ik met je delen dat Arnold, mijn levenspartner, zijn eerste FB Live heeft gegeven over Bewust Ouderschap & Opvoeding: van negatieve communicatie naar positieve communicatie. 

Klik hier door op de Orchid of Life Agenda voor nog meer activiteiten.

Advertenties

Coachee: ik was van mezelf vervreemd

  
Met dank aan een coachee die ik eind 2015 heb mogen begeleiden, lees je wat een coachingsessie haar heeft opgeleverd.

‘Een sessie met Chungmei voelde als thuiskomen bij mezelf. Ik had een nogal roerige periode achter de rug waarbij ik het gevoel had dat ik van mezelf was vervreemd. Ik was 22 en had een burn-out achter de rug. Zoekend naar mijn eigen identiteit, zoekend naar een baan waar ik energie van kreeg. Ik zocht de verbinding in mezelf maar wist hem even niet zo goed alleen te vinden. Voorheen was ik altijd een jankerd, raakte ik snel geëmotioneerd, en dat vond ik nooit zo erg van mezelf. Ik vond het juist fijn. Maar in deze periode leek ik wel vast te zitten en niet helemaal goed bij mijn emoties te kunnen. Overlevingsmodus.

Ik had al wat artikelen op de website van Chungmei gelezen, was naar een van haar lezingen geweest en het leek me heerlijk om een keer met haar aan de slag te mogen. Zoals ik al had voorspeld zat ik nog maar één minuut in de praktijk of ik begon te huilen. Want huilen in een fijne omgeving ging me op dat moment wel prettiger af.

Ik besprak met haar de moeizame relatie met mijn moeder en dat ik vooral heel veel boosheid richting haar voelde. Voor mijn gevoel was ze er niet voor me tijdens m’n burn-out en was ze voornamelijk met haarzelf en haar eigen behoeften bezig. Ik had de verkeerde aanname gemaakt dat op het moment dat je ziek bent, je moeder er voor je is, dat leek me vanzelfsprekend. Maar dat gevoel kreeg ik niet en dat maakte dat ik me erg onveilig voelde en op mezelf aangewezen. 

Met m’n vader had ik op dat moment ook niet een al te beste band. Zo leek het wel van de buitenkant maar van binnen verweet ik hem ook nog het één en ander. Ik kon geen rust vinden in het feit dat ik niet zo’n enorme klik met mijn ouders voelde, niet veel compassie, dat ik het moeilijk vond om te zeggen dat ‘ik van mijn ouders hou’.

Wat ik fijn vond in de sessie is dat ik volledig eerlijk mocht zijn over de dingen die ik dacht en voelde, ook de hele nare dingen die misschien in het dagelijks leven niet zo netjes zijn om te zeggen. Het maakte me vrij. Ik zat vast in het ‘niet willen oordelen’ over bepaalde situaties en wilde graag liefdevol in alles zijn maar ik heb nu geleerd dat het meest liefdevolle dat je voor jezelf kunt doen open en eerlijk te zijn over je eigen emoties. Ook als deze misschien niet zo fraai zijn. 

Ik leerde dat ik meer mocht opkomen voor mezelf, voor mijn grenzen maar ook mijn verlangens. Op dat moment werkte ik namelijk ergens waar ik het helemaal niet naar mijn zin had, maar omdat ik geen recht op een uitkering had moest ik toch maar ergens werken. Er heerste veel negativiteit op de werkvloer en ik voelde me niet op waarde geschat en niet serieus genomen en had gewoon last van de vreemde energie daar. 

Na de sessie met Chungmei voelde ik verschillende dingen. Enerzijds voelde ik me verward omdat er veel was losgekomen, anderzijds voelde ik me daardoor ook opgeschoond. De tranen die vast leken te zitten mochten eindelijk vrijuit stromen. Dat voelde echt heerlijk. De volgende dag zag ik zelfs in de spiegel dat mijn gezicht er veel meer ontspannen uit zag. Opgelucht. Ik ging fluitend naar werk – niet omdat ik er zin in had – maar omdat ik wist: dit is tijdelijk en dit weekend neem ik ontslag.

Een gedurfde kans omdat ik helemaal geen ander alternatief had voor een baan, maar ik besloot met het gespaarde geld mezelf de ruimte te geven en te genieten van de zomer. Twee maanden gaf ik mezelf om weer even te voelen wie ik ook alweer was en waar ik zin in had en energie van kreeg. Wat daarop volgde was fantastisch: een nieuwe zelfvertrouwen en zin in het leven. Om vervolgens na de zomer bij twee verschillende bedrijven te werken waar ik allebei mijn energie in kwijt kon. 

Werken aan jezelf, luisteren naar jezelf, in jezelf investeren is voor mij een blijvend proces. Sleutelwoorden daarin voor mij zijn: geduld hebben en lief zijn voor jezelf. Ik voel dat ik nog lang niet klaar ben en tegelijkertijd is dat helemaal niet erg. Ik mag de tijd nemen om te leren. Met vallen en opstaan. Een traan en een lach. Ik weet nog niet steeds niet precies waar ik heenga maar ik ben onderweg.’

Lijkt het je wat om de thema’s waar je tegenaan loopt bespreekbaar te maken? Klik hier voor meer informatie over het aangaan van een introductiesessie

Ouderschap: ik zie sociale angst en onzekerheid

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (47 of 48).JPG

In deze blog leer je mijn partner Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een vervolg op ‘Ouderschap: Papaaaaa, we moeten nu echt gaan’.

Kun je omschrijven wat je precies ziet bij deze ouders?

In de trein
Ik zie sociale angst en onzekerheid. Ik was een keer in de trein en observeerde de volgende situatie. Moeder en dochter zitten in de trein. Moeder zei: ‘Rachel, nu stil! We zijn in trein!’ Terwijl Rachel gewoon een leuk blij verhaal vertelde en contact maakt met een ander kindje. De andere mensen lachten, niemand had er last van. Alleen de moeder was zich sociaal aan het schamen. Terwijl haar dochter Rachel, zich normaal gedroeg. Aan de blik in de ogen van de moeder zag ik dat zij bang was voor een reactie van een medereiziger. Bang dat andere mensen iets van haar kind vinden. Rachel’s moeder kon zich niet ter plekke aanpassen, en wil dat haar dochter zich aanpast. Terwijl mama zelf het probleem is.

Na de zwemles
Laatst in de kleedkamer na de zwemles stond een jongetje in de douche. Zijn moeder waste zijn haren. Maar helaas pindakaas; er kwam shampoo in zijn ogen. Hij zei dat het prikte en pijn deed. Zijn moeder negeerde hem. Hij begon te huilen en raakte in paniek. Zijn moeder brulde: ‘Ja, je haren moeten nu eenmaal gewassen worden! Daar kan ik toch niks aan doen!?’ Hoewel ik het niet zag, hoorde ik dat er ook een fysiek conflict was. Het jongetje begon keihard te huilen en te krijsen. Er waren vier andere ouders in de kleedkamer, waaronder ik. Ik voelde dat de Hindoestaans-Surinaamse moeder zich schaamde voor het gedrag van haar zoon. Ze zei: ‘Stop maar met huilen, dit moet gewoon even gebeuren! Er zitten nog meer mensen in de kleedkamer!’

Haar boodschap was duidelijk: je hebt pijn in je ogen en je mag niet huilen, want dat vind ik niet nodig. Hij heeft iets verkeerds gedaan, terwijl zij de grenzen van haar zoon niet respecteert.

Zij heeft in haar hoofd; je haar moet gewassen worden (op mijn manier). De moeder van de jongen kan niet omgaan met de emoties van haar kind, omdat ze zelf nog in de knoop zit met de gedachte ‘o, jee, wat zullen de andere ouders van mij en ons vinden?’.

Niet aanstellen
Waarschijnlijk hebben deze ouders, net als vele van ons, ook geleerd om stil te zijn, niet aan te stellen, niet te huilen. Terwijl huilen natuurlijk gedrag is, ons lichaam ontspant. Het draagt bij aan het oplossen van blokkades in ons lichaam! Vele van ons onderdrukken onze emoties zoals verdriet, woede en angst, en daarom onderdrukken wij dezelfde emoties bij onze kinderen. Klinkt logisch, maar ook zwaar vermoeiend. Generatie op generatie gaat het zo door. Ook de reden dat vele ziektes en andere negatieve patronen in een familie zitten en blijven. Als we de emotionele oorzaken van deze klachten doorgeven, is het een garantie dat onze kinderen het overnemen.

Mijn oma had een periode met zware hoofdpijn, mijn vader en voilà, ik ook. Ik ben er bijna vanaf hoor; na 6 jaar! Ik zie de hoofdpijn als een teken van verandering. Blijkbaar ging ik de verkeerde kant op; BAM hoofdpijn! Zo zie ik ook andere ziekten, elke ziekte bouwt zich eerst op in ons energielichaam (aura) en wordt pas later zichtbaar of voelbaar in ons fysieke lichaam. Ik had blijkbaar een betonnen bord voor mijn kop om mijn mega hoofdpijn niet eerder te voelen. En zie hier, 6 jaar verder, ben ik een ander mens! Yeaaaaa! Ik voel eindelijk. Ik durf diep in te ademen. Durven? Ja durven. Durf jij je eigen inspiratie te inspireren? Je eigen levenskracht? Doe maar eens. Tien keer diep inademen, en ontspannen uitademen, wat volledig vanzelf gaat. Doe maar. Voelt heerlijk.

De ultieme heler voor een gelukkig kind is een gelukkige ouder. Om je gelukkig te voelen, moeten we eerst leren voelen; de fijne en dus ook de minder fijne gevoelens. Een beetje eng, maar wel lekker.

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Ouderschap: omgaan met angst voor zwemles

IMG_3923

Vrijdagavond riep ze mij nog voor een tweede keer terug. Dit keer om te vertellen dat ze niet naar zwemles wilde gaan. Mijn reactie was: Amé, het enige waar je nu zin in hebt, is slapen. Je bent hartstikke moe. ‘Maar mama, ik wil niet naar zwemles.’ Nu heb je natuurlijk nergens zin in. Als ik aan je vraag of je nu met mij een wandeling wilt maken, wil je dan mee? Ze schudde haar hoofd. Het was natuurlijk makkelijk om deze vraag met een “nee” te beantwoorden. Volgende voorbeeld; er staat nog een chocoladetaart in de koelkast, zullen we deze nu samen opeten? Ze schudde haar hoofd met een lichte krul om haar lippen. Nee, natuurlijk niet, ze wilde gaan slapen. Amé, ik wil graag dat je met fijne gedachten gaat slapen. Denk aan hoe fijn het is om weer thuis te zijn en in jouw eigen bed te slapen. Papa en mama zijn in de woonkamer. Ze ging al liggen. ‘Mag ik dan morgenochtend aan je vertellen of ik wel of niet naar zwemles wil?’ Ja, prima, we hebben het er morgenochtend over. Nu ga je lekker slapen, ik herhaalde het riedeltje van lekker thuis zijn en ze boog zich in een foetus houding, klaar om te gaan slapen.

Volgende ochtend: ‘Ik wil niet gaan’
Arnold vroeg waarom ze niet wilde gaan. Ze (5 jaar) wilde het niet zeggen. Arnold klonk een beetje nors en voelde haar niet. Ik stond de afwas te doen en vertelde haar wat ik dacht dat er door haar heen ging. Ik denk dat je bang bent om in het water te springen. Ik zag de vorige keer namelijk hoe bang je was. Klopt dat? Ze knikte. Oké, ik wil je een verhaal vertellen over hoe bang ik was om de theatersport workshop te geven. Het is namelijk heel normaal om tijdens het leren van iets nieuws bang te zijn. Maar als je doorgaat, verdwijnt de angst en zul je voelen dat je het kan. Een paar jaar geleden, toen jij nog een dreumes was, begon ik met het geven van de theatersport workshop aan een groep kinderen. Ik was doodsbang, zo bang dat ik het niet goed zou doen dat ik van tevoren op de bank moest liggen. Bang zijn maakte mij moe. Nadat ik drie keer zo bang was geweest voor het geven van de workshop kon ik ervan genieten. Vanaf dat moment ging het helemaal goed. Nu vind ik het heel makkelijk en geef ik een workshop waar jij zelfs aan kan meedoen. Ze knikte, begreep het.

Toch wilde ik nog een ander voorbeeld geven. Ik heb het ook meegemaakt bij capoeira. Ik vond het heel eng om met iemand in de roda te spelen. Nog steeds vind ik het niet makkelijk. Ik heb ook een keer de leidende zang gedaan en daar was ik heel erg zenuwachtig voor. Ik had thuis veel geoefend, maar vond het nog steeds eng. Doordat ik toch in de roda ging spelen en ging zingen, ben ik er minder bang voor. Amé begreep het helemaal. Door haar open gezichtsuitdrukking boog ik tijdens het afwassen door mijn knieën en deed na hoe bang ze de vorige keer was. Ik overdreef de angst op mijn gezicht, hield oogcontact met haar en zowaar boog zij door haar knieën en deed mij na met een brede glimlach. Vervolgens sprongen we tegelijkertijd het water in. (In de keuken!) Wil je nu wel gaan? Ze zei “ja”.

Rond lunchtijd begon ze er weer over. ‘Mama, ik wil geen les van een meester. Ik wil geen les van meester Ed.’ Heb je weleens les van hem gehad? ‘Nee, maar ik heb hem wel les zien geven aan de andere groep.’ Weet jij zeker dat hij les gaat geven? ‘Nee, de juf heeft niet gezegd wie les gaat geven.’

Aha, papa heeft ook zoiets meegemaakt bij de ESH. Hij vertelde dat François les zou geven en dat er een aantal kinderen waren die alleen maar les van meester Vitamina wilden, anders zouden ze stoppen. Meester Vitamina/ papa vertelde aan hen dat ze de nieuwe meester een kans moeten geven. Iedere juf en meester geeft op een andere manier les. Natuurlijk mag je je voorkeur hebben, maar het is in deze situatie nog geen reden om niet naar de zwemles te gaan. Ze begreep het en had ook geen behoefte om ertegenin te gaan. Thema was afgesloten. Tijdens de zwemles heeft ze enorm veel lol gehad met meester Raymond. Een volgende keer wilt ze weer les van hem! Bovendien was ze blij dat ze naar de les was gegaan. Geweldig. Ik kreeg nog een compliment van Arnold over hoe ik het had aangepakt. Vond het ook fijn om zelf nog een paar keer stil te staan bij mijn aanpak. Het had gewoon gewerkt. Haar angst erkennen en uitleggen van hoe je met angst om kunt gaan, heeft geholpen!!

Life Coaching: wat is de impact van de sessies?

11760309_702020683242962_4156499211816570782_n

 

Onderstaande vraag ontving ik per e-mail. Bij deze wil ik de antwoorden op de vragen met jou delen. Misschien zit jij ook wel met deze vragen.

Ik ben erg benieuwd naar hoe een coachingtraject bij verloopt. Hoeveel sessies je nodig hebt. Hoeveel tijd er tussen de sessies zit en wat deze met je doen. Ben je echt een poosje leeg en van de kaart of krijg je juist gelijk weer energie omdat je aan het genezen/bevrijden bent?

Hoe het in zijn werk gaat

Tijdens een eerste coachingtraject van 5 sessies spreken we één keer per week of één keer in de twee weken met elkaar af. Na een sessie ontvang je een e-mail van mij met een kort verslag van de sessie, huiswerk en bevestiging van onze volgende afspraak. Het huiswerk kan inhouden dat je een reflectieverslag schrijft over hoe je de sessie hebt ervaren en hoe de sessie de dagen erna bij je is geland. Dit betekent dat jouw emotionele ontwikkeling na de sessie actief doorgaat. Tijdens elke sessie vertel je mij over je pieken en je dalen, je successen en je falen en gebaseerd op je verhaal gaan we aan de slag met zittende, staande of liggende oefeningen om het emotionele proces te stimuleren; de blokkades te doorvoelen.

Hoeveel sessies heb ik nodig

Voor hoeveel sessies je wilt gaan, is helemaal afhankelijk van jouw wensen. Een eerste mogelijkheid om kennis te maken met mijn begeleiding, is de introductiesessie: https://lifecoachingdenhaag.wordpress.com/lifecoaching-ga-voor-een-introductiesessie/ Deze duurt 1.5 uur i.p.v. 1 uur. Tijdens deze eerste afspraak kunnen we ingaan op jouw wensen; wat wil je bereiken, hoe wil jij je voelen. Kortom, je ervaart hoe het is om te worden gecoacht.

Wat is de impact van de sessies

Welke impact de sessies op jou hebben, is afhankelijk van jouw gesteldheid, fysieke, emotionele en energetische staat van zijn en je karakter. Dit is voor iedereen anders en een kwestie van het simpelweg ervaren van de sessies. Over het algemeen kan ik zeggen dat het een mix is van sessies die je moe maken; het verdriet is naar de oppervlakte gekomen, of er komt een boel energie vrij om concrete stappen in het leven te zetten. Het leiden van je huidige leven en het doorbreken van belemmerende gedrags- en gevoelspatronen gaat hand in hand. Door het actief stilstaan en doorvoelen van waar je mee zit, ben je op weg naar het leiden van een leven waarin jij in jouw kracht staat.

Mensen met wie ik het liefste werk

Waar ik enorm veel voldoening uit haal, is om met mensen te werken die gemotiveerd zijn. Het zijn mensen die zich beter willen voelen. De motivatie wordt na elke sessie steeds sterker, omdat ze voelen dat ze vooruit gaan. Ze gaan van binnenuit geloven dat het kan. Ze kunnen écht door het leven gaan in volledige emotionele vrijheid en een fysiek gezond, sterk en fit lichaam.

Hopelijk heb je voldoende aan mijn antwoorden! Wil je een afspraak maken voor een introductiesessie? Bel mij op 06-42804038 of mail op orchidoflife@gmail.com. Ik hou van ma t/m vrijdag van 8.30 tot 16.00 uur praktijk in Den Haag.

HSK: vermijd tijd- en angstdenken

bubbles

Op vrijdag 29 mei vond er een workshop opvoeden van hoog sensitieve kinderen plaats in Centrum de Roos in Amsterdam. Ik verwachtte zes deelnemers, maar 1 persoon was ziek geworden. De deelnemers kwamen uit Roermond (respect!!), Middelharnis en Voorschoten. Het werd een boeiende en confronterende workshop. Wat ik vooral heel bijzonder en dapper vond van de aanwezige deelnemers is dat zij er open voor stonden om hun woede richting hun kind bespreekbaar te maken én om met elkaar in gesprek te gaan over hoe de woede bij een ieder manifesteert. Van tevoren wist ik niet dat woede een onderwerp van gesprek zou zijn, maar aangezien mijn coaching praktijk er bol van staat was het ook weer niet zo verrassend.

In deze blog lees je een verslag van een aantal zaken waar wij tijdens de workshop bij stil  hebben gestaan. Verder wil ik benadrukken dat deze workshop een middel is om partners op dezelfde golflengte te krijgen wat betreft de opvoeding van hun kind(eren). Hoe prettig en verademend is het wanneer je samen met jouw partner vanuit hetzelfde bewustzijnsniveau kunt opvoeden. Sta open voor elkaars groei, kennis en ervaringen waardoor je de kinderen een veilige en gezellige plek kunt bieden waarbinnen zij kunnen opbloeien.

Vermijd tijd-en angstdenken.
Hoeveel tijd een activiteit in beslag neemt is de verantwoordelijkheid van de opvoeders. Dus vermijd communicatie waaruit duidelijk wordt dat je haast hebt, want hiermee breng je stress over. Het voorbeeld van de beker en dat de opvoeder meerdere malen aangeeft om voorzichtig te doen of de beker ergens anders neer te zetten kan duidelijk in het verkeerde keelgat van het kind schieten. Dit is voor mij een voorbeeld waarbij angstdenken bij de opvoeder de overhand heeft. Geen enkel kind, maar vooral een bewust en gevoelig kind, wil niet in woord en energie meekrijgen dat hij/zij iets niet kan of ergens de fout in zal gaan.

Hoe hiermee om te gaan? Zeg het één keer op een positieve wijze; kun je de beker even ergens neerzetten, zodat je de ruimte hebt om te spelen? Laat het vervolgens gebeuren en neem je kind mee in het opruimproces. Geef op een kalme manier aan dat dit kan gebeuren. Het is zo weer schoon.

Vermijd woede uitbarstingen
Wanneer jouw kind iets heeft gedaan wat in jouw beleving niet kan of mag, kan het zijn dat je je woede niet kunt controleren en deze op jouw kind afvuurt. Dit is traumatisch voor een kind. Met stiften de wc bril versieren is iets waarvan je als opvoeder wilt dat dit niet gebeurt, maar heeft het toch al plaatsgevonden, neem je kind apart en begin het gesprek over “tekenen op de wc bril”. Knippen in de gordijnen past ook wel in deze reeks van kunstige activiteiten. Op een gegeven moment lach je het weg met de gedachte dat jullie een kunstenaar in huis hebben, maar mocht het toch een keer voorkomen dat je jouw emoties op je kind projecteert, trek het dan zo snel mogelijk weer recht door jouw excuses aan te bieden. Geef jezelf daarna een schouderklopje, je bent ook maar een mens die het één en ander emotioneel te verwerken heeft. Jouw kind vormt jouw spiegel en maakt met zijn gedrag emoties in jouw wakker.

Over onrechtvaardigheid en opkomen voor je kind
Als je als opvoeder er getuige van bent dat er iets is gebeurd dat volgens jouw normen en waarden niet door de vingers kan, dan is het belangrijk om daar zo snel mogelijk iets aan te doen. Kom duidelijk en in het bijzijn van iedereen die met de situatie te maken heeft, op voor je kind. Neem wanneer nodig, tijd om de situatie met de betrokkenen door te spreken en uitleg te geven over wat er is gebeurd. In het voorbeeld waarin een peuter de gordijnen ging verknippen, kwam de moeder op voor hun kind. Ze kreeg haar partner zelfs zover dat hij zijn excuses aanbood voor zijn woede uitbarsting.

Geef aan dat jij als opvoeder tijd nodig hebt om ergens van bij te komen
Wees duidelijk richting jezelf én richting de kind(eren). Geef aan: “Ik wil rust en ben over … minuten weer aanspreekbaar”. Zijn je kinderen nog niet op een leeftijd dat ze zelfstandig iets kunnen gaan doen, is het natuurlijk ook aan jou om voor hen een activiteit te verzinnen waar ze even zoet mee zullen zijn.

Aangezien je kinderen hebt, heb je nauwelijks tijd, ik weet het, maar soms kan een kwartier of een half uur al helpen om jezelf op te laden. Kinderen hebben er niks aan als je moe bent. Zij hebben een opvoeder nodig die er voor hen kan zijn. Volgens mij zijn wij het er met zijn allen over eens dat juist wanneer we moe zijn, we minder pedagogische correcte handelingen verrichten. Dus als je bij jezelf hebt bemerkt dat je de laatste tijd wel erg moe bent, is het handig om hier een oplossing voor te vinden; hervind jouw energie, zodat je weer de leuke en pedagogische correcte opvoeder kunt zijn.

Lijkt het je wat om een lezing of workshop bij te wonen over het opvoeden van hoog sensitieve kinderen? Zo, ja, neem een kijkje op de Orchid of Life Agenda. 

Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit in Groningen

11130095_653892481389116_8586646059219622933_n

In het weekend van zaterdag 18 en zondag 19 april ben ik in Groningen. Op zaterdag zal ik het tweede deel van de ‘Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit’ geven en op zondag wederom een workshop emotiemanagement voor hooggevoelige personen. Zoals altijd kijk ik ernaar uit. Wat betreft de training; deze training geef ik sinds dit jaar en Groningen is de eerste stad waar ik de training door heb laten gaan, hoewel er slechts twee deelnemers waren. Dit was een uitzondering. Ik had namelijk de eerste deelneemster over de telefoon gesproken en was geraakt door haar verhaal. 

Zonder het met de deelnemers te bespreken, besloot ik ervoor te gaan. Van beide dames wist ik namelijk dat ze het enorm zouden waarderen als de training door zou gaan. Dat was een heel sterk gevoel. Na mijn besluit deelde ik telefonisch met hen dat ze met zijn tweeën zouden zijn. Hun reacties sloten naadloos aan op mijn gevoel. Door het door te laten gaan, voelde ik de passie voor mijn vak en mijn missie als life coach opleven. Het deed mij denken aan hoe Arnold in 2008 vaak genoeg aan één leerling capoeira les gaf en hoe ik pasgeleden nog van mijn Spaanstalige yoga docente een paar keer privé les heb gehad. Beide personen gaven aan één persoon even enthousiast les als aan een groep van vijftien leerlingen. Zo voelde het voor mij ook. Het was een bijzondere middag; een middag boordevol waardevolle inzichten.

Na afloop ontving ik per e-mail de volgende reacties:

“Het was voor mij een inspirerende, mooie en confronterende middag. Ik vond het heel (bijzonder) mooi om te horen dat je die dag speciaal voor mij naar Groningen was gekomen. Dank je wel hiervoor. Ik stel het bijzonder op prijs! Toen ik op google zocht naar HSP en jouw website tegenkwam, had ik zonder twijfel het gevoel dat ik je heel graag wilde ontmoeten. En niks is minder waar geworden want je hebt mij die middag voor het eerst sinds tijden in contact kunnen brengen met mijn gevoel. En ik heb inzicht gekregen waar ik momenteel sta in mijn proces. Inderdaad wil ik niets liever dat de periode van het verwerken van het trauma voorbij is en dat ik kan genieten en wil doen waar ik blij van word. Maar ik kan (nog) niet genieten. Het leven kost mij heel veel energie! Na de training voelde ik mij moe en onrustig. Toen ik ’s avonds met mijn vriend op de bank zat en vertelde over de middag was ik verdrietig. De gevoelens van het trauma en de confrontatie dat ik zo streng ben voor mezelf! Ik wil heel graag van mezelf houden en accepteren van de fase waarin ik nu zit. Momenteel is er van binnen een strijd gaande; een heen en weer geslinger van gevoelens. Ik ben vooral moe en heb een kort lontje.” 

“Ik ben echt heel blij met deze training. Ik had inderdaad al gezegd dat maart mijn maand zou worden. Na een heftig maand februari (en eigenlijk een langere periode van drukte). In mijn hoofd ben ik bezig met mijn werk. Hoe ik mezelf wil profileren en goed gebruik ga maken van de opgedane ervaring en netwerk van de afgelopen tijd. Maar nog geen stappen ondernomen. Op een of ander manier weet ik dat alsnog uit te stellen. Ik maak wel gebruik van tijd voor mezelf, maar ook de kledingkasten uitmesten, en mijn kantoor hoekje leuk inrichten. Ik vond het leuk dat je zei dat ik overal een feest van maak. Ik was dat eigenlijk vergeten. Nu overstemmen jouw woorden mijn kritische stem en kan ik er meer van genieten.’

Op zondag 3 mei, zondag 7 juni en zondag 12 juli geef ik de ‘Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit in Den Haag’. Klik hier voor meer informatie & het boeken van jouw plek. 

Sta stil bij hooggevoeligheid en versterk hiermee jouw aanwezigheid.

Deze training kan je het volgende opleveren:
– ontdekken en bekrachtigen van jouw kwaliteiten, vaardigheden en talenten als hooggevoelig persoon,
– positieve energie door een focus op de doelen die je wilt behalen en door het nemen van gezonde beslissingen,
– van zelfkritiek naar positieve communicatie met jezelf en anderen,
– gedurende drie maanden ondersteuning en begeleiding bij het verwezenlijken van jouw persoonlijke doelstellingen.