HSP: daar waar dromen wonen

Carola over hooggevoeligheid in relatie tot reiki en haar werk als coach voor docenten muziek & dans.

Ik heb laatst een prachtige Reiki sessie op afstand gedaan, waarna de persoon die ik behandelde me als feedback gaf: wellicht ben ik toch HSP…Waarop ik reageerde met: is dat niet overduidelijk, gezien het werk dat je doet? Haar werk is namelijk het geven van klankmassages in combinatie met Reiki. En,  ze is Master in beide. Deze opmerking heeft me opnieuw aan het denken gezet, samen met de uitnodiging van Chungmei om een blog te schrijven over Reiki en Hoogsensitiviteit.

Naast dat wij onze mooie zintuigen hebben, gehoor, zicht, tast, smaak, reuk, kinesthetisch bewustzijn, is er in dat prachtige lichaam dat je hebt als je mens, nog een zintuig verstopt. The hidden sense. Er wordt op allerlei manieren aan gerelateerd, er wordt gesproken over Zesde Zinuig, over Intuïtie, over Energie. Voor mij voelt dit letterlijk als een extra lichaam waarmee ik kan reizen door tijd en ruimte en daarmee op afstand helingen kan doen. Je kan deze zesde mooie gast in je lichaam trainen. Leren kennen. Laten voelen en leren om de subtiliteiten van de aarde, natuur en mensen op je te laten inwerken. Veelal doe je dat vaak al van nature, maar niet bewust. En wanneer je hoogsensitief bent, dan voel je deze subtiliteiten vaak al.

Verandert je lichamelijke sensatie als je door een bos loopt? Neem je de temperatuurverschillen waar van bomen en struiken? Kan je de sloot voelen als je erlangs fietst op een avond? Voel je de ogen prikken in je rug wanneer iemand naar je kijkt? Heb je het gevoel dat je kleiner wordt als iemand een grote persoonlijkheid heeft? Kan je uren opgelaten je huis opruimen als er visite komt en merk je dat een ieder kribbig reageert? En dat terwijl dat bij die ‘andere vrienden’ die langs komen nooit zo is? Maar ook in een ruimte met veel mensen: kan je een groep omhelzen? Voelen hoe de sfeer is, verbinden met de lijnen naar de verschillende individuen die de groep maken?

Gisteren heb ik een heel erg mooi beeld meegekregen tijdens een Big Singing Circle event / een muziek – zangworkshop. De deelnemers staan in een kring, in het midden staat de workshopleider. De workshopleider maakt met klank en zang een verbinding naar ieder individu. Hij zingt voor, je zingt het deuntje na tot je het deuntje helemaal kunt. Ieder zingt een eigen stem, of met een klein groepje, in de cirkel. En daardoor ontstaan er ‘energetische’ spaken, van workshopleider naar de individuen. En wanneer het lied helemaal klinkt en zingt, dan ontstaat een wiel; de cirkel van individuen laten door zang het energetische wiel draaien. En de workshopleider kan uit het centrum van de cirkel stappen. De klank en de energie is opgebouwd en draagt de groep.

Al deze lijntjes, al deze verbindingen die kan ik voelen/waarnemen. En dat is een deel van de hoogsensitiviteit waarvoor ik enorm dankbaar ben. Ook wanneer ik een workshop leidt met meerdere mensen dan voel ik aan waar ieder zijn plek is.

Wat is de winst als je jezelf traint en gaat leren wat dat zesde zintuig je te vertellen heeft? 

Mij heeft het in elk geval veel gebracht. 

Ik kon beter begrijpen waarom ik dingen doe zoals IK ze doe. Ik heb leren zien wat voor strategieën ik in mijn kindertijd heb ontwikkeld. Voorbeeld: ik hoorde als kind bizar slecht, omdat mijn oren constant verstopt zaten. Maar ik wilde wel alles meekrijgen dus ging ik op het scherpst van de snede luisteren, kijken, voelen, tasten. Kortom; door mijn slechte gehoor was de motivatie zeer sterk, ik had mezelf een 10-jarige reading opleiding gegeven.

Ik snap nu ook veel beter waarom ik met sommige mensen zo slecht klik, dat ik me oncomfortabel voel bij hen. Nu weet ik wat ik daaraan kan doen. Ik weet beter hoe ik het energie lichaam op scherp en op langzaam kan zetten, zodat ik moeilijke gesprekken of lastige situaties beter kan handelen. Ik heb ook beter zicht op wie ik ben als persoonlijkheid. Beter gezegd: ik voel eenheid met mijn wezen, mijn hogere zelf. Ik kan je vertellen: er zijn slechtere plekken te bedenken om te zijn.

Beslissingen nemen op gevoel. Gevoelens en intuïtie laten helpen als gidsen om je pad van het leven te bewandelen, allemaal schone geschenken die bij mij door Energie Werk enorm toegenomen zijn. 

Ik ben op twee manieren met Reiki in aanraking gekomen. Ten eerste via mijn moeder, zij is Reiki Master. Ik heb toen voor het eerst ervaren wat reiki op afstand is. Ik vergeet het nooit meer. Ik zat in de trein in het deel van Utrecht naar Den Haag en voelde een warme, wollige dekenachtige energie in mijn onderrug, daar had ik vreselijke pijn…Fantastisch. Ten tweede ben ik op Amanda Bouman’s Energiewerk geattendeerd. Bij haar heb ik mijn volledige opleiding genoten. De tweede graad heb ik geleerd, terwijl ik in Brazilie was en de fysieke cursus vond in Den Haag plaats.

Hoe ziet dat eruit? Een Reiki – behandeling?
Wanneer ik een behandeling begin, heb ik natuurlijk de standaard protocollen waar alle energietherapeuten mee werken. Ik baken de ruimte af, zorg ervoor dat ruimte, lichaam en intentie rein en voorbereid zijn. Ik stem ook af op de persoon die ik ga behandelen, ik zeg de naam even duidelijk en kijk wat voor een beeld ik binnen krijg. Dat kan zich uiten in een woord ‘Authenticiteit’. Of in een beeld: ‘Ik sta op een podium, maar de spotlights zijn te fel’. Dit neem ik mee in de behandeling.

Er is een duidelijk verschil tussen Reiki geven één op één, Readen en Healen. Reiki lijkt op een vorm van lichte en zachte massage, waarbij ik de client aanraak en de energie laat stromen. Bij Readen en Healen gebruik ik dezelfde manier van werken, maar het verschil zit hem in de acties die ik wel of niet uitvoer ten aanzien van de magische beelden die ik binnen krijg. In het bovenstaande voorbeeld van de Spotlight zou ik kunnen werken aan het vergroten van de aanwezigheid van de persoon op het podium, maar dat is een actie die verandering teweeg kan gaan brengen en dan is het Healen. Wanneer ik de sessie als Reading doe, neem ik enkel waar, spiegel ik wat ik gezien heb en overleg ik van daaruit met de client wat er mogelijk is.

Een behandeling geven op afstand, ik noem het altijd ITA; In The Air, is mijn absolute favoriet. Ik kan op meerdere frequentie niveaus in contact treden. De beelden en sessie die ik heb gedaan, schrijf ik op in een verslag. Daarin beschrijf ik eerst de magie, daarna leg ik verbanden met hier en nu en gegevens die ik weet of doorkrijg uit de biografie van de betreffende client en daar volgen Suggesties uit voor huiswerk en persoonlijke ontwikkeling.

Ik zelf voel me verfrist en krachtig na een sessie, hetzij op afstand hetzij fysiek. Ik ben heel erg blij dat ik deze Reiki gereedschapskist kan en mag inzetten om mensen beter in balans te laten zijn met hun eigen ik. Daar waar dromen wonen, daar werk ik met hen en dat is een heel erg fijne plek om te zijn. Mijn motto luidt: Freedom is to Explore Yourself. En wanneer je je energielichaam wilt ontdekken, dan help ik je daar graag bij.

Ik werk ook met Reiki wanneer ik docenten voor Muziek en Dans coach – dan zit het gewoon in mijn Toolbox, naast de kennis die ik heb over muziek les geven en pedagogiek in het algemeen. Ik heb mijn kennis laatst verbreed door een Cursus Klankschalen en Reiki in combinatie te volgen. Vanaf September hoop ik deze kennis ook verder uit te dragen.

Carola Millenaar – Vieregge

Master of Arts / Reiki Master / Bachelor of Education

www.zilverzout.nl > algemene informatie

http://zilverzout.nl/reiki-is/ > informatie over Reiki en Carola

Advertenties

Ouderschap: luisteren naar mijn dochter

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (10 of 48).JPG

In deze blog komt mijn partner Arnold Baldé aan het woord over ouderschap en opvoeding. Het is een vervolg op de blogs:

Wat heeft ouderschap in jou naar boven gehaald?
Een enorme spiegel. Het heeft het meest positieve en negatieve in mij aan de oppervlakte gebracht. Daar ben ik heel dankbaar voor; ik heb mijn grootste pijn en trauma’s geleerd te herkennen via mijn dochter. Ik was me al bewust van het positieve; vertrouwen hebben in mijn dochter en dit in acties ondersteunen en ook duidelijke liefdevolle grenzen stellen.

Trappenhek
Toen mijn dochter kon lopen rond 1 jaar oud, ontmoette ik vele ouders die zeiden: ‘O, heb je al een hek voor de trap geplaatst? Aaah dan zou ik maar snel een trappenhek aanschaffen Arnold! Hey, Arnold ik zag dat jullie nog geen trappenhek hebben, wel gevaarlijk hoor.’ Ik begreep het, zeer goed zelfs, als ik op mijn 10e van de trap kan vallen kan een dreumes dat ook. Tevens voelde ik de overdreven angst achter al deze trappenhek-tips. Ik vroeg me af hoe mijn dochter met een open trap om zou gaan. Ergens geloofde ik dat ze ook wel aan zou voelen dat naar beneden vallen niet per se een leuk spel zou zijn. Ik ging het testen.

Dus ik gooide haar… nee dat deed ik niet. Ik liet haar gewoon rennen en lopen bij de trap. Veiligheid eerst, dus ik bleef bovenaan de trap staan, op een meter afstand ongeveer. Zodat ik eventueel in zou kunnen grijpen. Ze rende langs de trap opening, deed wat spelletjes hier en daar en toen kwam het moment waarop ik hoopte; ze keek naar beneden. Ik vroeg me af wat ze zou gaan doen. Ze liep rustig op de trapravijn af. Ik was scherp en zeer benieuwd naar de komende seconden. Eerst liep ze rustig, daarna langzaam, en toen stopte ze op een halve meter afstand. Ze keek voorzichtig naar beneden, en besloot terug te gaan! Ik dacht; zie je nou wel! Ze weet het, ze kan het!

Ik vertelde het aan mijn vrouw, en we besloten geen trappenhek te nemen. O.k. ze is één keer van de trap gevallen, omdat mijn vrouw haar vasthield en uitgleed op haar sokken. Au. Alleen is ze nooit gevallen. We hebben haar gewoon op de trap laten lopen, zelf het klimmen en traplopen laten ontdekken, en het werkte.

Luisteren naar mijn dochter
Wat ik wel echt moest leren was echt luisteren naar haar gevoel. Simpelweg omdat ik moeite had met mijn eigen gevoel voelen en hiernaar te leven. Als papa leerde ik bijvoorbeeld mijn eigen zware negatieve papa-shit-energie voelen, waardoor ik haar reactie op mijn soms norse en boze opmerkingen beter kon plaatsen. Eerst vond ik het maar raar als ze ‘zo maar’ ging huilen, omdat ik iets zij of afpakte bijvoorbeeld, voor haar eigen bestwil, uiteraard. Maar ik deed het dan op een geïrriteerde manier, waardoor zij moest huilen. Haar reactie in de vorm van gehuil vond ik irritant.

Toen zij rond anderhalf jaar oud was, kreeg ik dit spelletje door. Hoe meer ik mijn eigen onzin onder de loep nam; onder andere dat ik wilde dat zij stil was en stil zou zitten aan tafel. Terwijl het leven juist beweging, geluid, muziek en lol is! Ik kon erg slecht tegen geluidsoverlast van mijn eigen dochter; ik had enorme hoofdpijn, en was extreem moe. Sommige mensen noemen het een burn-out. Ik ook trouwens. Een mega burn-out. Helemaal kapot gewerkt en gedacht. Ik voelde me enorm kut. Toch ben ik deze burn-out erg dankbaar, omdat ik juist in deze periode heb leren voelen. Mezelf en mijn dochter.

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

HSP: gevoelsbeslissingen durven nemen

kind

Na bijna twee maanden geen workshop te hebben gegeven, stond ik te popelen. Ik mocht weer mijn verhaal doen en luisteren naar andermans hooggevoelige verhalen. Telkens weer komen mensen bij elkaar die elkaar net dat steuntje in de rug kunnen bieden. Magisch. Kippenvel. Ik heb het over de dertiende editie van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen die dit keer in Utrecht plaatsvond.

Het is maar goed dat Elaine Aron 23 jaar geleden het onderzoek naar hooggevoeligheid was gestart naar aanleiding van een opmerking van haar collega. Het levert namelijk zoveel positieve herkenning op voor de mensen die zichzelf jarenlang als een rare vogel hebben gezien. Haar collega merkte op dat Elaine hooggevoelig zou kunnen zijn. Hooggevoelig? Wat is dat? Is dat hetzelfde als introvert zijn? Nee, het was niet hetzelfde, hooggevoelig zijn was wel degelijk een opzichzelfstaand begrip dat interessant genoeg bleek te zijn om nader te onderzoeken.

Uit haar onderzoek is onder andere gebleken dat 70% van de hooggevoeligen introvert zijn en de resterende 30% is extravert. En de aanleiding dat mensen zichzelf als introvert zagen, was waarschijnlijk omdat zij zichzelf voor een teveel aan prikkels wilden beschermen. Ben je dan wel 100% introvert of schuilt er een persoon in jou die wil schitteren, die ook zijn verhaal wil delen? Ik ben overtuigd van dit laatste.

Tijdens deze workshop kwamen diverse thema’s voorbij; hooggevoelige kinderen opvoeden als hooggevoelige ouder, een hooggevoelig sociaal leven, gevoelsbeslissingen durven nemen, herkenning en acceptatie van jouw hooggevoelige zelf, omgaan met veranderingen en hoe een diepgaande persoonlijke ontwikkeling bijdraagt aan een leven die voldoet aan jouw normen en waarden. Na dertien van deze workshops te hebben gegeven, kan ik je zeggen dat alles wat voorbij komt mij nog steeds verrast. Elk verhaal heeft zijn eigen kleur, zijn eigen twinkeling, zijn eigen unieke geur en muziek.

Heb je interesse om deze workshop bij te wonen? Dit najaar zal ik in Eindhoven, Utrecht en Groningen zijn om deze workshop te geven. Klik hier voor de Orchid of Life Agenda.

Workshop hooggevoeligheid: omgaan met onze voelsprieten

woman

Op zondag 15 december kwamen we met zijn tienen bij elkaar voor een workshop over emotiemanagement voor hooggevoeligen in Utrecht. De laatste maanden heb ik gemerkt dat Utrecht wel een hele handige locatie is; deelnemers kwamen deze keer uit Hilversum, Breda, Wijchen, Diemen, Dussen en Maassluis. Tijdens de introductieronde liet ik iedereen aan het woord over wie ze in het kort zijn. Wat voor werk doe je? Hoe lang weet je al dat je hooggevoelig bent en wat verwacht je van deze workshop? Wat me opviel was dat de meeste geen bijzondere verwachting hadden van wat ze uit deze workshop wilden halen. Ze waren voornamelijk benieuwd naar wat er zou komen, alles was welkom. Een aantal hadden wel een duidelijke verwachting en dit zorgde voor de nodige gespreksstof.

Deze keer lag de nadruk op het omgaan met onze voelsprieten. Elke deelnemer had wel een mooi verhaal over hoe gevoelig hun zintuigen zijn. Bijvoorbeeld het verhaal over in lichte paniek raken van onverwachtse harde geluiden in het openbaar of wanneer haar man de pannen uit het rek pakt. Het klingelen van de pannen irriteerde haar, maar pas na een aantal keren, vroeg ze of hij hiermee rekening wilde houden. Vanaf dat moment lette hij erop en had zij daar geen last meer van. Dit deed mij denken aan het gevoelige gehoor van mijn man. Als ik de afwas doe, doet hij steevast de deur dicht. Of als de muziek aanstaat en hij wilt een gesprek met mij aangaan, dan vraagt hij eerst of de muziek uit mag.

Naast het delen van verhalen en tips over onze zintuiglijke waarnemingen bespraken we een aantal hooggevoelige karakteristieken. Ik had dit keer gekozen voor: bewust, behulpzaam, rechtvaardigheid, natuur, creatief en gezondheid. Deze karakteristieken hadden zeker sterke raakvlakken met onder andere de aanwezige paardenkenners, natuurgeneeskundige therapeute, violiste, leerkracht en autoverkoper. De behulpzaamheid van de aanwezigen werd voelbaar op het moment dat een deelnemer duidelijk om tips vroeg: ‘Hoe kan ik omgaan met de geluiden van leerlingen die aan het knutselen zijn?’ (geluiden in de vorm van geklets en aanspraak die op de juf wordt gedaan) Vervolgens regende het aan alle kanten met tips!

Verder werd het voor een aantal mensen nogmaals heel duidelijk dat hooggevoelig zijn niet per se inhoudt dat het makkelijk is om vanuit het gevoel te leven. Eén van de deelnemers zou namelijk graag een grote rode knop bovenop zijn hoofd willen hebben. Met één druk op de knop zou hij het liefste vanuit zijn hoofd naar zijn hart schieten, zodat hij vanuit hier verder kan leven. Verder staat hij voor een mogelijke carrière switch. Na elf jaar als autoverkoper gewerkt te hebben, wilt hij het liefste iets met zijn handen gaan doen. Bijvoorbeeld meewerken aan het lassen van treinsporen.

Bij elke deelnemer werd wel iets geraakt dat meer aandacht behoeft. Dat vind ik toch wel één van de meest bijzondere resultaten van het begeleiden van deze workshop. Door middel van het delen van persoonlijke verhalen en het delen van tips worden we bewuster van de stappen die we kunnen nemen. Stappen die ons weer een stukje verder helpen in het leven.

Lijkt het je interessant om deze workshop bij te wonen? Klik hier voor de Orchid of Life Agenda.

Bijzonder: energetische behandelingen

Sunflower

Vier jaar geleden kreeg ik mijn eerste behandeling van een goede vriend van Arnold. Hij kent Robbert-Jan (RJ) nog uit zijn jeugd. RJ had een seminar van Eric Pearl gevolgd en wilde het eens op ons uitproberen. In die periode was ik nog aan het rouwen om mijn vader. Hij was eind 2007 overleden. Rond mijn derde verliet hij ons gezin. Terwijl RJ mij behandelde, kreeg ik een vaag beeld door over mijn vader die vertrok. Dit maakte heel veel emoties bij me los. Het voelde als een beeld van lang, lang geleden.

Na een heftige verandering in zijn leven heeft hij sinds kort het geven van energetische behandelingen weer opgepakt. Hij bood mij een behandeling aan en zodoende was hij twee weken geleden bij ons over de vloer. Het voelde alsof ik werd geaard. Na een tijdje kon ik daadwerkelijk ontspannen en werd mijn energieveld groter. Tijdens deze fase van ontspanning schoten diverse inzichten door mij heen. Hoewel mijn conclusie was dat prioriteit nummer 1 het nemen van rust was, kon ik de dagen hierna niet tot rust komen.

Een week later was hij weer bij ons over de vloer. Dit keer behandelde hij Arnold. Ik wilde nog bijkomen van de afgelopen week. RJ gaf aan dat hij het prima vond als ik erbij zou zitten. Ik zou de flow van energie niet verstoren aangezien ik ook wil dat hij beter wordt. Terwijl ik in kleermakerszit op de bank zat, luisterde ik naar de rustgevende muziek en kon mij goed ontspannen. Ik keek af en toe naar RJ en Arnold. Opeens zag ik wit grijze zwevende ienimini deeltjes boven Arnold’s hoofd en romp. Een laag van zo’n 15 centimeter. Nee, ik kon het niet geloven! Maar ik zag het echt. Ik checkte het meerdere malen door met mijn ogen te knipperen en andere gebieden boven zijn lichaam te checken. Ik bleef het zien. De deeltjes verdwenen tijdens het afronden van de behandeling.

Door deze bijzondere ervaring en vooral hoe mij dat deed voelen, helemaal in overeenstemming met alles om mij heen, bood ik RJ een energetische behandeling aan. Dat ik weet dat ik dit kan, had ik tot nu toe slechts aan een handjevol vrienden verteld. En Arnold is de enige die tot nu toe mijn healing heeft ervaren. Ik vertelde hem dat ik eerst een moment neem om liefde en dankbaarheid te voelen, terwijl ik de energie tussen mijn handen voel. Vervolgens maak ik contact met zijn energie. Tijdens het voelen van de energie van de ander voel ik warmte en kou en komen er beelden en/of woorden in me op. Mijn handen worden geleid door wat ik voel.

Wordt vervolgd…

Wil je ook een heling sessie van Robbert-Jan meemaken? Dat kan! Hij biedt heling sessies aan en jij bepaalt hoeveel het jou waard is geweest. De financiële bijdrage zal hij voor zijn verdere spirituele ontwikkeling gebruiken. Lees hier meer over reconnectieve energie en zijn werkwijze…

Boektip: Mijn dochter in India

Mijn-dochter-in-India

Het boek ‘Mijn dochter en ik’ heb ik in één ruk uitgelezen. Het gaat over een moeder, Alida, die te horen krijgt dat haar dochter wordt vermist in India. Haar dochter Mia is 18 jaar. Wat een verschrikking om te horen te krijgen dat je dochter wordt vermist en waarschijnlijk dood is. Alida is vastbesloten en stapt op het vliegtuig naar Madras. Ik wilde natuurlijk weten of ze haar dochter weer zou vinden. Mijn ogen vlogen over de woorden.

In dit boek kwam ik voor het eerst in aanraking met de term ‘synesthesie’. Synesthesie is een vermenging van de zintuigen. Interessant! Volgens Wikipedia kunnen zintuigelijke waarnemingen een onderlinge invloed op elkaar hebben, alleen is dit bij synesthesie dusdanig sterk dat bijvoorbeeld kleuren geproefd worden of geluiden gezien.

Tussen hersengebieden die gespecialiseerd zijn in verschillende soorten van waarneming bestaan vele verbindingen. Deze verbindingen zijn bij de geboorte al bij iedereen aanwezig, maar worden normaal gesproken gedurende de ontwikkeling deels verbroken. Bij een synestheet blijven echter sommige verbindingen intact, waardoor waarnemingen via een zintuig leiden tot gelijktijdige waarneming van eigenschappen die tot andere zintuigen behoren. Zo iemand proeft dan bijvoorbeeld iets wanneer hij een muziekstuk hoort, of hoort kleuren bij muziek, associeert letters, cijfers of woorden met kleuren.

Op zevenjarige leeftijd gaat Alida met Mia naar de dokter, omdat ze rare dingen zegt.

‘Hij liet me cijfers zien en vroeg naar de kleuren. Ik legde uit dat het cijfer drie altijd turkoois is en het cijfer acht nooit iets anders dan bruin. Hij schreef alles wat ik zei op en ik voelde me een popster die een interview gaf. Ik moest verschillende materialen aanraken en luisteren naar bepaalde woorden en hem vertellen of ze voor mij een bepaalde geur of smaak hadden, en toen dat zo was werd hij nogal enthousiast. Hij vroeg me waar de naam Samuel naar smaakte en toen ik Wensleydalekaas zei, lachte hij en zei dat hij zelf Samuel heette.

Het fijnste was dat Alida, terwijl hij met mij praatte, dicht bij me zat en naar me keek. Ze keek écht naar me, alsof ze me na meer dan een jaar voor het eerst weer in kleur zag. Ik bleef maar naar haar kijken en ze zei: ‘Niet naar mij kijken, lieverd, kijk naar de dokter.’ Maar ze was niet boos; er zat zoiets liefs in haar ogen, dat het voelde alsof er warm water over heel mijn rug stroomde.

De dokter liet muziek horen en vroeg me te beschrijven hoe ik me voelde. Ik vertelde hem over de gouden belletjes die bij de hoge, piepende noten hoorden en over de groene golven die de viool maakte. En omdat hij blijkbaar nogal geïnteresseerd was, vertelde ik hem zelfs over de paarse wervelingen die ik om mijn lichaam heen zag toen Melissa op school fluit speelde. Het verbaasde hem niet, maar Alida wel.’

De zintuiglijke belevingen van Mia vond ik prachtig om te lezen en er even bij stil te staan. Hoe zou dat voelen? Het verhaal leest als een trein; je maakt een avontuurlijke reis door India en langzaamaan ontrafelt zich het psychologisch drama dat zich in het verleden van Alida en Mia heeft afgespeeld. Aanrader!!

Note: ‘Mijn dochter in India’ is een vertaling van het boek ‘Breathing in Colour’ van Clare Jay.

Breathing-in-Colour-433x680

De liefde als brug tussen twee culturen

akashi-kaikyo-bridge-japan-

De afstand tussen de Sahara en Friesland is enorm, en Said en ik snapten in het begin weinig van elkaar. Ik hoorde in zijn Arabische muziek alleen maar een jankend hammondorgel, hij dacht bij het slotkoor van de Matthauspassion aan spannende filmmuziek. Maar wat ons betreft kon het niet beter.

En op een dag beluisterden we iets anders. Said vertelde dat hij als kind in Marokko dolgelukkig op zijn plastic slippertjes naar huis rende wanneer zijn vader een schaap had gekocht voor het slachtfeest. Ik zag voor me hoe ik op mijn Batavus naar onze bungalow scheurde wanneer ik wist dat mijn vader een kerstboom uit de kofferbak van zijn BMW zou halen.

Het komt allemaal op hetzelfde neer, zelfs de herinnering aan onze opa’s.

(prachtig stukje uit artikel ‘Bij Said denk ik vaak aan de zon’ van Volkskrantmagazine Nr. 423, 5.07.2008 )