Ode aan Wabu, mijn oma

Geschreven op maandag 9 februari 2009 -15.07 uur

De tranen liepen net over mijn wangen. Tranen om wabu. Wij, mama, ik en Ouxu, waren gisteren bij het graf van wabu. Mama had drie kleurige plantjes gekocht en plaatste ze tussen de twee planten die er al stonden. Voor het eerst zag ik mama een moment van rust nemen om bij wabu stil te staan. Ik zag dat ze tranen kreeg, maar ze drukte deze weg.

Vanaf het moment dat we bij het graf waren scheen er een zonnestraal op ons en op het moment dat we wegliepen, verdween het zonlicht. Alsof het voorbestemd was. Alsof wabu ons een teken gaf dat ze weet dat wij er zijn voor haar. Voor het eerst laat ik mijn tranen gaan. Ook nu ik schrijf. Ik stopte net even met schrijven, omdat de tranen onophoudelijk bleven stromen. Secondes van oud verdriet. Verdriet dat ik automatisch heb weggestopt op een leeftijd waarbij het overlijden van wabu veels te overweldigend was.

Misschien wilde ik het niet ervaren. Misschien accepteerde ik het te snel. Waarschijnlijk sloot ik mezelf ervoor af. Wabu was al een aantal jaren niet heel vaak in ons leven. Ouxu en ik zijn op een leeftijd waarbij we met onszelf bezig zijn. Met school, met ons leven. Ik kan me herinneren dat ik het altijd prachtig vond wanneer wabu in haar eentje richting Schijndel kwam. Het was altijd een blijde verrassing wanneer ze ons een bezoek kwam brengen. In haar eentje, terwijl ze niet goed Nederlands spreekt.

Moedig vrouwtje. Een vrouwtje van het platteland die niet kan lezen en schrijven kwam in haar eentje bij ons in Schijndel op bezoek. Ik ben trots op haar. Trots op wat ze voor ons heeft gedaan. Trots en blij met haar goede zorgen. Ze houdt van ons.

Advertenties

Tribute to Michael Jackson

Mijn zusje van 17 en Dwele, een soul zanger, hebben mij geinspireerd om wat over Michael Jackson te schrijven.

Ting writes:
Wyclef Jeans tweet “So as I write to you I ask who is your Michael Jackson? are you gonna wait for he or she to die before telling them that they are Great!” inspired me. I could not believe what I was hearing, I had to watch the news twice before I could realize what the news guy was saying. I was shocked because I knew how important he was in the music industry. Michael is gone. I checked everything about him on the internet and it was true. The Elvis of our time isn’t anymore. Read her full blog here.. Vooral de laatste alinea van haar verhaal raakte mij diep.
Dwele’s recreation of MIchael Jackson’s Human Nature

Bij het bekijken van het filmpje dacht ik als eerste: het is geniaal, maar goh, je moet wel geduld hebben om het helemaal te zien. In de laatste scene wordt je verrast en het bracht een lach op mijn gezicht. Ik keek het een 2e keer en al luisterend, barstte ik in huilen uit. Dwele heeft het mooi in elkaar gezet en Michael Jackson was geniaal. Hij heeft miljoenen harten geraakt met zijn muziek en creaties. Inclusief mij. Ik ben met zijn muziek opgegroeid. Mijn zusje en broertje van 17 beginnen na zijn overlijden zijn muziek te ontdekken. Uit respect, uit interesse, ze leren zijn muziek kennen. Prachtig en tegelijkertijd ontroerend.

Jaren geleden liet ik een keer vallen dat wanneer Michael Jackson, Janet Jackson of Madonna komen te overlijden, ik echt groot ben. Echt volwassen. De tranen lopen over mijn wangen wanneer ik denk aan mijn vader, overleden in 2007, mijn opa, overleden in april dit jaar, mijn oma, 11 jaar geleden overleden en het verdriet voel ik nu. Om al het verdriet een plaats te geven, rouw ik nu ook om Michael. Een afsluiting van een periode. Dank jullie wel. Ik ben volwassen, voel me op veel vlakken volwassen, maar ben zeker ook nog het kind die met jullie is opgegroeid. Bedankt voor de momenten die ik nog heb kunnen hebben met mijn vader, de goede zorgen van mijn opa en oma en de muziek van Michael.