Ouderschap: luisteren naar mijn dochter

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (10 of 48).JPG

In deze blog komt mijn partner Arnold Baldé aan het woord over ouderschap en opvoeding. Het is een vervolg op de blogs:

Wat heeft ouderschap in jou naar boven gehaald?
Een enorme spiegel. Het heeft het meest positieve en negatieve in mij aan de oppervlakte gebracht. Daar ben ik heel dankbaar voor; ik heb mijn grootste pijn en trauma’s geleerd te herkennen via mijn dochter. Ik was me al bewust van het positieve; vertrouwen hebben in mijn dochter en dit in acties ondersteunen en ook duidelijke liefdevolle grenzen stellen.

Trappenhek
Toen mijn dochter kon lopen rond 1 jaar oud, ontmoette ik vele ouders die zeiden: ‘O, heb je al een hek voor de trap geplaatst? Aaah dan zou ik maar snel een trappenhek aanschaffen Arnold! Hey, Arnold ik zag dat jullie nog geen trappenhek hebben, wel gevaarlijk hoor.’ Ik begreep het, zeer goed zelfs, als ik op mijn 10e van de trap kan vallen kan een dreumes dat ook. Tevens voelde ik de overdreven angst achter al deze trappenhek-tips. Ik vroeg me af hoe mijn dochter met een open trap om zou gaan. Ergens geloofde ik dat ze ook wel aan zou voelen dat naar beneden vallen niet per se een leuk spel zou zijn. Ik ging het testen.

Dus ik gooide haar… nee dat deed ik niet. Ik liet haar gewoon rennen en lopen bij de trap. Veiligheid eerst, dus ik bleef bovenaan de trap staan, op een meter afstand ongeveer. Zodat ik eventueel in zou kunnen grijpen. Ze rende langs de trap opening, deed wat spelletjes hier en daar en toen kwam het moment waarop ik hoopte; ze keek naar beneden. Ik vroeg me af wat ze zou gaan doen. Ze liep rustig op de trapravijn af. Ik was scherp en zeer benieuwd naar de komende seconden. Eerst liep ze rustig, daarna langzaam, en toen stopte ze op een halve meter afstand. Ze keek voorzichtig naar beneden, en besloot terug te gaan! Ik dacht; zie je nou wel! Ze weet het, ze kan het!

Ik vertelde het aan mijn vrouw, en we besloten geen trappenhek te nemen. O.k. ze is één keer van de trap gevallen, omdat mijn vrouw haar vasthield en uitgleed op haar sokken. Au. Alleen is ze nooit gevallen. We hebben haar gewoon op de trap laten lopen, zelf het klimmen en traplopen laten ontdekken, en het werkte.

Luisteren naar mijn dochter
Wat ik wel echt moest leren was echt luisteren naar haar gevoel. Simpelweg omdat ik moeite had met mijn eigen gevoel voelen en hiernaar te leven. Als papa leerde ik bijvoorbeeld mijn eigen zware negatieve papa-shit-energie voelen, waardoor ik haar reactie op mijn soms norse en boze opmerkingen beter kon plaatsen. Eerst vond ik het maar raar als ze ‘zo maar’ ging huilen, omdat ik iets zij of afpakte bijvoorbeeld, voor haar eigen bestwil, uiteraard. Maar ik deed het dan op een geïrriteerde manier, waardoor zij moest huilen. Haar reactie in de vorm van gehuil vond ik irritant.

Toen zij rond anderhalf jaar oud was, kreeg ik dit spelletje door. Hoe meer ik mijn eigen onzin onder de loep nam; onder andere dat ik wilde dat zij stil was en stil zou zitten aan tafel. Terwijl het leven juist beweging, geluid, muziek en lol is! Ik kon erg slecht tegen geluidsoverlast van mijn eigen dochter; ik had enorme hoofdpijn, en was extreem moe. Sommige mensen noemen het een burn-out. Ik ook trouwens. Een mega burn-out. Helemaal kapot gewerkt en gedacht. Ik voelde me enorm kut. Toch ben ik deze burn-out erg dankbaar, omdat ik juist in deze periode heb leren voelen. Mezelf en mijn dochter.

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Advertenties

Ouderschap: ik zie sociale angst en onzekerheid

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (47 of 48).JPG

In deze blog leer je mijn partner Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een vervolg op ‘Ouderschap: Papaaaaa, we moeten nu echt gaan’.

Kun je omschrijven wat je precies ziet bij deze ouders?

In de trein
Ik zie sociale angst en onzekerheid. Ik was een keer in de trein en observeerde de volgende situatie. Moeder en dochter zitten in de trein. Moeder zei: ‘Rachel, nu stil! We zijn in trein!’ Terwijl Rachel gewoon een leuk blij verhaal vertelde en contact maakt met een ander kindje. De andere mensen lachten, niemand had er last van. Alleen de moeder was zich sociaal aan het schamen. Terwijl haar dochter Rachel, zich normaal gedroeg. Aan de blik in de ogen van de moeder zag ik dat zij bang was voor een reactie van een medereiziger. Bang dat andere mensen iets van haar kind vinden. Rachel’s moeder kon zich niet ter plekke aanpassen, en wil dat haar dochter zich aanpast. Terwijl mama zelf het probleem is.

Na de zwemles
Laatst in de kleedkamer na de zwemles stond een jongetje in de douche. Zijn moeder waste zijn haren. Maar helaas pindakaas; er kwam shampoo in zijn ogen. Hij zei dat het prikte en pijn deed. Zijn moeder negeerde hem. Hij begon te huilen en raakte in paniek. Zijn moeder brulde: ‘Ja, je haren moeten nu eenmaal gewassen worden! Daar kan ik toch niks aan doen!?’ Hoewel ik het niet zag, hoorde ik dat er ook een fysiek conflict was. Het jongetje begon keihard te huilen en te krijsen. Er waren vier andere ouders in de kleedkamer, waaronder ik. Ik voelde dat de Hindoestaans-Surinaamse moeder zich schaamde voor het gedrag van haar zoon. Ze zei: ‘Stop maar met huilen, dit moet gewoon even gebeuren! Er zitten nog meer mensen in de kleedkamer!’

Haar boodschap was duidelijk: je hebt pijn in je ogen en je mag niet huilen, want dat vind ik niet nodig. Hij heeft iets verkeerds gedaan, terwijl zij de grenzen van haar zoon niet respecteert.

Zij heeft in haar hoofd; je haar moet gewassen worden (op mijn manier). De moeder van de jongen kan niet omgaan met de emoties van haar kind, omdat ze zelf nog in de knoop zit met de gedachte ‘o, jee, wat zullen de andere ouders van mij en ons vinden?’.

Niet aanstellen
Waarschijnlijk hebben deze ouders, net als vele van ons, ook geleerd om stil te zijn, niet aan te stellen, niet te huilen. Terwijl huilen natuurlijk gedrag is, ons lichaam ontspant. Het draagt bij aan het oplossen van blokkades in ons lichaam! Vele van ons onderdrukken onze emoties zoals verdriet, woede en angst, en daarom onderdrukken wij dezelfde emoties bij onze kinderen. Klinkt logisch, maar ook zwaar vermoeiend. Generatie op generatie gaat het zo door. Ook de reden dat vele ziektes en andere negatieve patronen in een familie zitten en blijven. Als we de emotionele oorzaken van deze klachten doorgeven, is het een garantie dat onze kinderen het overnemen.

Mijn oma had een periode met zware hoofdpijn, mijn vader en voilà, ik ook. Ik ben er bijna vanaf hoor; na 6 jaar! Ik zie de hoofdpijn als een teken van verandering. Blijkbaar ging ik de verkeerde kant op; BAM hoofdpijn! Zo zie ik ook andere ziekten, elke ziekte bouwt zich eerst op in ons energielichaam (aura) en wordt pas later zichtbaar of voelbaar in ons fysieke lichaam. Ik had blijkbaar een betonnen bord voor mijn kop om mijn mega hoofdpijn niet eerder te voelen. En zie hier, 6 jaar verder, ben ik een ander mens! Yeaaaaa! Ik voel eindelijk. Ik durf diep in te ademen. Durven? Ja durven. Durf jij je eigen inspiratie te inspireren? Je eigen levenskracht? Doe maar eens. Tien keer diep inademen, en ontspannen uitademen, wat volledig vanzelf gaat. Doe maar. Voelt heerlijk.

De ultieme heler voor een gelukkig kind is een gelukkige ouder. Om je gelukkig te voelen, moeten we eerst leren voelen; de fijne en dus ook de minder fijne gevoelens. Een beetje eng, maar wel lekker.

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

HSK: vermijd tijd- en angstdenken

bubbles

Op vrijdag 29 mei vond er een workshop opvoeden van hoog sensitieve kinderen plaats in Centrum de Roos in Amsterdam. Ik verwachtte zes deelnemers, maar 1 persoon was ziek geworden. De deelnemers kwamen uit Roermond (respect!!), Middelharnis en Voorschoten. Het werd een boeiende en confronterende workshop. Wat ik vooral heel bijzonder en dapper vond van de aanwezige deelnemers is dat zij er open voor stonden om hun woede richting hun kind bespreekbaar te maken én om met elkaar in gesprek te gaan over hoe de woede bij een ieder manifesteert. Van tevoren wist ik niet dat woede een onderwerp van gesprek zou zijn, maar aangezien mijn coaching praktijk er bol van staat was het ook weer niet zo verrassend.

In deze blog lees je een verslag van een aantal zaken waar wij tijdens de workshop bij stil  hebben gestaan. Verder wil ik benadrukken dat deze workshop een middel is om partners op dezelfde golflengte te krijgen wat betreft de opvoeding van hun kind(eren). Hoe prettig en verademend is het wanneer je samen met jouw partner vanuit hetzelfde bewustzijnsniveau kunt opvoeden. Sta open voor elkaars groei, kennis en ervaringen waardoor je de kinderen een veilige en gezellige plek kunt bieden waarbinnen zij kunnen opbloeien.

Vermijd tijd-en angstdenken.
Hoeveel tijd een activiteit in beslag neemt is de verantwoordelijkheid van de opvoeders. Dus vermijd communicatie waaruit duidelijk wordt dat je haast hebt, want hiermee breng je stress over. Het voorbeeld van de beker en dat de opvoeder meerdere malen aangeeft om voorzichtig te doen of de beker ergens anders neer te zetten kan duidelijk in het verkeerde keelgat van het kind schieten. Dit is voor mij een voorbeeld waarbij angstdenken bij de opvoeder de overhand heeft. Geen enkel kind, maar vooral een bewust en gevoelig kind, wil niet in woord en energie meekrijgen dat hij/zij iets niet kan of ergens de fout in zal gaan.

Hoe hiermee om te gaan? Zeg het één keer op een positieve wijze; kun je de beker even ergens neerzetten, zodat je de ruimte hebt om te spelen? Laat het vervolgens gebeuren en neem je kind mee in het opruimproces. Geef op een kalme manier aan dat dit kan gebeuren. Het is zo weer schoon.

Vermijd woede uitbarstingen
Wanneer jouw kind iets heeft gedaan wat in jouw beleving niet kan of mag, kan het zijn dat je je woede niet kunt controleren en deze op jouw kind afvuurt. Dit is traumatisch voor een kind. Met stiften de wc bril versieren is iets waarvan je als opvoeder wilt dat dit niet gebeurt, maar heeft het toch al plaatsgevonden, neem je kind apart en begin het gesprek over “tekenen op de wc bril”. Knippen in de gordijnen past ook wel in deze reeks van kunstige activiteiten. Op een gegeven moment lach je het weg met de gedachte dat jullie een kunstenaar in huis hebben, maar mocht het toch een keer voorkomen dat je jouw emoties op je kind projecteert, trek het dan zo snel mogelijk weer recht door jouw excuses aan te bieden. Geef jezelf daarna een schouderklopje, je bent ook maar een mens die het één en ander emotioneel te verwerken heeft. Jouw kind vormt jouw spiegel en maakt met zijn gedrag emoties in jouw wakker.

Over onrechtvaardigheid en opkomen voor je kind
Als je als opvoeder er getuige van bent dat er iets is gebeurd dat volgens jouw normen en waarden niet door de vingers kan, dan is het belangrijk om daar zo snel mogelijk iets aan te doen. Kom duidelijk en in het bijzijn van iedereen die met de situatie te maken heeft, op voor je kind. Neem wanneer nodig, tijd om de situatie met de betrokkenen door te spreken en uitleg te geven over wat er is gebeurd. In het voorbeeld waarin een peuter de gordijnen ging verknippen, kwam de moeder op voor hun kind. Ze kreeg haar partner zelfs zover dat hij zijn excuses aanbood voor zijn woede uitbarsting.

Geef aan dat jij als opvoeder tijd nodig hebt om ergens van bij te komen
Wees duidelijk richting jezelf én richting de kind(eren). Geef aan: “Ik wil rust en ben over … minuten weer aanspreekbaar”. Zijn je kinderen nog niet op een leeftijd dat ze zelfstandig iets kunnen gaan doen, is het natuurlijk ook aan jou om voor hen een activiteit te verzinnen waar ze even zoet mee zullen zijn.

Aangezien je kinderen hebt, heb je nauwelijks tijd, ik weet het, maar soms kan een kwartier of een half uur al helpen om jezelf op te laden. Kinderen hebben er niks aan als je moe bent. Zij hebben een opvoeder nodig die er voor hen kan zijn. Volgens mij zijn wij het er met zijn allen over eens dat juist wanneer we moe zijn, we minder pedagogische correcte handelingen verrichten. Dus als je bij jezelf hebt bemerkt dat je de laatste tijd wel erg moe bent, is het handig om hier een oplossing voor te vinden; hervind jouw energie, zodat je weer de leuke en pedagogische correcte opvoeder kunt zijn.

Lijkt het je wat om een lezing of workshop bij te wonen over het opvoeden van hoog sensitieve kinderen? Zo, ja, neem een kijkje op de Orchid of Life Agenda. 

HSP: versterk jouw aanwezigheid

10288805_499380166840349_8914422513685937314_n

Afgelopen zondag vond in Utrecht de twaalfde editie plaats van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen. Tijdens zo’n workshop komen er ontzettend veel verhalen en tips voorbij. Vandaar dat ik tijdens mijn introductie altijd noem dat de deelnemers niks op hoeven schrijven. Na afloop van de workshop stuur ik namelijk een e-mail met een document met momenteel wel 34 tips die ik heb verzameld door het geven van deze workshops. De tips zijn op een korte en krachtige manier omschreven met het doel dat je minder tijd kwijt bent aan het lezen ervan en het vooral gaat om het toepassen. Sta stil bij jouw hooggevoeligheid en versterk hiermee jouw aanwezigheid!

Het geven van deze workshops ervaar ik als een uitwisseling van persoonlijke verhalen waar je wat aan hebt. Telkens weer komen er mensen bij elkaar die gedurende deze drie uren zich op een authentieke wijze met elkaar verbinden. Authentiek contact heeft het grote liefdevolle effect dat mensen ter plekke gaan groeien. Dit keer was er iemand aanwezig met wie ik een bijzondere klik had. Ik merkte op dat wij veel oogcontact hadden. Ik voelde dat zij mijn interventies als coach begreep. Dat gaf mij vleugels. Bij aanvang van de workshop plaatste zij de opmerking dat ze niet zoveel heeft met de term hooggevoeligheid, omdat ze gelooft dat iedereen de rust nodig heeft om zichzelf op te laden. Hier ben ik het volledig mee eens.

Dankzij haar opmerking heb ik voor het eerst tijdens een workshop gedeeld hoe ik hierover denk. Ik ben er namelijk van overtuigd dat iedereen hooggevoelig is. Je wordt hooggevoelig geboren en of jouw gevoeligheid in dit leven volledig tot zijn recht komt, is afhankelijk van vele factoren. Eén hele belangrijke factor is hoe de opvoeders in jouw omgeving omgaan met jouw behoeften en talenten. Met opvoeders verwijs ik naar de ouders, de leerkrachten en ieder persoon die betrokken is bij de opvoeding.

Wil je een keer meepraten tijdens deze workshop? Wees welkom! Klik hier voor de Orchid of Life Agenda. De workshop is geschikt voor een ieder die zich herkent in één van de onderstaande reacties.

‘Ik weet niet of ik hooggevoelig ben, maar de informatie over hooggevoeligheid en je verhalen op Facebook spreken mij erg aan.’

‘Ik weet al ruim 15 jaar dat ik hooggevoelig ben. Heb er nu pas last van. Ik voel me net een spons, want absorbeer veel energie vanuit mijn omgeving. Ik raak er helemaal uitgeput van en weet niet meer welke emoties en gevoelens van mezelf zijn en wat van anderen is. Ik voel mijn eigen kracht niet meer waardoor ik begin te stotteren.’

‘Het zal voor mij de eerste keer zijn dat naar iets toe ga over HSP. Dus best spannend.’

‘Ik weet totaal niet of ik een hsp’er ben en of dat te meten is. De laatste tijd ben ik me wel meer en meer gaan verdiepen in jouw stukken over HSP en het lijkt voor mij alsof er steeds meer puzzelstukjes op de juiste plaats gaan vallen. Ik loop (eigenlijk mijn hele leven al) tegen heel veel dingen aan en als ik jouw blogs lees en nu ook de youtube filmpjes bekijk, gaat er een wereld voor mij open.’

Communicatie: Doe het dan lekker zelf!

SONY DSC

Afgelopen zaterdag vond voor het eerst de training Positieve communicatie plaats in Utrecht. Ik kijk er met een blij en tevreden gevoel op terug. Allereerst vond ik het bijzonder leuk om te zien hoe deelnemers met elkaar in gesprek raakten. Voordat er überhaupt een woord werd gewisseld over ‘positieve communicatie’ was er al zelfstandig een workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen gaande. Daar had ik absoluut niks mee te maken. Ik mocht op dat moment glimlachend toekijken. Dankzij een deelneemster die eerder aanwezig was in een workshop voor hooggevoeligen laaiden de gesprekken op. Geweldig!

Wat ik hier toch nog even wil benadrukken is dat de training Positieve communicatie in relaties toegankelijk is voor IEDEREEN. Door mijn positionering als hsp coach is de kans natuurlijk groot dat de training hooggevoeligen aantrekt en dat is alleen maar mooi. Wat nog mooier is, is dat er een deelnemer aanwezig was die zichzelf herkende in de onderwerpen die in het kader van hooggevoeligheid voorbij kwamen. Hij noteerde titels van boeken over hooggevoeligheid en riep uit dat hij wel weer naar huis kon! Dit was voldoende ‘training’ voor hem. Prachtig om te zien dat ‘herkenning’ zoveel kan opleveren; een gevoel van rust, een gevoel van er mogen zijn.

Voordat de training plaatsvond, had ik gelukkig niet te maken met afmeldingen. Alle acht deelnemers waren aanwezig en de meeste kwamen in koppels; hetzij getrouwd of collega’s. De meesten hadden behoorlijk wat gereisd om bij de training aanwezig te kunnen zijn. Ze kwamen uit Westerbork, Paasloo, Diemen en Leiden. Ook bij deze training merkte ik dat Utrecht wel een fijne en praktische plek is om de workshops en trainingen te laten plaatsvinden.

Op het gebied van communicatie kwamen er verschillende onderdelen voorbij, waaronder parafraseren en backtracken. Parafraseren en backtracken zijn communicatie technieken om oprechte interesse te tonen en je gesprekpartner de volledige aandacht te geven. Door te parafraseren en te backtracken onthoudt je beter wat de ander aan je heeft verteld en kan je het makkelijker navertellen. Het nare gevoel dat eventueel gepaard gaat door het toepassen van deze communicatie technieken kun je hiermee ondervangen; het gevoel dat je iemand onderbreekt in zijn verhaal. Je geeft namelijk jouw volledige aandacht aan je gesprekspartner en de gesprekspartner voelt zich gezien en erkend in zijn behoefte om zijn verhaal te delen.

Alle aanwezigen waren het er wel over eens dat communicatie heel erg complex kan zijn. Door stil te staan bij wereldbeelden, cultuur, tradities, subculturen, opvoeding, communicatiestijlen en het voeren van een open dialoog werden er handvatten aangereikt. Om de positieve communicatie aan het einde van de training nog een extra boost te geven, liet ik de deelnemers een aantal zinnen omzetten in positieve formuleringen. Bijvoorbeeld de zin ‘Doe het dan lekker zelf!’ Hoe zou jij dit positief verwoorden? De meest originele en grappige formuleringen werden gedeeld! Ik vond het ontzettend leuk en boeiend om deze training te mogen geven. Uit enthousiasme heb ik alvast dit eerste half jaar volgepland met deze training.

Wil je een keer deelnemen aan de training Positieve communicatie in relaties? Neem dan een kijkje op de agenda, neem je collega’s, vrienden en partners mee en we maken er een leuke en leerzame training van!

Opvoeding: snoep proeven en daarna weggooien

Zelf speculaasjes maken

Verder bordurend op de blog over ‘Over opvoeding en snoepen’ zijn er nog een aantal zaken die ik graag kwijt wil. Dit naar aanleiding van een aantal reacties op deze blog. Allereerst wil ik ingaan op een reactie van Saskia.

‘Ik vind het knap dat je dat doet en ook kunt. Want als ze een keer van die rotzooi proeven is alles om zeep! Merk het helaas ook bij onze vier kinderen en ze wennen er zo rap aan. Vooral de jongste kan daar echt van stuiteren. Vreselijk! En leer ze die rotzooi maar eens af. Aan mezelf merk ik ook dat als ik teveel zoet eet er letterlijk depressief van wordt en buikpijn krijg. Waarom is rotzooi zo goedkoop? Daar zou men echt iets aan moeten veranderen en inderdaad, dat begint thuis! Het enige wat op de lezer misschien hard overkomt, is het weg kieperen van de snoep voor haar neusje, maar wij zien natuurlijk niet de manier waarop je dat doet. Als je er samen vrede mee hebt is het toch goed?’

Wij, mijn partner en ik, zijn vroeg begonnen met het duidelijk maken aan onze dochter dat we geen snoep eten. We halen het simpelweg niet in huis. We beseffen ons degelijk dat buiten ons huis om snoep wordt gegeten en dat ze hiermee op dagelijkse basis wordt geconfronteerd. Om deze reden hebben we met de peuterspeelzaal afgesproken dat alle verjaardagstraktaties voor haar apart worden gehouden en dat ze iets anders krijgt te eten als er een koekje wordt uitgedeeld. Pasgeleden kreeg onze dochter een prachtig vormgegeven tasje boordevol met snoep, chips en een leuke Minnie Mouse ketting. Terwijl ze dit uitpakte, vertelde ik aan haar waar ze wat van mocht proeven en wat er direct de prullenbak in zou gaan. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om alles direct weg te gooien. En dat hoeft ook niet, want we eten weleens chocolade. Bovendien vind ik het belangrijk dat ze weet hoe het smaakt. Dit riep ik overigens ook al ten tijde van het schrijven van de blog waarin ik vertelde dat we het snoep voor haar ogen weggooiden. En nu was de tijd aangebroken: haar nieuwsgierigheid naar de smaken zou worden bevredigd.

Wat direct de prullenbak inging, was snoep zoals een lollie, spek en Haribo gummiberen. Snoep waar ze wat van mocht proeven was een kitkat, kinderbueno en fruit-tella. Fruit-tella?? Ja, ik geef toe, dat was mijn zwakte. Ik was om, want dit is het enige snoep wat ik vroeger als kind wel eens at en lekker vond. Mijn partner, daarentegen, zou het anders aanpakken. Als het aan hem had gelegen, had ze één van de vele varianten aan snoep mogen uitkiezen en eraan hebben toegevoegd dat hij nog wel iets lekkers voor haar zou bakken. Iets waar ze net zoveel van zou genieten. Ik snap waarom hij dit zou zeggen; het is lekker wat we zelf maken en hiermee zou de behoefte aan zoet zijn volbracht. Alleen het proeven van zoiets magisch als hoe snoep wordt gepresenteerd, is iets wat ik haar niet zou willen ontnemen. De gelukzalige glimlach die een stukje fruit-tella bij haar teweegbracht, was onbetaalbaar. En, ja, je raad het al, de rest van de fruit-tella snoepjes gooide ik weg. En daar had ze vrede mee.

Vanochtend vertelde mijn partner dat alle kinderen op de peuterspeelzaal met zijn allen op een kleedje gingen zitten en vervolgens werd er speculaas uitgedeeld. Om 9 uur ‘s ochtends?!! Alsof ze niet netjes op het kleedje zouden gaan zitten als de belofte van een speculaasje hier niet aan was verbonden. Alsof de actie an sich: op het kleedje gaan zitten geen voldoening zou kunnen opleveren. Amé is nu drie jaar en bijna vier maanden. Net zoals vanochtend heeft ze er altijd tussen gezeten met iets wat ze van ons had meegekregen. Deze keer was het een stukje roggebrood met jam. Aan haar te zien, voelde ze zich prima met haar stukje roggebrood met jam, terwijl de meeste kinderen nog hun plek op het kleed aan het vinden waren.

Iets anders waar ik over viel, vond plaats tijdens een herfstwandeling met de kinderen en de juffen van de peuterspeelzaal. De juffen hadden een grote zak met kleine stroopwafels meegenomen om uit te delen tijdens een drink- en snackpauze. De juf keek mij met vragende ogen aan en ja, deze keer mocht ze er eentje eten. Ik gaf toe onder het mom van ‘dit is een uitstapje, laten we een keer meedoen met dit zoet’. Dat ik vervolgens zag dat alle kinderen een tweede stroopwafel kregen en sommige zelfs een derde ging mij te ver. En geen enkele ouder die er iets van zei tegen zijn kind, behalve ik. Ja, Amé protesteerde een keer, maar ik wees haar op de pannenkoeken met chocoladepasta die ze nog in haar broodtrommel had liggen. En hiermee was de discussie afgesloten en gingen we verder spelen in het bos.

Irma’s reactie op de blog ‘Over opvoeding en snoepen’ sluit aan op mijn verhaal en ik ben blij dat er leidsters zijn die inzien dat het verorberen van deze hoeveelheden snoep meer nadelige dan positieve gevolgen heeft. ‘Ik sta nog steeds verbaasd te kijken over hoeveel snoep kinderen krijgen. (werk zelf op een kinderdagverblijf ) Mijn kleinzoon van negen is al een jaar op een zeer streng voedingsdieet en hij is een totaal ander kind geworden. Hij is niet meer boos en het mooiste is dat hij geen Ritalin meer slikt. Hij krijgt genoeg lekkers uit de reform winkel (ahorn lollies) of lekkers dat zijn moeder heeft gemaakt.’ En zoals Saskia ook al aangaf, van het teveel eten van snoep wordt ze letterlijk depressief en krijgt ze buikpijn.

Als we nu eens attenter worden op wat (teveel) snoep met ons doet dan zullen we in staat zijn om de inname ervan te beperken en ons voornamelijk te richten op lekkere en gezonde voeding. Zodra we weten welke voeding ons goed doet en onze basis sterk is, is het prima om af en toe te snacken.

Ouderschap: altijd blijven spelen

photo (1)

Vooruit dan, vanavond gaan we je samen naar bed brengen. Mijn taak was om onze dochter in haar pyjama te krijgen en papa zou haar tanden poetsen. Mevrouw wil op mijn rug de trap op; zij verandert in een rugzak en Bobo, haar beste vriend, is mijn buikzak.

Eenmaal in haar kamer schud ik mijn rugtas eraf. De rugtas verandert in een razendsnelle peuter die op het hobbelpaard klimt. Met één hand op de vensterbank en één hand op een witte stoel naast het hobbelpaard, staat zij met beide benen op de rug te hobbelen.

Terwijl ik haar pyjama bij elkaar zoek, staat ze nog steeds te spelen. Ze geeft me een paar seconden de tijd om haar legging uit te trekken en glipt uit mijn handen. Vervolgens zit ze op de houten rand van het hobbelpaard en werkt ze mee door één voor één haar voet in de broekspijpen van haar pyjama te steken. Met grote glimmende ogen van plezier daagt ze me uit, ze blijft op de rand zitten.

Mijn doel is duidelijk: de billen tevoorschijn toveren. Ik ga in gesprek met haar grote teen: Weet jij waar de billlen van Amé zijn? (Met mijn vinger beweeg ik haar grote teen) Kleine teen antwoord met ‘nee, ik zou het echt niet weten’. De andere grote teen krijgt dezelfde vraag voorgeschoteld en hopla mijn dondersteen antwoordt: ‘Ze zijn hier!’ (En wijst naar haar billen.)

De billen komen tevoorschijn en de pyjamabroek gaat moeiteloos aan. Telkens weer merk ik dat verrassende wendingen in de communicatie met mijn dochter ervoor zorgt dat ze meewerkt. Spelen is het sleutelwoord. Altijd blijven spelen en nieuwe spellen ter plekke verzinnen: je speelt hen binnen een mum van tijd het bed in.

De fantasie ontbreekt mij zeker weleens wanneer ik moe ben. Op dat soort momenten val ik terug op iets wat we al eerder hebben gedaan: het ‘woef woef’ lied waarbij ik langs het bed kruip als een klein kefhondje en daarna uit zicht raak en terugkeer als een grote Sint Bernard of ik laat haar springen en dollen op ons grote bed.

Tandenpoetsen kan ook zo’n crime moment zijn. ‘Ik wil niet tandenpoetsen. Niet, niet, niet!’ Variëren in locatie en positie kan helpen. Vandaag werden haar tanden in liggende houding gepoetst. Ik zag het mijn man doen, zelf heb ik dit nog nooit gedaan, maar het werkt. Het tandenpoetsen vond plaatst vlak nadat ze een gesprek met haar grote tenen had gevoerd.

Spelen is flowen; het tandenpoetsen in liggende houding met haar tenen in de lucht was opeens heel logisch.

Ik ben wel benieuwd hoe jij dat aanpakt! Wat zeg je en welke spelletjes speel je als je je je kind naar bed brengt? Wat zijn de ‘naar-bed-gaan-rituelen’?