Coachee: Ik heb een stukje angst overwonnen

Hieronder lees je een reflectieverslag van een dame die ik inmiddels 7 keer heb begeleid met een ademhalingssessie.

In het begin had ik vooral last van mijn rechter elleboog en hand. Daar voelde ik steken. Ik ben een klein stukje opgeschoven op het luchtbed zodat mijn elleboog net ernaast viel. Ik heb het niet gezegd, maar het voelde als de spanning die daar is bij te lang & te intensief computerwerk. Het verdriet daarbij dat ik zo opga in waar ik mee bezig ben dat ik mijzelf niet meer voel. Daar direct op ook de ervaring van maandagavond, toen ik wilde gaan slapen begon mijn hoofd ineens allerlei vervolgstappen te bedenken voor de klus waar ik maandagmiddag mee bezig was, maar niet af kon maken vanwege de tijd. Ik probeerde steeds het denken te onderbreken maar dat lukte niet voor lang.

In de loslaatgolf daarna kwam het verdriet over mijn oudtante en het opruimen van haar flat. Het verdriet van de nicht van mijn moeder, dat deels ook ging over het overlijden van haar moeder op haar 18e doordat de rouwkaart was gevonden tussen de boeken. Het rare gevoel van de spullen opruimen terwijl mijn oudtante nog leeft. En toen ik jou erover vertelde voelde ik ook het verdriet van het afscheid nemen van haar persoonlijkheid. Iets wat het afgelopen jaar wel heel hard is gegaan.
 
Toen jij naar het toilet ging wilde ik rustig door blijven ademen, maar juist doordat je weg liep gebeurde er iets heel moois. Er kwam een vertrouwen omhoog dat ik door kon gaan met ademen. Ik werd mij heel bewust dat ik de angst die mij vorige week tegen hield los kon laten. Hoe het verder voelde kan ik nu niet terug halen.
 
Ik heb het idee dat er nog een gat zit in het verhaal, maar later hadden we het over gaten in mijzelf die ik nu aan het ontdekken was (deze zin had ik van tevoren niet zo bedacht) en dat ik die gaten kon vullen met zelfliefde. Jij vroeg wat er van mij overblijft als werk weg zou vallen. Dat is wel een moeilijke vraag. Ik vind het ook nog steeds moeilijk om mij voor te stellen, zeker als er mensen bij zijn die mij al langer kennen. Alsof ze ineens op kunnen springen en zeggen ‘maar dat is niet waar, dat ben jij niet/dat doe jij niet’. 
 
Jij nam mij mee in een toekomstbeeld, waar je ook de suggestie voor een liefdesrelatie deed. En toen ik daarna weer mijn armen wilde neerleggen om weer te gaan ademen, voelde ik dat het niet lukte. Bij meer dan 90 graden voelde het geforceerd, er zat nog iets dwars. De angst om mijzelf in een relatie te verliezen kwam omhoog. Het was fijn om het daar even met jou over te hebben. Ik denk dat dit nog wel terug gaat komen, als ik nu verder ga schrijven hierover dan ga ik nadenken en niet meer voelen. Nog wel apart was dat ik nadat we het hierover gehad hadden, de pijn in mijn rug voelde. Die had ik eerder in de sessie nog niet ervaren.
 

Hoe is de sessie geland? Zoals ik gisteren al opschreef, het gevoel van een stukje angst overwonnen hebben. Dat voelt wel heel fijn, lichter. En het valt mij ineens op dat ik overal bloemengeur ruik. De spanning in mijn rug is nu wel weer meer aanwezig.

Meer blogs over rebirthing lees je op de volgende link: https://lifecoachingdenhaag.wordpress.com/?s=rebirthing

Ben je benieuwd wat een ademhalingssessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie, klik hier voor meer informatie en om een afspraak te maken. 

Advertenties

HSP: vertrouwen op wat er is en wat er komt

IMG_3372

Met de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen op vrijdag 28 augustus en de lezing over hooggevoeligheid en relaties op zondag 30 augustus trapte ik dit seizoen aan groepsactiviteiten af met 19 weken zwangerschap. Ik heb deelnemers mogen ontvangen uit Den Haag, Leiden, Zwolle, Zwijndrecht, Dordrecht, Nieuwerkerk aan den IJssel en Hazerswoude dorp. Heel verrassend ten opzichte van de eerste keer dat de lezing plaatsvond en het gros uit Den Haag kwam.

De inhoud van de workshop wil ik samenvatten met het benoemen van de thema’s: vriendschap, reizen, je hooggevoelige zelf zijn, werk, seksualiteit, familie patronen en relaties en het rouwen om dierbaren. Vooral het laatste thema maakte heel wat in mij los, maar het duurde nog twee dagen, voordat het door een samenloop van omstandigheden volledig tot mij doordrong.

Na afloop van de workshop ontving ik per e-mail het volgende bericht:

“Dank je wel voor de workshop. Het was erg interessant en verrassend om te zien dat we om een bepaalde reden bij elkaar werden gebracht. Mooi die synchroniciteit.”

Hoe deze workshops telkens weer mensen bij elkaar brengen die het nodige aan elkaar te vertellen hebben, is waanzinnig bijzonder. Ik had het echt niet kunnen regisseren. Het enige wat ik doe is het prikken van een datum voor de workshop. Dit meng ik met mijn intentie om een fijne en veilige sfeer te creëren waarin mensen zichzelf kunnen zijn en de rest volgt vanzelf.

Vertrouwen op wat er is
Zondagochtend was ik begonnen met het voorbereiden voor de lezing. Eerder zag ik geen kans. In drie kwartier nam ik de inhoud van de lezing door. Dit was mijn voorbereiding. Mijn hoofd stond er niet naar om het te onthouden. Vlak voor de inloop tijd was ik de laatste zaken aan het klaarzetten. Ik liep op de trap in het schoolgebouw en opeens overviel mij iets magisch; ik zag en voelde de opzet van de lezing, hoe ik de onderwerpen aan elkaar zou rijgen. Dit gaf mij enorm veel rust.

Na de lezing hooggevoeligheid en relaties ontving ik het volgende bericht:

“Hartelijk dank voor de fijne middag! Er kan veel informatie op mij af, veel bevestiging voor mij en tegelijkertijd zette het mij enorm aan het denken. Wat wil ik weten? Wat zijn mijn vragen? Ik was even uit balans tijdens het eerste stukje wat je vertelde over werk relaties. Kennelijk heb ik een hoop nog niet verwerkt.”

Geweldig dat het bijwonen van een workshop of lezing mensen zoveel kan opleveren aan herkenning en bevestiging van wie ze zijn!

Je kunt het je vast niet voorstellen, maar regelmatig na het begeleiden van groepsactiviteiten laat ik de nodige tranen om de boel te ontladen. Niet alleen tranen omtrent de verhalen en indrukken, maar vooral wat het in mij had geraakt. Na de lezing hadden we familie te eten. Ik aanschouwde hoe mijn dochter (5 jaar) en haar oom! (6 jaar, ik bespaar je de de uitleg over hoe dit kan) herinneringen ophaalden aan haar derde verjaardagsfeestje. Ze had het album gepakt om het aan hem te laten zien. Ze zien elkaar niet vaak, hooguit twee tot drie keer per jaar. Zo mooi, hoe een vijf-jarig meisje en een zes-jarige jongen met elkaar lachen over hoe ze elkaar nat spoten met waterpistolen. ‘s Avonds op de bank gingen mijn gedachten naar hun contact, hun contact was vrolijk, speels en tijdloos.

Vertrouwen op wat er komt
Vanuit hoe hun contact mij ontroerde en de schaterlach die ze met elkaar deelden, gingen mijn gedachten naar mijn vader die in 2007 overleed. Wat er door mij heen ging: ooit zal ik weer herinneringen met hem, mijn oma en opa ophalen en dan zal het zijn alsof er geen tijd is verstreken. Wederom overviel mij een hartverscheurend huilen, rouwen is tijdloos. Een gemis van jaren wordt niet zomaar gevuld. Toen ik een peuter was verliet hij ons gezin. Pas na zijn overlijden kreeg ik contact met hem. Ik ontving zijn steun bij het rouwproces via synchronische gebeurtenissen. Eén jaar na zijn overlijden was ik een weekend aan het toeren met de familie van mijn vader en we eindigden aan zijn graf. Na deze intensieve dagen met een scala aan nieuwe Chinese familie indrukken was ik kapot; lichamelijk en geestelijk door elkaar geschud.

Arnold, mijn partner, kwam terug van een weekend bij zijn ouders en kwam in de trein het tijdschrift Happinez tegen. Kleine kans dat je zo’n luxe blad in de trein tegenkomt. Hij liet mij een artikel lezen over Bram Vermeulen. In dit artikel staat dat zijn vrouw contact met hem kreeg via een healer, hij vertelde over zijn leven na de dood en over hoe hij nog in verbinding stond met zijn dierbaren op aarde. Ik durfde niet verder te lezen, in plaats daarvan uitte ik een hartverscheurend verdriet. Ik voelde de aanwezigheid van mijn vader, hij communiceerde via Arnold via de teksten in dit artikel. Kort hierna ontving ik bezoek van een vriendin en zij gaf mij een cd van Bram Vermeulen cadeau. Mijn hart sloeg over, ik hapte naar adem. Ik had nog nooit van deze artiest gehoord en dit was de tweede keer in korte tijd dat hij op mijn pad kwam. Tijdens het luisteren was het natuurlijk weer huilen geblazen.

Ik ben ervan overtuigd dat alles komt wanneer de tijd rijp is. Hele heftige gebeurtenissen verwerk je niet in één keer én je kunt er geen tijd aan vastknopen. Hoe graag je dit misschien wel zou willen. Het is een vloeiend gebeuren. En wat je wel en niet aan emoties kunt toelaten is afhankelijk van hoe je in het leven staat. Dat ik sinds kort lezingen geef over mijn werk gaf mij de kracht en bevestiging dat ik weer een deel van het verdriet kon verwerken. Hoe bijzonder blijft het dat ik samen met de deelnemers heftige thema’s bespreekbaar maak en na afloop iedereen lachend de groepsactiviteit zie verlaten. Dat raakt mij. Blijf lachen, want zo ben je op je mooist! Alhoewel, na het delen van mijn rouwproces wil ik je op het hart drukken dat huilen er net zo goed bij hoort. Sluit vriendschap met je tranen en ze zullen je niet meer tot last zijn. Zij zullen jouw emotionele bevrijding vormen.

Extra: Klik hier voor een lied dat ik met je wil delen. 

Wil je ook een keer een workshop of lezing bijwonen? Bekijk de Orchid of Life Agenda hier! 

Emmer vol emotionele tranen

Een zee van tranen. De emmer was vol. Knokkie, knokkie vol. De emmer was over aan het lopen. Het begon met de angst voor dat er misschien echt iets met Arnold aan de hand is. Dat hij weg zou komen te vallen. Dat ik pas vorig jaar heb gerouwd om wabu (oma), terwijl ze op mijn negentiende kwam te overlijden.

Esther haalde een gedicht tevoorschijn. Een gedicht met als titel ‘hemel’ en het was geschreven door Ben Ketting. Op de begrafenis van haar oma werd dit liedje gezongen door haar neefjes en nichtjes. Zij vond het te moeilijk om iets te zeggen of te zingen. Ze vertelde over hoe haar opa tijdens de eerste verjaardag zonder zijn vrouw in tranen uitbarstte. Hij was toen rond de tachtig. ‘Ik heb nu veel verdriet en pijn, maar dit heb ik liever dan dat ik je nooit had gekend.’ Esther’s ogen werden rood en waterig. Het raakte haar nog steeds. Zo zaten we de uren weg te praten. Ik voelde haar steun. Ik hoorde haar lach. Ja, we hebben gehuild en gelachen.

Emoties zoals angst, schrik, intens verdriet kwamen de laatste dagen op mijn pad. In de blog ‘Rouwverwerking neemt zijn tijd’ schrijf ik over de schrik die ik voelde toen Ouxu vertelde dat haar beste vriendin het uitschreeuwde tijdens het huilen toen de kist, waar haar vader in lag, dicht ging. Het was verschrikkelijk om aan te voelen dat wakong heen zou gaan. De leegte die zou ontstaan. Het naderende afscheid. Afscheid van mijn jeugd, afscheid van een generatie.

Zo alles bij elkaar vind ik het niet gek dat ik het niet in mijn eentje aandurfde om de emoties te doorvoelen. Normaal doe ik dit al schrijvende. Al schrijvende, schrijf ik toe naar het verdriet dat eruit wil en er uiteindelijk ook uit komt. Bij het voelen van deze emotiehutspot verlamde ik. In plaats van dat ik mezelf ertoe zette om te gaan schrijven, sloeg het alom aanwezige wazige zware gevoel me neer. Ik was niet vooruit te branden.

Op zulke momenten ben ik gigantisch dankbaar met een vriendin zoals Esther. Een lieve meid die écht alles waar ik door heen ga begrijpt. De zee van tranen vond zijn weg in rivieren, meren en beekjes. Daar waar het heen moest gaan.

Rouwverwerking neemt de tijd

Mijn zusje vertelde mij gisteren over hoe haar beste vriendin het uitschreeuwde tijdens het huilen toen ze besefte dat ze haar vader nooit meer zou zien. De kist ging dicht.

Dat raakte me. Ik kreeg tranen in mijn ogen. Ik voelde de pijn op mijn borst loskomen. De hele ochtend was ik al wazig. Ik ging op bed liggen. Probeerde te slapen, maar kort daarna kwam Arnold de slaapkamer binnen. Ik voelde de tranen al komen. Dit was mijn kans om het aan hem te vertellen.

Wat ging er door me heen? Zoveel pijn, zoveel tranen. De schrik was wederom voelbaar. De schrik die door mijn lijf gierde toen wakong eind 2008 indirect aan me vertelde dat ik niet boos moet zijn op mijn vader. Op de grote markt, onder het genot van een kop koffie, moest er iets van zijn hart. Al dertig jaar hield hij iets voor zich wat voor mij van levensbelang was: mama en papa gingen uit elkaar, omdat het tussen hen niet goed ging. Zij konden niet door één deur. Het was te wijten aan het gedrag van beide personen dat ze uit elkaar zijn gegaan. Dat hij voor het hazepad koos. Hij vertelde over mama’s gedrag.

Mama heeft zich richting ons, de kinderen, altijd negatief over hem geuit. Hij was de boeman, hij was de slechterik. Onderweg naar huis, van de tramhalte, lopend door de Regentesselaan, rolden de tranen al over mijn wangen. Wakong was schoon schip aan het maken. Hij zou binnenkort komen te overlijden. Ik voelde het door merg en been. Dat zou ik niet aan kunnen. Niet nog een keer. Niet zo kort achter elkaar.

Als gastspreker voor Weekendklas

Op zondag 18 september stond ik als gastspreker voor een groep van 15 kinderen uit verschillende culturen uit groep 8 in Leiden. De jaarcoördinator van Weekendklas had mij benaderd om wat te komen vertellen over mijn beroep en een les te verzorgen. Ik vond het enorm spannend. Lang geleden heb ik kinderen dansles gegeven, maar een les verzorgen vanuit mijn huidige beroep was toch hele andere koek.

Tijdens mijn introductie werden allerlei vragen en plagerige opmerkingen op mij afgevuurd. ‘Waar komen de mensen met je over praten?’ ‘Waar ze verdrietig, teleurgesteld en boos over zijn en ze willen ontdekken waar ze goed in zijn,’ antwoordde ik. ‘Betalen mensen jou?’ ‘Ja, ze betalen mij.’ ‘Nou dat is dan makkelijk werk, je hoeft ze alleen maar te troosten en daarna krijg je betaald.’ Vliegensvlug dacht ik: ‘Zo, hij probeert me op de kast te krijgen, hoe ga ik me hieruit redden?’ ‘Nou, troosten komt dichtbij knuffelen en dat doe ik niet. Ik knuffel niet met mensen. Ik luister, stel vragen en vertel verhalen, zodat ze zelf kunnen gaan nadenken over wat ze kunnen doen.’

Pfff…ik was blij dat we van de introductie overgingen op de kwaliteitskaarten. Ik trok een aantal kaarten en de kinderen mochten zeggen of ze vonden dat dit een kwaliteit was die tot een coach behoorde. Humor was zeker een kwaliteit, want je kan toch niet de hele tijd serieus kijken!! 😉 Dit beaamde ik. Sterk in de zin van ‘spierballen’ hoefde ik niet te hebben. Nee, doorgaans til ik geen mensen op in mijn praktijk. Een jongen vulde me aan met ‘maar  je moet wel mentaal sterk zijn als mensen bij je komen huilen’. Dat klopt!

‘t Volgende onderdeel was het culturenreisspel dat ik samen met de jaarcoördinator had bedacht. We reisden van Turkije, Irak, Polen, Marokko, Suriname, Nederland naar China, Indonesië, Egypte en Pakistan. Wanneer de kinderen bezoek kregen, mochten ze gaan vertellen hoe het in hun land eraan toe ging wat betreft geboorte, huwelijk, overlijden en wat je eet tijdens het ontbijt. Achmed uit Irak vertelde dat geboorte niet werd gevierd. Kinderen mochten blij zijn als ze in leven bleven, want Saddam Hoessein doodde alle kinderen. Wij waren er stil van.

Na de lunch deden we een oefening geïnspireerd door het programma ‘Over de Streep’. Ze gingen allemaal achter de streep staan. Achtereenvolgens stelde ik vragen in de trant van ‘hou je van zwemmen?’, ‘ben je weleens verdrietig?’ en ‘heb je weleens iemand gepest?’. Bij een positief antwoord stapten ze over de streep. De jaarcoördinator en de stagiaire deden mee.

Aansluitend op deze oefening hielden we een kringgesprek over pesten. Ik stond werkelijk versteld van de openheid en inzichten van deze kinderen van 11 en 12 jaar. En van mezelf. Ik ging tekeer als een provocatieve gespreksleider/juf. Door hun reacties ondervond ik de kracht van provocatieve coaching bij kinderen. Hier meer over in een volgende blog!

2011 in een nieuw jasje!!

In 2011 is alles nieuw. Nieuwe ik, nieuwe liefdesrelatie met de kleine erbij, de combinatie van werken en moederen: het begin van een nieuw tijdperk.

Mijn nieuwe ik, tja, hoe leg ik dit kort en bondig uit? Het overlijden van mijn vader in 2007 en alles wat dit in mijn losmaakte, verklaart veel. In de afgelopen drie jaar is mijn vader meer aanwezig geweest in mijn leven dan de 26 jaren waarin hij fysiek niet aanwezig was. Mentaal trouwens ook niet, want blijkbaar had ik hem uit mijn hoofd & hart verbannen. Nu ervaar ik hem met liefde. Dit heb ik kunnen realiseren met de hulp van mijn lieve opaatje. Mijn lieve opa overleed kort na het overlijden van mijn vader. Ruim een half jaar voor zijn overlijden nam hij mij in vertrouwen. Een waardevol gesprek dat mijn hart heeft geopend richting mijn vader. Het loslaten kon beginnen…Het loslaten van boosheid en vooral verdriet. Mijn nieuwe ik voelt lichter en completer.

Nieuwe liefdesrelatie met de kleine erbij
Een prachtig en overweldigend hoofdstuk in ons leven is begonnen met de komst van Amé! Hier kan ik alleen maar over zeggen dat mijn schoonmoeder zegt dat het geluk van ons afstraalt wanneer ze ons samen ziet.

Combinatie werken en moederen
Werken en moeder zijn. Dat is me wat. Het is ontiegelijk zwaar. En dan heb ik nog het geluk dat ik met een vent ben die het heerlijk vindt om te ‘vaderen’. De afgelopen maanden heb ik kunnen wennen aan deze combinatie. Ik moet zeggen dat ik nog wat ‘wentijd’ nodig heb. Volgende week beginnen de sessies weer. Deze week gebruik ik om alles op een rijtje te zetten: mijn kledingkast, het huishouden, de administratie en waar ik me op wil richten met de coachingpraktijk.

Reden van deze blog was in eerste instantie het ‘nieuwe jasje’ van deze weblog. Ik vind ‘m zooo mooi, ben er ontzettend blij mee. (Met dank aan @mahieu, www.exid.nl) Terwijl ik na zat te denken over de titel, gingen de bovenstaande zaken door me heen. Ja, veel is nieuw. Het wordt vast en zeker een mooi jaar. Met alle ups & downs is het fijn om te bedenken dat ‘het enige constante in het leven verandering is’! Ik heb er zin in!! Jij ook? 😉

Tribute to Michael Jackson

Mijn zusje van 17 en Dwele, een soul zanger, hebben mij geinspireerd om wat over Michael Jackson te schrijven.

Ting writes:
Wyclef Jeans tweet “So as I write to you I ask who is your Michael Jackson? are you gonna wait for he or she to die before telling them that they are Great!” inspired me. I could not believe what I was hearing, I had to watch the news twice before I could realize what the news guy was saying. I was shocked because I knew how important he was in the music industry. Michael is gone. I checked everything about him on the internet and it was true. The Elvis of our time isn’t anymore. Read her full blog here.. Vooral de laatste alinea van haar verhaal raakte mij diep.
Dwele’s recreation of MIchael Jackson’s Human Nature

Bij het bekijken van het filmpje dacht ik als eerste: het is geniaal, maar goh, je moet wel geduld hebben om het helemaal te zien. In de laatste scene wordt je verrast en het bracht een lach op mijn gezicht. Ik keek het een 2e keer en al luisterend, barstte ik in huilen uit. Dwele heeft het mooi in elkaar gezet en Michael Jackson was geniaal. Hij heeft miljoenen harten geraakt met zijn muziek en creaties. Inclusief mij. Ik ben met zijn muziek opgegroeid. Mijn zusje en broertje van 17 beginnen na zijn overlijden zijn muziek te ontdekken. Uit respect, uit interesse, ze leren zijn muziek kennen. Prachtig en tegelijkertijd ontroerend.

Jaren geleden liet ik een keer vallen dat wanneer Michael Jackson, Janet Jackson of Madonna komen te overlijden, ik echt groot ben. Echt volwassen. De tranen lopen over mijn wangen wanneer ik denk aan mijn vader, overleden in 2007, mijn opa, overleden in april dit jaar, mijn oma, 11 jaar geleden overleden en het verdriet voel ik nu. Om al het verdriet een plaats te geven, rouw ik nu ook om Michael. Een afsluiting van een periode. Dank jullie wel. Ik ben volwassen, voel me op veel vlakken volwassen, maar ben zeker ook nog het kind die met jullie is opgegroeid. Bedankt voor de momenten die ik nog heb kunnen hebben met mijn vader, de goede zorgen van mijn opa en oma en de muziek van Michael.