Coachee: het “stampen” is al een deel van me geworden

anger

De dame van wie je in deze blog een reflectieverslag zult lezen, kwam bij mij binnen met het verhaal dat ze worstelt met wat haar juiste pad is. ‘Ik heb een Reiki master gedaan en ik weet dat het werkt. Toch hoor ik nog wel vaak mijn ego die zegt “nee dat klopt niet, dat werkt niet”. Ik was afgelopen jaar al zo ver dat ik een website had, visitekaarten, een massagetafel en alles was er eigenlijk klaar voor om behandelingen te geven en ik kon er toch niet voor gaan. Ik had het gevoel dat ik nog meer moest leren. Ik ben dan bang dat ze niets voelen, of dat het niets met ze doet. Dat ik iets verkeerd doe of dat ze denken dat ik hun in de maling neem.’ Uit haar woorden maakte ik op dat zij zich onzeker voelde over wie ze is en wat ze kan en stelde een introductiesessie voor.

Na twee sessies deelde ze een hele lijst met persoonlijke overwinningen met me. Ik was onder de indruk en ontzettend trots op haar! De persoonlijke overwinningen kwamen haar niet aanwaaien. Ze werkte ervoor. Tussen de sessies door pakte ze door met alles wat we tijdens de sessie hadden besproken én hadden gedaan.

  1. Met een nieuwe collega had ze het over yoga en ze vertelde wat ze allemaal wist zonder gêne, maar volledig vertrouwen in zichzelf. Na afloop verbaasde ze zich erover; hij keek niet raar en zij was niet bezig met gedachten zoals ‘wat zou hij ervan vinden’.
  2. Ze kon de woede van haar vijfjarige dochter observeren en rustig reageren, hierna werd haar dochter rustig, nadat ze met dingen had lopen gooien.
  3. Tijdens de eerste sessie voelde ze dat haar borst niet omhoog kwam. Door thuis ermee bezig te gaan, voelt ze haar borst nu op en neer komen.
  4. Ze wilt met de pil gaan stoppen en haar lichaam het natuurlijke verloop van haar cyclus gunnen.
  5. Een paar weken geleden begon ze de longspray alleen nog maar ‘s ochtends te gebruiken; voorheen paste ze het ‘s ochtends en ‘s avonds toe.
  6. Adequaat handelen richting energiezuigers.

Na haar derde sessie ontving ik het volgende reflectieverslag, de tranen sprongen mij in de ogen:

‘Ik kwam naar jou en was best moe en ik zat niet helemaal lekker in mijn vel. Dit kwam door alles wat ik in voorgaande sessies met je had gedeeld. Ook omdat ik me bewust was dat we weer “goed aan het werk” zouden gaan. Het allemaal benoemen en bespreken heeft me goed gedaan. Zo kon alles eruit. Ik voelde duidelijk dat ik het zat ben om daarmee te worstelen en dit is een hele goede drive voor mij geweest.

Ik ben altijd weer verbaasd hoe veel ik in mijn lichaam voel als je mij begeleid met de oefeningen. Toen je zei dat ik zou gaan schreeuwen, voelde ik duidelijk een rem. Maar ook een behoefte om die rem voor altijd los te maken. Ik voelde me heel goed begeleid door jou en ook veilig. Tijdens het oefenen voelde ik ook geen remmingen. Ik moest er even in komen en een gevoel bij krijgen. Maar ik heb het als erg bevrijdend ervaren. Ik zal dit zeker nog een keer op strand gaan doen.

Het “stampen” is al een deel van me geworden. Ik heb het vanochtend weer gedaan. Ik kreeg een gedachte van iemand die ik niet meer in mij wil hebben en ging stampen. Het visualiseren van die personen lukt me gelukkig goed en het voelt zo bevrijdend. Dit zou je je kinderen echt nooit af moeten leren, maar hen juist aanmoedigen het te gaan doen.

Ik was onder de indruk dat mijn rechter arm stijf begon te worden en mijn hand zich naar boven boog. Ik voelde tintelingen. Toen ik weer ging zitten, voelde ik me zo sterk en recht en krachtig. Dit gevoel zal ik echt niet snel vergeten. Daarna voelde ik ook minder krampen in mijn lichaam. Ik voelde me vrijer en ik voelde mezelf…en dan alleen mezelf. Dat was geweldig en raakte me.

Wat mij ook is blijven hangen, dat ik met de verbonden ademhaling mezelf de liefde geef die ik gemist heb. Dit is de perfecte motivatie voor mij om er mee door te gaan. Ook dan voelde ik vooral in mijn rechter arm een sterke tinteling die uitwerkte tot in de vingers. Zo een gevoel alsof ze in slaap vallen.

Na de oefening en het ademen voelde ik me op en moe. Ik ging naar buiten en de zon was er, ik werd ongelooflijk blij en trots op mezelf. Dit gevoel was nog de hele dag bij me. Zo fijn om weer een stuk dichter bij mezelf te komen. Ik voelde me niet meer gehaast of gestresst. Ik had ‘s avonds dan nog de alternating nose breath gedaan en ging vroeg naar bed.

Ik wil je erg bedanken dat je mij zo goed hebt begeleid. Ik heb zo veel mee gekregen dat ik nu in mijn leven kan integreren om nog meer mezelf te zijn én dat ook te laten zien. Dat zoveel gebeurt na “maar” 3 sessies vind ik geweldig en ongelooflijk tegelijk. Waar jezelf allemaal in staat toe bent, als je maar genoeg aandacht en liefde aan jezelf geeft. Prachtig!’

Note: zes weken voor mijn zwangerschapsverlof zijn we begonnen met de sessies. Binnen zes weken tijd boekte zij op vele niveaus vooruitgang. Wat ben ik blij dat ik haar heb mogen begeleiden bij al deze positieve veranderingen. En wat betreft het opzetten van haar reiki praktijk, ik ben ervan overtuigd dat dit haar ook gaat lukken, but first things first. Eerst maar eens lekker en zeker in haar vel komen te zitten en dit blijven voeden, totdat het moment arriveert dat ze alles uit de kast gaat halen. Wanneer dit is? Dat zal ze zeker aanvoelen! 

Voor meer informatie over Orchid of Life ~ Life Coaching, zie de website. 

Advertenties

Over de HSP comments op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie

Life

In augustus 2011 heb ik de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie opgestart. In drie jaar tijd is deze facebookpagina uitgegroeid tot een dagelijkse bron van herkenning en inspiratie voor alle trouwe volgers die ik meeneem in onze wereld van hooggevoeligheid en intuïtie. Updates die dagelijks voorbij komen, gaan over persoonlijke ontwikkeling, creativiteit, de liefde, positieve communicatie en een gezonde levensstijl. Om de twee maanden komt er een thema voorbij dat een sterke link heeft met hooggevoeligheid en intuïtie. Thema’s die reeds de revue hebben gepasseerd zijn: gezonde voeding, beweging, slapen, dankbaarheid, muziek, synchroniciteit, creativiteit in de vorm van fotografie en handwerk, home sweet home en het opvoeden van hoog sensitieve kinderen.

Een type update die wekelijks voorbij komt zijn de HSP comments. Zeker 80% van deze hooggevoelige opmerkingen komen van de mensen die ik coach. De overige 20% komen van mij en mijn gezin, hooggevoelige vrienden en sinds kort ook van de kinderen die ik spreek als capoeira docente. Ik coach inmiddels tien jaar en een opvallende ontwikkeling is dat de doelgroep met mij mee is veranderd. In 2004 ben ik als een groentje van 26 jaar begonnen. Tot aan 2008 coachte ik mensen rond mijn leeftijd. Vanaf 2009 coach ik twintigers tot aan vijftigers. Hieronder lees je een aantal HSP comments die veel herkenning hebben opgeleverd:

HSP comments
‘Ik ben bang voor negatieve reacties. Zo bang dat ik liever de situatie vermijd. Ik onderdruk de emoties en ga verder met mijn leven.’

‘Automatisch rekening houden met de ander en helemaal niet bij stil staan bij wat ik zelf voel, denk en wil.’

‘Ik betrap mezelf er vaak genoeg op dat ik geïnteresseerd naar iemand luister en vervolgens niet reageer op het verhaal. In plaats daarvan gaan er gedachten door me heen naar aanleiding van het verhaal en het volgende onderwerp is alweer aangesneden.’

HSP persoonlijk kort verhaal
Wat een herkenbare verhalen. Ik zit nu zelf te worstelen met verdriet en boosheid. Dat heb ik voornamelijk bij het gezin waarin ik ben opgegroeid. Ik ben dit jaar tot de ontdekking gekomen dat ik hooggevoelig ben en alles wat ik lees is zo herkenbaar. Ik heb mij altijd ‘t buitenbeentje gevoeld en wordt steeds duidelijker dat ik anders ben dan mijn broer, zus en mijn moeder en vader en nog vele om mij heen. Ik vind het niet erg dat ik hooggevoelig ben, maar ik ben nooit geaccepteerd zoals ik ben. Ze noemden mij raar en vonden dat ik stom reageerden. En dat doet pijn.

Nu wordt het voor me gevoel ook steeds duidelijker dat ik niet bij hun hoor en ik ook geen klik heb met hoe zij zich gedragen. Ik ben 31 jaar en heb besloten om afstand te nemen van de mensen die me niet accepteren waaronder mijn moeder. Mijn goede hart wil haar niet kwetsen, maar ik voel me diep gekwetst en heel erg boos dat zij me niet accepteert. Ik weet niet goed wat mij helpt om door deze fase te komen, het blokt mijn pad naar een liefdevolle toekomst. Ik ben al aardig op weg, want herken mijn gevoelens wel, maar hoe nu verder?

Gezien het grote aantal positieve reacties op deze pagina zal ik zeker met veel motivatie en blijdschap het werk voortzetten. Mocht je iets willen delen, kan dat altijd via een privé bericht op de pagina.

Werk: droomleven in ontwikkeling

lamp

Een week terug was ik aan het dromen. Ik dacht aan het inschakelen van een vertaler om het eboek over woede te vertalen naar het Engels. Vervolgens dacht ik aan het vinden van een vertaler. Dat zou weleens een pittige klus kunnen zijn; het vinden van iemand bij wie ik een goed gevoel heb en met wie ik wil samenwerken.

Een vriendin vertelde over haar werkende leven als docent. Ze vindt het te zwaar, omdat ze werkt in een klaagcultuur. Drie dagen per week komt ze vanuit haar werk uitgeblust thuis. Hiernaast volgt ze een opleiding van vier jaar tot shiatsu therapeut. Qua tijd is het haast niet te doen en ze snoept tijd af van een van haar meest favoriete tijdsbestedingen; sporten. Dit vindt ze heel erg jammer. Hierdoor is ze gaan spelen met het idee om als zelfstandig vertaler aan de slag te gaan; het vertalen van het Engels naar het Nederlands en omgekeerd. *bling* Mijn lampje ging aan!

‘Ik zoek een vertaler. Wil jij mijn eboek over woede naar het Engels vertalen?’ Dat wilde ze wel doen en ze vroeg of ik haast had. Nee! In de zomervakantie gaat ze ermee beginnen. Super. Daarnaast dacht ik pasgeleden eraan hoe fijn het zou zijn als ik een ghostwriter zou inschakelen voor de Engelstalige blog. Ik heb er niet veel tijd voor. Ik legde mijn verhaal aan haar voor en vroeg of zij het wilde doen. Ze reageerde weifelend. Ze wist niet of ze het kon. ‘Lijkt het je leuk?’ Ze knikte en vertoonde een glimlach van plezier. ‘Dan kan je het!’ Het kwam binnen. Ik zag het.

Mijn instelling en de korte en krachtige vraag die ik aan haar stelde, heb ik rechtstreeks gekopieerd van de directeur van de Academie voor Counselling en Coaching. In 2004 gaf hij akkoord voor het schrijven van een marketing communicatie plan voor de Academie. Dit was in het kader van het afronden van mijn studie Communicatie aan de Hogeschool Inholland in Rotterdam. Vlak nadat ik voor hem aan de slag ging, vroeg hij of ik wilde werken als assistent-trainer voor de opleiding tot counsellor. Ik bevond mij toen nog in een vergelijkbare positie als deze vriendin van mij; ‘Ik ben nog student. Ik kom net kijken. Kan ik dit wel?’ ‘Wil je het?’, vroeg hij. ‘Ja, ik wil het!’ Hij liet mij binnen 30 seconden de moed en de zekerheid voelen die nodig was om het te gaan doen. Wat een ervaring. Mindblowing!

Het doorgeven van wat hij mij gaf was evenzo krachtig. Door het spreken over één van haar talenten herinnerde zij zich dat het wel door haar heen was gegaan om tijdschriften te benaderen met de vraag of ze een artikel voor hen kan gaan schrijven. Dit idee sloot aan op mijn vraag of ze voor mij wilt gaan bloggen. Door deze twee synchronische momenten leefde ik helemaal op. Wat kan het leven licht aanvoelen door het juiste pad te bewandelen. Ik heb haar direct teruggegeven hoe blij ik was te horen dat zij mijn eboek over woede wilt gaan vertalen. Ze is iemand die ik vertrouw, iemand met wie ik wil samenwerken.

Gepassioneerd leven met miljoenen

geld

Herinner je je nog de blog ‘Lijst van al mijn wensen’? De blog waarin ik vertelde hoeveel synchronische gebeurtenissen ons leidden naar het kopen van loten. Onze harten maakten meerdere salto’s van vreugde en we volgende de signalen. Dachten we echt dat we iets zouden winnen? Dat we de jackpot zouden binnenhalen? Om eerlijk te zijn geloofden we in die kans.

Alleen het universum had iets groters voor ons in petto. Inderdaad, we hebben die miljoenen niet gewonnen. Als we het wel hadden gewonnen, zou ik er waarschijnlijk niet over schrijven. Uit de boeken (‘Lijst van al mijn wensen’ en ‘Het zal je maar gebeuren’) die op mijn pad kwamen, bleek wel dat het heel erg moeilijk kan zijn om met zoveel geld om te gaan.

In de aanloop naar de trekking begonnen onze dromen te leven. We deelden onze dromen, voelden onze innerlijke kracht en motivatie en genoten hier enorm van. Wat het hele proces ons dus heeft opgeleverd, is het gevoel dat we alles wat we willen op eigen houtje kunnen bereiken. Natuurlijk zouden die miljoenen praktisch en welkom zijn geweest, maar het gevoel voelen dat je het ook zonder het geld kan bereiken, is onbetaalbaar.

Wat zou jij doen als je miljoenen tot je beschikking zou hebben? 

Dansen: een waanzinnig flow-gevoel

dansers

Meer dan tien jaar geleden gaf ik mijn laatste streetdance les. Mijn leven nam een andere wending aan. Ik focuste me op het afronden van mijn bachelor communicatie en daarna besloot ik mijn coachingpraktijk te starten. Om toch nog met dansen bezig te zijn, ging ik salsa dansen. Het ging vanzelf. Ik begon meer Spaanstalige muziek te luisteren en liet R&B en hiphop links liggen. Mijn tijd in Sevilla had hier zeker aan bijgedragen. Ik omringde mezelf met mensen uit Latijns-Amerika en Spanje. Ik wilde het land, de cultuur en vooral de mentaliteit dicht bij me houden.

Sinds afgelopen zaterdag heb ik weer gevoeld hoe het is om dansles te geven. Ik heb een ‘Latin Moves’ dans workshop gegeven voor Unicef. De groep bestond uit zo’n 15 deelnemers uit verschillende culturen. De voertaal was Engels. In de blog ‘Orchid of Life: nieuwe professionele ontwikkelingen’ vertelde ik hoe ik in contact kwam met Unicef.

En, ja hoor, daar ging ik weer; door alle signalen te volgen, heb ik wederom mogen ervaren hoe fantastisch het is om dansles te geven. Als ik stil sta bij het waanzinnige flow-gevoel, dan snap ik niet hoe het zo is gekomen dat ik 10! jaar lang geen les heb gegeven. Inmiddels geef ik vier maanden capoeira les aan kinderen. Na een paar maanden begon het al te kriebelen. De gedachte aan het geven van een dansles kwam in me op en bracht een brede glimlach op mijn gezicht: Ik wil weer een dansles geven. Ik werd helemaal vrolijk van binnen.

Deze gedachte maakte mij benieuwd naar de meest recente dansfilms. Zo kwam ik terecht bij Streetdance 2. De film sluit af met een geweldig optreden waarbij streetdance wordt gecombineerd met latin moves. Van binnen begon ik wederom op te leven: dans was terug in mijn leven. Kort hierna zag ik op facebook de oproep van een vriendin die recentelijk als vrijwilligster voor Unicef is gaan werken. Wow, dit moet zo zijn, dacht ik. Direct hierna maakte ik er werk van en kwam in contact met de organisator.

De emoties waar ik van begin tot eind doorheen ben gegaan, zijn te vergelijken met hoe ik theatersport workshops ben gaan geven. Lees ook: ‘Persoonlijk groeien door angsten te overwinnen’. Vanuit de sterke overtuiging dat ik nog steeds een leuke dansles neer kan zetten, reageerde ik op de oproep van Unicef. Ik voelde alleen maar dat het hartstikke leuk zou zijn. Tja, daarna lieten de zenuwen zich wel even zien. Het moment dat ze hiervoor hadden uitgekozen, was erg balen. Maar goed, ik had weinig tijd om daar lang bij stil te staan en pakte na een paar ellendige minuten de draad goed op. Ik hoorde de muziek niet!! Zelfs na een goed geoliede introductie van mezelf in het Engels, ging het verkeerd.

Eerlijk gezegd was deze angst de dag ervoor een paar keer door me heen geschoten. Wat als ik de muziek niet hoor? Nog niet eerder had ik salsa muziek gebruikt voor het geven van een dansles. Maar daar lag het niet aan. Het was een combinatie van opwinding, enthousiasme en dat ik daar stond als ‘danseres’. (Ja, zo stelde ze mij voor!) Was het echt mogelijk? Na 10 jaar? Het antwoord is een volmondig JA. Ik heb genoten, we hebben samen genoten van het losgaan, swingen en zweten.

Wat ik bijzonder blijf vinden, is dat het volgen van mijn intuïtie en het opvolgen van signalen mij altijd verder brengt op mijn pad. Mij nog meer laat voelen wie ik ben, wat ik kan en dat ik mag bijdragen aan het vermenigvuldigen van plezier. Slecht in drie stappen stond ik weer een dansles te geven; de gedachte ‘Ik wil weer een dansles geven’, de film en de oproep voor een danser op facebook. Whooooop!!

Met grote dank aan mijn innerlijke gids en alles en iedereen waarmee ik in contact sta. Laten we de liefde blijven voelen en vieren. Met zijn allen!

Hij volgde letterlijk zijn Hart

P1000811

Jo, nu 67 jaar, staat positief in het leven en volgt elke dag zijn hart. Vijftien jaar geleden vertelden cardiologen aan hem dat ze niets meer voor zijn hart konden doen. Hij had 4 bypasses nodig, twee nieuwe hartkleppen en had een verzwakte hartspier. Dat wil zeggen dat wanneer hij voor 2 uur lang gaat liggen er maar 2 liter bloed door zijn hart wordt rondgepompt. Bij de gezonde mens wordt er 6 liter bloed rondgepompt. Een wandeling van 15 minuten kan zijn lichaam niet aan, maar met wilskracht zou hij de afstand kunnen belopen. En met deze wilskracht gecombineerd met positief denken en geloven in zichzelf in plaats van de artsen, leeft hij nog steeds en geniet hij iedere dag van het leven. Respect!

Uitspraken van hem die bij mij blijven doorklinken:
“Artsen praten patienten een negatief zelfbeeld aan waardoor ze nog meer in de put raken!”
Artsen zeggen: “Je moet ermee leren leven.” Jo zegt: ” Je moet ernaar gaan leven.”

Het verhaal van Jo doet mij denken aan een NLP artikel over taalpatronen met een negatieve invloed op personen/ patienten. Het boek heet ‘the Illusion of Disease’. Positief denken is voor Jo een onderdeel van zijn karakter, maar ik geloof dat mensen in staat zijn om zichzelf te bevrijden van negatieve taalpatronen door bijvoorbeeld het lezen van een boek, gesprekken met positief ingestelde mensen of wat dan ook dat op jouw pad komt.

De begeleiding van een coach is ook een optie. In mijn praktijk kom ik deze negatieve taalpatronen ook tegen en heb deze taalpatronen met succes om weten buigen naar positief denken.

Chungmei Cheng
Orchid of Life -Lifecoaching