HSP: mijn lijf en hoofd stoppen emoties weg

Hieronder een mail van een client die bij me is gekomen voor begeleiding om de verbinding met haarzelf te ervaren. We hebben net 3 sessies achter de rug en zijn er nu al over uit dat het een zeer intuïtief persoonlijk ontwikkelingstraject is. Met haar toestemming deel ik haar schrijven met jou!

Hallo Chungmei,

Hier nog even een berichtje van mij, voordat we elkaar morgen alweer zien voor alweer de volgende sessie. Dit is hoe mijn eerste echte ademhalingssessie bij me is geland:

Zoals al duidelijk was toen ik nog bij jou was, heeft de rebirthing best wel indruk gemaakt. Ik had al aardig wat gelezen op jouw website en social media. En je had tijdens de introductiesessie al wat verteld. Maar dan de rebirthing te doen is toch echt anders! Wauw! Er op terugkijkend was ik eerst toch wel in mijn hoofd bezig met “doe ik het wel goed?”. Maar het heeft me uiteindelijk zoveel tegelijk gegeven: er was spanning en tegelijk ook ontspanning, kou en warmte in mijn lijf, verdriet/pijn en blijdschap. 

De buikklank ging vanzelf, hoewel ik dat niet van mijzelf gedacht had. Ik vond het bevrijdend en schrok eigenlijk een beetje van mezelf. Dat ik dit in me heb/had en ook kon uiten! Ik, altijd erg gecontroleerd, laat me niet zomaar gaan. Maar nu dus wel…Het heeft me geraakt. Ik heb contact met mijn lijf ervaren en daarbij gezien/gevoeld hoeveel er weggestopt zit. 

De rest van de dag voelde ik me lichter en fijner, maar voelde ook de verschillende plekken in mijn lijf nog steeds (gezicht, armen, bovenbenen, rugspieren, het was gewoon een complete workout). De volgende dagen voelde ik een diepere verbinding met mijn ademhaling. Maar ook vermoeidheid (ik was blij dat op donderdagmiddag voor mij het weekend begon en haalde het voor mijn gevoel nèt). 

Gek genoeg voelde ik in de dagen na maandag ook een soort schaamte, als in dat ik me had laten gaan ofzo. Misschien omdat ik al die tijd het (wat ‘het’ dan ook mag zijn, emoties, gebeurtenissen, gevoelens, mijzelf misschien wel…) voor iedereen en met name ook voor mezelf heb weggestopt, het mocht er niet zijn. Mijn lijf en hoofd zitten misschien zo in de automatische piloot om het meteen weg te stoppen, dat er even paniek ontstond omdat ‘het’ er nu ineens mocht zijn en geuit mocht worden. Ofzo…? Maar weer wat later in de week neutraliseerde dat gevoel van schaamte weer. 

De nacht na de sessie heb ik gedroomd over een neushoorn. Het is me bijgebleven, omdat dromen me meestal niet zo levendig en lang bij blijven als deze. Dus ik heb vanuit nieuwsgierigheid eens opgezocht wat dromen over een neushoorn zoal zou kunnen betekenen: De neushoorn staat voor woede en enorme kracht. Waar andere dieren zouden weglopen, valt een neushoorn juist aan. Als je droomt over een neushoorn, dan is het belangrijk dat je je doel voor ogen houdt en je niet van je pad af laat brengen. Neem geen genoegen met “nee” en wees wat assertiever in wat je wilt. Wat een mooie boodschap aan mezelf! 

De volgende nachten heb ik lang en diep geslapen. Zoals je al zei: neem de rust die je lijf aangeeft. 

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 


Advertenties

HSP: meisje, wat ben jij gevoelig

10426796_632621836849514_1737437360648695895_n

Aanstaande zaterdag 11 april geef ik de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Den Haag. Geïnteresseerden konden een motivatiebrief inzenden om een kans te maken op deelname aan deze workshop. Uit de inzendingen heb ik acht deelnemers uitgenodigd. Na de sluitingsdatum van het inzenden van de motivatiebrief ontving ik een aantal e-mails van dames! (waar zijn toch de hooggevoelige heren?) met de vraag of ze aan deze workshop konden deelnemen. Wat een welkome verrassing! Natuurlijk, de ruimte die ik had afgehuurd was groot genoeg.

Hieronder de motivatiebrieven van twee deelnemers:

“Op mijn 16e kwam er een vrouw naar me toe en die zei “meisje, wat ben jij gevoelig ” waarop ik haar ietwat vreemd aankeek. Ze raadde mij het boek aan van Elaine N. Aaron en dat heb ik toen gekocht. Er werden heel wat dingen duidelijk en heb dat boek ook met heel wat tranen gelezen. Ik was niet anders zoals mensen vaak zeiden ik was niet raar wat ik mezelf vond; ik was een hooggevoelig persoon. In de loop der jaren heb ik mijn leven steeds iets meer daarop aangepast en begin ik mezelf steeds beter te begrijpen. Ik ben inmiddels 33 en heb een lieve man en twee mooie zoontjes waarvan in de leeftijd van 2,5 en 6 maanden. Ik leef nog veel in gedachten en zou het graag iets makkelijker naar buiten brengen zonder dat ik bang ben wat iedereen van me vindt. Ik ga ook helemaal op in het verzorgen van mijn man en kinderen en kan moeilijk voor mezelf kiezen in de trant van “als zij gelukkig zijn, ben ik dat ook”, maar ik weet dat als ik gelukkig ben, zij dat ook van mij worden. Daar worstel ik nog weleens mee.”

“Gevoelig? Ja, dat ben ik. Hooggevoelig is kennelijk anders; iets waar je behoorlijk last van kunt hebben. Een vrijwilliger met wie ik samenwerk in het theater weet het zeker: jij bent hooggevoelig!

De burn-out die er dan ook wel bij zal horen, heeft mijn kwetsbaarheid pijnlijk bloot gelegd. Dag in, dag uit verkeerden mijn hoofd en daarmee mijn lijf in een staat van paniek. Toch nam ik belangrijke beslissingen. Beslissingen die mijn leven overhoop hebben gegooid. Inmiddels ben ik een compleet nieuwe weg ingeslagen. Ik ben 50+ , volg een opleiding in de zorg, en worstel dagelijks met mijn kwetsbaarheid. Ik doe wat ik doe vol overgave, maar waar zijn mijn grenzen? Waar ben ik gebleven? Waarom durf ik mijn emoties en gedachten geen woorden te geven? Wat belet me om overtuigend ‘aanwezig’ te zijn? Dat, wat ik het liefste wil….

Van binnen verschuilt zich een intense behoefte om liefde te geven, de behoefte aan volwaardige relaties. Hoe stop ik de eindeloze gedachtestroom, of liever hoe kan ik gewoon (durven) zeggen wat ik voel en belangrijk vind en daar dan ook eens van genieten? Waarom houd ik eerst rekening met de gevoelens van de ander, waardoor ik verstrikt raak? Hoe vind ik rust om gewoon even lekker bij mezelf te zijn? Komen al deze vragen voort uit hooggevoeligheid? En is er werkelijk een manier om het licht te maken, het als een ‘talent’ te ervaren? Als een ontpoppende vlinder – kleurrijk, kwetsbaar en in vrijheid fladderend? Ik weet niet, maar de ‘opbrengsten’ van de workshop, zijn hoopvol. Zou het werkelijk mogelijk zijn?”

Nogmaals bedankt voor het inzenden van jullie motivatiebrieven. Ik kijk uit naar onze ontmoeting!

Lijkt het je wat om deel te nemen aan een workshop of training over hooggevoeligheid? Zo, ja, kijk eens op de Orchid of Life Agenda om te zien of er iets voor jou tussenstaat.