Laat alle concepten over jezelf los

Pasgeleden heb ik een hele bijzondere en duidelijke sessie gehad met een hooggevoelige jongeman. Hij is opgegroeid in een gezin waarin hij verschillende rollen had geadapteerd. Hij zit momenteel in een transformatiefase waarin hij zich los aan het koppelen is en afscheid aan het nemen is van deze rollen. Dit is niet makkelijk. Het is ronduit emotioneel zwaar. De rollen waar hij zich van los aan het maken is, zijn: 

  • Partner voor zijn moeder; 
  • Surrogaat-vader voor zijn zusje. 

Wanneer door zijn moeder en zusje wordt gecommuniceerd en gehandeld vanuit pijn, komt er bij hem destructieve energie vrij. Deze energie vertaalt zich naar een innerlijke criticus die alles wat hij leuk vindt en waar hij tijd in stopt op een negatieve manier labelt. Hij mag er niet van genieten. Hij mag het niet doen, want onbewust speelt er een enorm schuldgevoel dat hij eigenlijk moet zorgen voor zijn moeder en zusje vanuit de geadapteerde rollen. De innerlijke criticus neemt alle ruimte in beslag en het schuldgevoel wordt bewust ervaren.

Deze destructieve energie kwam voor een deel vrij in een aan het gesprek gekoppelde ademhalingssessie. Verder gaat hij zelf aan de slag door via “therapeutisch schrijven” de naar binnen gerichte energie naar buiten te schrijven. Van zelfvernietiging naar opkomen voor zichzelf om zijn ouders tot verantwoording te roepen. Schreeuwen. Huilen. Wat nodig is. We zijn weer een stap verder…

Verder wil ik met je delen dat Arnold, mijn levenspartner, zijn eerste FB Live heeft gegeven over Bewust Ouderschap & Opvoeding: van negatieve communicatie naar positieve communicatie. 

Klik hier door op de Orchid of Life Agenda voor nog meer activiteiten.

Advertenties

Van Slachtoffer tranen naar Helende Tranen

In mijn coaching & rebirthing praktijk ontvang ik hooggevoelige personen die hun trauma’s komen verwerken. Dit gaat gepaard met de nodige tranen. Deze blog zoomt in op het verschil tussen slachtoffer tranen en helende tranen. Oftewel huilen vanuit je hoofd en huilen vanuit je hart en ziel. Het eerste laat je verzuipen in de ellende, keer op keer. Het tweede lost de pijn op in je hart, ziel en lijf.

Huilen vanuit het hoofd

Heb je te maken met een collega die altijd zeurt over teveel of te weinig werk of niet doet wat je aan hem of haar vraagt? Een baas die blijft aansturen op een bepaalde strategie waar jij het niet mee eens bent? Of een partner die geen vinger in het huishouden uitsteekt en nooit het initiatief neemt om op een date te gaan? Kan je niet tegen je verlies? (in sport en werk) Deze situaties maken een hoop frustratie en frustratie los.

Deze situaties vormen voer om alles tot in de puntjes te overdenken. Na de nodige reflectie concludeerde je wellicht dat je handelde en communiceerde vanuit het gekwetste kind. Dit verergerde de situatie en leverde vermoeiende discussies op.

Vervolgens gaat de innerlijke criticus aan het werk. Je bent bang om uitgemaakt te worden voor dom, stom of niet sportief. De mogelijkheid tot reputatie- en gezichtsverlies zijn ook stevige angst triggers. Mannen kunnen specifiek bang zijn voor verlies van mannelijkheid en als te vrouwelijk te worden gezien. Vrouwen kunnen bang zijn om dominant en controlegedrag los te laten om hun vrouwelijkheid juist te omarmen.

Wanneer er tranen worden gelaten komen deze voort uit slachtoffer denken en gedrag. Er zijn tranen omdat iemand gekwetst is, tranen van angst, van boosheid, van onmacht en hulpeloosheid over de voorgevallen situatie. “Had ik maar”, “het zou makkelijker zijn geweest als…” of het uiten van allerlei verwensingen richting je collega, baas, partner, schoonouders, zwager of vriend(in).

Het huilen vindt plaats vanuit het hoofd. Het kan zeker opluchting bieden, maar het hoofd maakt het altijd erger. Het haalt herinneringen op waarin je hetzelfde meemaakte. Je herbeleeft alles, je beweegt in cirkels. Er is geen uitweg. Al deze tranen kunnen niet genezen. Integendeel: ze houden ons vast in de verkeerde houding, ze versterken onze woede, gekrenktheid en ons zelfmedelijden. Bovendien is de kans groot dat je in de nabije toekomst in een vergelijkbare situatie terecht komt.

Volgens Dorothee Sölle wassen tranen alle beelden weg die anderen in mijn opvoeding over me heen hebben gelegd, ze leiden me uit het leugenhuis dat ik heb ingericht. Ze bevrijden me van de rollen die ik tot nu toe heb gespeeld. Ze lossen de pantsers op die ik rond mijn hart heb gelegd om niemand dichtbij te laten komen. Op die manier openen ze me voor de mensen en voor God. Tranen zetten me aan tot een nieuwe taal, tot een eerlijke taal tot een taal die de pijn niet ontwijkt, maar hem uitdrukt.

Helende tranen

Dat klinkt goed. Laten we ons verlossen van de verschillende rollen die we onszelf hebben toegeëigend. Laten we de slag maken van slachtoffer tranen naar helende tranen. Hierbij doel ik op het uiten van verdriet dat door trauma is vastgezet in het lichaam. De geest kan er niet bij. Vandaar dat we ook in het piekeren blijven hangen wat leidt naar het uiten van tranen die niet helen.

De perikelen, oftewel uitdagende situaties in persoonlijke en professionele relaties komen ergens vandaan. Ben je vroeger gepest? Moest je altijd opboksen tegen een dominantere en/of slimmere broer of zus? Of werden je ware gevoelens niet gezien? Werd er in het gezin waarin je opgroeide niet over emoties gesproken? Werd je niet getroost, maar alleen toegeschreeuwd?

Je kunt blijven hangen in geloven dat je het niet kan, dat het niet lukt en dat je het niet waard bent. Maar je kan ook bewegen naar de kern. Waardoor ben je bang om jezelf te laten zien? Om liefde te ontvangen? Of om je kwetsbaarheden te tonen? Het verdriet dat gepaard gaat met de antwoorden op deze vragen bevrijden je van de pijn in het lichaam en de ziel. Het gevolg is dat het hoofd tot rust komt.

Veel mensen zijn bang om dit verdriet aan te gaan. Bang om erin te verdrinken of erin te blijven hangen. Het is een gerechtvaardigde angst. We hebben allemaal iemand nodig die ons vasthoudt. Ons laat voelen dat het oké is, totdat we zelfstandig ervaren dat we dit grote verdriet aankunnen en er sterker uitkomen.

Een cliënt vertelde me over haar hond. Wanneer ze huilt uit zelfmedelijden blijft haar hond bij haar weg. Wanneer het huilen haar geest overneemt en alleen het lichaam spreekt, komt haar hond bij haar zitten. Hoe geweldig is dat! Het begeleiden van ademhalingssessies heeft me veel geleerd over hoe mensen tot het uiten van verdriet kunnen komen. Een interventie die helpt om de spanningen in het lijf in contact te brengen met het verdriet waar de spanning een uiting van is, is het laten klinken van de buikklank.

Een cliënt schreef me het volgende: “Door middel van de buikklank kon ik ontladen. Mijn lichaam leerde mij wat ik nodig heb om spanning te ontladen. Ik voelde op een diepere laag helende warme energie door mijn lijf stromen. Ik moest er van lachen, voelde opluchting en verlichting. En mijn hoofd is nog steeds druk, maar dan met positieve gedachten.”

Helende tranen kunnen heel anders klinken dan dat je van jezelf gewend bent te horen wanneer je huilt. Hartverscheurend, hoog, diep, hortend en stotend, trillerig, doorspekt met het schrille geluid van angst en pijn. Het huilen kan van zover komen dat het je de adem beneemt.

Wanneer je het helingsproces aangaat sta je ervoor open om te ontdekken wat je werkelijk voelde, in elke fase van je leven. Het is een pittig proces, maar absoluut de moeite waard.

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 


HSP & Vrouw: omgaan met de menstruatiecyclus. 7 Tips

IMG_6868

Veel hooggevoelige vrouwen die ik heb gesproken hebben gedurende 5 tot wel 14 dagen last van hormonen door de menstruatiecyclus. Ze voelen zich fysiek zwakker, voelen zich emotioneel instabiel; dit uit zich in spontane en niet herleidbare huilbuien en een kort lontje. Op mentaal niveau zijn ze wazig, warrig en hebben last van onzekere gedachten over zichzelf en de interactie met mensen in werk en privé. 

Al deze veranderingen door hormonen zijn waarschijnlijk herkenbaar voor het gros van de vrouwen; los van of je jezelf als hooggevoelig of niet hooggevoelig  beschouwt. Maar de volgende ervaringen komen van vrouwen die zichzelf als hooggevoelig beschouwen: 

  • het voelen van de eisprong
  • zware bloedingen
  • heftige hoofdpijn als één van de uitingen van het premenstrueel syndroom
  • vertraging of uitblijven van de menstruatie door stress
  • zintuigen: geen een fel licht of plotselinge harde geluiden kunnen verdragen
  • niet of minder adequaat kunnen reageren op ad-hoc situaties
  • hele drukke dromen en niet uitgerust wakker worden
  • moeten afmelden van werk door lichamelijke symptomen

Al deze symptomen vinden plaats voordat het vloeien begint of juist bij aanvang van het vloeien. Ik hoor bij de eerste groep. 

En een vriendin van mij ook. Plus minus vijf dagen voor het vloeien verandert ze in een heks. Ze besteedt geen aandacht meer aan haar uiterlijk en loopt er verwaarloosd bij. Niet zo handig als je een eigen onderneming hebt waar mensen in en uit lopen. Dit in combinatie met vitten op haar kinderen leidde ernaar dat haar oudste zoon van 10 vroeg: ‘Mama, gaat het wel met je?’ En dat haar dochter van 7 een sjaal om haar wilde krullenbos bond, zodat ze nog enigszins goed voor de dag kwam.

Deze symptomen zijn geheel herkenbaar voor mij. Qua kleding kies ik voor vaak effen donkere kleuren, terwijl ik normaal geniet van het dragen van meerdere opvallende kleuren en patronen. Thuis heb ik veel minder mentale ruimte en energie om met de kinderen te zijn en hier voel ik me schuldig over. Ik wil me anders voelen, maar het lukt niet. Richting Arnold (partner) en kinderen ben ik veel sneller geïrriteerd. Qua sociale omgang richting vrienden en zakelijk sluit ik me af, ik richt me naar binnen toe. In het kijken van films ervaar ik emotionele steun en afleiding van mijn hormonale staat van zijn.

Of ik hormonaal ben, merk ik als eerste aan hoe ik wil eten. Ik wil meer zout, vet, pittig of zoetigheid. Ook wil ik meer kaas en vis en drink ik een wijntje of biertje wanneer de gevoelens mij teveel worden. Het blijft wel bij één glas, omdat dit alles is wat ik qua alcohol-inname lekker vind en lichamelijk prettig aanvoelt. 

Verder word ik tijdens de hormonale fase nog sensitiever dan ik al ben. Ik schrik een gat in de lucht én met luide kreten door onverwachtse geluiden. Mijn lichaam staat letterlijk op spanning. Ik heb een kort lontje; ik irriteer me heviger aan huishoudelijk werk dat moet worden gedaan. En als mijn grote lieve kleine man een poepluier heeft, sluis ik ‘m door naar Arnold. Wat er ook nog bijkomt is een intense vermoeidheid: ik lig rond acht uur ‘s avonds in bed en kan dit zo een paar avonden achter elkaar doen. 

Conclusie: ik wil dit anders gaan ervaren. 

Menstruatiecyclus in de agenda
De afgelopen acht jaar zet ik mijn menstruatiecyclus in mijn digitale agenda. Op de dag dat ik vermoed dat mijn hormonen beginnen zet ik “hormonen” in de agenda en een week later staat er “menstruatie”. Dat heeft enorm geholpen. Als ik anders at, opeens fel uit de hoek kwam of mij intens moe voelde wist ik soms vanuit mezelf dat het de hormonen waren en als ik het niet wist checkte ik mijn agenda om het bevestigd te krijgen. Arnold vond het ook prettig en greep regelmatig terug naar onze agenda.

Experimenteren met gezonde voeding
In januari 2015 deed ik de vegan challenge. Hierdoor merkte ik dat plantaardig eten een positieve invloed heeft op de ervaring van mijn menstruatiecyclus. Ik was rustiger, niet zo opgejaagd en kon beter meegaan met hoe hormonaal ik mij voelde. Een soort van acceptatie mede mogelijk gemaakt door bewuste voedingskeuzes te maken. Wat een goede leidraad vormt voor een gezond dieet is het volgende:

Zo min mogelijk geraffineerde suiker, fruitsuikers en andere koolhydraten om ervoor te zorgen dat je niet zoveel schommelingen krijgt in de bloedsuiker. En zeker ook niet te vaak eten. Dus maximaal drie keer per dag en zo min mogelijk tot geen tussendoortjes. Zorg ervoor dat je meer dan voldoende gezonde vetten binnenkrijgt. Vooral de omega drie vetten, want daar worden heel veel hormonen van gemaakt. Hormonen hebben als een van de belangrijkste bouwstoffen vet nodig.

Met het noteren van de menstruatiecyclus in de agenda en het maken van bewuste voedingskeuzes ben ik heel ver gekomen. De ene maand (of maanden) was het zwaarder en door sommige maanden floot ik vrolijk heen. Zonder er bewust mee bezig te zijn, maakte ik vanaf 2018 een bewustzijnsgroei door in relatie tot de beleving van de menstruatiecyclus.

Om de gehele maand de vrouw te zijn die ik ben én die jij bent, wil ik mijn ontdekkingen met je delen. Ik neem je mee in de mentale, emotionele en fysieke stappen die ik maakte…

Continue creatieve expressie
Waar ik pasgeleden achter kwam was dat ik mijn hormonale toestand prima kon opvangen door mij te focussen op iets te creëren. Vanaf januari 2018 begon ik met het geven van wekelijkse Fb lives. Vanaf maart werd het één keer per maand. Creatie is voor mij ook het schrijven van een blog over wat ik meemaak in mijn werk en acties nemen vanuit een nieuw idee. In januari en februari heb ik nauwelijks last gehad van mijn hormonen. Ik was zo gefocust op de voorbereidingen van de fb lives dat de positieve impact van mijn focus op creatie niet tot mij doordrong. Ik had namelijk geen last van mijn hormonen.

Menstruatiecyclus = creatie
In april en mei drong de volledige positieve impact van “continue creatieve expressie” door in mijn hele systeem. En wel via de weg van het uiten van verdriet over de mogelijkheid van een baby. Het dubbele hiervan is dat ik helemaal geen derde kind wil. Desondanks voelde ik het verdriet. Ik voelde hoe mijn hele lijf zich een week lang voorbereidde op het loslaten, het laten vloeien van het onbevruchte eitje.

Terwijl ik huilde drong het besef tot mij door dat de menstruatiecyclus gelijk staat aan creatie. Ik hoef niet meer verdrietig te zijn over het onbevruchte eitje als ik mij in de hormonale fase focus op creatie. Ik dacht aan de oerkracht van de vrouw wanneer ze aan het baren is. Dus in plaats van naar beneden gehaald te worden door al het ellendige door de hormonen, kunnen we als vrouw een beroep doen op de oerkracht om deel uit te maken van creatie.

Creatie op wat voor manier dan ook. Creatie in relatie tot werk, een grote schoonmaakklus, spelen met de kinderen en vriendschap, contact en verbinding. Iets waar je je vanuit daadkracht en focus op kan richten, zodat het jou en mensen om jouw heen inspiratie en voldoening verschaft.

Kies voor balans en rust
Elke maand worden we neergeslagen door fysieke pijn en sombere stemmingen. In de twee tot drie weken dat we energie voelen is het van belang dat we voorzichtig omgaan met de aanwezige energie. Als je voorbij je grenzen gaat en dingen blijft doen die niet stroken met jouw normen en waarden zal het onbewust knagen. De hormonale periode kan hierdoor veel meer als een bom inslaan. Ik heb meer last van mijn hormonen en fysieke pijn wanneer ik het druk heb gehad en niet genoeg rust voor mezelf heb genomen.

Sombere stemmingen zijn niet alleen te wijten aan de hormonen
Vind je het ook zo irritant wanneer je partner of dierbare aan je vraagt:
“Wat raakt het in jou?”, terwijl jij gewoon de behoefte hebt om die zak chips leeg te eten en te spuien op alles om je heen? 

Vrouwen hebben één keer per maand de kans om beetje bij beetje hun trauma’s te helen. Je somberheid en laag incasseringsvermogen is niet alleen maar 1-op-1 gelinkt aan de hormonen. Door de hormonen voel je je fysiek en mentaal zwakker. Je verliest eigenlijk de controle over je lichaam en geest. Hierdoor kunnen verdekt opgestelde gevoelens of gevoelens die je normaliter wegdrukt naar de oppervlakte komen. Natuurlijk kun je het zo goed en kwaad als het kan deze nare gevoelens verdringen met je ratio, verslavende middelen, emotie eten of pilletjes. De andere kant is dat je deze hormonale dagen kunt zien als een kans om te doorvoelen wat er speelt en werkelijk te doen waar je behoefte aan hebt. 

Ga maar eens na of je in situaties terecht kwam die iets in jou hebben geraakt. Situaties die langs de pijn in jou hebben geschuurd, omdat iemand niet uitkeek en jou op de weg afsneed, mensen niet naar je luisterden. Mensen met wie je in aanraking kwam die onbehoorlijk gedrag vertoonden, geen respect toonden en jou uitmaakten voor egoïstisch en controle freak. Wil je huilen? Ben je boos? Uit je gevoelens in een voor jouw veilige omgeving met of zonder de aanwezigheid van een dierbare. Ontvang deze zachte kant, geef toe aan de behoefte aan rust en slaap en ga creëren met de vrijgekomen energie. 

Eindelijk! Yes! Ik ben vanochtend ongesteld geworden. Ik huilde van blijdschap. Ditmaal voelde het wederom als een bevalling. Anderhalve week lang was ik bewust! hormonaal én heb ik bewust mezelf ergens op gefocust én gecreëerd. 

En tot slot: deze bewustzijnsgroei, het leren omgaan met de uiting van mijn hormonen, bracht mij terug naar mijn jeugd. Ik vond het altijd opvallend en vreemd hoe mijn moeder zich uitte over de menstruatiecyclus.

Belemmerende overtuigingen
Als dochter van een Chinese moeder werd mij het volgende verteld:

Ga niet zwemmen, ga niet sporten.
Eet geen koud voedsel.
Blijf doorwerken, niet zitten jammeren over het vrouw-zijn.
Vrouwen hebben het zwaarder dan mannen.

Over het algemeen kreeg ik de indruk dat ik mij moest verbergen; zowel het fysieke als het emotionele. Dat ik voorzichtig moet zijn en dat de vrouw zwak is. Op mijn manier ging ik hier tegenin. Ik deed het op mijn manier. Ik ging wél zwemmen, ik at wél een ijsje en merkte juist dat ik mij door het sporten beter voelde.

Door alle inzichten van de afgelopen tijd ben ik ervan overtuigd dat wij in staat zijn om ons bewustzijn ten aanzien van hoe zwaar en ellendig de menstruatiecyclus is positief te veranderen. Deze bewustzijnsgroei zal je zachte vrouwelijke energieën in balans brengen met doelbewuste mannelijke energie. Zie voor je dat ze de “handen ineen te slaan” om tot voldoening gevende creaties te komen. Je kan het!

Leef. Bewust. Groei.
Wees de Vrouw die je bent.
Altijd. En overal.
Schitter. Oogverblindend.

Hoe maak jij de menstruatiecyclus mee? Wat pas jij op mentaal, emotioneel en fysiek vlak toe om je beter te voelen? Laat je reactie achter onder deze blog.

Warme groet,
Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther
Website: Orchid of Life 

Rebirthing: ontvang de klank van je ziel

IMG_3024

De afgelopen maand heeft in het teken gestaan van vrouwen die in mijn coachingpraktijk hun buikklank ontdekten tijdens rebirthing sessies. Het zijn vrouwen die stuk voor stuk op hun eigen manier worstelen met hun hooggevoelige identiteit. 

  • Wat voel ik?
  • Wie ben ik?
  • Wat kan ik?
  • En, wat wil ik?

Het zijn hooggevoelige vrouwen die worstelen met de volgende thema’s:

  • Weten wat je voor een ander/ de organisatie kan betekenen, maar hierin nog aan het leren de emotionele grenzen aan te geven
  • Burnout raken met hevige fysieke klachten en dan nog afvragen of je wel ziek echt ziek bent; ziek mag zijn
  • In de liefde: de mogelijke pijn van de ander zo goed kunnen voorstellen dat je niet voor jezelf kan kiezen en liefdesverdriet over een verbroken relatie
  • Geen plek hebben waar je helemaal tot rust kan komen en jezelf kan zijn
  • Zich verantwoordelijk voelen voor het probleem van een ander

Wat zorgt ervoor dat ze aan het worstelen zijn? Omdat ze voelen, denken en handelen vanuit pijn. De pijn van ouders waaraan ze werden blootgesteld als kind en de pijn die dit bij hen heeft veroorzaakt. De pijn is een samenstelling van verdriet, woede en angst. De pijn zorgt ervoor dat ze het gedrag laten zien wat hun ouders van hen verwachten.

Rebirthing is een simpele ademhalingstechniek die mensen in contact brengt met hun lichaam, met hun eigen energie. Tijdens het proces zullen ze hun eigen energie langzaam ontdekken. Dat wil zeggen de eigen energie die staat voor innerlijke vrede, wijsheid, kracht en ontspanning. De aandacht gaat in aanvang uit naar het verwerken van alles wat die eigen energie verstoort, vertroebelt en gevangen houdt.

De buikklank is een interventie die ik inzet wanneer mensen veel fysieke spanningen ervaren die niet vanzelf overgaat in een fysieke ontlading door middel van huilen. Het horen van de buikklank van deze dames was geweldig en indrukwekkend. Vrouwen die niet gewend zijn om hun stem te laten horen, om voor zichzelf op te komen, om voor zichzelf te kiezen. Na het laten horen van de buikklank waren ze in de meeste gevallen zeer onder de indruk van de kracht die ze door hun lijf voelde stromen.

Reacties van coachees

In het begin was het onwennig om mijn stem te horen. Na een paar keer merkte ik hoe het laten horen van de buikklank mijn lichaam in beweging bracht. De spanningen vloeiden weg. De druk op mijn buik en middenrif verdween en er ontstond een warm gevoel in mijn buik.

Als ik terugdenk aan de sessie van gisteren dan voel ik vooral weer verdriet. Angst. Ik ben bang voor de kracht in mijzelf. Waarom? Waarom mag die kracht er niet zijn? Ik ben bang voor mijn eigen stem. Het gebeurt best wel vaak, vooral aan de telefoon, dat mensen mij niet verstaan. Dan vind ik het ook heel moeilijk om daarna harder/duidelijker te praten. Hij was zwaar, ik weet niet of ik mij eerder zo moe voelde worden al tijdens de sessie. Ik wilde geen A. Als een ander gek doet, prima, maar ik ga toch geen rare geluiden maken? En zo hard, dat durf ik niet. En wat als er geen geluid komt? De drempel om te beginnen was hoog. Je bood de uitweg om het niet te doen. Toen werd er een ander stukje actief. Ik wilde door de angst heen. Het was nog steeds eng, maar verstopt achter jouw “A” lukte het om mee te doen.”

De sessie was zeker bijzonder. Vooraf voelde ik wel al dat ik verder wilde met de buikklank. Dat het mag. De eerste poging van de buikklank strandde nog. Mijn hoofd was nog te aanwezig met ‘nu moet ie’… niet dus. Daarna ging het steeds beter en begon ik er ook plezier in te krijgen om met de klank te spelen en jou te volgen.

Na een paar keer huilen besloot ik het van me af te schreeuwen: net zo’n buikklank te maken als bij jou in de sessie. Er kwam ook woede naar boven, frustratie, en bij het klank maken heb ik daarom ook met mijn vuisten op bed geramd.

Ik heb heel veel mensen uit mijn grot geschreeuwd. Mijn buik voelde aan als mijn grot. Het voelde heel krachtig.

Een specifiek kenmerk van de buikklank is het gemak waarmee je jouw eigen geluid vanuit de buik laat horen. Het geluid blijft maar komen. Moeiteloos. Soepel. Dit gemak staat gelijk aan het leven dat je kan leiden wanneer je spreekt en deelt met jouw stem, jouw mening.

Het laten horen van de buikklank levert het volgende op:

  • het laten doorstromen van vastzittende energie in het lichaam
  • in contact komen met de emotionele pijn van het lichaam
  • leren voluit te huilen in plaats van te huilen in stilte
  • leren boos te zijn en deze boosheid te uiten
  • liefdevol ontvangen van de klank van je ziel

Ben je door het lezen van deze blog benieuwd geraakt naar jouw buikklank, jouw innerlijke kracht? Maak gebruik van de introductiesessie.

Klik hier voor meer informatie…

HSP Coaching: de kop is eraf

20246420_1188224557955903_5683317620411989451_n

Vanochtend kreeg ik een belletje: ‘Ik voel me niet lekker, ben misselijk en kan niet naar Den Haag komen voor de introductiesessie.’ Ik haalde haar over: dat je emotioneel niet lekker in je vel zit kan ertoe hebben geleid dat jij je nu fysiek ellendig voelt. Het is juist een uitgelezen kans om je emoties met mij te delen. Je kan nu wel wat ondersteuning gebruiken. Uiteindelijk spraken we elkaar via FaceTime. Ze hoefde maar één keer weg te lopen, omdat ze zich misselijk voelde. Verder voelde het als een enorme overwinning om het gesprek te hebben gehad. De kop is eraf.

Na het ondergaan van bijna drie burn outs en vele vormen van therapieën kwam ze bij mij terecht. Ze wil nu gaan voor verandering dat beklijft. Inmiddels kent ze zichzelf heel erg goed. Ze weet ook dat ze, zelfs wanneer ze wordt begeleid, een bepaalde gereserveerdheid behoudt. Dat zijn haar angsten. Ze durft zich niet helemaal te geven. Maar die intentie heeft ze bij mij wel. Ze wil zich openen. Ze wil die beerput opentrekken, ook al vindt ze het doodeng. Ze heeft het al jarenlang proberen te verstoppen of ervoor proberen te vluchten. Het kan zo niet langer meer.

Ze wil genieten van het leven. Ze wil niet alleen maar erover lezen dat het kan, dat je je levendig en stralend kunt voelen vanuit je innerlijke kracht. 

Met deze sessie wilt ze voor eens en altijd zichzelf leren omarmen. Spreken over weggepest worden bij verschillende werkgevers, zich klein en angstig voelen in het leven en niet open kunnen staan voor intimiteit in haar liefdesrelatie zijn geen alledaagse gespreksonderwerpen. Ik zag een getinte vrouw voor me, net de vijftig gepasseerd, maar lijkt veel jonger. Mijn eerste gevoel bij haar huidskleur was dat ze van Indische afkomst is, daarna dacht ik dat Moluks ook een optie was. Terwijl ze vertelde over het ondergaan van pesten op het werk en hoe ze niet in staat was iets van een weerwoord over haar lippen te krijgen, na diverse directe aanvallen over haar functioneren, dacht ik het weer: als haar culturele afkomst Indisch is zou dat heel veel verklaren.

En dat klopte: ze draagt de pijn met zich mee van haar ouders die door de oorlog in Nederlands-Indië waren getraumatiseerd.

Wat ik vooral heel erg fijn en bijzonder vond van deze sessie is dat dit contact ervoor zorgde dat ik met je wil delen dat ik een gedegen ervaring heb opgebouwd in het begeleiden van mensen met een Indische afkomst. Gebaseerd op haar verhaal en andere Indische verhalen uit mijn praktijk koppelde ik een aantal inzichten aan haar terug. Het kwam binnen, de tranen rolden over haar wangen. Hoewel het proces van emotionele ontwikkeling de emotionele en fysieke pijn naar de oppervlakte zal brengen, gaan we enthousiast en met goede moed aan de slag.

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Geef toe dat het zeer doet

18836744_800771383420309_1223213404000812721_o

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat de hooggevoelige persoon in kwestie maximaal kan groeien op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Over afronden gesproken. Toen we terugkwamen van buitenlandexcursie meteen de volgende ochtend kon ik mijn diploma tekenen. Ik was geslaagd! JOEPIE! (Ben ik nu echt blij met dat papiertje? Ik ben ieder geval blij dat ik een handtekening kan zetten om dit goed af te sluiten en zo met iets anders te beginnen!!!! ☺) De volgende dag ging ik nog afscheid nemen van een lerares en van iemand van stage.

Toen ik dat allemaal had gedaan! Toen was ik doodmoe. Ik heb echt lang op bed gelegen. En mijn lichaam zakte als een pudding in elkaar en ik moest weer huilen. Mijn vriend zei: ‘Nu kun je dingen loslaten he?!’ Jup! Mijn familie wilde ook nog komen omdat ik geslaagd was. Ik wilde ook dat ze zouden komen, maar ergens was ik bang. Mijn huisbaas kwam en vroeg: ‘Wanneer ben je weg? Je hebt je kamer toch opgezegd?’ Waarop ik antwoordde vanuit mijn hoofd: maandag ben ik weg, dan ga ik werken! Is dat oké? Ja dat was oké!

Maar ik begon woensdags pas met werken en maandag zouden mama, oma, zus en zusje komen. Dus ik was lichtelijk in paniek, toen bedacht ik dat ik ze dan maar beter af kon bellen. Ik zei tegen mijn moeder het kan echt niet. Ik moet maandag het huis uit zijn. Ik moet hier echt weg, kan het niet een andere keer. Mijn moeder zei: ‘Oma heeft haar poetshulp verzet en we kunnen ook ergens anders afspreken.’ Ze had gelijk! Ik zou er later op terug komen. Ik besprak het met mijn vriend en zei in paniek. Er klopt helemaal niets van wat ik heb gedaan! Ik heb allerlei dingen gezegd die niet kloppen! (Sorry vriend! Die op dat moment alles over zich heen kreeg.)

Ik vroeg aan mijzelf: Wil ik dat ze komen? Meteen kwam het antwoord: Ja! Toen belde ik mijn moeder op en zei: Sorry! Je kan komen! Ik voel mij bang! Zonder precies uit te kunnen leggen waarom ik bang was. Daarna ging ik op een matje liggen en vroeg ik aan mezelf wat ik nu moest doen? Het antwoord was: Geef eraan toe. Geef toe dat het niet gaat en geef toe dat het zeer doet.

Liefdevol ontvangen door zus en papa die mij wilden helpen.
Liefdevol ontvangen door mijn vriend.
Liefdevol ontvangen door mijn oude basketbaltrainster.
Liefdevol ontvangen door familie die langs zou komen.

De volgende dag heb ik een afspraak rebirthing via skype.

Ademhalen!!!! Er zit spanning in mijn lijf! Wanneer ik vertel hoe het gaat komen de tranen al gauw. Mijn hele lichaam voelt gespannen! Ik adem, mijn buik doet zeer en trilt. De tranen rollen. Op een gegeven moment ben ik redelijk door mijn gespannen buik heen geademd, en komen steeds deze zinnen in mijn hoofd: ik ben zo liefdevol ontvangen de laatste tijd. Dan kom ik bij de pijn in mijn hart uit, Ik ben bang om het oude los te laten. En dan begin ik nog harder te snikken.

Mijn intentie was: ik heb mijn diploma gehaald. Mijn intentie is: Het stroomt van binnen.

Afgelopen dagen was ik aangekomen op mijn werkplek. Ik heb de eerste twee dagen de tijd genomen om te landen. Vrijdag was mijn eerste werkdag. Aangekomen op mijn tijdelijke nieuwe woonplek voor door de weeks. De camper!

*Tussen de weilanden en de bomen!
*Geen internet,
*Fijne collega’s,
*Spelen met kinderen,
*Pijn op mijn borst en buik,

*Het besef hebben: Ik werk van 7-4, vier dagen in de week. En hoef daarnaast niets meer aan school te doen, of andere dingen,

*Gevoelens op een rij zetten,
*Lijnen uitzetten, om het te laten stromen van binnen,
*Contact houden met vriend,

*Zutphen is een super fijne stad, met zijn oude uitstraling, waar ik heb geschreven in cafeetjes en off course in mijn nieuwe huis Campieee de camper. Ik wilde al langer schrijven, maar voelde daar toen niet de ruimte voor. Een heel verhaal, uit mijn handen, op papier ❤

Lees ook de blogs:

Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

Ik hoef niks met hun boosheid 

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Ik hoef niks met hun boosheid

20106481_826920124138768_6381565533271294661_n

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat de hooggevoelige persoon in kwestie maximaal kan groeien op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Ik sliep in de schuur, en er kwamen allemaal herinneringen in mij op. Trampoline springen in de regen met familie terwijl de regen naar beneden kletterde. Chocomel drinken in de schuur met open haard aan, nadat we een sneeuwpop hadden gemaakt. Superfijne en mooie herinneringen, waar ik helemaal emotioneel van werd. Maar ook die ruzies, die de sfeer neerzetten in huis. Gelukkig leer ik teruggeven aan de personen die vaak woedend werden wat het met mij deed. En nog belangrijker wat het nu nog steeds met mij doet.

s’Avonds lig ik in bed en tolt het door mijn hoofd: Ik hoef er niks mee te doen. Ik hoef niks met hun boosheid. Het dendert vaak door mijn hele systeem. Eigenlijk voel ik mij dan heel verdrietig. Mijn lichaam voelt verdrietig aan en ik voel mij geblokkeerd om dat te uiten.

Ik heb een rebirthing sessie staan de volgende dag. Ik voel mij nerveus. Wanneer ik adem voel ik heel mijn onderlichaam stromen, mijn benen, mijn buik. Mijn keel zit dicht. Mijn hart doet pijn! Wanneer ik deel dat dat zo is komen de tranen pas. Ik voel mij ook blij. Ik kan ook ruimte maken voor mijzelf op de plek waar ik eerder (toen ik 12/13 was) bijna dagelijks in mijn bed alleen lag te huilen. Op dat moment geniet ik van het geluid buiten van mijn vader die de stoep aan het vegen is. Ik voel mij aanwezig. Ik voel mij nog steeds geblokkeerd om verdriet te uiten.

Verder met mijn huiswerk! Het moet af. Mijn zus heeft mij de hele dag goed geholpen.  (lief!) Dan ga ik weer naar mijn huis. Het is veel werk nog. Mijn vriend en ik moesten allebei nog huiswerk afmaken. Heerlijk stressen met zijn tweeën! En tussendoor even lekker knuffelen, haha. Ik heb vrijdagnacht nog doorgewerkt. En vrijdagochtend van half zes tot half zeven en ingeleverd via de mail. Het is nog niet af. Maar we hebben er zoveel tijd in gestoken dat het wel goed zou zijn. Over afronden gesproken.

Zaterdag om zeven uur ’s ochtends gingen we op buitenlandexcursie met de klas. Voor mij en nog een aantal klasgenoten een soort van eindreis. Het was erg leuk. Gelachen met de klas. Mooie bedrijven gezien. En veel geslapen. Een hele bijzondere ’diploma uitreiking’ gehad met de klas. Ik werd toegesproken door mijn vriend. We waren samen een week te laat gekomen op de opleiding. We zaten samen in de klas. We gingen samen op stage en tijdens deze stage kregen we een relatie. Toen zijn we allebei blijven zitten. Hij zei: ‘Je bent klaar. Je was allang klaar met school, maar nu ben je echt klaar. (ik ben nog niet klaar met jou hoor zei ik toen! En toen lag de hele klas dubbel!) Je vond het lastig, maar je kon altijd praten met mijn ouders, een lerares en met mij. Je bent een lief en een blij meisje en je bent klaar.’ Hij was helemaal emotioneel. En ik ben geraakt en dankbaar voor zijn liefdevolle woorden.

Vlak voor de buitenland excursie kreeg ik ook nog een mail van een vriendin: We waren een keer in het bos wandelen (twee maanden geleden.) Toen kwam er een hele grote witte zwaan op mij afgezwommen, met zijn prachtige witte veren kwam hij heel dichtbij. Toen zei ze: ‘Oh, wij hebben een grote dierenboek, waar symbolen in staan over dieren die je ontmoet in je leven. Twee maanden later stuurt ze: ‘Ik ben het vergeten om door te sturen, maar hier is het!’

Aan de mens die Zwaan op zijn pad ontmoet: neem stevig je plaats in. Vestig je gezond en sterk. Verdik je lichaam wanneer het moet met de nodige vleeskracht. Dicht bij de aarde blijven. Neem je plek maar in op fiere wijze. Geen flauwheid. Genees jezelf; herstel jezelf in harmonie. Richt je romp en borstkas flink en fier op. Geloof in jezelf! Niet zeuren, niet zaniken, geen flauwiteiten. Doe wat je te doen staat. Ruk die angel of die splinter eruit. Onderga de operatie die noodzakelijk is (en dan gaat het meestal om psycho-emotionele amputaties of loslatingsprocessen.) Het klinkt hard maar in feite leidt het jou naar de zachte weg, in liefde. Nobele Saturnus. Liefdevolle gestrengheid; snoeien waar nodig is om tenslotte via het noodzakelijke mes een gezuiverd oppervlak te bekomen waar alles weer groeien en bloeien kan, op een nieuwe wijze. De oude wonden gezuiverd.  Ernaar durven kijken; wonden verzorgen kan pijnlijk zijn, maar op lange termijn een zuivere basis om een nieuw leven op te starten. Zwaan duldt hierin geen tegenspraak. Je moet en je zal tot een volledig herstel, tot een absolute vordering komen, willen of niet. Achteraf ben je er haar dankbaar om.

Lees ook: Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak.