HSP: ik ben niet meer bang voor mezelf

Coaching & rebirthing ervaring van een van mijn cliënten…

Door mijn sessies met Chungmei en de begeleiding die ze me aanbood, ontvouwden zich veel aspecten van mezelf en mijn verleden. Ik wist niet dat ik hiertoe in staat was. Het waren persoonlijke zaken waar ik nog steeds aan vasthield.

Het is moeilijk om het gevoel dat je doormaakt te beschrijven als je de ‘rebirthing’-sessies ondergaat. Mijn ervaring is dat er veel spanning in mijn lichaam naar de oppervlakte kwam. Soms vond ik een release in het laten horen van mijn stem en soms rolde er een traan over mijn gezicht.

Wat in mijn ervaring Chungmei anders maakte dan andere therapeuten, is dat ik het gevoel had dat ze zo comfortabel is met het tonen van haar emoties. Ze is ook een zeer gevoelig persoon. Hierdoor voelde ik me meer begrepen op een onuitgesproken manier. Het hele proces voelde natuurlijker in plaats van een ‘volgens-het-boekje-werken‘-type benadering. Volgens mij is dat ook dè manier om het aan te pakken, omdat elke persoon anders is, elke ervaring, elk trauma en coping-mechanisme.

Ik dacht altijd dat er iets mis was met me, mijn manier van omgaan met het leven en gevoelens. Omdat andere mensen niet dachten dat iets een behoorlijk probleem. Ik vond van wel. Ik was emotioneel veel eerder geraakt door zaken die bij anderen emotioneel niet binnen kwamen. Ik dacht dat ik harder moest worden, maar was bang dat dit zou betekenen dat ik niet bij mezelf kon blijven. Ik was bang dat ik mijn manier van behandelen van mensen moest veranderen.

Maar ik kan nu zeggen dat ik nog steeds trouw ben aan wie ik altijd wilde zijn. Ik leef meer vanuit mijn eigen energie en heb controle over mijn emoties. Op een manier dat ik mijn emoties accepteer: ik mag alles voelen in plaats van te analyseren hoe ik mij zou moeten voelen of denken.

Ik was bang dat ik de rest van mijn leven aan mijn moeder zou denken en haar zou herinneren met het immense gevoel van niet kunnen ademen en pijn. Chungmei vroeg me ‘wat als je haar kon herinneren vanuit pure liefde’. Ik dacht niet dat dat mogelijk was. Maar nu ben ik in staat om dit te doen. Nog niet altijd, want ik ben er nog niet helemaal, maar nu heb ik ervaren wat ze daarmee bedoelde.

Chungmei’s bijdrage aan mijn genezingsproces en zelfacceptatie was geweldig. Haar begeleiding liet mij innerlijke wijsheid en onvoorwaardelijke liefde ervaren over hoe mijn emoties in balans te houden. Ik ben niet langer bang voor mezelf, en ik geloof ook niet dat ik te zwak ben, omdat ik gevoeliger ben voor stimuli om mij heen. Ik zie het nu als een kwaliteit en gebruik het in mijn voordeel.

Ik zou dit aan iedereen aanbevelen om het op zijn minst een keer te proberen. Misschien is het soort therapie waarvan je niet wist dat je het nodig had. Ik hoop verder te gaan op deze weg van zelfontdekking, met af en toe een klop op je deur, Chungmei. 😉

Heel erg bedankt voor alles wat je tot nu toe voor mij hebt gedaan.

Dank dat je met mij wilde samenwerken mooi mens. Het was een geweldig, inspirerend en ontroerend traject! Ik ervaar het als enorm waardevol en verrijkend om met zielen te werken die hun talenten in de wereld willen zetten. ~ Chungmei Cheng

Wil je coaching & rebirthing ervaren in mijn praktijk in Den Haag of via videobellen?

Bezoek mijn website: Orchid of Life HSP Coaching & Rebirthing
Of maak een afspraak voor een introductie sessie, klik hier voor meer informatie.

Advertenties

33 Levensadviezen voor hooggevoelige personen

IMG_2591

Op dinsdag 14 november plaatste ik de HSP vraag ‘Wat is het beste advies dat jij ooit hebt gekregen?’ op de facebookpagina Hooggevoeligheid en Intuïtie. Deze vraag zorgde voor een stroom van reacties van hooggevoelige personen die adviezen deelden die een positieve impact hebben gehad op hun leven.

Als coach en mens ben ik niet zo van het geven van adviezen. Als coach geef ik af en toe wel tips inspelend op de thema’s die ik voorgeschoteld krijg. Deze worden goed ontvangen én meestal wel toegepast. De laatste keren dat ik in een privé setting ongevraagd advies gaf, nam ik mezelf voor het in een volgend gesprek absoluut voor me te houden.

Een advies kan namelijk averechts werken, de ontvanger moet er klaar voor zijn. Als de ontvanger er niet klaar voor is, komt je boodschap niet aan of wordt anders begrepen.

Het beste advies is natuurlijk om adviezen in liefde te ontvangen en ondertussen je eigen mening erover te vormen en te doen wat jouw hart je ingeeft.

In deze blog heb ik 33 levensadviezen voor je onder elkaar gezet die hooggevoelige personen in hun leven hebben ontvangen. Wellicht zitten er een aantal tussen die licht werpen op levensuitdagingen waar je momenteel mee worstelt of tegenaan loopt.

  1. Maak keuzes vanuit jouw eigen waarden. Kies voor jezelf. Laat je niet leiden door het gedrag van een ander.
  2. Pauzes nemen! Ongeacht hoe dat eventueel overkomt op anderen, lekker belangrijk.
  3. Probeer je te omringen met mensen die je energie geven in plaats van energie kosten.
  4. Voel en luister naar wat je hart wilt. Je hoofd maakt je angstig, nooit je hart!
  5. Mijn oma zei altijd: ‘Alles gaat voorbij, de leuke en stomme dingen.’
  6. ‘Wat is het ergste dat er kan gebeuren?’ Sinds ik dit in mijn achterhoofd houd panikeer ik veel minder en laat ik los, want die mogelijke schade blijkt altijd heel goed mee te vallen.
  7. Van een professional te horen krijgen dat ik hooggevoelig ben. Je bent niet gek, maar je hebt unieke kwaliteiten.
  8. Blijf jezelf, precies zoals je bent, verander niet want zo, zo ben je op je mooist! Quote van mijn eigen man!
  9. Dat je het nooit goed kan doen in de ogen van iedereen, dus wees wie je bent.
  10. Aanvaard je nieuwe mogelijkheden en laat los wat je niet meer kan veranderen.
  11. Blijf weg van negatieve mensen, zij hebben voor elke oplossing wel een nieuw probleem.
  12. Probeer je af te schermen tegen negatieve mensen, mensen die veel energie vragen en mensen die je willen kwetsen.
  13. Geef vooral liefde aan mensen die jou ook liefde geven.
  14. Je moet niks: “je mag” heeft echt de knop bij mij omgedraaid.
  15. Het innerlijk weerbericht: je kunt wel heel hard willen dat het niet regent, maar daarmee ga je het niet veranderen. En dat werkt met emoties net zo.
  16. Dat een emotie er mag zijn en dat ik dat ook werkelijk zo ging voelen in mijn hele lichaam. Er gingen laatjes open om los te laten. Het mag!
  17. Dat ik meer voor mezelf op moet komen was het advies van een lieve vriend.
  18. “Geen vraag, geen antwoord” – Je kunt wel verwachten dat iedereen je begrijpt, maar soms moet je het de ander vragen.
  19. Heb geen verwachtingen, dan zijn er ook geen teleurstellingen.
  20. Laat het probleem bij degene van wie het is.
  21. Het beste moment om je te ontspannen is als je er geen tijd voor hebt.
  22. Losbreken van mensen die mij niet begrijpen.
  23. Je hoeft niet assertief te zijn.
  24. Daar waar het licht is, kan geen duisternis zijn.
  25. Het advies van mijn ziel, ga met jezelf aan de gang en vind de weg naar je hart, breng licht en liefde naar de aarde.
  26. Zet je hooggevoeligheid in als kracht.
  27. Bescherm en troost het kind in jou.
  28. Droom niet je leven, maar leef je droom.
  29. Het is oké dat je je af en toe niet oké voelt.
  30. Geloof in jezelf.
  31. Je bent goed zoals je bent.
  32. Vertrouw op je innerlijke stem.
  33. Adem een paar keer in en uit en kom terug bij jezelf.

Ouderschap: ik zie sociale angst en onzekerheid

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (47 of 48).JPG

In deze blog leer je mijn partner Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een vervolg op ‘Ouderschap: Papaaaaa, we moeten nu echt gaan’.

Kun je omschrijven wat je precies ziet bij deze ouders?

In de trein
Ik zie sociale angst en onzekerheid. Ik was een keer in de trein en observeerde de volgende situatie. Moeder en dochter zitten in de trein. Moeder zei: ‘Rachel, nu stil! We zijn in trein!’ Terwijl Rachel gewoon een leuk blij verhaal vertelde en contact maakt met een ander kindje. De andere mensen lachten, niemand had er last van. Alleen de moeder was zich sociaal aan het schamen. Terwijl haar dochter Rachel, zich normaal gedroeg. Aan de blik in de ogen van de moeder zag ik dat zij bang was voor een reactie van een medereiziger. Bang dat andere mensen iets van haar kind vinden. Rachel’s moeder kon zich niet ter plekke aanpassen, en wil dat haar dochter zich aanpast. Terwijl mama zelf het probleem is.

Na de zwemles
Laatst in de kleedkamer na de zwemles stond een jongetje in de douche. Zijn moeder waste zijn haren. Maar helaas pindakaas; er kwam shampoo in zijn ogen. Hij zei dat het prikte en pijn deed. Zijn moeder negeerde hem. Hij begon te huilen en raakte in paniek. Zijn moeder brulde: ‘Ja, je haren moeten nu eenmaal gewassen worden! Daar kan ik toch niks aan doen!?’ Hoewel ik het niet zag, hoorde ik dat er ook een fysiek conflict was. Het jongetje begon keihard te huilen en te krijsen. Er waren vier andere ouders in de kleedkamer, waaronder ik. Ik voelde dat de Hindoestaans-Surinaamse moeder zich schaamde voor het gedrag van haar zoon. Ze zei: ‘Stop maar met huilen, dit moet gewoon even gebeuren! Er zitten nog meer mensen in de kleedkamer!’

Haar boodschap was duidelijk: je hebt pijn in je ogen en je mag niet huilen, want dat vind ik niet nodig. Hij heeft iets verkeerds gedaan, terwijl zij de grenzen van haar zoon niet respecteert.

Zij heeft in haar hoofd; je haar moet gewassen worden (op mijn manier). De moeder van de jongen kan niet omgaan met de emoties van haar kind, omdat ze zelf nog in de knoop zit met de gedachte ‘o, jee, wat zullen de andere ouders van mij en ons vinden?’.

Niet aanstellen
Waarschijnlijk hebben deze ouders, net als vele van ons, ook geleerd om stil te zijn, niet aan te stellen, niet te huilen. Terwijl huilen natuurlijk gedrag is, ons lichaam ontspant. Het draagt bij aan het oplossen van blokkades in ons lichaam! Vele van ons onderdrukken onze emoties zoals verdriet, woede en angst, en daarom onderdrukken wij dezelfde emoties bij onze kinderen. Klinkt logisch, maar ook zwaar vermoeiend. Generatie op generatie gaat het zo door. Ook de reden dat vele ziektes en andere negatieve patronen in een familie zitten en blijven. Als we de emotionele oorzaken van deze klachten doorgeven, is het een garantie dat onze kinderen het overnemen.

Mijn oma had een periode met zware hoofdpijn, mijn vader en voilà, ik ook. Ik ben er bijna vanaf hoor; na 6 jaar! Ik zie de hoofdpijn als een teken van verandering. Blijkbaar ging ik de verkeerde kant op; BAM hoofdpijn! Zo zie ik ook andere ziekten, elke ziekte bouwt zich eerst op in ons energielichaam (aura) en wordt pas later zichtbaar of voelbaar in ons fysieke lichaam. Ik had blijkbaar een betonnen bord voor mijn kop om mijn mega hoofdpijn niet eerder te voelen. En zie hier, 6 jaar verder, ben ik een ander mens! Yeaaaaa! Ik voel eindelijk. Ik durf diep in te ademen. Durven? Ja durven. Durf jij je eigen inspiratie te inspireren? Je eigen levenskracht? Doe maar eens. Tien keer diep inademen, en ontspannen uitademen, wat volledig vanzelf gaat. Doe maar. Voelt heerlijk.

De ultieme heler voor een gelukkig kind is een gelukkige ouder. Om je gelukkig te voelen, moeten we eerst leren voelen; de fijne en dus ook de minder fijne gevoelens. Een beetje eng, maar wel lekker.

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Ouderschap: Papaaaaa, we moeten NU echt gaan

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (48 of 48)

In deze blog leer je mijn partner Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een introductie tot alles wat hij met jou wilt delen over papa zijn. 

Wie ben jij als papa?
Ik ben vader van 1,5 kind. Mijn dochter is vijf jaar en mijn tweede kind wordt waarschijnlijk volgende week geboren. In het begin van het vaderschap liep ik vaak tegen de lamp. Ik vond dat mijn dochter stil moest zijn omdat zij keihard huilde. Ik heb erg gevoelige oren. Logisch, dacht ik. Maar goed, zij moest eten, een schone luier of een boertje laten. Ook logisch.

Ik heb veel geleerd van mijn dochter, dat spelen de bron van het leven is en wat voor irritante zeik vader ik was. Hoewel veel mensen denken dat volwassen worden een doel in het leven van een kind is. Heb ik geleerd dat kind blijven het eigenlijke doel is. Blijven spelen, willen ontdekken, creëeren, lachen, gevoelens uiten. De kind-mindset behouden is nu een doel in mijn leven als vader. Laatst was ik met mijn dochter in de speeltuin, het was al 18.00. Toen riep mijn dochter voor de tweede keer; papaaaaa, we moeten NU echt gaan, mama heeft het eten al klaar. Het gaat de goede kant op.

Hoe denk je over de ouder – kind relatie?
Een relatie is altijd een wisselwerking; geven en nemen op allerlei gebieden. Ik zie mijn dochter als gelijke; ik leer van haar, zij leert van mij. Het feit dat ik ouder ben en meer heb meegemaakt dan zij, betekent niet dat ik per se meer weet. Misschien weet zij wel meer, voelt zij wel meer dan ik, juist omdat ik meer heb meegemaakt. Heel simpel gezegd: zij is nog puur, ik een stuk minder.

Het grootste probleem van volwassenen is dat we volwassen doen. Wij volwassenen, goede, verstandige burgers, gedragen ons voornamelijk naar de sociaal maatschappelijke maatstaven. Wij geven voornamelijk door wat onze ouders door hebben gegeven aan ons. Hier zitten positieve en negatieve kanten aan. Die negatieve kanten houden ons klein. We voelen niet meer waar we echt gelukkig van worden, durven niet meer ons talent te gebruiken, hebben werk wat misschien ok verdient, maar waar we totaal geen passie voor voelen.

We zijn opgegroeid in een angstmaatschappij. Wij hebben geleerd bang te zijn. Voor onze gezondheid en de dood. Voor een slecht cijfer. Voor electriciteit. Voor vuur, de vijver, verkeer etc. Terwijl we ook met het vertrouwen en speelse motivatie van een kind de wereld kunnen ontdekken. Sterker nog, volwassenen met de kind-mindset, zijn veel creatiever en voelen zich gelukkiger.

Wat maakt jou woest als vader?
Mijn eigen opvoed fouten. Zoals vinden dat mijn dochter stil moet zijn als zij wil praten, vinden dat zij stil en recht moet zitten op een stoel, uit ‘veiligheid’ tegen mijn dochter schreeuwen ‘kijk uit!’ of ‘blijf af!’ ‘voorzichtig’! Dit is aangeleerd sociaal gedrag wat niks te maken heeft met ‘normaal’ of natuurlijk gedrag van een kind. Het is sociaal culturele bullshit, veelal gebaseerd op mijn eigen angsten. Waar ik nu gelukkig van af ben! Oef! Dat scheelt

Ik herken dit ook bij andere ouders, van de honderden kinderen die ik les geef. Bij vrienden, familie, in de supermarkt in de speeltuin, en dan denk ik ‘waaauuw, wat kut.’

Een volgende keer meer…

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Wat is nou precies het probleem?

kleurrijk

Her en der in het huis liggen stapeltjes papieren waar ik nog wat mee wil doen. De laatste weken zijn we veel aan het opruimen en spullen weg aan het doen. Zo ook een ladenkast. Deze ladenkast zat natuurlijk vol met tijdschriften, krantenknipsels, aantekeningen van opleidingen en krabbeltjes over coachingsessies. Na wat weggooi- en sorteeracties kwam ik een vel papier tegen met een heel mooi bericht van iemand die ik jaren geleden heb gecoacht. Eerlijk gezegd herinner ik me niet meer wie het was.

Beste Chungmei,

Het was een bijzondere sessie, die me van alles heeft gebracht wat ik niet van tevoren had kunnen bedenken. Mijn insteek was om uit te zoeken hoe ik een betere verdeling kon krijgen tussen alle balletjes die ik in de lucht probeer te houden om uiteindelijk meer rust en evenwicht te bereiken. Maar uiteindelijk kreeg het gesprek veel meer diepgang en heeft het me nog dagen bezig gehouden.

Doordat je maar bleef vragen ‘Wat is nou precies het probleem?’ heb ik vrij snel een irritatiegrens bereikt, die van alles deed opborrelen. Probleem? Probleem? Ik heb helemaal geen probleem! Dit deed me beseffen dat ik de baas ben over mijn eigen leven. Te vaak laat ik me leiden door het oordeel van anderen, terwijl ik beter mijn eigen weg kan kiezen. Omdat wat ik meemaak nogal afwijkt van de ‘normale verwachtingen’, blijf ik constant bezig met de ‘veroordeling’ van anderen.

Toen de duif ineens, zo dood en zo hoofdloos onder mijn neus lag, schrok ik. Maar ik vond het ook mooi dat het symbolisch zo goed aansloot bij ons gesprek en mijn hartenkreet ‘ik wil niet meer alles met mijn hoofd doen, maar met mijn hart’. Het gaf me ook een goed gevoel dat ik niet overal aan hoef te denken (uitkijken dat ik niet ineens op een karkas stap), maar dat iemand anders op me kan passen. Jij in dit geval, want je trok me op tijd weg. Dat vertrouwen, dat het wel goed komt en dat, als je je door de juiste mensen weet te omringen, je niet alles onder controle hoeft te houden, zijn dingen waar ik meer in wil gaan geloven.

Ik heb zo mijn best gedaan in de afgelopen jaren, veel te veel eigenlijk. Nu weet ik dat ik mijn best kan doen tot ik een ons weeg, maar dat alles gaat zoals het moet gaan. Ook dat vraagt om vertrouwen. En om overgave. Dat vind ik nou heel moeilijk, maar ik heb inderdaad gemerkt dat het loont om in die flow mee te gaan. Wat ik wel graag wil, is de harmonie bewaren in mijn leven en mijn eigen tempo aanhouden. Ik voel me vaak gedwongen beslissingen te nemen en dingen te forceren, maar dat is allemaal van buiten opgelegd, of zo voel ik dat althans.

Chungmei, deze sessie sluit een periode van mijn leven af, dat voel ik. Er is heel veel gebeurd in de afgelopen jaren. Ik heb veel gepraat, geluisterd, gelezen en nagedacht over nieuwe wegen, oplossingen en manieren om weer wat vrolijker te worden en dichter bij mezelf te komen. Eén ding weet ik zeker: de weg vind ik wel, voel ik wel aan en zal ik volgen. In 2010 wil ik graag meer stilte om me heen en in mezelf. Met boeken en eindeloze gesprekken kom ik er niet. Door te luisteren naar mijn hart wel. Onze ontmoeting en de sessie zijn een prachtig voorbeeld van die flow waar we het over hadden. Ik had geen verwachtingen, was benieuwd naar wat er zou komen en heb me laten verrassen. Zo wil ik ook in het leven staan: open, dichtbij mezelf, weer vrolijk en kleurrijk, zodat ik iets kan betekenen voor de mensen van wie ik houd en de wereld om me heen, maar vooral ook voor mezelf.

Heel erg bedankt voor al je wijze en lieve woorden, je ‘wijde blik’ en heel veel succes met je mooie beroep, waarmee je zoveel mensen op weg helpt in hun mooie, maar soms moeizame tocht! 

Heb je ook behoefte aan een gesprek? Lees hier meer over het aangaan van een introductiesessie.

HSP: maak je los van woede. De 1e stap!

In de blog ‘HSP: ben ik boos? Dan mag dat!’ wordt uiteengezet dat we boos mogen zijn en dat de woede ons iets heeft te vertellen. Maar vaak groeien we juist op met de overtuiging dat we niet boos mogen zijn. Het boos zijn op iemand moeten we verbergen, wegmoffelen en mogen we zeker niet aan onze kinderen laten zien. Zo groeien we op met het idee dat de emotie woede er niet mag zijn. Dit staat in weze gelijk aan dat jij er niet mag zijn als persoon, identiteit, als mens op twee benen en zijn eigen gedachten. Wij weten dat we er mogen zijn. Een eerste stap naar het voelen dat we er mogen zijn, ligt besloten in bewustwording. Om op een bewuste manier onze emoties te voelen.

Als we niet bewust zijn, kan de emotie woede zijn eigen leven gaan leiden zonder dat je in de gaten hebt dat deze emotie aanwezig is in jouw systeem. In jouw geest en lichaam. Heel vervelend. In dit geval heeft het lichaam namelijk veel te verduren. Het lichaam slaat alles op. Zolang deze verwoestende emotie zijn werk kan blijven doen, zit jij met onverklaarbare lichamelijke pijnen.

Aan de oppervlakte kan het zijn dat woede zich wel laat zien. Woede in verschillende gradaties zoals irritatie en frustratie om een collega die zich wil begeven op jouw territorium, een manager die je belaadt met teveel werkzaamheden of de afwas die je partner voor de zoveelste keer laat staan. Een gedachte die slechts te gast is in je geest kun je makkelijk loslaten. Dit wordt een stuk moeilijker als je de identiteit van de gast aanneemt. Wie moet je dan vragen om te vertrekken? (Rebel Boeddha) 

En dit is wat we massaal doen. We identificeren ons met de gedachten aangaande de irritaties, frustraties en boosheid. ‘Ja, echt, die manager is zo’n achterbakse lul, in plaats van het zelf op te knappen, zit hij lekker op zijn luie reet en verzuip ik in het werk. In zijn werk!’ Terwijl deze gedachte je leven negatief kleurt en blijft vergiftigen, woedt de daadwerkelijke woede in je systeem. Het kan namelijk ook zijn dat je nooit hebt geleerd ‘nee’ te zeggen. Dat je niet weet en het al helemaal niet voelt hoe je voor jezelf kunt opkomen. Je moeder rende en vloog ook altijd in het rond om je vader te dienen.

De mensen die je leegzuigen, die je willen gebruiken en absoluut niet het beste met je voor hebben, blijf je tegenkomen. Je blijft hen tegenkomen, totdat je zelf de knop weet om te draaien. Totdat je beseft dat je een groot deel zelf in de hand hebt. Natuurlijk heb je te maken met omgevingsfactoren. Maar als je al zo vaak van omgeving bent veranderd, gaat er toch iets wringen. Wat doe of denk ik dat ervoor zorgt dat het blijft plaatsvinden? ‘Mijn moeder is altijd heel negatief. Ze zuigt me leeg. Daarna ben ik totaal van de kaart.’ Ja, zelfs in familierelaties is het mogelijk om de balans te herstellen. Het is een lange weg, maar als jij er genoeg van hebt, hoor je wellicht op een dag dat ze een positief bericht met je deelt.

De vraag nu is: wanneer hebben we er genoeg van? Soms lijkt het wel een verslaving! Het boos  en geïrriteerd zijn. Zonder kan je niet meer. Het geeft ook wel een kick als je je irritatie om weet te draaien naar een positief humeur met de 11 tips van bijvoorbeeld een artikel met de titel ‘Bekijk het leven van de zonnige kant: 11 tips!’ Dit is slechts een klein voorbeeld ten opzichte van enorme torens van boeken in de categorie populaire psychologie boordevol probleemoplossende strategieën.

Pas bij chronische pijntjes zoals vergeetachtigheid, concentratieproblemen of hoofdpijn, rugpijn, nekpijn enzovoorts, trekken we aan de bel. Vaak weet je wel wat je dwars zit, maar de ratio krijgt de overhand. Het probleem wordt uit de wereld geholpen door wat je jezelf vertelt of wat anderen aan jou vertellen. Bij negeren van het daadwerkelijke probleem volgt als vanzelf de inzinking; overspannenheid, gebroken been, burnout en ga zo maar door. Hier begint het proces dan uiteindelijk! Laten we deze fase eens een keer overslaan en bewuster worden van de emoties die aan het woeden zijn.

Eerder beschouwden we onze emoties als iets negatiefs, als iets dat overwonnen moet worden. We vonden dat we moesten afkoelen en tot rust moesten komen. Nu zien we dat de energie van onze emoties onze intelligentie aanwakkert en ons aanmoedigt om wakker te worden. Inmiddels hebben we de manier waarop onze emoties ons helpen om helder te zien meer leren waarderen. We beginnen nu te begrijpen wat zij ons al die tijd al hebben willen vertellen. We hebben naar onze geest geluisterd, hem laten praten om deze vreemdeling beter te leren kennen en nu zijn we op een ander niveau van gesprek aanbeland. Nu horen we niet alleen maar wat onze vriend zegt, we voelen ook de emotionele warmte of kilte van de woorden. De uitwisseling is intiemer en hartelijker geworden omdat er een hechte verbinding en een oprecht vertrouwen zijn gegroeid. Woede is meer dan gewoon boos zijn om het een of ander. Hartstocht is meer dan het verlangen naar iets. Dit zijn niet zomaar gewoontepatronen of gekwelde geestestoestanden. Hierin verborgen bevindt zich namelijk een drang naar helderheid en een diep verlangen naar waarachtige verbindingen en vrijheid. (Rebel Boeddha) 

En Julia vult aan: ‘Ik herken deze woede zeker! Niet jegens mijn vader, maar wel het kwaad zijn door machteloosheid. Niet bij machte zijn om het zelf op te lossen. Niets aan je ouders hebben omdat zij ook niet weten wat ze met je aan moeten. Omdat zij ook hun gebreken hebben en er mede de oorzaak van zijn dat je je NU zo voelt. Ik ben er nu mee bezig om mezelf te aarden en te leren dat ik er voor mezelf moet, kan en wil zijn. Dat anderen zijn zoals ze zijn en dat ik om wil leren gaan met wat er in het verleden gebeurd is. Ben ik boos? Dan mag dat. Ben ik daar verdrietig om? Dan mag ik huilen. Ik ben nog wel die gehoorzame Julia, maar als ik straks vrede heb met mezelf en de anderen om me heen, dan hoop ik dat ik die woede minder of niet nodig heb. Dat alles zo mag zijn zoals het is.’

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige? Bestel hier het eboek ‘Ben ik boos? Dan mag dat!’. 

Burnout: laat je niet gek maken

Je partner burnout. Tot niks toe in staat. Niet meer logisch kunnen nadenken. Meegevoerd worden in een alles verwoestende tornado. Laat het gewoon gebeuren. En ‘Laat je niet gek maken’. Dit is vooral een boodschap aan mezelf. Gisteravond balanceerde ik op het randje van ‘gek worden’.

Arnold en Amé zijn nu in de woonkamer. Ze zijn al wakker vanaf half 7 ‘s ochtends. Ik heb vanaf dat moment nog half liggen slapen tot 8 uur. Wat voel ik me wazig. Het is verschrikkelijk! Gisterenavond heb ik alles in geuren en kleuren aan een goede vriendin verteld. Volledig in tranen en een hoofdpijn die als een raket via mijn schouder langs mijn nek naar mijn hoofd werd gelanceerd. Ik heb haar zelfs verteld over de gedachte dat het beter is om uit elkaar te gaan. Ik trok het niet meer. Dat was gisteren.

Vandaag voel ik me beter. Die gruwelijke emoties van gisteren zijn eruit. Gisteren was het een hel op aarde. Die blinde vlek van Arnold is verwoestend. Ten eerste voor zichzelf en zodra hij het met mij deelt, wordt het ook mijn probleem. Hij heeft namelijk mij nodig om daadwerkelijk in zijn valkuil te stappen. En daarvoor laat ik me niet gebruiken. Als het een paar weken later was voorgevallen, had ik niet zo emotioneel gereageerd. Dan kon ik meer zen reageren, maar zo kort na ons vorige gesprek over valkuilen. Nee!

Can you believe it? Het is ongelooflijk, maar zo waar. Het heeft écht plaatsgevonden!! Van ‘s ochtends tot ‘s avonds laat 23.00 uur was het hel. Arnold was om half 10 thuis van de capoeira les en toen was ik nog niet uitgepraat. Die blinde vlek. Die blinde vlek maakt hem blind voor alles. Voor werkelijk alles dat belangrijk is. Het verwoestende zit ‘m in het feit dat hij totaal voorbij ging aan onze gezondheid, aan dat ik al een aantal weken niet mee heb kunnen doen aan de capoeira lessen, aan zijn beste vriend die een Spring-event organiseert waarvan hij doodleuk zei dat ‘we zaterdag niks hebben staan’; het Spring-event is aanstaande zaterdag! Maar vooral aan zijn eigen gezondheid.

De week ervoor was hij niet eens in staat om de vrijdag lessen te geven!! En dan durft hij mij aan te bieden dat ik de hele zaterdag voor mezelf heb. Wanneer was de laatste keer dat ik een hele dag voor mezelf had? Ik kan het me niet herinneren. Als mama, part-time coach (deze rol heb ik voorlopig op hold gezet) en vrouw van een burnout partner blijft er weinig tijd over. Onze emotionele ontwikkeling draait op volle toeren. We zijn meer dan full-time bezig. ‘s Nachts gaat de emotionele ontwikkeling gewoon door, in onze dromen. In vooràl onze lucide en paranormale voorspellende dromen.