HSP Coaching & Rebirthing: wat mijn werk bijzonder maakt

Jaren geleden ontving ik regelmatig diverse uitingen van weerstand in relatie tot mijn werk. En zo af en toe ontvang ik deze nog steeds. Hieronder een reeks van demotiverende opmerkingen:

  • Jammer dat het niet wordt vergoed door de ziektekostenverzekering
  • Wanneer ik een lezing geef in Den Haag: “Dat is te ver voor mij!”
  • De sessies zijn te duur. Hoe kan je deze tarieven vragen voor het (menslievende) werk dat je doet?
  • Tijdens een workshop: “Hoe kan je mij steeds afbreken en laat je andere deelnemers wel aan het woord?” (Omdat je teveel praat en steeds weer de aandacht opeist.)

Zoals ik al aangaf komt het steeds minder vaak voor. Ik ben ervan overtuigd dat het komt doordat ik van binnen voel dat ik het leven verdien wat ik wil en waar ik plezier uit haal. Ik sta steviger in mijn schoenen en trek alleen maar lieve en prachtige persoonlijkheden aan die ik mag begeleiden.

Wat mijn werk bijzonder maakt…

  • Dat cliënten de sessies zien als een investering in henzelf en dat trajecten worden betaald door henzelf, werkgevers en verzekeraars

  • Cliënten die voor mijn begeleiding kiezen volgen mijn werk al járen via social media kanalen waarop ik actief mijn werk deel; mijn missie om hooggevoelige personen de herkenning en erkenning te geven die ze nodig hebben om te floreren

  • Zelfs wanneer ze mijn werk kennen, kan het zijn dat ze eerst kiezen voor sessies met psychologen, maar er later achter komen dat ze bij mij echt gaan voelen en dat deze gevoelsveranderingen ervoor zorgen dat hun leven verandert

  • Wat cliënten met elkaar gemeen hebben is dat ze al veel tijd hebben gestoken in het lezen van boeken om zichzelf te begrijpen. Vaak kunnen zij als beste analyseren hoe hun psyche werkt en hoef ik dat niet te doen. Ik laat hen voelen

  • Dat cliënten hun introductiesessies combineren met een bezoek aan een museum of de zee in Den Haag

  • Dat cliënten hun sessies, bezoek aan lezingen en workshops combineren met bezoek aan vrienden of een overnachting (of meerdere overnachtingen voor een reeks van sessies) in Den Haag

  • Dat cliënten hun sessies plannen op hun vrije doordeweekse dag, tijdens werktijd, een halve dag gaan werken en werk op een ander moment inhalen of een vrije middag of dag opnemen

  • Dat cliënten woonachtig in Nederland de introductiesessie laten plaatsvinden via videoskype en vervolgens een traject doen via videoskype

  • Dat cliënten die een tijd lang afreisden naar Den Haag voor de sessies besloten de sessies plaats te laten vinden via facetime of videoskype

  • Dat coachen via videoskype een onderdeel kan zijn van een coaching en rebirthing traject in mijn praktijk in Den Haag voor een tussentijdse reflectie wanneer er minder tijd is om af te reizen of juist omdat de focus van het leven meer ligt op het ondernemen en het ervaren van het leven

  • Dat ik steeds meer cliënten die buiten Nederland wonen ontvang via videobellen. Nederlands, Engels of Spaans sprekend

  • Dat ik regelmatig cliënten zie die uitbehandeld zijn in het reguliere zorgcircuit of hier teleurgesteld over waren

  • Een studente die haar sessies zelf betaalde met haar bijbaantje en vervolgens in totaal 5 uur reisde om de sessie te ondergaan

  • Om een bos rozen te ontvangen na het beëindigen van een langdurig traject, hartverwarmend

Met deze opsomming wil ik met je delen wat er allemaal mogelijk is wanneer je begeleiding van mij zou willen. Dus in plaats van te blijven hangen in weerstand en de onmogelijkheden te ervaren zou het zo mooi en verrijkend kunnen zijn als je vanuit die weerstand beweegt.

Weerstand en alle belemmerende gedachten die daaruit voort vloeien worden gevoed door angst. Wellicht met een vleugje realisme, maar in mijn beleving is het vooral angst. Ik ben ervan overtuigd dat het leven van je dromen werkelijkheid wordt als je vanuit liefde beweegt en ondertussen door je angsten heen gaat.

Leven vanuit liefde of vanuit angst is makkelijk praten. Het daadwerkelijk leven is niet makkelijk. Liefde doet en laat je leven, angst houdt je gevangen. Natuurlijk is het belangrijk om weerstand te respecteren. Weerstand wil ook alleen maar aangeven dat je er niet klaar voor bent. Dat is helemaal oké. Bewegen vanuit liefde maakt namelijk heel veel vrij en kan je zo bang maken dat je weer terug wilt naar de veiligheid die je kent. Angsten en onzekerheden die gezien willen worden. Geef jezelf de tijd, maar niet teveel want het leven wil ten volle worden geleefd.

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 


Advertenties

Burnout: geduld is een schone zaak

Arnold & Chung in 2008

Gisteravond was ik weer eens onder de meiden. Heerlijk. Het komt er namelijk niet zoveel van dat we elkaar zien. Als jonge ouders en ‘druk bezette’ dertigers is elk moment dat we met elkaar kunnen pakken quality time. Het was gezellig. Het was fijn. Het zorgde ervoor dat ik de heftige herfststorm liet voor wat het was en de deur uit ging.

Arnold stond erbij stil dat hij dit al héééél lang niet meer had gedaan. ‘s Avonds bij vrienden gaan eten deed hem denken aan zijn studententijd. Hij wil binnenkort ook eens ‘s avonds bij vrienden gaan eten ondanks zijn hoofdpijn. Ja, mijn vent heeft nog steeds hoofdpijn. De hoofdpijn blijft, totdat hij zijn emotionele ontwikkeling zo volledig mogelijk heeft doorlopen. Maar wat is volledig? Dat weten we niet. In ieder geval zijn de emoties waar hij nu doorheen gaat pittig. De emoties vragen veel aandacht en energie van hem.

Dit was wederom het antwoord dat ik aan mijn vrienden moest geven. Ze vroegen aan me: ‘Hoe gaat het nu met Arnold?’ Het komt mij werkelijk de neus uit dat ik steeds hetzelfde moet antwoorden. Het gaat vooruit. De ontwikkelingen zijn heel subtiel en liggen op het emotionele en energetische vlak. Maar hij heeft nog steeds hoofdpijn. Zij willen waarschijnlijk horen dat de hoofdpijn minder wordt. Dat het misschien beter te dragen valt. Nee, dat is niet zo. Dat is ook wat ik elke dag wil weten. Hoe gaat het? Hoe is het met de hoofdpijn? Het antwoord van Arnold is altijd: ‘Zwaar. De hoofdpijn is zwaar.’

Hoe kan hij met deze hoofdpijn leven? Ik weet het niet. Hij doet het maar weer. Natuurlijk doet hij het rustig aan, maar als ik deze hoofdpijn zou moeten dragen, zou ik knock-out op de bank liggen. Je zou me er niet vanaf krijgen. Hij heeft doorzettingsvermogen en een enorme wilskracht. Dat moet wel. Ja, toch? Regelmatig raakt mijn geduld op. Ik wil dat je beter bent. Ik kan het niet meer aan. Ik wil niet meer in deze situatie zitten. Dit zijn mijn emoties. Ze moeten eruit. Nadat ik het gezegd heb, lucht het op en kan ik er weer tegenaan. Dag in, dag uit aanhoren hoe hij weer heeft moeten huilen om bepaalde thema’s in zijn leven.

Hij luistert ook naar mij. In die zin vormen we het perfecte therapeutische paar. We hebben geen psychologen nodig, want we hebben elkaar. Haha. Ja, lachen met kiespijn. Maar ondanks alles lachen we nog steeds veel. Soms mag ik mijn verhalen niet afmaken, omdat hij geen energie heeft om ze aan te horen. Dan vind ik wel een ander moment om het te vertellen. Maar hoe lang duurt dit nog? Hoe lang duurt het nog, voordat ik aan  mijn vrienden kan vertellen dat we heerlijk uit eten zijn geweest en daarna nog een drankje ergens hebben gedaan? Dat we samen nieuwe mensen hebben ontmoet. Dat we samen een film hebben gezien?

Steeds meer trek ik mijn eigen plan. Sociaal gezien dan, want als gezin functioneren we weer na vele ups en downs. Ons gezin houdt ons op de been. Het stellen van prioriteiten houdt ons op de been. Het loslaten van ambities houdt ons op de been. We gaan door. We gaan door, totdat hij beter is. De situatie is al beter. Er hangen veranderingen in de lucht. Positieve veranderingen. Met de hoofdpijn. Dat wel. Geduld is een schone zaak. Heel veel geduld.

E-Cocooning in juli en augustus



De afgelopen maanden
heb ik qua werk alleen gecoacht. Ik had, naast de zorg voor Amé (Arnold en ik hebben ervoor gekozen om Amé minimaal 1 jaar zelf op te voeden) en andere zaken, geen energie om überhaupt na te denken over het geven van een presentatie of het ontwikkelen van een training.

Door het aflopen van coachingtrajecten, een aantal coachees die na de zomer door willen gaan en mijn keuze om niet meer te acquireren gedurende de maanden juli en augustus, kreeg ik opeens TIJD. Tijd om op te laden. Tijd om Arnold te steunen bij het herstel van de burn-out en tijd om na te gaan denken over wat ik in het najaar op het gebied van presentaties en trainingen neer wil gaan zetten.

Dit klinkt verre van wat het concept ‘e-cocooning’ (e-cocooning: terugtrekken in je knusse hol en alleen af en toe te vinden achter internet)  inhoudt, maar voor mij voelt het wel zo. Doen waar je zin in hebt. Doen waar je energie voor hebt. Alles doen op een tempo waar je ‘u’ tegen zegt. “Dank u wel voor dat de klok langzamer lijkt te tikken, dank u wel voor de tijd die u me geeft om te slapen, te lezen en creatief te mogen zijn.”

Begin juli heb ik wederom meegewerkt aan een artikel voor het tijdschrift Vriendin. Op de valreep, voordat mijn e-cocooning periode inging, en raad eens waar het artikel over gaat? Een keer raden, twee keer raden…jawel ‘Cocooning’. Een van de vragen die mij toen werd gesteld, luidde als volgt: “Kan het ook nadelen hebben?”

“Cocoonen kan zeker nadelen hebben wanneer de mensen aan wie je toevertrouwt dat je deze periode voor jezelf nodig hebt, het niet begrijpen. Deze muur van onbegrip en angsten van vaak de personen die je het meest dierbaar zijn, is vaak een ijskoude douche waar je absoluut niet op zit te wachten. Je wilt je juist terug trekken om mentale en fysieke krachten op te doen en dan heb je geen energie om negatieve emoties op te vangen.”


Mijn antwoord was rechtstreeks gegrepen 
uit wat wij, mijn vriend en ik, hadden meegemaakt. Zoals mijn vriend op een rake manier had verwoord: “Alleen een aantal goede vrienden van ons begrijpen onze situatie door en door. Het kan heel goed zijn dat hun begrip inherent is aan hun beroep als mentale & fysieke hulpverleners ‘psychologen en osteopaten’ waardoor ze weten wat burn-out met de persoon zelf en zijn naasten kan doen. Dat mijn vriend de afgelopen maanden en nog steeds door een ware ‘hoofdpijn & vermoeidheids-hel’ gaat, heeft zeker invloed gehad op onze relatie en mijn ontwikkeling. Een van de meest positieve zaken die het hem heeft opgeleverd is ‘quality-time’ met Amé en een rugzak vol met inzichten over zichzelf. Wat het mij heeft opgeleverd, is weer een blog, verhaal of zelfs een eBoek waard. Soms denk ik in het Engels:“I’m counting my blessings. Let’s keep it to this and..Sometimes it takes a lifetime to get to know one’s emotions, sometimes during this rollercoaster of emotions, a few seconds of heartfelt consciousness and pure love, can take away long hidden insecurity”.

Om er een eind aan te breien; ik ga lekker verder met e-cocoonen. Onder e-cocoonen versta ik ook dat ik vaker ga bloggen. Bloggen over alles wat er in me opkomt en met je wil delen. Als je een vraag hebt over mijn werk of een afspraak wilt maken; je krijgt niet direct, maar wel zeker een antwoord per e-mail: orchidoflife@gmail.com. Vanaf september begin ik weer met individuele coachingsessies, presentaties en ben ik telefonisch bereikbaar.
Fijne zomer!!
Ciao, Chungmei

Coachee Patricia: ik sta onverwachts dichter bij mezelf

cherry blossom

Toen ik Chungmei tegenkwam, vertelde zij dat zij coach was. Ik was hierin wel geinteresseerd omdat ik lange tijd depressief was, lang bij een psycholoog ben geweest en ik weliswaar mij een stuk beter voelde maar het idee had dat een aantal dingen beter konden in mijn leven.

Een van die dingen was ‘de liefde’. Ik heb al jaren het idee dat ik niet goed bij mijn gevoel kan als het gaat om ‘liefdesrelaties’. Ik vond dit niet zo makkelijk om te zeggen maar bij Chungmei verdwijnt schaamte al snel omdat ze zo oprecht is én praktisch van aard: als je wilt dat er iets gebeurt moet je het vertellen, anders gaan de sessies wel heel erg lang duren voordat er iets uitkomt. Elke sessie opnieuw blijkt zij alert op wat ik nodig heb en creatief in hoe dit bereikt kan worden.

Al heel snel kwam ik erachter dat er tijdens deze sessies veel meer loskwam dan mijn oorspronkelijke vraag. Zij wist mij zo te begeleiden dat ik door mijn barrieres van opgekropte emoties heen ben gedrongen. Dit in minder dan tien sessies terwijl ik jaren bij psychologen ben geweest.

Nu, na een aantal maanden, ben ik mij ervan bewust waarom ik depressief was en waar ik verder aan kan werken om dat in de toekomst te voorkomen. Maar vooral heb ik geleerd dichter bij mezelf te staan, om te voelen, ook het leuke en weer met open blik in het leven te staan. Dit is zowel onverwachts als het beste dat ik had kunnen bereiken. Chungmei is een uitzonderlijke goede, gedreven en integere coach.