HSP: bevestiging van wie ik ben

shine

Zoals altijd brengt een workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen de mensen bij elkaar die bezig zijn met dezelfde thema’s in het leven. Op zondag 25 januari gaf ik voor het eerst sinds jaren weer een workshop in Den Haag, my hometown. Dat voelde goed. Het regelen van een locatie bracht mij bij een oude kennis van mij. Jaren geleden had ik samen met een vriendin gebruik gemaakt van haar zzp-werkplekken. Dat we voor deze workshop in Nomadz in Bink36 terecht konden, was te gek. Aangezien op een zondag niemand aan het werk was, konden wij naast de vergaderruimte gebruik maken van de gehele ruimte. Hierdoor konden de deelnemers tijdens de oefeningen in tweetallen ruim verspreid zitten om het een en ander met elkaar te bespreken.

Het meest opvallende aan de samenstelling van de groep was dat bijna iedereen vrouw was en rond de 25 jaar oud was of rond de dertig. Een deelnemer sprong er in deze samenstelling bovenuit, een vader rond de 55 jaar, meegenomen door zijn dochter. Wat een fantastische ontwikkeling: ouders die hun kinderen meenemen en kinderen die hun ouders meenemen naar deze workshop. Hooggevoeligheid gaat iedereen aan. Juist omdat dit begrip nog heel erg jong is in de wereld van de psychologie is het goed om elkaar aan te steken. Om zo het vuurtje te verspreiden dat ‘licht’ heet. We lichten hiermee de gevoelige kant van wie we zijn op. Dat deel dat er heel lang niet heeft mogen zijn of niet heeft kunnen zijn.

Eén thema dat als een rode draad door deze workshop liep was dat enkel en alleen het aanwezig zijn tijdens deze bijeenkomst de deelnemers de bevestiging gaf die zij nodig hadden. Een bevestiging van hun identiteit, van hun zijn. Het grootste deel had geen verwachtingen en waren vooral benieuwd naar andermans verhaal en ervaringen omtrent hooggevoeligheid. De deelnemers vonden elkaar in hun gevoeligheid. Het raakt mij altijd nog wanneer ik mensen met elkaar zie praten alsof ze elkaar al jaren kennen. Het onderwerp bindt en zet persoonlijke deuren wagenwijd open. Hun non-verbale communicatie vertelden mij hetzelfde verhaal: wederzijdse interesse en openheid.

Op 30 januari plaatste ik de HSP comment ‘Pittig eten helpt mij weer in mijn lijf te komen, in het hier en nu te komen’. Deze opmerking kwam van een deelneemster uit deze workshop. Aan de mate waarin een HSP comment wordt geliked weet ik of mensen zich erin herkennen. Het viel mij op dat deze comments slechts 13 keer was geliked. Nu ik erover schrijf, schiet mij te binnen dat op het gebied van voeding nog een hele grote winst valt te behalen. Het zou goed zijn als we onze geest en lichaam uit blijven dagen tot het eten van voeding dat voedt. Op basis van mijn ervaring met de 30 Days Vegan Challenge kan ik zeggen dat het eten van gezonde voeding de smaakzintuig versterkt. Je leert nieuwe smaken kennen en subtiele smaken te onderscheiden.

Deze deelneemster was uitermate gevoelig, houdt van koken en alles wat met de natuur te maken heeft. De deelnemers van deze workshop weten dat ik in deze blog nog veel meer thema’s en gedeelde verhalen aan zou kunnen halen, maar voor nu laat ik het hierbij. Het was waanzinnig interessant. Dank je wel voor het lezen en dank jou (deelnemer) voor jouw komst.

Heb je interesse om een workshop of training bij te wonen? Bekijk hier de data op de Orchid of Life Agenda. 

Advertenties

The World Book of Love

IMG_6677

De wijsheid van 100 liefdesprofessoren uit de hele wereld lees je in ‘The World Book of Love’. Dit is het type boek dat ik af en toe oppak om me te laten inspireren over hoe er over de liefde in al zijn facetten wordt gedacht. Bijvoorbeeld over verliefdheid. Alfons Vansteenwegen is professor emeritus psychologie, psychotherapie en seksuologie aan de universiteit van Leuven. Hij zegt dat verliefdheid een oogziekte is.

‘Verliefdheid is een gevoelstoestand die iemand overkomt, waardoor die zich intens tot iemand aangetrokken voelt. Ze is niet het resultaat van inspanning en ze kan ook niet met wilskracht tot stand gebracht worden. Verliefdheid doe je op zoals je de griep opdoet. Men ziet de ander niet meer zoals die is, maar zoals men die wenst. Voor derden is de ander nog steeds dezelfde, voor de verliefde is die ander fantastisch, geweldig, uniek, buitengewoon, volmaakt en bron van alle goeds. Dat noemt men projectie. Verliefdheid is een oogziekte, een zachte psychose.’

Hij sluit zijn stuk over verliefdheid af met dat deze oogziekte vanzelf geneest tijdens het samenleven met de persoon waarop je verliefd bent. Hij vervolgt zijn verhaal met wat ‘ware liefde’ is. De ware liefde in het samenleven is gevende liefde: iets voor je partner over hebben. Ware liefde gaat om het delen van woorden en gevoelens, samen genieten, problemen oplossen en samenwerken. Dit vraagt om inzet en engagement. Liefde is zich goed voelen bij elkaar en de partner gelukkig willen maken. Niet alleen in woorden, ook in gedrag.

Zo hebben de andere 99 professoren, elk in maximaal duizend woorden, ook hun zegje gedaan. Tof om te lezen.

Authentieke interesse raakt en verbindt

Gisteravond heb ik ontzettend veel gehuild. Tranen met tuiten. Esther was er. Ik had om 16.00 uur besloten niet naar capoeira te gaan. Later op de middag had ik nog getwijfeld, maar het werd ‘m toch niet.

Mijn hoofd was wazig. ‘s Middags, terwijl Amé haar middagdutje deed, was ik even op bed gaan liggen, maar kon niet slapen. In plaats daarvan heb ik diep in- en uitgeademd. Tijdens het ademhalen voelde ik de pijn op mijn rug. Ik heb een aantal keren door de pijn heen geademd en ben daarna naar beneden gegaan om te schrijven.

Amé werd kort hierna wakker. Ik heb het zo leuk mogelijk gemaakt voor Amé; een huisje onder de keukentafel inclusief matras, kussens, een bad vol met knuffels en haar boeken. Terwijl zij aan het spelen was, ging ik afwassen en koken. Rond 18.00 uur was Esther hier. Zij kan goed masseren. Ik vond het een beetje moeilijk om te vragen, omdat ze al zoveel voor ons doet. Maar ik zette me erover heen en vroeg het toch: ‘Wil je me straks masseren?’ Dat vond ze prima.

Van het masseren is het nooit gekomen. Het was ook niet meer nodig. De pijn was namelijk losgekomen, doordat onze gesprekken alle tranen in mij naar boven bracht. Het was niet mijn bedoeling om erover te praten. Ik dacht juist dat het masseren de tranen zouden kunnen begeleiden, zodat het voor haar en mezelf niet zo vermoeiend zou zijn.

Door Achmed, mijn buurman, begon ik al mijn gedachten en emoties te delen. Hij kwam een pakket ophalen dat overdag voor hen was afgeleverd. Hij keek me aan met een vriendelijk en open gezicht. ‘Hoe gaat het met jullie?’, vroeg hij. Aardig, ok, Arnold heeft nog steeds hoofdpijn. ‘Waarom?’, vroeg Achmed. Ik gebaarde met mijn hand richting mijn hoofd dat het allemaal zware emotionele zaken zijn. Hij bleef me onafgebroken met zijn vriendelijke gezicht aankijken en zei zo goed als hij kon: ‘Psychologie.’ Dit bevestigde ik. ‘Hij wandelen. Hij veel uitrusten. Kan niet hè, vrouw, kind, straks alleen. Zielig voor jullie. Oei, die paar woorden, in combinatie met zijn krachtige inlevingsvermogen, omvatte mijn diepgevoelde angst; dat de hoofdpijn een symptoom is, dat Arnold weg komt te vallen. Deze angst speelde de laatste dagen door mijn systeem, omdat ik aan het rouwen was. In deze fysieke en geestelijke verzwakte staat, kon ik niet anders dan de angst op Arnold projecteren. Hij stond op het punt om les te gaan geven en het enige wat ik kon uitbrengen was: ik wil dat je blijft. Je komt wel terug hè!

Zo deelde ik nog veel meer. Achteraf ben ik enorm blij dat Achmed’s authentieke interesse en inlevingsvermogen mij net dat extra zetje gaf om te praten. Uiteindelijk ben ik ‘gemasseerd’ met woorden en een luisterend oor. Het verdriet heeft doorgang kunnen vinden en dat maakt de boel een stuk lichter en behapbaarder.

Alle emoties mogen er zijn. Zodra, vooral, pijnlijke emoties de ruimte krijgen, zijn ze ook zo weer weg. Een diepere emotionele laag wordt aangeboord en/of andere emoties kunnen worden benoemd en geuit. Het is een levensverrijkende weg die ik bewandel, maar wèl een weg die behoorlijk pittig is. Gelukkig weet ik waarvoor ik het doe! Vrijheid. Pure geestelijke, lichamelijke én spirituele vrijheid.