HSP: vertrouwen op wat er is en wat er komt

IMG_3372

Met de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen op vrijdag 28 augustus en de lezing over hooggevoeligheid en relaties op zondag 30 augustus trapte ik dit seizoen aan groepsactiviteiten af met 19 weken zwangerschap. Ik heb deelnemers mogen ontvangen uit Den Haag, Leiden, Zwolle, Zwijndrecht, Dordrecht, Nieuwerkerk aan den IJssel en Hazerswoude dorp. Heel verrassend ten opzichte van de eerste keer dat de lezing plaatsvond en het gros uit Den Haag kwam.

De inhoud van de workshop wil ik samenvatten met het benoemen van de thema’s: vriendschap, reizen, je hooggevoelige zelf zijn, werk, seksualiteit, familie patronen en relaties en het rouwen om dierbaren. Vooral het laatste thema maakte heel wat in mij los, maar het duurde nog twee dagen, voordat het door een samenloop van omstandigheden volledig tot mij doordrong.

Na afloop van de workshop ontving ik per e-mail het volgende bericht:

“Dank je wel voor de workshop. Het was erg interessant en verrassend om te zien dat we om een bepaalde reden bij elkaar werden gebracht. Mooi die synchroniciteit.”

Hoe deze workshops telkens weer mensen bij elkaar brengen die het nodige aan elkaar te vertellen hebben, is waanzinnig bijzonder. Ik had het echt niet kunnen regisseren. Het enige wat ik doe is het prikken van een datum voor de workshop. Dit meng ik met mijn intentie om een fijne en veilige sfeer te creëren waarin mensen zichzelf kunnen zijn en de rest volgt vanzelf.

Vertrouwen op wat er is
Zondagochtend was ik begonnen met het voorbereiden voor de lezing. Eerder zag ik geen kans. In drie kwartier nam ik de inhoud van de lezing door. Dit was mijn voorbereiding. Mijn hoofd stond er niet naar om het te onthouden. Vlak voor de inloop tijd was ik de laatste zaken aan het klaarzetten. Ik liep op de trap in het schoolgebouw en opeens overviel mij iets magisch; ik zag en voelde de opzet van de lezing, hoe ik de onderwerpen aan elkaar zou rijgen. Dit gaf mij enorm veel rust.

Na de lezing hooggevoeligheid en relaties ontving ik het volgende bericht:

“Hartelijk dank voor de fijne middag! Er kan veel informatie op mij af, veel bevestiging voor mij en tegelijkertijd zette het mij enorm aan het denken. Wat wil ik weten? Wat zijn mijn vragen? Ik was even uit balans tijdens het eerste stukje wat je vertelde over werk relaties. Kennelijk heb ik een hoop nog niet verwerkt.”

Geweldig dat het bijwonen van een workshop of lezing mensen zoveel kan opleveren aan herkenning en bevestiging van wie ze zijn!

Je kunt het je vast niet voorstellen, maar regelmatig na het begeleiden van groepsactiviteiten laat ik de nodige tranen om de boel te ontladen. Niet alleen tranen omtrent de verhalen en indrukken, maar vooral wat het in mij had geraakt. Na de lezing hadden we familie te eten. Ik aanschouwde hoe mijn dochter (5 jaar) en haar oom! (6 jaar, ik bespaar je de de uitleg over hoe dit kan) herinneringen ophaalden aan haar derde verjaardagsfeestje. Ze had het album gepakt om het aan hem te laten zien. Ze zien elkaar niet vaak, hooguit twee tot drie keer per jaar. Zo mooi, hoe een vijf-jarig meisje en een zes-jarige jongen met elkaar lachen over hoe ze elkaar nat spoten met waterpistolen. ‘s Avonds op de bank gingen mijn gedachten naar hun contact, hun contact was vrolijk, speels en tijdloos.

Vertrouwen op wat er komt
Vanuit hoe hun contact mij ontroerde en de schaterlach die ze met elkaar deelden, gingen mijn gedachten naar mijn vader die in 2007 overleed. Wat er door mij heen ging: ooit zal ik weer herinneringen met hem, mijn oma en opa ophalen en dan zal het zijn alsof er geen tijd is verstreken. Wederom overviel mij een hartverscheurend huilen, rouwen is tijdloos. Een gemis van jaren wordt niet zomaar gevuld. Toen ik een peuter was verliet hij ons gezin. Pas na zijn overlijden kreeg ik contact met hem. Ik ontving zijn steun bij het rouwproces via synchronische gebeurtenissen. Eén jaar na zijn overlijden was ik een weekend aan het toeren met de familie van mijn vader en we eindigden aan zijn graf. Na deze intensieve dagen met een scala aan nieuwe Chinese familie indrukken was ik kapot; lichamelijk en geestelijk door elkaar geschud.

Arnold, mijn partner, kwam terug van een weekend bij zijn ouders en kwam in de trein het tijdschrift Happinez tegen. Kleine kans dat je zo’n luxe blad in de trein tegenkomt. Hij liet mij een artikel lezen over Bram Vermeulen. In dit artikel staat dat zijn vrouw contact met hem kreeg via een healer, hij vertelde over zijn leven na de dood en over hoe hij nog in verbinding stond met zijn dierbaren op aarde. Ik durfde niet verder te lezen, in plaats daarvan uitte ik een hartverscheurend verdriet. Ik voelde de aanwezigheid van mijn vader, hij communiceerde via Arnold via de teksten in dit artikel. Kort hierna ontving ik bezoek van een vriendin en zij gaf mij een cd van Bram Vermeulen cadeau. Mijn hart sloeg over, ik hapte naar adem. Ik had nog nooit van deze artiest gehoord en dit was de tweede keer in korte tijd dat hij op mijn pad kwam. Tijdens het luisteren was het natuurlijk weer huilen geblazen.

Ik ben ervan overtuigd dat alles komt wanneer de tijd rijp is. Hele heftige gebeurtenissen verwerk je niet in één keer én je kunt er geen tijd aan vastknopen. Hoe graag je dit misschien wel zou willen. Het is een vloeiend gebeuren. En wat je wel en niet aan emoties kunt toelaten is afhankelijk van hoe je in het leven staat. Dat ik sinds kort lezingen geef over mijn werk gaf mij de kracht en bevestiging dat ik weer een deel van het verdriet kon verwerken. Hoe bijzonder blijft het dat ik samen met de deelnemers heftige thema’s bespreekbaar maak en na afloop iedereen lachend de groepsactiviteit zie verlaten. Dat raakt mij. Blijf lachen, want zo ben je op je mooist! Alhoewel, na het delen van mijn rouwproces wil ik je op het hart drukken dat huilen er net zo goed bij hoort. Sluit vriendschap met je tranen en ze zullen je niet meer tot last zijn. Zij zullen jouw emotionele bevrijding vormen.

Extra: Klik hier voor een lied dat ik met je wil delen. 

Wil je ook een keer een workshop of lezing bijwonen? Bekijk de Orchid of Life Agenda hier! 

Advertenties

Single in deze tijd! Hoe komt dat?

Perfectionistisch en ‘Lekker individualistisch’
Ik geloof dat de welvaart er onder andere voor heeft gezorgd dat we alles perfect willen . Het zorgt er ook voor dat we alles in principe zelfstandig en zonder hulp van anderen kunnen realiseren. In dit artikel bespreek ik de invloed van deze factoren op ons liefdesleven. De combinatie ‘streven naar perfectie’ en ‘lekker individualistisch zijn’ maakt het ons lastiger om onbevangen de liefde tegemoet te gaan.

We willen alles perfect
We maken het ‘gelukkig zijn’ afhankelijk van in welke mate we slagen in deze maatschappij. We willen een wervelende carriѐre, er goed uit zien, winkelen in Milaan en veel leuke dingen doen. Verder zoeken we onze pleziertjes op in zaken zoals sport, creatieve cursussen, lange reizen en ga zo maar door. Mocht dit niet niet lukken naar de hoge maatstaven die je jezelf oplegt of door anderen krijgt opgelegd, komt de klap des te harder aan. Dit omdat we tijdens het harde werken te weinig tijd hadden besteed aan gelukkig zijn vanuit binnenuit. Wanneer je gelukkig bent van binnenuit heb je altijd iets om op terug te vallen.

Het volledige artikel kun je lezen op soChicken.

Workshop HSP: Balans tussen eenvoud & materie

Gisteren vond wederom een workshop Emotiemanagement voor Hooggevoeligen plaats. Een deelneemster had drie maanden in een boeddhistisch klooster gezeten in Frankrijk. Het leven was hier rustig en simpeler. Hier heeft ze zich helemaal op kunnen laden. Terug in de maatschappij voelde ze des te duidelijker dat de maatschappij heel erg aan haar trok en nog steeds trekt. Overal waar je kijkt, wordt je geconfronteerd met reclame-uitingen en verhalen over de nieuwste producten, uitgaanslocaties en spectaculaire reizen. Dit moet je in huis hebben of op zijn minst hebben ervaren.

Dit verhaal brengt mij terug op de kern van de workshop: het managen van emoties als hooggevoelige. Een hooggevoelige is zeer ontvankelijk voor allerlei indrukken van buitenaf. Des te belangrijker is het om jezelf te blijven voeden met rust, positiviteit en lieve mensen om je heen. Tijdens deze workshop kwamen de volgende mooie tips voorbij:

1. Veilige havens zijn plekken waar je uit kunt rusten en je weer op kunt laden. Aangezien hsp’ers veel positieve en negatieve indrukken opdoen en vooral de neiging hebben om alles op te zuigen als een spons is het belangrijk om regelmatige de veilige havens op te zoeken. Zoals je huis, specifieke plekken in je huis, het bos, de zee, wandeling maken of het huis van een goede vriend(in). Het in beweging zijn, kan ook worden gezien als een ‘veilige haven’. Je bent bijvoorbeeld aan het dansen, hardlopen of fietsen en het doen van de bewegingen kan je tot rust brengen en tegelijkertijd weer opladen.

2. Dansen, schrijven, schilderen, beeldhouwen, zingen, naar buiten…Het doen van creatieve dingen brengt je dichterbij je gevoel. Een tip vanuit ‘creatief schrijven’ is ‘free writing’. Je begint met schrijven over alles wat je te binnen schiet en langzamerhand begin je te schrijven over datgene waar je je graag over wilt uiten. Dit principe kan je ook toepassen op dansen, schilderen, beeldhouwen en diverse andere creatieve uitspattingen.

3. Omringen met eensgezinden. De noodzaak om je te omringen met eensgezinden wordt steeds duidelijker naarmate je als hsp’er erkent en accepteert wat jouw behoeften zijn. Het contact met hooggevoeligen voelt als een welkome ondersteuning en erkenning van wie jij bent. Samen kun je bijvoorbeeld de behoefte delen om te mediteren, in alle rust bij elkaar te zijn, te zingen, muziek te maken of samen koken. Door het samenzijn met eensgezinden kan je veel makkelijker jezelf zijn en hoef je bepaalde keuzes en behoeften niet uit te leggen.

Wil je een workshop over Emotiemanagement voor Hooggevoeligen bijwonen? Bekijk hier de agenda! 

Als gastspreker voor Weekendklas

Op zondag 18 september stond ik als gastspreker voor een groep van 15 kinderen uit verschillende culturen uit groep 8 in Leiden. De jaarcoördinator van Weekendklas had mij benaderd om wat te komen vertellen over mijn beroep en een les te verzorgen. Ik vond het enorm spannend. Lang geleden heb ik kinderen dansles gegeven, maar een les verzorgen vanuit mijn huidige beroep was toch hele andere koek.

Tijdens mijn introductie werden allerlei vragen en plagerige opmerkingen op mij afgevuurd. ‘Waar komen de mensen met je over praten?’ ‘Waar ze verdrietig, teleurgesteld en boos over zijn en ze willen ontdekken waar ze goed in zijn,’ antwoordde ik. ‘Betalen mensen jou?’ ‘Ja, ze betalen mij.’ ‘Nou dat is dan makkelijk werk, je hoeft ze alleen maar te troosten en daarna krijg je betaald.’ Vliegensvlug dacht ik: ‘Zo, hij probeert me op de kast te krijgen, hoe ga ik me hieruit redden?’ ‘Nou, troosten komt dichtbij knuffelen en dat doe ik niet. Ik knuffel niet met mensen. Ik luister, stel vragen en vertel verhalen, zodat ze zelf kunnen gaan nadenken over wat ze kunnen doen.’

Pfff…ik was blij dat we van de introductie overgingen op de kwaliteitskaarten. Ik trok een aantal kaarten en de kinderen mochten zeggen of ze vonden dat dit een kwaliteit was die tot een coach behoorde. Humor was zeker een kwaliteit, want je kan toch niet de hele tijd serieus kijken!! 😉 Dit beaamde ik. Sterk in de zin van ‘spierballen’ hoefde ik niet te hebben. Nee, doorgaans til ik geen mensen op in mijn praktijk. Een jongen vulde me aan met ‘maar  je moet wel mentaal sterk zijn als mensen bij je komen huilen’. Dat klopt!

‘t Volgende onderdeel was het culturenreisspel dat ik samen met de jaarcoördinator had bedacht. We reisden van Turkije, Irak, Polen, Marokko, Suriname, Nederland naar China, Indonesië, Egypte en Pakistan. Wanneer de kinderen bezoek kregen, mochten ze gaan vertellen hoe het in hun land eraan toe ging wat betreft geboorte, huwelijk, overlijden en wat je eet tijdens het ontbijt. Achmed uit Irak vertelde dat geboorte niet werd gevierd. Kinderen mochten blij zijn als ze in leven bleven, want Saddam Hoessein doodde alle kinderen. Wij waren er stil van.

Na de lunch deden we een oefening geïnspireerd door het programma ‘Over de Streep’. Ze gingen allemaal achter de streep staan. Achtereenvolgens stelde ik vragen in de trant van ‘hou je van zwemmen?’, ‘ben je weleens verdrietig?’ en ‘heb je weleens iemand gepest?’. Bij een positief antwoord stapten ze over de streep. De jaarcoördinator en de stagiaire deden mee.

Aansluitend op deze oefening hielden we een kringgesprek over pesten. Ik stond werkelijk versteld van de openheid en inzichten van deze kinderen van 11 en 12 jaar. En van mezelf. Ik ging tekeer als een provocatieve gespreksleider/juf. Door hun reacties ondervond ik de kracht van provocatieve coaching bij kinderen. Hier meer over in een volgende blog!