HSK: waarin zijn kinderen leuker dan volwassenen?

playing

In deze prachtige maand die ons leidt naar de zomer laat ik op de facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie “HSP vragen” voorbij komen. De reacties zijn waanzinnig leuk om te lezen. Ik kwam op dit idee met het vooruitzicht op het geven van een speciale editie van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen. Deze workshop vindt op zondag 28 juni plaats in Utrecht. Wat het speciaal maakt, is dat ik mensen bij elkaar wil brengen in het kader van vriendschap onder hooggevoelige personen. Wellicht dat je tijdens de workshop een klik met iemand voelt en naar huis gaat met een afspraak om een keer het gesprek voort te zetten onder het genot van een theetje.

Met de “HSP vragen” wil ik openheid en verbinding creëren tussen de mensen die deze pagina volgen. Precies datgene wat ik ook ga creëren tijdens de workshop, maar dan op een manier waarop de deelnemers live met elkaar in gesprek zullen gaan. In deze blog wil ik een aantal reacties op de vraag “Waarin zijn kinderen leuker dan volwassenen?” met je delen:

“ls je ze laat zijn wie ze zijn, dan zijn ze grappig lief apart en kennen zij geen schaamte gevoel. Ze kunnen ook de spontaanste oplossingen vinden om verder te komen.” ~ Henriette Hagen

“Hun eerlijkheid en hun logica. Fantastisch!” ~ Marja Pijnaker

“Kleine mensen hebben net zoveel emotionele, bewuste en onbewuste intelligentie en intuïtie als volwassenen en hebben nog niet al teveel filters. Ik kijk en luister graag naar kinderen zonder iets te zeggen voordat ik interactie met hen zoek als ik dat al doe. Ik kijk welk mens ik voor me heb in mini vorm. Daarom til ik op visite niet iedere baby op. Ik respecteer de onuitgesproken interactie tussen mij en het kind. Respect geven is niet gebonden aan leeftijd, ras, intelligentie, en dat geldt ook voor andere levende wezens. Komt een kind spontaan naar me toe dan start daar de verbale en/of (non-) verbale interactie pas echt. Dan weten we allebei wat we zo´n beetje aan elkaar hebben. Niets mooiers als een kind je uit zichzelf na beraad met zijn innerlijke stem/intuïtie je zelf uitnodigt voor interactie. Het is een mooi geschenk omdat het uit vrije wil gebeurt. Dat zijn de mooiste en kostbaarste ontmoetingen die ik altijd onthoud.” ~ Jane Schepp

“Kinderen hebben geen intentie om anderen te kwetsen. Ze willen alleen puur de waarheid vertellen, anders dan volwassenen. En ze zijn super grappig.” ~ Tamara Goschnick

“In het moment een authentiek contact aangaan met de medemens. Voor dat moment zijn ze vrienden. En bij het uit elkaar gaan, is er geen gevoel van afscheid, alleen het gevoel van een mogelijk weerzien.” ~ Chungmei Cheng

Advertenties

Identiteit: Kleding als expressie van je ‘zelf’

kleding

Op dinsdag 6 mei publiceerde ik de video ‘Kleding als expressie van je ‘zelf”. Kort hierna deed ik mijn voordeur open voor een vriendin die op bezoek kwam. Mijn ogen vielen direct op haar roze panty. Rose!! Sinds wanneer draag jij gekleurde panty’s? Ik vind het leuk!!! Het zien van de roze panty sloot perfect aan op wat ik allemaal in de video had gedeeld. Hieronder volgt een schriftelijk interview met deze vriendin.

1. Omschrijf je huidige kledingstijl en hoe je je hierbij voelt.

De kledingstijl die ik mij sinds heel kort meer aanmeet is kleurig en vrouwelijk. Ik heb wat nette jurken hangen die ik tegenwoordig met gekleurde kousen combineer. Tot hilariteit van sommigen, en tot respect van anderen. Het is nog een enorme zoektocht naar wat wel en wat niet fijn zit en uitdrukt hoe ik mij voel. Pasgeleden had ik voor een dansworkshop een lange witte rok aangedaan. Toen er Spaanse flamenco-achtige muziek werd gedraaid, klopte dat ook helemaal. Ik heb heerlijk met die rok lopen zwaaien en voelde mij er erg in thuis. Het is voor mij geen vanzelfsprekendheid om mij thuis te voelen in mijn kleding…

2. Hoe was je kledingstijl tot voor kort; werk, vrije tijd, femme fatale..

Ik heb nog steeds verschillende kledingstijlen, afhankelijk van de veiligheid van de situatie waarin ik mij verwacht te begeven. Voor werk heb ik stijve, nette, beetje keurslijf-achtige kleding. Deze helpt mij om mij professioneel te voelen en op die manier te uiten. En ook al heb ik nu geen werk – deze kleding gebruik ik nog als ik naar een onbekende omgeving ga, waar ik een soort bescherming nodig heb van dat wat mij daar kan overkomen. Voor sollicitaties gebruik ik vaak de aller netste en chicste kleding uit deze stijl, zo onzeker maakt solliciteren mij.

Thuis en in de buurt loop ik in een onelegante joggingbroek. Ik en een joggingbroek! Haha het heeft lang geduurd voor ik er een aanschafte. Van huis uit werd er neergekeken op mensen in jogging en bij opa mochten wij alleen nette broeken, niet eens spijkerbroeken aan. Ik heb vroeg geleerd mij redelijk formeel te kleden en een joggingbroek of loungebroek is daar een antireactie tegen. Hiermee voel ik mij evenmin vrij om mijzelf te zijn, maar ik conformeer me dan in ieder geval even niet aan de regels van vroeger. Ik ga ook makkelijk wandelen of boodschappen doen in deze kleding, omdat ze niets over mij zegt, niet over het moment, niet over mij als persoon. Het deert mij op zo’n moment ook niet zo wat anderen er van vinden…

In de periode dat ik regelmatig uitging had ik allerlei sexy kleding. Laag uitgesneden T-shirts en sexy jurkjes. Meestal in felle kleuren. Deze zijn ondertussen grotendeels uit mijn kast verdwenen, maar de herinnering eraan is een van vrijheid. Ik dacht op die momenten ook dat ik mij er in thuis voelde, maar achteraf gezien is dat niet echt zo.

3. Hoe is je kledingstijl door de jaren heen veranderd? Qua kleur, materiaal, patronen, vorm…

Vroeger had ik alleen bruin en blauw in mijn kast hangen en vooral langere jasjes die over de billen reikten. Tegenwoordig heb ik ook kortere jasjes en veel kleurige T-shirts. Nog wel veel uni-kleur T-shirts, ook al liggen er nu een paar veelkleurige items in mijn kast. Ik let er dan wel op dat het niet te druk is en niet te strak. Gezien mijn figuur voelt strakke kleding nog niet erg fijn. Ik greep voor mijn werk nog makkelijk naar T-shirt met broek, gecombineerd eventueel met een jasje terwijl ik nu eerder een rok met een legging of panty aandoe.

4. Hoeveel aandacht besteed je aan je kleding? Om wat voorbeelden te geven, een vriendin van me staat elke morgen voor haar kledingkast en neemt rustig de tijd om te voelen en te zien wat ze aan wilt. Ik neem er sinds kort wat meer de tijd voor. Bovendien ga ik meer jurken dragen; met prints en leuke kleurtjes, zodat ik met 1 kledingstuk klaar ben. De praktische Chungmei voert in dat opzicht dan toch weer de boventoon. Die jurkjes ga ik nog aanschaffen. Ben de laatste tijd bezig geweest met schoenen. Ik had zeven paar schoenen weggegeven aan het Leger des Heils.

Als ik geen afspraken heb die dag, trek ik vaak gemakshalve de kleding van de vorige dag aan. Maar als ik wel de deur uitga, dan doe ik beide kastdeuren open en kijk ik welk T-shirt mij als eerste opvalt. Dat is meestal een kwestie van milliseconden. Van daaruit komt ook al snel een idee wat ik verder erbij aantrek – broek en jasje als ik onzeker ben over wat mij te wachten staat, broek en vest als ik mij wat vrijer wil kunnen bewegen, jurk als ik naar bekenden ga, vooral mensen van de opleiding of van de tantra workshops. Hierbij voel ik mij al snel thuis en ik hoef mij niet zo zenuwachtig te maken om de acceptatie van mijn kleding. Als ik naar iets ga wat ik echt spannend vind, dan lig ik meestal de voorafgaande nacht al te bedenken wat in mijn kast geschikt is voor deze uitdaging.

5. Hoe zou je de relatie tussen je veranderende kledingstijl kunnen omschrijven met je ontwikkelingen op persoonlijk vlak?

Met een masker-oefening tijdens de opleiding (coaching) ben ik pas de onderliggende betekenissen van mijn kledingstijlen gaan onderzoeken. Mijzelf meer laten uitkomen met mijn kleding, mij minder verbinden aan het commentaar (verbaal / non-verbaal) van anderen, zoeken naar kleding die fijn voelt is nog heel pril. Toch voelt het alsof ik mijzelf meer durf te tonen door mijn kledingstijl, alsof ik meer zelfwaarde heb en dat via mijn kleding mede uit wil drukken. Voorheen was kleding om te bedekken, om niet op te vallen en om goedkeuring te krijgen. Nu is kleding een zoektocht naar wat van mij is en wat niet. Hoever durf ik de grens te verleggen. En wat kom ik onderweg tegen. Het heeft zeker te maken met de vrijheid die ik mijzelf tegenwoordig toesta om mijzelf te vinden.

6. Droom je van een bepaalde kledingstijl? Een kledingstijl waar je naartoe aan het groeien bent?

Dat vind ik nog een lastige vraag. Enerzijds zou ik graag heel stijlvol eruit willen zien, zoals de chique dames uit Hilligersberg bijvoorbeeld, of de vrouwen van miljonairs. Die stralen met hun stijl een enorm zelfvertrouwen uit en dat trekt mij ontzettend aan. Ook al weet ik in mijn hoofd dat ik die kleding niet nodig heb om stijlvol te zijn, toch is er een wens om daaraan te voldoen. Anderzijds wil ik graag kleding vinden die mij flatteert. Die de juiste plekken accentueert en andere camoufleert. Ik voel mij erg aangetrokken naar jurken en dan niet perse de meest elegante jurken, maar vooral die waarin ik kan stralen. Ik denk dat de kledingstijl waar ik vanaf nu van ga dromen de stijl is waarin ik kan stralen, waarin ik tot mijn recht kom. En hoe die eruit ziet, dat laat ik maar even aan het universum over, of aan de engelen, of aan mensen die er verstand van hebben of zo… 🙂

Workshop liefde: 3 redenen om niet te gaan

keys

In november staan er twee workshops gepland voor hooggevoeligen in de liefde. Ben je nieuwsgierig en lijkt het je wat om deze workshop bij te wonen? Lees dan eerst deze blog over de drie redenen om niet te gaan. Vanaf 16 oktober is bekend dat ik deze workshops ga verzorgen en sindsdien is er al veel interesse getoond. Wat me opvalt is dat er wél interesse is, maar dat mensen nog met een boel vragen zitten. In deze blog hoop ik de meest voorkomende vragen te beantwoorden.

Karakter van een workshop
‘Ik zou graag deel willen nemen aan deze workshop, maar ik vind het wel een beetje eng. Kun je mij wat meer informatie geven over de workshop?’ Een workshop heeft een interactief karakter. De opzet van de workshop is het begeleiden van gesprekken en interactie om helderheid te verschaffen over de dynamiek van liefdesrelaties onder hooggevoeligen. Ik zal handvatten aanreiken om ‘gevoelige’ onderwerpen bespreekbaar te maken. Dit doe ik op een speelse en toegankelijke manier waarbij ‘veiligheid’ voorop staat. Onder ‘veiligheid’ versta ik een omgeving waarin we mogen zijn wie we zijn: respect en acceptatie van andermans wereldbeelden en de bijbehorende emoties. Mocht desondanks de angst om een deel van jezelf te delen nog steeds overheersen, dan is een workshop inderdaad niet aan jou besteed.

Koppelactie
In de workshop omschrijving heb ik er expliciet bijgezet dat mannen ook welkom zijn. Dit heeft helemaal niets te maken met de ijdele wens om een omgeving te creëren waarin nieuwe liefdes ontstaan, maar alles met het delen en bespreekbaar maken van hoe vrouwen én mannen (hooggevoelig of niet) denken en handelen met betrekking tot de onderwerpen die besproken gaan worden. Als je meer behoefte hebt aan een koppelactie of stiekem hoopt er meer uit te halen dan dat er in zit, dan help ik je bij deze uit je dromen: het is geen koppelactie, het is een laagdrempelige workshop waar we van elkaar kunnen leren. Het lijkt me wel leuk om een keer een date event te organiseren. Zo’n event waarbij ik een deel van de tijd het interactieve kennismakingsprogramma op me neem. Dat wordt zeker lachen, gieren en brullen. Humor; een belangrijk onderdeel binnen een toekomstige liefdesrelatie. Dus aan alle singles die dit lezen; maak je interesse kenbaar via een e-mail aan orchidoflife@gmail.com. Bij genoeg interesse organiseer ik het ‘date event’ dat ik in gedachten heb.

Datum en locatie
Ik plan graag kort van tevoren en speel hierbij in op de behoefte die nu speelt. Het geeft veel voldoening om een workshop te organiseren voor mensen die momenteel allemaal met dezelfde vragen zitten of zich er nu eindelijk eens wat meer in willen verdiepen. Als data en locatie niet haalbaar zijn, is dit natuurlijk een overduidelijke reden om niet te komen. Wat je wel kan doen, is me even laten weten dat je wel interesse hebt. Op die manier krijg ik een beter beeld van de wensen en behoeften van mijn doelgroep. Een dame uit Texel had bijvoorbeeld laten weten dat ze de workshop graag had bij willen wonen, maar dat de afstand niet te bereizen viel. Hierdoor kreeg ik een tip mee om eens een workshop tijdens het Body & Brein Festival op Textel te organiseren. Daar zal ik dan in juni 2014 eens mijn gedachten over laten gaan. (grapje)

Wat ik je in ieder geval met deze blog op het hart wil drukken, is dat er tig redenen te benoemen zijn om niet te gaan, maar dat er één hele goede reden is om wel te gaan, namelijk: liefde. Liefde voedt, doet en ontmoet. Mocht een workshop op alle fronten absoluut niet bij je passen, dan kun je altijd nog kiezen voor een 1-op-1 coachingsessie.

Lees ook: Data workshops hooggevoeligen in de liefde…

Capoeira: lesgeven aan brutale kinderen

kinderen

Gisteren gaf ik mijn eerste les aan een groep kinderen via een nieuwe opdrachtgever. Ze waren druk. Kinderen met diverse culturele achtergronden. Vooraf was ik meerdere malen gewaarschuwd door onze opdrachtgever en de directeur van de school. De opdrachtgever liep met mij en de groep kinderen mee naar een gymzaal in de buurt van de school. Tijdens deze korte wandeling werd mijn gemoedstoestand gepeild. ‘En, hoe sta je er nu in? Nu je de kinderen hebt gezien?’ Ik haalde mijn schouders op en zei: Ja, prima, ik zie wel hoe ze reageren op de capoeira les. Onderwijl renden de jongens van hot naar her en schreeuwden herhaaldelijk ‘waar is het feestje’. Inderdaad, hier zou je knettergek van kunnen worden.

Het begon al lekker. Ik liep de gymzaal binnen en het klimrek was bedekt met de lichamen van de jongens. Dit was het eerste moment dat ze mijn ‘stem’ hoorden; een dwingende, strenge en harde stem. Ze vlogen eraf. Vervolgens lagen bijna alle jongens op de grond in diverse worstelgrepen. Enkele seconden lang ging het volgende door me heen: Hoe ga ik dit in hemelsnaam oplossen? Hoe ga ik mezelf neerzetten als leraar? En het volgende moment zei ik op een rustige toon: Jongens, opstaan, we gaan beginnen. Ik liep regelrecht op de leider af; de jongen die iedereen in zijn macht heeft en vroeg: Hoe heet jij? Ik herhaalde zijn naam en vroeg of ik het goed had gezegd. Ja, was het antwoord. Mijn naam is Iniciativa. (mijn capoeira naam) Hij herhaalde mijn naam en zei het direct goed.

Ik heb hen slechts één uur lesgegeven. In dit uur heb ik kennis en ervaring opgedaan van onschatbare waarde. Over hen, over mezelf, maar vooral over de interactie tussen mij en hen. Deze samenstelling van kinderen deed een sterk appel op lesgeefvaardigheden die ik van mezelf niet kende. Na meerdere tests kwamen we uit op de heftigste aanvaring uit deze les. Ik zal ‘m hieronder omschrijven.

De leider begon te klieren; rende door de meiden heen die aan het trainen. Zo gingen de jongens door. Ik liep naar mijn telefoon en zei dat ik de directeur zou gaan bellen. De kinderen stonden opeens op een kluitje. Ik riep hem erbij en begon hem de les te lezen. Schreeuwde! Stelde korte vragen. Doe je altijd zo? Je verpest het voor iedereen. Ik heb een keus; de keus om na deze les niet meer terug te komen. Ik hoef jullie geen les te geven. Vind je het leuk? (Nee schuddend; hij had me niet verstaan) Ik herhaalde: Vind het leuk? (knikte ja) Wil je dat ik de directeur bel? (Nee schuddend) Doe je vanaf nu mee? (Ja knikkend)

Zijn maatje stond erbij. Daarachter nog een jongen. Nieuwsgierige aagjes. Wat doen jullie hier? ‘t Maatje van de leider zei met een piepstem en zijn armen over elkaar: ‘Ik heb het ook gedaan.’ Wat?!! Jij hebt niks gedaan. Ik heb het nu tegen hem (de leider). Ga spelen!! Ik zag dat alle kinderen mij in de gaten hielden. Een jongen lachte en zei me na: ‘Ga spelen.’ Bij ‘t maatje van de leider zag ik een flauw lachje verschijnen. Zie je wel, mijn instinct had gelijk. Voor je mattie opkomen, samen de schuld dragen, strategieën van lastposten, doe ik niet aan mee.

Zonder schroom en terughoudendheid stortte ik een waterval aan woorden over hem heen. Ik leek wel zijn moeder of misschien nog erger: zijn vader. Iedereen luisterde mee. Dus je doet niet altijd zo. Nou dan heb ik het weer getroffen. De eerste les die ik geef en jij gaat lopen klieren. Je verpest het voor iedereen. Wil je les? (Ja knikkend) Waar komt capoeira vandaan? (Brazilië) Door wie werd het gespeeld? (Even nadenken: slaven) Zie je, je hebt wat geleerd! Waarom kies ik ervoor om direct de directeur te bellen? Omdat het duidelijk is dat je de boel verziekt. Dit is de vetste waarschuwing die ik ooit heb gegeven. Vind je capoeira leuk? (Ja knikkend) Doe je mee? (Ja knikkend) Oké, ga trainen.

De meiden waren al een hele tijd hetzelfde aan het trainen. Terwijl de jongens wat in te halen hadden, leerde ik hen twee nieuwe bewegingen. Daarna ging ik bij de jongens kijken en instructies geven. De schreeuwpartij had geholpen, ze waren aan het trainen. De leider wilde zelfs aan mij laten zien wat hij had getraind. Iemand wilde drinken. Oké, één minuut drinkpauze. Ik riep hen naar binnen en zag net de meiden als groepje weglopen. Ik ving net iets op wat leek op ‘afgesproken’. Ik keek de jongens vragend aan. De leider nam het woord. We hebben afgesproken dat we goed gaan meedoen. Ik bleef hen zonder blikken of blozen aankijken, maar van binnen sprong ik hoog in de lucht! Mijn hart maakte een driedubbele salto.

Tonen van positief leiderschap & samenwerking
Eenmaal terug in de zaal riep ik ‘roda’. Zelfstandig maakten ze een roda. De leider spreidde zijn armen en instrueerde iedereen hetzelfde te doen. Daar stonden ze dan met wijdgespreide armen en sloten de roda. Het is een ovaal, zei ik. De leider: ‘Wat is een ovaal?’ ‘Een ei,’ riep iemand. Ja, een ei, zei ik. De jongens kwamen dichterbij staan. Het was nu  meer een cirkel. We konden beginnen.

Ja hoor, ze hadden geklapt en gezongen tot het einde. Ik kon nog doorgaan, maar het was tijd. Zelfs na deze positieve afsluiting werd ik getest; of ik de veters van de leider wilde strikken. Nee, natuurlijk niet! Juf, kijk, kijk! En meneer glijdt van de trapleuning. Je wilt zeker dat ik je zie vallen, riep ik hem na. Na afloop kreeg ik van de directeur te horen dat meerdere docenten na één les hadden besloten te stoppen. Daar kon ik me wel een voorstelling van maken. Ik heb daarentegen besloten door te gaan, met de instemming van de kinderen.

Note: ik had nooit gedacht dat ik zo zou gaan schreeuwen tegen een kind/leerling/wildvreemde voor mij, maar het werkte. Het leek wel alsof deze specifieke situatie hierom vroeg, alsof ik hiermee respect afdwong.

Wat vind jij hiervan als ouder, als docent, als lezer? 

Verliefd en Hooggevoelig: 7 valkuilen!

Image

Verliefd zijn is leuk, prachtig en je krijgt er energie van. Maar wat nu als je verliefd en hooggevoelig bent? Bij een hooggevoelige staan de gevoelsantennes altijd op scherp en komen alle impulsen, gevoelens en signalen van mensen en omgeving altijd binnen. Tenzij je je natuurlijk bewust afschermt tegen bepaalde impulsen. Maar zoals je weet staat verliefd zijn gelijk aan ‘open staan’; de deur staat wagenwijd open, omdat je de ander wilt leren kennen, je eigen gevoelens wilt voelen groeien en ervaren hoe de interactie alle aanwezige gevoelens versterkt.

Het hebben van vlinders in je buik maakt blij en vrolijk, maar als hooggevoelige kunnen alle nieuwe gevoelens ook heel kwetsbaar maken. Je bekijkt de wereld als het ware door een roze bril. (Dit kan overigens ook gelden voor niet-hooggevoeligen.) Vooràl als je in het vizier houdt dat hooggevoelige mensen gevend, verzorgend, vriendelijk, attent en empathisch zijn. Hierdoor loop je een grote kans op het ‘vergeten van jezelf’, omdat je de ander te vaak of altijd op de eerste plaats zet.

Het ‘vergeten van jezelf’ is één van de grootste oorzaken van dat liefdesrelaties geen doorgang vinden of na verloop van tijd worden beëindigd. Voor je het weet staan jullie samen voor grotere projecten (samenwonen, koophuis, emigreren/ verhuizen, kinderen etc.) en besef je langzaam dat je wel héél veel van jezelf hebt ingeleverd. In deze blog lees je over een aantal valkuilen waar verliefde hsp’ers met ‘open’ ogen in zijn getrapt.

Dominante partner

In den beginne is alles mooi en geweldig en de liefdesrelatie wordt na een aantal jaren samen bezegeld met een huwelijk. Tijdens het huwelijk worden opeens de ogen geopend: ‘Dit wil ik helemaal niet. Ik wil niet zo leven.’ En wat is de bewuste hsp’er tegengekomen: een partner die alles wil bepalen! Alles moet op zijn (of lees: haar) manier. Maar hoe kan het dan dat de hsp’er dit pas na jaren door heeft? Je zou toch zeggen dat er signalen waren geweest. Maar goed, een valkuil is geen valkuil als er een gigantisch bord voor staat met ‘Loop terug!’ Een relatie begint met eigenwaarde en het innemen van jouw positie. Dit klinkt heel plastisch, maar niets is minder waar. Als je weet wat jouw behoeften zijn, kan een ander niet zomaar over je heen walsen.

EQ partner laag

Een hsp’er is extra gevoelig voor partners wiens EQ juist heel laag is. Hiermee doel ik op een EQ gebaseerd op het ervaren van gevoelens, deze weten te duiden en weten hoe je dit gevoel het beste kunt communiceren naar je partner. Vraag jezelf eens af waarop de klik met jouw liefdespartner is gebaseerd. Is het zijn humor? Is het zijn creativiteit? Is het zijn vastberadenheid? Of zijn het gedeelde interesses? Je kan heel lang een relatie met iemand hebben en zelfs besluiten met de relatie door te gaan, terwijl je op emotioneel niveau verre van bevredigd voelt. Op genoemde vlakken gaat het bijvoorbeeld prima, maar op emotioneel vlak ontstaat er regelmatig wrijving. Of je kiest ervoor om gedurende de relatie altijd door hele lage dagen en hele hoge pieken te gaan. Ja, dat kan ook! Vraag jezelf af wat je wilt. Wil je als hsp’er met je partner kunnen praten over emoties? Of neem je een partner met een laag EQ voor lief?

Reddende engel

Als hsp’er verliefd worden op een man die geen werk heeft en op psychisch vlak de kantjes ervan afloopt is gedoemd te mislukken. Een dergelijke verhouding hou je niet lang vol. Een maand lijkt dan opeens een half jaar. Een maand waarbij je door verliefde gevoelens van hot naar her werd geslingerd en ondertussen voldoende twijfels had over de situatie. Na een maand voel je je helemaal leeggezogen. Na een break-up probeer je het weer, maar hierna is het toch echt uit. Dit is een valkuil waar ik veel mensen in heb zien stappen. Een partner die de nodige zorg nodig heeft, doet een appèl op de zorgende kant van een hsp’er.

Vreemdgaan: gebruikt worden

Tot over je oren verliefd zijn op iemand die getrouwd is of al een relatie heeft, is heel erg misleidend. Vertrouw je op wat je voelt of is dat wat je voelt, mooier dan dat het in werkelijkheid is? ‘Nee, ik ben gek op hem. Hij is gek op  mij en wat wij hebben is heel bijzonder.’ Zo bijzonder dat je een jaar lang wordt gebruikt voor seks en goed gezelschap? Hierna is de echtscheiding ook nog eens extern gestimuleerd. De hoop doet opwaaien. Zou het er nu echt van gaan komen? Zolang de voorwaarden voor een daadwerkelijke relatie (<monogame relatie) er niet zijn, zou ik zeggen, afkappen die handel, totdat je merkt dat diegene moeite voor jou gaat doen.

Zonder jou ben ik niks

Als verborgen boodschappen zichtbaar worden, vliegen de gevoelens om je oren. Wat doe je als je partner, nadat het al een tijdje niet lekker loopt tussen jullie, dreigt met van het dak af te springen? Zichzelf uitermate slecht begint te verzorgen dat je jullie relatie weer vanuit het positieve gaat belichten. Je had notabene net al je moed bij elkaar geschraapt om het uit te maken en dan krijg je dit? Weer die twijfels. Weer het voelen van ‘houden van’ dat er wel is, maar in het dagelijks leven niet door beide partijen wordt uitgedragen. Hoe weet je wanneer iemand de verborgen boodschap ‘zonder jou ben ik niks’ uitdraagt? Doordat hij jou laat voelen dat je alles voor hem bent. (of lees: zij) De ander wilt altijd bij je zijn en voelt zich hierna weer helemaal opgeladen. Of helemaal de andere kant uit: heeft behoorlijk wat tijd voor zichzelf nodig en is bij je wanneer het hem uitkomt.

Bloedzuigers

Dan heb je nog de categorie bloedzuigers waar je met open ogen in kan trappen. Ze zien er aantrekkelijk uit. Je hebt veel lol met hen. Wederom op luchtige en lichte vlakken zoals uitgaan, samen lachen om de gekste dingen, onstuimige seks en gedeelde interesses. Eventueel deel je ook bepaalde normen en waarden. Maar in de praktijk valt het bar slecht tegen. Na een paar jaar trek je de conclusie dat jij je ontfermt over alle verantwoordelijkheden in én rondom het huis en hiernaast fulltime werkt. Het wordt ook nog eens van je verwacht! In het ergste geval krijg je elke dag kritiek en trekt diegene continue aan je arm: verdien meer geld! heb meer status! Tja, dan beginnen toekomstige plannen zich aan te dienen en vraag je jezelf af of deze liefdesrelatie nog werkt. De valkuil is dat je in het begin alles met liefde doet. Na een tijdje doe je het met steeds minder plezier. Totdat je ervan baalt dat jij alles moet doen en regelen. En, is het dan al te laat? Of niet?

Doorgeschoten volgzaamheid

Verliefde hsp’ers hebben ook de neiging om de partner te volgen. Alles wat de ander zegt of doet is leuk. Dit is hoogstwaarschijnlijk tijdens het daten zo. Later, veel later, wanneer de kinderen al aan het puberen zijn, ga je met de partner mee om conflicten uit de weg te gaan. Of nog verschrikkelijker, om norse blikken en woede-uitbarstingen te vermijden. Om te voorkomen dat je in een dergelijk emotioneel pact terecht komt, is het zaak om jezelf beter te leren kennen. Sterker nog, om al je emoties te erkennen. Waardoor voelde je je ellendig? Al die keren dat je verjaardagen en feesten van vrienden hebt afgezegd, omdat je partner er geen zin in had. En, denk eens aan alles wat je volgens je partner moest organiseren voor de kinderen. Eenzame opsluiting en geen tijd voor jezelf: het gevolg van doorgeschoten volgzaamheid. Op een dag wordt je wakker en denk je ‘ik heb geen leven meer’.

Dit zijn een aantal stevige valkuilen. De wereld van liefde is een oerwoud voor verliefde hsp’ers. Een liefdesrelatie kan op een gezonde manier bestaan en groeien wanneer er wederzijds respect, acceptatie en waardering is. De valkuilen vinden plaats om jou te laten zien waar jouw uitdagingen liggen. Daarom is het aan jou om jezelf te accepteren voor wie je bent. Als jij jezelf geeft wat je nodig hebt, zal de ander dit ook voor jou doen. Als je merkt dat dit niet gebeurd, dan kom je voor jezelf op. Ga het gesprek aan, neem je ruimte in en zo nodig, breek de relatie af en begin opnieuw. Bij jezelf.

Wil je jouw liefdesperikelen bespreekbaar maken tijdens een 1-op-1 sessie? Lees hier meer over…

Meer over mijn werk als coach & rebirther voor hooggevoelige personen zie:
Orchid of Life HSP Coaching & Rebirthing 

TOVERSPREUK II

Ik heb rust en balans gevonden waardoor mijn zelfvertrouwen en zelfbewustzijn tot bloei is gekomen en ik liefde voelde voor mezelf. Ik ben ontspannen, voel liefde en dankbaarheid en koester zorgeloosheid zodat ik tot rust gekomen ben en balans heb gevonden. Ik voel me sterk, moedig en krachtig waardoor ik alle doorzettingsvermogen heb ervaren die ik nodig had om voldoening te vinden, succesvol te zijn en de schoonheid in mezelf te voelen en te zien. Ik heb diep ademgehaald waardoor ik ontspannen ben en geduld, compassie en respect heb voor mezelf. Ik heb begrip voor mezelf gevoeld en treed daardoor vol vertrouwen de wereld en mensen om me heen tegemoet.

Erkenning van mijn moeder

Een aantal dagen terug ontving ik een mail van mijn moeder met het volgende:

– Ik heb het zo druk dat ik door de bomen het bos niet meer zie.
– Hoe communiceer ik in conflictsituaties, bij weerstand en het geven van feedback op de werkvloer?
– Mijn leven is een circus van doorlopende activiteiten, alsof ik voor iedereen moet optreden.
– Mijn huidige baan is niets voor mij, maar wat dan wel?
– Ik kom niet toe aan de dingen die ik leuk vind.
– Ik wil vertrouwen op mijn gevoel.
– Ik kan mijn emoties niet tonen, ik zit gevangen in mezelf.
– Ik ben een doemdenker waardoor ik niets meer durf.

En de tekst: ‘Ik heb de informatie gelezen. Ik ben trots op jou.’Ik moest keihard lachen. Van blijdschap. En verwondering. De bovenstaande tekst had ze van mijn website gecopy/paste!! Dit is mijn achtste jaar werkzaam als coach en ik krijg onuitwisbare en altijd terug te halen erkenning voor mijn werk van mijn moeder. This must be my lucky year, dacht ik. Kortgeleden riep ze me in een emotionele bui nog toe dat ik ECHT werk moest gaan zoeken in plaats van praten met mensen. De laatste jaren schoten haar gedachten over mijn werk heen en weer van nogal vervelende getinte inhoud groeiende naar een ietwat positievere instelling waarbij ze haar interesse toonde.

De eerste paar jaren was ik nog veel aan het uitleggen; uitleggen wat mijn werk inhield, uitleggen omdat ik wil dat ze mijn werk begrijpt, zodat ze trots op me kon zijn. Zodat ze ook met mijn werk kon gaan pronken bij haar Chinese vrienden. Helaas werkte dit niet zo. Op een gegeven moment ebde deze behoefte weg. Ik stak mijn energie liever in andere zaken dan te leven in de verwachting dat ik ooit erkenning zou krijgen.

Vandaag had ik haar aan de telefoon en ze begrijpt mij en mijn werk beter dan ik ooit had gedacht. Alleen, ze praatte er nooit over. Ze hield het voor zichzelf en dat is natuurlijk haar volste recht. Zij noemt dit privé. Het zijn privé zaken. Tot je 18e, mijn kind, mocht ik neuzen in al jouw zaken, maar vanaf iemands 18e krijgt men een privé leven en daar moet je respect voor hebben. “Snap ik mam.” Om haar lichtelijk te provoceren zei ik tegen haar: “Mama, mensen komen bij mij om te huilen. Ze huilen om hun privé-zaken.” Waarop zei reageerde met: “Ja, jij huilt veel, daarom komen ze bij jou huilen!!”

Het mooiste bewaar ik voor het laatst. Ze zei iets waar mijn hart sneller van ging kloppen. “Mijn hoofd is als een harde schijf. Het moet worden opgeschoond. Bestanden moeten worden verwijderd. Ja, ik weet dat huilen een manier is om al het vuil uit het lichaam te verwijderen. Natuurlijk weet ik dat.”

En daarmee is alles gezegd.