HSP: ik neem mijn ruimte in

Wat maakt het begeleiden van hooggevoelige personen zo mooi en waardevol? Dat ik mag aanschouwen hoe ze groeien met elke stap die ze nemen. Vanaf het eerste moment dat iemand bij me komt voor begeleiding tot aan één van de latere sessies passeren heel veel emoties de revue.

Werken aan jezelf vraagt tijd, aandacht, wilskracht en een boel vertrouwen.

Zo was er gisteren een hooggevoelige dame bij me voor haar 10e sessie. (verspreid over 8 maanden) Ze ging van:

  • het loslaten van een groot verantwoordelijkheidsgevoel
  • angst voor conflict
  • aangeven van haar geestelijke, lichamelijke en emotionele grenzen richting collega’s, leidinggevende en familieleden
  • erkennen van de disbalans tussen mannelijke en vrouwelijke energie in haar systeem
  • erkennen van een disbalans in geven en ontvangen in vriendschappen
  • verwerken van verdriet ten aanzien van voorgaande liefdesrelaties
  • rouwen om het overlijden van haar moeder

Naar:

  • ervaren dat het goed is zoals ze het doet (werk)
  • volledig aanwezig zijn in het gesprek, opmerken dat manipulatie werd toegepast en adequaat en rustig reageren vanuit haar eigen energie, behoeften en wensen
  • innemen van haar ruimte op het werk en in de familie
  • haar vrouwelijke energie meer laten gelden door ruimte te creëren voor rust, reflectie en authentieke verbinding met mensen
  • afscheid nemen van bepaalde vriendschappen en focussen op fijne relaties
  • open staan voor het leren kennen van nieuwe mensen, open staan voor de liefde
  • ruimte om onvoorwaardelijke liefde voor haar moeder te ervaren

In één woord: geweldig! Ik ben ontzettend trots op haar. En niet alleen ik, maar ook haar leidinggevende en meerdere collega’s. Ze kreeg van hen terug dat ze in een jaar tijd op een positieve manier is veranderd. Haar leidinggevende benoemde de zelfverzekerdheid die ze uitstraalt. Ze komt voor zichzelf op en neemt haar ruimte in.

Wat ze er zelf over zei: “Ik voel de vrijheid en blijheid in mezelf. Ik neem ruimte in. Het durven doen speelt nog wel, maar is niet meer allesbepalend. Wat bepalender is dat ik blij ben met alles wat ik heb bereikt op het gebied van werk, werkmogelijkheden, vriendschappen en sport. Dat ik met mijn directe collega niet door één deur kan en de communicatie alles behalve verrijkend en inspirerend is, speelt een piepkleine rol in het grotere levendige geheel.”

Na al deze ontwikkelingen is de tijd aangebroken om actief te werken aan het ontmoeten van nieuwe mensen met het oog op het ervaren van meer liefde in haar leven. Yes!

Loop je rond met onverwerkte emoties? Wil je meer blijheid en vrijheid ervaren in je leven? Wil je inzoomen op de balans tussen de vrouwelijke en mannelijke energie in jouw systeem? Boek een introductiesessie om te ervaren wat het jou op kan leveren!

Warme groeten, 

Chungmei Cheng 
HSP Coach & Rebirther 
Orchid of Life: http://www.orchidoflife.nl

Advertenties

HSP: vertrouwen op wat er is en wat er komt

IMG_3372

Met de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen op vrijdag 28 augustus en de lezing over hooggevoeligheid en relaties op zondag 30 augustus trapte ik dit seizoen aan groepsactiviteiten af met 19 weken zwangerschap. Ik heb deelnemers mogen ontvangen uit Den Haag, Leiden, Zwolle, Zwijndrecht, Dordrecht, Nieuwerkerk aan den IJssel en Hazerswoude dorp. Heel verrassend ten opzichte van de eerste keer dat de lezing plaatsvond en het gros uit Den Haag kwam.

De inhoud van de workshop wil ik samenvatten met het benoemen van de thema’s: vriendschap, reizen, je hooggevoelige zelf zijn, werk, seksualiteit, familie patronen en relaties en het rouwen om dierbaren. Vooral het laatste thema maakte heel wat in mij los, maar het duurde nog twee dagen, voordat het door een samenloop van omstandigheden volledig tot mij doordrong.

Na afloop van de workshop ontving ik per e-mail het volgende bericht:

“Dank je wel voor de workshop. Het was erg interessant en verrassend om te zien dat we om een bepaalde reden bij elkaar werden gebracht. Mooi die synchroniciteit.”

Hoe deze workshops telkens weer mensen bij elkaar brengen die het nodige aan elkaar te vertellen hebben, is waanzinnig bijzonder. Ik had het echt niet kunnen regisseren. Het enige wat ik doe is het prikken van een datum voor de workshop. Dit meng ik met mijn intentie om een fijne en veilige sfeer te creëren waarin mensen zichzelf kunnen zijn en de rest volgt vanzelf.

Vertrouwen op wat er is
Zondagochtend was ik begonnen met het voorbereiden voor de lezing. Eerder zag ik geen kans. In drie kwartier nam ik de inhoud van de lezing door. Dit was mijn voorbereiding. Mijn hoofd stond er niet naar om het te onthouden. Vlak voor de inloop tijd was ik de laatste zaken aan het klaarzetten. Ik liep op de trap in het schoolgebouw en opeens overviel mij iets magisch; ik zag en voelde de opzet van de lezing, hoe ik de onderwerpen aan elkaar zou rijgen. Dit gaf mij enorm veel rust.

Na de lezing hooggevoeligheid en relaties ontving ik het volgende bericht:

“Hartelijk dank voor de fijne middag! Er kan veel informatie op mij af, veel bevestiging voor mij en tegelijkertijd zette het mij enorm aan het denken. Wat wil ik weten? Wat zijn mijn vragen? Ik was even uit balans tijdens het eerste stukje wat je vertelde over werk relaties. Kennelijk heb ik een hoop nog niet verwerkt.”

Geweldig dat het bijwonen van een workshop of lezing mensen zoveel kan opleveren aan herkenning en bevestiging van wie ze zijn!

Je kunt het je vast niet voorstellen, maar regelmatig na het begeleiden van groepsactiviteiten laat ik de nodige tranen om de boel te ontladen. Niet alleen tranen omtrent de verhalen en indrukken, maar vooral wat het in mij had geraakt. Na de lezing hadden we familie te eten. Ik aanschouwde hoe mijn dochter (5 jaar) en haar oom! (6 jaar, ik bespaar je de de uitleg over hoe dit kan) herinneringen ophaalden aan haar derde verjaardagsfeestje. Ze had het album gepakt om het aan hem te laten zien. Ze zien elkaar niet vaak, hooguit twee tot drie keer per jaar. Zo mooi, hoe een vijf-jarig meisje en een zes-jarige jongen met elkaar lachen over hoe ze elkaar nat spoten met waterpistolen. ‘s Avonds op de bank gingen mijn gedachten naar hun contact, hun contact was vrolijk, speels en tijdloos.

Vertrouwen op wat er komt
Vanuit hoe hun contact mij ontroerde en de schaterlach die ze met elkaar deelden, gingen mijn gedachten naar mijn vader die in 2007 overleed. Wat er door mij heen ging: ooit zal ik weer herinneringen met hem, mijn oma en opa ophalen en dan zal het zijn alsof er geen tijd is verstreken. Wederom overviel mij een hartverscheurend huilen, rouwen is tijdloos. Een gemis van jaren wordt niet zomaar gevuld. Toen ik een peuter was verliet hij ons gezin. Pas na zijn overlijden kreeg ik contact met hem. Ik ontving zijn steun bij het rouwproces via synchronische gebeurtenissen. Eén jaar na zijn overlijden was ik een weekend aan het toeren met de familie van mijn vader en we eindigden aan zijn graf. Na deze intensieve dagen met een scala aan nieuwe Chinese familie indrukken was ik kapot; lichamelijk en geestelijk door elkaar geschud.

Arnold, mijn partner, kwam terug van een weekend bij zijn ouders en kwam in de trein het tijdschrift Happinez tegen. Kleine kans dat je zo’n luxe blad in de trein tegenkomt. Hij liet mij een artikel lezen over Bram Vermeulen. In dit artikel staat dat zijn vrouw contact met hem kreeg via een healer, hij vertelde over zijn leven na de dood en over hoe hij nog in verbinding stond met zijn dierbaren op aarde. Ik durfde niet verder te lezen, in plaats daarvan uitte ik een hartverscheurend verdriet. Ik voelde de aanwezigheid van mijn vader, hij communiceerde via Arnold via de teksten in dit artikel. Kort hierna ontving ik bezoek van een vriendin en zij gaf mij een cd van Bram Vermeulen cadeau. Mijn hart sloeg over, ik hapte naar adem. Ik had nog nooit van deze artiest gehoord en dit was de tweede keer in korte tijd dat hij op mijn pad kwam. Tijdens het luisteren was het natuurlijk weer huilen geblazen.

Ik ben ervan overtuigd dat alles komt wanneer de tijd rijp is. Hele heftige gebeurtenissen verwerk je niet in één keer én je kunt er geen tijd aan vastknopen. Hoe graag je dit misschien wel zou willen. Het is een vloeiend gebeuren. En wat je wel en niet aan emoties kunt toelaten is afhankelijk van hoe je in het leven staat. Dat ik sinds kort lezingen geef over mijn werk gaf mij de kracht en bevestiging dat ik weer een deel van het verdriet kon verwerken. Hoe bijzonder blijft het dat ik samen met de deelnemers heftige thema’s bespreekbaar maak en na afloop iedereen lachend de groepsactiviteit zie verlaten. Dat raakt mij. Blijf lachen, want zo ben je op je mooist! Alhoewel, na het delen van mijn rouwproces wil ik je op het hart drukken dat huilen er net zo goed bij hoort. Sluit vriendschap met je tranen en ze zullen je niet meer tot last zijn. Zij zullen jouw emotionele bevrijding vormen.

Extra: Klik hier voor een lied dat ik met je wil delen. 

Wil je ook een keer een workshop of lezing bijwonen? Bekijk de Orchid of Life Agenda hier! 

Burnout: pas op voor blinde vlekken!

Woensdagavond was ik kapot. Ik zat helemaal vol. Aangezien ik de laatste máánden zoveel gevoeliger ben geworden, kost het onderdrukken van emoties veel energie. Arnold was ook door en door moe. Op woensdagmiddag fietst hij altijd langs de Haagsche markt en neemt dan verse groenten en fruit mee. Ik wist dat hij regelrecht naar huis zou fietsen. Daarom was ik enorm blij dat ik nog de energie bij elkaar had kunnen rapen om wat in huis te halen.

Nadat we Amé naar bed hadden gebracht, vertelde Arnold aan me dat hij naar Char had liggen luisteren. Al die tijd was hij boven, terwijl ik, zwaar vermoeid van al het rouwen, beneden was met Amé. Ik voelde dat een bom in me zou kunnen ontploffen. Het klonk alsof hij heerlijk had liggen ontspannen. Ik was jaloers. Heel stom. Daarom onderdrukte ik het. Arnold zat er doorheen, maar ik ook. Lekker stel zijn we! De bom moffelde ik weg en ging achter de mac zitten om ‘Fried Green Tomatoes’ af te kijken.

Nee, daar kwam niets van in. Arnold zei: ‘Je kan tegen me praten als je wilt. Met een film ga je sowieso de emoties onderdrukken en dan komen ze morgen weer omhoog.’ Wat heb ik toch een lieve en begripvolle vent. Oké, zei ik, ik wil een oplossing. Ik wil een oplossing voor deze lamlendige situatie. Het kan niet. Iemand moet in staat zijn om voor Amé te zorgen. Kunnen we iemand vragen? Ik heb rust nodig. Hetzelfde gold voor hem. Iedereen aan wie we dachten was of zwanger, werken of bezet om een of andere reden. Dan niet. We moeten het met elkaar doen. Zoals we altijd hebben gedaan. Wat gaat er mis?

Allereerst benadrukte Arnold dat we het goed doen. Dat ik het goed doe. ‘Wanneer Amé krijst, omdat ze zelf even niet meer weet wat ze wil, blijf je rustig. Dat doe je hartstikke goed Chung.’ Ik voelde de tranen opkomen en onderdrukte ze door te zeggen dat ik altijd zo tegen Amé doe. Ik blijf inderdaad rustig, ik praat tegen haar, neem haar mee naar buiten of speel even met haar als ze erom vraagt. Ik wil dat zij zo min mogelijk last ondervindt van het feit dat we moe zijn. Maar ondertussen voel ik me belabberd. Ondertussen wil ik liever huilen, schrijven, eten en slapen. That’s it.

De digitale agenda. Dat was een puntje waar we duidelijkere afspraken over konden maken. Afspraak is nu dat we alleen onze afspraken buiten de deur in de agenda zetten. Geen taken, to-do-dingetjes. Dat maakt het onoverzichtelijk. En we moeten met elkaar blijven bespreken wie wanneer wat doet. Hoewel ik mijn werk los had gelaten, stond de agenda vol met allerlei capoeira gerelateerde activiteiten. Het voelde niet goed. Hoe kan hij, met de hoofdpijn, die hij continue ervaart zoveel dingen op zijn hals halen? Alweer die valkuil? Ja, hoor! Zowaar is hij wederom in dezelfde valkuil gevallen.

We delen een blinde vlek. Willen werken op halve kracht. Willen werken wanneer we ergens anders het hardste nodig zijn. Ik in ons gezin en hij om zichzelf op te lappen. Nu ik, na vier keer in deze valkuil te zijn gestapt, definitief voor onbepaalde tijd gas terug had genomen, viel hij erin. Die verdomde valkuil. De geschiedenis herhaalde zich. Toen Amé 6 weken jong was, kreeg ik een borstontsteking. Terwijl Arnold zijn stageverslag aan het optikken was, liep ik rond met koorts en een opgezette borst die ik niet weg kon masseren. Hij zag niet wat er nodig was. Hij noemde een enkele keer ‘als je naar het ziekenhuis wilt, moet je het zeggen hoor’. Weet ik veel. Ik had het nog nooit meegemaakt. Midden in de nacht, na dagen met koorts rond te hebben gelopen, trok ik het niet meer. We gingen naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Nu ben ik aan het rouwen. Hij weet dat ik rust nodig heb en tóch plande hij al die activiteiten in.

Ik weet het. Hij doet het voor ons. Maar hij handelde uit angst. Hij zag het zelf in. Het was pure herkenning. Die verdomde valkuil. Uit angst, omdat we moeten bikkelen, de zomermaanden komen eraan. Vorig jaar hadden we in juli en augustus niet gewerkt. Dit was een bewuste keuze. Financieel gezien was het mogelijk.

Nu is de situatie anders. Alleen wanneer je uit angst handelt, zie je niet meer dat er heel veel goede dingen op ons afkomen. Zoals Roy Martina zegt: ‘Je kunt verschillende dingen doen: eerst jezelf confronteren met je angsten dat alles erger wordt. Dan oefenen in vertrouwen en als je echt geen uitweg meer vindt, dan is het tijd om naar boven te kijken, want daar schijnt de zon. Haal die energie binnen en dan zul je zien dat het anders gaan lopen. Als je in een vertrouwensveld stapt, zul je datgene aantrekken waardoor je vooruit komt.’ Exact op deze manier is de laatste maand werk op ons afgekomen.

Dus het is weer tijd om het los te laten. Om die verdomde angst los te laten. Loslaten is magisch. Zodra je écht loslaat, staat datgene wat je wilt direct voor de deur!

Meer informatie over burnout, klik hier www.burnin.nl

Authentieke interesse raakt en verbindt

Gisteravond heb ik ontzettend veel gehuild. Tranen met tuiten. Esther was er. Ik had om 16.00 uur besloten niet naar capoeira te gaan. Later op de middag had ik nog getwijfeld, maar het werd ‘m toch niet.

Mijn hoofd was wazig. ‘s Middags, terwijl Amé haar middagdutje deed, was ik even op bed gaan liggen, maar kon niet slapen. In plaats daarvan heb ik diep in- en uitgeademd. Tijdens het ademhalen voelde ik de pijn op mijn rug. Ik heb een aantal keren door de pijn heen geademd en ben daarna naar beneden gegaan om te schrijven.

Amé werd kort hierna wakker. Ik heb het zo leuk mogelijk gemaakt voor Amé; een huisje onder de keukentafel inclusief matras, kussens, een bad vol met knuffels en haar boeken. Terwijl zij aan het spelen was, ging ik afwassen en koken. Rond 18.00 uur was Esther hier. Zij kan goed masseren. Ik vond het een beetje moeilijk om te vragen, omdat ze al zoveel voor ons doet. Maar ik zette me erover heen en vroeg het toch: ‘Wil je me straks masseren?’ Dat vond ze prima.

Van het masseren is het nooit gekomen. Het was ook niet meer nodig. De pijn was namelijk losgekomen, doordat onze gesprekken alle tranen in mij naar boven bracht. Het was niet mijn bedoeling om erover te praten. Ik dacht juist dat het masseren de tranen zouden kunnen begeleiden, zodat het voor haar en mezelf niet zo vermoeiend zou zijn.

Door Achmed, mijn buurman, begon ik al mijn gedachten en emoties te delen. Hij kwam een pakket ophalen dat overdag voor hen was afgeleverd. Hij keek me aan met een vriendelijk en open gezicht. ‘Hoe gaat het met jullie?’, vroeg hij. Aardig, ok, Arnold heeft nog steeds hoofdpijn. ‘Waarom?’, vroeg Achmed. Ik gebaarde met mijn hand richting mijn hoofd dat het allemaal zware emotionele zaken zijn. Hij bleef me onafgebroken met zijn vriendelijke gezicht aankijken en zei zo goed als hij kon: ‘Psychologie.’ Dit bevestigde ik. ‘Hij wandelen. Hij veel uitrusten. Kan niet hè, vrouw, kind, straks alleen. Zielig voor jullie. Oei, die paar woorden, in combinatie met zijn krachtige inlevingsvermogen, omvatte mijn diepgevoelde angst; dat de hoofdpijn een symptoom is, dat Arnold weg komt te vallen. Deze angst speelde de laatste dagen door mijn systeem, omdat ik aan het rouwen was. In deze fysieke en geestelijke verzwakte staat, kon ik niet anders dan de angst op Arnold projecteren. Hij stond op het punt om les te gaan geven en het enige wat ik kon uitbrengen was: ik wil dat je blijft. Je komt wel terug hè!

Zo deelde ik nog veel meer. Achteraf ben ik enorm blij dat Achmed’s authentieke interesse en inlevingsvermogen mij net dat extra zetje gaf om te praten. Uiteindelijk ben ik ‘gemasseerd’ met woorden en een luisterend oor. Het verdriet heeft doorgang kunnen vinden en dat maakt de boel een stuk lichter en behapbaarder.

Alle emoties mogen er zijn. Zodra, vooral, pijnlijke emoties de ruimte krijgen, zijn ze ook zo weer weg. Een diepere emotionele laag wordt aangeboord en/of andere emoties kunnen worden benoemd en geuit. Het is een levensverrijkende weg die ik bewandel, maar wèl een weg die behoorlijk pittig is. Gelukkig weet ik waarvoor ik het doe! Vrijheid. Pure geestelijke, lichamelijke én spirituele vrijheid.

Coachee Jennifer: ik heb gevraagd en ik heb gekregen

tea

Ik wil je hartelijk bedanken voor het helpen verhelderen van de twee levenslijnen waarop ik leef. Daardoor kan ik mezelf meer en meer toelaten om mijn verlies (van het kind dat ik was, van het kind dat ik had willen zijn maar niet had kunnen zijn) te vieren (rouwen). Ik had dat eerder niet op die manier bekeken.

Iedere keer dat ik verdrietig, boos, wanhopig was dacht ik dat ik ondankbaar was. En dat strookt niet met hoe ik mezelf zag. Ik zag namelijk mezelf als iemand die dankbaar, gezegend en nieuwsgierig is en ik denk dat dat grotendeels mij heeft geholpen om te kunnen overleven. Maar nu dat ik het wat duidelijker voor mezelf heb, kan ik mezelf meer en meer de tijd, rust, ruimte, respect, mededogen om dat kleine kind dat ik was te omarmen en te vieren hoe pijnlijk het soms kan zijn. Ik ben jou enorm dankbaar ervoor!

God/het universum/het leven heeft mij naar jou gestuurd. Ik heb gevraagd en ik heb gekregen. Weer de miljoenste bevestiging voor mij dat ik alles wat ik nodig heb krijg, daardoor neemt mijn vertrouwen alleen maar toe. Ik las gisteren een stukje van je blog en des te meer de bevestiging waarom God JOU naar mij heeft gestuurd. Ik was nieuwsgierig hoe de combinaties van NLP, The Work van Byron Katie & The Journey van Brandon Bays kunnen werken. Ik ben namelijk ook geïnspireerd door Byron Katie, Brandon Bays, Marshall Rosenberg (Geweldloze Communicatie), Thomas Gordon en ook door “Helende verhalen voor kinderen” en andere NLP boeken die ik vorig jaar had zitten lezen, voordat ik bij de creche ging werken.

En voila, daar ben jij dan met je stevige (firm in het Engels bedoel ik, zo voel ik jou), authentieke zelf! Ik beschouw jou ook als één van mijn inspiratiebronnen. Door jou heb ik een “preview” kunnen zien hoe ik mezelf in de toekomst zie. Ik ben jou zo dankbaar dat woorden niet eens de lading kunnen dekken.  🙂

Jennifer gecoached door Chungmei van Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing

Tribute to Michael Jackson

Mijn zusje van 17 en Dwele, een soul zanger, hebben mij geinspireerd om wat over Michael Jackson te schrijven.

Ting writes:
Wyclef Jeans tweet “So as I write to you I ask who is your Michael Jackson? are you gonna wait for he or she to die before telling them that they are Great!” inspired me. I could not believe what I was hearing, I had to watch the news twice before I could realize what the news guy was saying. I was shocked because I knew how important he was in the music industry. Michael is gone. I checked everything about him on the internet and it was true. The Elvis of our time isn’t anymore. Read her full blog here.. Vooral de laatste alinea van haar verhaal raakte mij diep.
Dwele’s recreation of MIchael Jackson’s Human Nature

Bij het bekijken van het filmpje dacht ik als eerste: het is geniaal, maar goh, je moet wel geduld hebben om het helemaal te zien. In de laatste scene wordt je verrast en het bracht een lach op mijn gezicht. Ik keek het een 2e keer en al luisterend, barstte ik in huilen uit. Dwele heeft het mooi in elkaar gezet en Michael Jackson was geniaal. Hij heeft miljoenen harten geraakt met zijn muziek en creaties. Inclusief mij. Ik ben met zijn muziek opgegroeid. Mijn zusje en broertje van 17 beginnen na zijn overlijden zijn muziek te ontdekken. Uit respect, uit interesse, ze leren zijn muziek kennen. Prachtig en tegelijkertijd ontroerend.

Jaren geleden liet ik een keer vallen dat wanneer Michael Jackson, Janet Jackson of Madonna komen te overlijden, ik echt groot ben. Echt volwassen. De tranen lopen over mijn wangen wanneer ik denk aan mijn vader, overleden in 2007, mijn opa, overleden in april dit jaar, mijn oma, 11 jaar geleden overleden en het verdriet voel ik nu. Om al het verdriet een plaats te geven, rouw ik nu ook om Michael. Een afsluiting van een periode. Dank jullie wel. Ik ben volwassen, voel me op veel vlakken volwassen, maar ben zeker ook nog het kind die met jullie is opgegroeid. Bedankt voor de momenten die ik nog heb kunnen hebben met mijn vader, de goede zorgen van mijn opa en oma en de muziek van Michael.