Life Coaching: werken met een dikke buik

11952017_716256291819401_1790556724343598367_n

Vandaag ben ik aan mijn 27ste week begonnen. De buik is al aardig groot. Als coach voor hoogsensitieve personen trek ik in mijn werk de liefste mensen aan. Vooral nu ik hen in zwangere staat aan het begeleiden ben, heb ik al vaker de vraag gekregen of ik al dit begeleiden wel aan kan. Uit deze vraag hoor ik een oprechte interesse en poging tot inleven hoe ik mij nu eigenlijk voel. Vooral hoe ik mij voel in relatie tot de nogal pittige emoties die dagelijks in mijn praktijk voorbij komen. Denk aan emoties zoals verdriet, angst en woede.

Emoties voelen in alle veiligheid
De vraag bracht mij aan het lachen, het is fijn om oprechte interesse te mogen ontvangen. Ja, ik kan het aan. Ik kan het meer dan aan. Het begeleiden van mensen bij hun emotionele ontwikkeling geeft mij veel energie en ontzettend veel voldoening. Zodra de coachee bij een emotie komt, juich ik van binnen. Ik spring nog net niet van mijn stoel met mijn armen uitgestrekt in de lucht, maar dat is wel hoe ik mij van binnen voel. Wanneer mensen mij hun emoties laten zien, krijg ik terug dat zij zich veilig voelen. En alleen in alle veiligheid kun je je emotioneel ontwikkelen.

Zwanger en gevoeliger?
Gerelateerd aan het zwanger zijn, heb ik ook vragen gekregen over of ik gevoeliger ben geworden voor geur, geluid, licht en bepaalde smaken. Eerlijk gezegd is mijn gevoeligheid voor geur, geluid en licht hetzelfde gebleven. Hoewel dit hetzelfde is gebleven, kan ik je verzekeren dat ik 200% hooggevoelig ben. Iedere hooggevoelige vrouw zal het zwanger zijn wel anders ervaren. Wat betreft proeven, was ik in het eerste trimester helemaal hoteldebotel. Mijn smaak pupillen werkten niet naar behoren. Normaal kan ik mij een voorstelling maken van het gerecht waar ik zin in heb en uitkijken naar de te proeven smaken. Helaas waren de hormonen dermate aanwezig dat ik snakte naar meer zout en vet, kortom junkfood. Gestoomde of gewokte broccoli zonder enige toevoegingen wat ik heerlijk vind, vond ik maar flauwtjes en kreeg het amper door mijn keel.

Gewijzigd voedingspatroon
Over eten gesproken, vanaf het tweede trimester voelde ik mij weer als vanouds. Ik kon alles eten, sterker nog; ik at alles! Wij, Arnold en ik, begonnen dit jaar met de 30 Dagen Vegan Challenge. Hierna bleef ik voornamelijk plantaardig eten en 20% van de tijd dierlijke voedingsmiddelen. Maar vlak voordat ik de zwangerschapstest deed, smachtte ik naar home made kippensoep. Sindsdien is de verhouding ongeveer 65% plantaardig en 35% dierlijk en ik voel mij hier helemaal goed bij.

Zwangerschapskwaaltjes
Wat betreft zwangerschapskwaaltjes mag ik van geluk spreken. Ja, ik ga veel vaker naar het toilet en iets van de grond oppakken vraagt een squat van me, maar voor de rest voel ik me verrassend fit. Ik heb nog maar twee keer meegemaakt dat ik midden in de nacht een uur wakker was geweest, omdat de baby besloot te gaan sporten. Om aan de nodige beweging te komen, stap ik op de fiets, ga ik de deur uit voor een wandeling en zoals eerder genoemd squat ik regelmatig in huis. Lichte huishoudelijke taken zorgen er al voor dat ik ademhaal alsof ik aan mijn conditie werk. Het doen van yoga zit vaker in mijn hoofd dan dat ik het werkelijk doe, maar wanneer ik eraan toe kom, voelt het waanzinnig goed. Wat er wel aardig in zit en dat is ook yoga, is wakker worden met een paar yoga bewegingen en om tot rust te komen voor het slapen gaan. Het is geen gehele yoga sessie, maar het is tenminste iets.

Hoe ga ik om met zwanger zijn?
Sinds een paar weken ben ik mij heel bewust van de aanwezigheid van mijn dikker wordende buik. Ik ben mij bewust van het kind dat in mij groeit en de ruimte nodig heeft om te bewegen. Ik ervaar het als ideaal om vanuit huis te werken. Het biedt mij de ruimte om zo vaak mogelijk vijf minuten op de bank te gaan liggen. Zodra ik dat doe, gaat de baby liggen trappelen. Verder kan ik ongegeneerd vaak naar het toilet en eet ik om de drie uur. Na een dag werken, mama zijn en huishouden ben ik om 20.00 uur ‘s avonds er wel klaar mee. Kaarsjes gaan aan, ogen dicht of juist nog even lezen of iets kijken. Allemaal heel relaxed en in sociale afzondering. Zo kan ik de volgende dag er weer tegenaan.

Orchid of Life Agenda ~ coaching groepsactiviteiten
Ik ga zes weken voor de uitgerekende datum met zwangerschapsverlof. Tot aan 19 december ben ik nog met veel plezier aan het werk, zowel 1-op-1 sessies als nog vier coaching groepsactiviteiten in Den Haag. Mocht je op gesprek willen komen, je bent van harte welkom. Ga voor een introductiesessie, klik hier voor meer informatie.

Zondag 28 september 2015

Op zondag 28 september 2015 na het geven van een workshop emotiemanagement voor HSPers in Utrecht.

Advertenties

Life Coaching: ik ben bang voor instortingsgevaar

IMG_3352

Onderstaande tekst is een onderdeel van een reflectieverslag die ik van een coachee heb ontvangen na de introductiesessie. Ik gaf haar terug dat dit deel veel weg had van een testimonial over mijn werk en vroeg of ik het mocht bloggen. Yeeeaaaah, dat mocht! Bij deze kun je lezen wat de introductiesessie haar heeft opgeleverd en hoe zij een coachingtraject is ingegaan. Overigens hoef je geen reflectieverslagen te schrijven als je je door mij laat begeleiden. Ik stimuleer het wel, omdat jouw ontwikkeling verder gaat na een sessie en schrijven je kan helpen om bewust te worden van wat je voelt in diverse situaties. En bewustwording leidt naar het verbreken van belemmerende patronen en kiezen voor wat je werkelijk wilt doen. 

Ik wilde graag nader kennismaken met Chungmei. Haar manier van schrijven en doen en vooral ook de onderwerpen die ze aansnijdt kunnen wel eens precies zijn wat ik nodig heb. Ik loop vast. Steeds weer. Zowel privé als professioneel. Ik weet waarom en heb daar mijn eigen maniertjes voor gevonden om mee om te gaan, maar het lukt me niet om de cirkel te doorbreken. Echt te kiezen voor mezelf, echt te voelen, echt te vragen wat ik nodig heb. En krijg ik dat dus ook niet! Ik wilde ervaren of zij de ontwikkeling die ik de laatste jaren doormaak naar een hoger niveau kan trekken, door obstakels te signaleren en deze weg te nemen of mij daarmee leren om te gaan. Voelen of wij een voldoende klik hebben om dit avontuur aan te gaan. Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten, waar ik op moest letten. Vond het ook heel erg eng. Dat jarenoude ‘monster’ ruimte te geven. Maar het moet. Want zo kan ik niet verder. Elke nieuwe situatie die ik aanga zal weer op de oude manier verlopen. Het is tijd om er iets aan te gaan doen. Brrrr wat fijn…

Ik was best zenuwachtig, toch voelde de stap die ik heb gezet wel goed. Er is zoveel gebeurd dit jaar en ik moet keuzes maken. Ik weet ergens wel wat het beste voor me is, toch lukt het me niet om deze keuzes zelfstandig te maken. Ik heb me daarom opengesteld voor iemand die ik nog helemaal niet ken, maar waar ik wel vertrouwen in heb, zomaar. Het was best een beetje onwennig, maar dat lijkt me normaal. Het was niet moeilijk om open te spreken over alles wat in mijn leven speelt of heeft gespeeld. Ik voelde dat alles ‘hoog’ zat en al snel werden er vragen gesteld waarvan ik moest huilen. Of het opluchting, boosheid of verdriet is…dat kan ik lastig zeggen. Waarschijnlijk allemaal. Maar volgens mij hoeft dat nu ook nog niet. Ik moet nog leren los te laten. Ook de controle die ik zo graag overal op heb. De wijze waarop zij me door de sessie heen leidde, heb ik als duidelijk en prettig ervaren.

De wens om af te rekenen met mijn verdriet en boosheid staat in contrast met mijn angst en het willen hebben van controle, vast te willen houden aan mijn rationele manier van doen waarmee ik tot zover heb weten te overleven. Ik zie, door hier nu bewust mee bezig te zijn, patronen in mijn handelen. Zoals bijvoorbeeld het altijd terecht komen in een strijd, doordat in mijn vroege jeugd altijd ruzie moet zijn geweest heb ik dat nu nodig om te kunnen functioneren, of zoek ik dat op omdat ik dat nou eenmaal gewend ben.

Daarnaast los ik alles alleen op. Als enigs kind zonder ouders die met mijn emoties konden of wilden dealen was ik sowieso op mezelf aangewezen. Ik ben aan de ene kant heel open maar aan de andere kant, als het echt ergens om gaat, ben ik de enige met wie ik het deel. Zo heb ik een aantal mensen om mij heen wel over deze sessies met Chungmei verteld, maar niet wat we precies gaan doen, hoe ik me daarbij voel en wat het met me doet. Wat het voor mij betekent. Een soort van geheim zeg maar. Terwijl ik het niet stil wil houden, omdat ik niet wil dat anderen het niet weten. Het lukt me simpelweg gewoon niet om het met een ander te delen. Twee belangrijke punten waarmee ik aan de slag kan. Het herkennen en vermijden van ongezonde situaties en het delen van emoties en duidelijk zijn in wat ik nodig heb.

Ik heb het willen uitstellen. Deze sessies. Ik ben bang voor instortingsgevaar. En dat wil ik niet. Maar ik weet, en Chungmei wist mij ook snel te overtuigen, niets doen lost niets op. Het moet toch gebeuren. Het alternatief is nog een poos zo doorsukkelen, gaan overeten of misschien wel drinken. Daar word ik natuurlijk ook niet gelukkig van. Misschien zelfs wel weer ziek. Stort ik dan juist in. Het is dus tijd om de spreekwoordelijke rugtas open te maken en te dealen met wat er inzit. Kan ik alleen maar beter van worden. Dus ja, controle loslaten en stappen zetten. Dat is er onlosmakelijk aan verbonden. Chungmei verzekert me dat het niet alleen uitputtend werkt. De sessies zullen me ook gaan bevrijden van last(en) waarmee ik al lang rondzeul, dit gaat energie geven. Deze gedachte neem ik mee naar de eerstvolgende sessie. En doe natuurlijk braaf mijn huiswerk 😉

Ben je benieuwd naar wat een coaching sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie van 1.5 uur.

HSP: wat ik wil

couple

Onderstaande tekst heb ik ontvangen naar aanleiding van een workshop die ik in april 2015 had georganiseerd. Mensen konden een plek tijdens deze workshop bemachtigen door een motivatie tekst in te sturen. De dame die deze motivatie instuurde, is bij de workshop aanwezig geweest. 

Wat een leuke uitdaging. Vertellen over hoe ik mijn hooggevoeligheid ervaar.

Sinds wanneer weet je dat je hooggevoelig bent?
Hoe gevoelig ben jij?
Waar loop je tegenaan?
Wat zou je willen leren tijdens deze workshop?

Ik denk dat ik al jaren weet dat ik hooggevoelig ben. En nu meer snap dat ik mij als kind anders heb gevoeld. Ik voel veel van andere mensen. Te veel. En ik weet intuïtief vaak wat een ander nodig heeft, bedoelt en wat er niet wordt gezegd. Je stapt ergens een ruimte in en voelt dingen.

Ik loop aan tegen het te veel voelen van anderen. En wie ben ik. Wat is van mij. In relaties altijd aanvoelen wat een ander nodig heeft en dit zoveel mogelijk willen bieden. Maar waar ik? En op werkgebied wordt ik voor pittige taken gevraagd. Die doe ik, maar vaak voel ik dat het niet goed voelt. Maar ja, er moet brood op de plank. En dit put mij uit. Mensen die dit niet goed snappen. En in situaties voelen dat iets niet goed voelt. Maar dan met mijn verstand toch anders handelen…Ben jaren door mensen op een ander been gezet en heb daar te veel naar geluisterd. Heb daardoor contacten losgelaten of een afstand tot hen ingenomen. Ik wilde echt mijn eigen weg zoeken.

Zou zo graag iets willen neerzetten in mijn leven. Zeker nu ik 44 ben en mijn kinderwens uit mijn jeugd niet gerealiseerd is. En dat voelt wel oké. De verantwoordelijkheid lijkt mij erg groot. Ook iets waar ik voor weg loop. En ik heb al alle zeilen nodig om zelf overeind te blijven. En de juiste partner niet gevonden. Zou deze fase ook wel vorm willen geven, dat het oké is zo. Maar dat voelt het nog net niet helemaal.

De twijfel ik kan het vast wel en wil ik het nog. Het lijkt mij zo vermoeiend en ik heb echt tijd voor mijzelf nodig. Heb al zoveel jaren op de bank gezeten, wil nu in een leuke relatie genieten en leuke dingen doen. Maar zou dus wel iets anders willen neerzetten. Ik bedenk mij net dat het misschien wel zit in mijzelf vormgeven. Het hoeft niet gelijk groots en meeslepend te zijn zoals ik dacht. Voelt nu alsof ik met lege handen sta.

Wat ik zou willen leren:
Beter om te gaan met veel dingen. Zoals hierboven beschreven. En wat ik als last ervaar als talent/sterke kant te ervaren. Meer te voelen wat ik wel wil en er ook naar leer handelen. Ik vind het lastig om een gevoel te volgen dat ik niet begrijp. Maar ik heb geleerd dat de antwoorden dan nog volgen. Meer mijzelf af te grenzen. Mijn leven meer vorm te geven.

Note: Om bovenstaande bespreekbaar te maken tijdens een 1-op-1 sessie kun je gaan voor een introductiesessie van 1.5 uur. Klik hier voor meer informatie over deze introductiesessie. 

HSP: je gevoeligheid maakt je niet zwak

flower

Ondanks wat je misschien hebt geleerd,

je gevoeligheid maakt je niet zwak.
Het maakt je niet te emotioneel,
te zacht of op enige manier te veel.

Het is altijd een kracht geweest en zal het altijd zijn.
De waarheid is dat je zacht en nog steeds sterk kan zijn.

Je bent geen rots, die ongevoelig is voor de verschuiving
en het trekken van de wereld om je heen.

Je bent een oceaan, altijd in beweging en stromend, makkelijk beïnvloedbaar door de maan en het weer.

Maar groots en diep.
Veerkrachtig en krachtg.
Verbonden met het leven.

Ja, je voelt dingen intens en ja je wordt makkelijk door anderen verwond.

Maar het is de intensiteit van je gevoelens die je zulke geweldige inzichten geven in wie je bent en wat je nodig hebt om je heel te voelen.

Het is die intensiteit die je diep verbindt met jezelf en met de wereld om je heen.

En het zijn je wonden die je de ruimte geven om inlevend en meelevend naar de wonden van anderen te zijn.

Wonden die je het bewustzijn geven om de pijn van anderen te herkennen, en hulpmiddelen aanreiken om anderen
ondersteuning te bieden op manieren die minder sensitieve mensen
misschien niet zouden kunnen

Ik weet dat het moeilijk te geloven is wanneer je je weggevaagd voelt
door je gevoelens. Maar je gevoeligheid is echt een geschenk.

Laat niemand, inclusief jezelf, je anders overtuigen!

Bron: Daniell Koepke

18 jaar geleden werd ik 18

20140801-102412 AM.jpg

20140801-102425 AM.jpg

20140801-102458 AM.jpg

20140801-102506 AM.jpg

Deze verhuizing heeft een boel emoties losgemaakt: afscheid nemen van hele leuke en lieve buren, het enthousiasme over een nieuw tijdperk; onze dochter begint in september met de basisschool en het hele proces van het wegdoen van spullen, het letterlijk creëren van fysieke en mentale ruimte.

Gisteren vond ik tussen de onuitgepakte dozen een plastic tas met papierwerk. Al het papierwerk was vochtig en beschimmeld. Een groot deel ervan bestond uit projecten die ik tijdens mijn opleiding communicatie had gemaakt. Zonder enig verdriet gooide ik dit weg. Wat mij wel verdrietig maakte, was een totaal beschimmeld en verwoest samengesteld boek boordevol mooie herinneringen.

Het boek had ik gekregen van een vriendinnengroepje voor mijn achttiende verjaardag. Op de foto’s zie je wat ik nog digitaal vast kon leggen. Vanochtend, op de ochtend van mijn 36ste verjaardag, rolden tranen van dankbaarheid over mijn wangen. Ik besefte mij opeens hoe waardevol deze vriendengroep voor mij is geweest. Hoewel zij op vele vlakken anders in het leven stonden dan ik zagen zij mij precies zoals ik ben.

Ik kwam uit het multiculturele Amsterdam en maakte kennis met het dorpsleven tussen ’s Hertogenbosch en Eindhoven in. Zij waren altijd aan het kletsen en ik had niks te zeggen. Door hen kreeg ik een nieuw sociaal leven, aan Carnaval, Kerstmis, Sinterklaas en Oud&Nieuw werd veel aandacht gegeven. Na de middelbare school gingen we onze eigen weg en als vriendengroep hebben onze wegen elkaar nooit meer gekruist. Wat een bijzondere tijd hebben we samen gehad.

Lieve meiden, het boek heb ik in zijn geheel weg moeten gooien, maar de herinneringen blijven. Dank jullie wel Ilse, Anneke, Katrien, Jeanette, Karin, Arja, Dewi, Anneke en Eefje (tweeling) voor een geweldige achttiende verjaardag!!

HSP: gevangen in een energetisch pact

freedom

Op zondag 9 maart was ik in Utrecht voor een workshop emotiemanagement voor Hooggevoeligen. Er waren in totaal acht deelnemers en ze kwamen uit Apeldoorn, Utrecht, Den Haag, Emst, Arnhem, Grootebroek en Ridderkerk. Aangezien het inmiddels de negende editie was, had ik zin om het anders aan te pakken. Ik had twee bestaande workshop onderdelen vervangen door twee nieuwe onderdelen. De oefeningen maakten een lach en een traan los en vele inzichten en praktische tips.

Zoals ik eerder in een blog heb aangegeven, komen er telkens weer mensen bij elkaar die eenzelfde vraag hebben of juist aanwezig zijn om elkaar aan te vullen. Dit keer werd tijdens de introductieronde duidelijk dat één van de centrale vragen als volgt luidde: ‘Hoe kan ik als hooggevoelige mijn ruimte innemen en communiceren wat ik nodig heb?’

Een dame heeft sinds kort weer een liefdesrelatie, nadat ze jaren alleen voor haar kinderen heeft gezorgd. Ze heeft drie tiener kinderen en een hond. Ze werkt veel. Op haar werk krijgt ze van een collega echtscheidingsperikelen te horen. Na een dag bezig zijn met werkinhoudelijke zaken en emotionele zaken van een collega is veel voor haar. Tussen haar werk en thuiskomen in een druk gezin heeft ze een half uur de tijd om in de bus bij te komen. Ze gunt haar kinderen en vriend alle aandacht. Hierdoor is ze ‘s avonds om 21.00 uur kapot. De vraag hierbij is wat je jezelf gunt? Zij verliet de workshop in ieder geval met één praktische tip; neem tien minuten de tijd om thuis te komen door bijvoorbeeld te gaan douchen.

Wat tijdens deze workshop ook voorbij kwam, is het fenomeen dat je gevangen kunt zitten in een energetisch pact met een familielid. Een energetisch pact dat door beide personen in stand wordt gehouden en dat door met name de hooggevoelige ervaren wordt als zeer vermoeiend. De hooggevoelige zit dan in de positie van het geven van energie en aandacht, totdat er geen energie meer over is. Hoe kun je op een relaxte manier in één ruimte zijn met iemand met wie je in een dergelijk energetisch pact zit? Door te stoppen met wat je altijd hebt gedaan. En dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het begin is er door te beseffen dat je het zelf in stand houdt. De confrontatie met dit energetische pact maakt bewust en als je er vervolgens echt werk van maakt, zal het een positief effect hebben op de desbetreffende relatie.

Deze workshops blijven mij boeien en inspireren. Wil je er ook een keer bij zijn? Bekijk de Orchid of Life Agenda en meld je aan.  

HSP: uiten van woede. 8 Tips!

boxing

In het proces van het accepteren en de ruimte geven aan woede kun je zelf heel veel doen. Je kunt jezelf afvragen wat je werkelijk boos maakt en vertellen wat je werkelijk voelt waarbij je al je angsten en onzekerheden er laat zijn. Verder is het zaak om jezelf niet langer te pijnigen, want ook jij mag boos zijn! Dit alles bevindt zich nog op het veilige niveau; het niveau waarbij je de boosheid voor jezelf houdt en het niet aan anderen laat zien. In deze blog wil ik je een aantal tips geven om je woede te uiten. Pas wanneer je het weet te uiten, kan deze emotie je niet langer meer verstoren of in de war brengen.

1. Maak je groot
Wat gebeurt er eigenlijk wanneer je ergens door wordt geraakt waarna je uitbarst in woede? Om het tot op het persoonlijke vlak te beperken, is het vaak zo dat je niet wordt erkend en gewaardeerd voor wie je bent en wat je hebt gedaan. Hoewel je woede onderliggend aan het razen is en het als het ware beslag legt op je lichaam en geest; je verlamt en je bent niet meer in staat om iets ‘zinnigs’ uit te brengen, voelt het aan alsof je te maken hebt met iets groots, iets weerzinwekkends. Tegelijkertijd is het beeld van jezelf vaak heel klein ten opzichte van de persoon die deze woede in jou triggert. Alsof je verdwijnt in het niets. Deze tip heeft alles te maken met dat jij belangrijk bent. Dat je jezelf op waarde mag schatten. Dus maak je denkbeeldig groot, terwijl je de irritatie en woede signaleert. Op deze manier kun je veel makkelijker de energie van een ander buiten je houden.

2. Sta stil bij irritaties
Irritaties kun je zien als projecties op andere zaken om de werkelijke woede op een bepaalde manier doorgang te laten geven. Het is eigenlijk de makkelijkste weg, de weg van de minste weerstand. Hierdoor ga je de confrontatie met jezelf uit de weg. Bijvoorbeeld wanneer iemand vanuit een autoritaire positie iemand onnodig berispt op zijn gedrag of hem opeens allerlei klusjes laat doen die geen prioriteit hebben. Goh, wat is er eigenlijk aan de hand? Zou hij nieuws hebben ontvangen wat hij niet heeft weten te verteren? Wat betreft irritaties is het handig als je voor jezelf duidelijk kan krijgen, waar deze irritatie vandaan komt? Wat wordt er in jou geraakt? Door wie werd de pijl afgevuurd? Vraag jezelf af wat je werkelijk boos heeft gemaakt.

3. Sla van je af
Zodra je de woede meer ruimte hebt gegeven, kan het zijn dat je je handen beginnen te tintelen.  Je wilt en zal iemand verrot slaan. Of iets. Of gewoon met een hakmes in een boomstam gaan hakken. Of je helemaal wild boksen in een stootkussen. Of iets kapot maken wat kapot mag. Gooi je woede eruit. Misschien voel je het nog niet wanneer je met een hakmes voor een boomstam staat. Misschien maakt de hele scène je eerder aan het lachen dan aan het schreeuwen en slaan. Begin dan gewoonweg met hakken. Haal tegelijkertijd de herinneringen op die je woedend maakten en sla erop los. Laat je gaan.

4. Acteer dat je boos bent
Veel hooggevoeligen vinden het moeilijk om boos te zijn. Het kan zijn dat ze nog nooit boos zijn geweest doordat andere zaken aan de oppervlakte lagen. Zaken zoals machteloosheid, angst en verdriet. Daarnaast speelt het hebben van begrip voor de situatie ook een grote rol. Er was geen ruimte om boos te zijn. Er werd toch niet naar je geluisterd. Wat kan helpen wanneer je totaal vreemd bent met de emotie woede, is om te acteren dat je boos bent. Iets wat in je systeem lag te sudderen kan tijdens zo’n scène naar de oppervlakte komen. De woede kan dan doorgang vinden, terwijl je misschien nog niet precies de vinger op de zere plek weet te leggen.

5. Pellen van de ui
Hooggevoelige mensen zijn er behoorlijk goed in om de schuld bij zichzelf te zoeken. Soms is de link tussen wat zij voelen en de mensen die deels de aanleiding vormden tot al deze blokkerende emoties heel ver te zoeken. Angst is het antwoord. De angst voor confrontaties. De angst voor het mogelijk kunnen richten van hun woede op de personen op wie ze kwaad zijn. Nee, die mogelijkheid ontnemen zij zichzelf en in plaats daarvan worden ze in hun nachtmerries geteisterd door monsters, liggen ze te knarsetanden, eindeloos te draaien in hun slaap en bijten ze nagels totdat er niks meer van over is. Ze richten het vervelende gevoel op zichzelf.

Naarmate blokkerende emoties zoals verdriet, woede en angst meer de ruimte krijgen, zullen dieper liggende emoties naar boven komen drijven. Emoties zoals het gevoel van machteloosheid, zelfverachting en angst voor je eigen kracht. Eén voor één worden de lagen van de ui afgepeld. Een van de meest wonderlijke ervaringen van mensen die bezig zijn met persoonlijke ontwikkeling is dat ze tot de ontdekking komen dat ze altijd in de energie van bijvoorbeeld hun ouders hebben geleefd. Dat ze in contact met dominante mensen altijd in hun energie hebben gezeten en vanuit deze energie hebben gereageerd. Hieraan merk je dat je niet hebt geleefd voor jezelf. Je hebt voor anderen geleefd. En dat is heel vermoeiend.

Hoe langer je bezig bent met persoonlijke ontwikkeling hoe meer je gaat merken wat jouw energie is en hoe je vanuit jouw energie kan gaan leven.

6. Schrijf je dromen
Vooral de emoties die ons veel verdriet doen, bevinden zich vaak niet in de geest, maar in ons onderbewustzijn. Onze dromen kunnen ons veel vertellen, mits we ernaar luisteren en datgene wat we voelen gaan erkennen, erover gaan praten. De meest beangstigende emoties zoals eenzaamheid, niet goed genoeg zijn, er niet mogen zijn en zo woedend zijn dat je iemand kan vermoorden zijn vaak ongrijpbaar. Deze emoties kunnen zich in je dromen op symbolische wijze manifesteren. Mocht je in eerste instantie je dromen verwarrend vinden, schrijf ze dan op. Zodra je acties onderneemt om je emoties de ruimte te geven, wordt jij bewuster en zul je je dromen makkelijker kunnen interpreteren.

7. Praat over je woede
Op het moment dat je over je woede gaat praten, begint het te leven. Als je het voor je houdt, kan je geest er mee doen wat hij wilt; onderdrukken en het tot uiting laten komen in bijvoorbeeld lichamelijke pijntjes, perfectionisme of nachtmerries. Praat er met iemand over. Wissel je gedachten uit of nog beter…

De Boeddha onderwees dat een vriend-in-de-geest je kan helpen op het pad naar bevrijding. Het verandert de reis, geeft er meer kracht aan en maakt het levendiger. En het wordt leuker, want je loopt nu samen over het pad naar vrijheid. Als het gebied waar je door komt je bekend, vreemd of nieuw voorkomt, dan hoef je er niet alleen doorheen. Je bent in gezelschap van een gids en reisgenoot op wie je kan vertrouwen. Hoe verder je gaat, hoe wakkerder je wordt. Hoe wakkerder je bent, hoe meer je merkt dat je eindelijk helemaal je ware zelf wordt. Eenmaal hier aangekomen, is er geen weg terug meer. Voorbij het zelf ontdek je de overweldigende kracht van zelfloze liefde en mededogen. Schoonheid is dan overal, omdat de geest enkel schoonheid is. Dit noemen we ‘het ontwaakte hart’. (Rebel Boeddha)

8. Ga in gesprek met de persoon in kwestie
Om voorop te stellen; het is niet altijd nodig om je woede kenbaar te maken aan de persoon die je zo boos heeft gemaakt. Beter is om te praten over hoe de zaken waren verlopen en hoe het beter kan. Om te vertellen wat jou verdriet heeft gedaan. Aan de andere is het waanzinnig bevrijdend als je wel boos kan zijn. Het kan zelfs wat losmaken bij de tegenpartij. Het kan een opening vormen tot verzoening. Overdenk bij het kiezen van je strategie wat het meest gezond is voor jezelf.

Ik hoop dat je wat zult hebben aan deze tips. Ben ook benieuwd naar hoe je momenteel omgaat met je woede. Wat voel je dan? Hoe uit het zich? Wat doe je ermee? Laat gerust een reactie achter.

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige?

Het eboek “Ben ik boos? Dan mag dat!” kun je bestellen via deze bestelknop: