Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

20106472_826920244138756_4214912781279229773_n

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat de hooggevoelige persoon in kwestie maximaal kan groeien op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Keuzes maken geeft meer rust! Blijf ik hier op school? Of ga ik weg? Ik blijf! Ik kan nog veel leren, over mijzelf op de plek waar ik woon en met de mensen om mij heen. ‘Ik heb mijn diploma gehaald’ dat was op dat moment mijn intentie.

De laatste twee maanden neemt de spanning toe. Ik heb buikpijn en heb niet veel honger. Dit schooljaar heb ik alle mogelijke her-examens gemaakt. Alle mogelijke extra tijd voor opdrachten, daar heb ik gebruik van gemaakt. Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel. Spanning in mijn lijf!!

Ik moest toetsen inhalen en opdrachten inleveren. Vooral die laatste weken, wanneer het einde van het schooljaar nadert is mijn familie daar om mij te helpen. Mijn zus, die mijn verslag doorleest op spelfouten. Mijn vader die mij helpt voor de toets, daar ben ik echt blij mee! Van uit mijzelf komt er voor mijn gevoel niet veel uit mijn handen! Met school bezig zijn voelt voor mij als lopen met een baksteen! Het voelt zwaar. Ook het meeslepen van spanning in mijn lijf voelt zwaar. Ik ga naar mijn ouders om de toets te leren. Ik word geraakt door de sfeer daar. Het is mij te veel, ik durf niet goed te ervaren wat dingen met mij doen en dan barst ik in huilen uit, op zo’n momenten kan ik niet goed benoemen waarom. (De toets leren is overigens goed gelukt!)

Wat ik mee terug neem naar mijn huis is intense buikpijn. Spanning in mijn lijf waar ik geen raad mee weet. Het legt mij plat, op zo’n momenten krijg ik helemaal niets meer uit mijn handen, zelfs de leuke dingen niet meer. Wat mij van die week het meeste bij is gebleven is dat op dat moment, toen ik helemaal niet lekker ging iemand met mij deelde hoe zij had verwerkt dat haar vader zomaar op haar achttiende naar het buitenland vertrok. Ze voelde zich in de steek gelaten en had heel veel gehuild. Maar kon goed praten met haar vriend en schoonfamilie.

Wanneer je niet goed kan praten met je ouders, kun je altijd nog bij iemand anders terecht. Dat vond ik mooi. Onze verhalen zijn heel verschillend, maar  Ik voel mij op een punt ook in de steek gelaten door mijn ouders. Zij hebben mij emotioneel niet kunnen steunen, toen ik jonger was. Maar ik heb een hele fijne vriend en schoonfamilie waar ik steeds meer mee kan praten over wat er in mij speelt.

De laatste loodjes wegen het zwaarst zeggen ze wel eens. Die laatste dingetjes afronden. Ik moest nog één dikke vette opdracht maken. Over afronden gesproken. Tussendoor moest mijn studentenkamertje ook leeg, dat was een fijne bezigheid tussen het huiswerk maken door. Mijn hoofd en lichaam willen gewoon niet meer. Mijn vader en zus wilden wel helpen. Ik had mijzelf eerst voorgenomen om een paar dagen rust te nemen.

Zo prikkelbaar als ik was en met die buikpijn kon ik niet verder. Ik vroeg aan een kennis in Dronten of ze me wilde masseren. Dat was super fijn. Dat zette mij enigszins weer terug in mijn lichaam. Welke plek heeft de meeste aandacht nodig vroeg ze? Mijn buik zei ik. (die deed het meeste zeer.) Maar naarmate ze mij ging masseren gingen mijn benen en buik stromen. Het voelde als verdriet, maar mijn keel- en hartgebied zitten dicht. Ik vroeg aan mijn lichaam: wat heb je nodig? Het antwoord dat opkwam was: wanneer je meer aandacht besteed aan wat er in je hart is, gaat de buikpijn van zelf over.

Toen ik opstond van de massage was ik duizelig van alle opgekropte emoties.

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Advertenties

HSK: ik wist niet dat het bestond

fullsizerender

Dían zit in zijn slaapzak op de vloer te spelen. Ik wil even tikken. Ik wil mijn hoofd legen, mijn hart legen. De afgelopen dagen voelen aan als een rollercoaster. Een rollercoaster van emoties, pieken en dalen komen voorbij, terwijl het is veroorzaakt door één enorme piek. Ik voel pure blijheid door mij heen stromen. Ons besluit om Amé naar een andere school te laten gaan doet ons allen goed. Wij hebben gehuild van blijdschap en opluchting, er is een grote stressfactor van Amé’s schouders gevallen. De stressfactor is haar huidige school. (Montessori onderwijs) In de blog ‘HSK: omgaan met de energie in de klas’ lees je wat we eerder hebben ondernomen om haar worstelingen op te vangen.

Sinds afgelopen zondagochtend ervaren we onze dochter weer als de persoon die ze is. Ze is blij, ze neemt initiatief en hoe ironisch ook, ze gaat blij naar school, wetende dat ze naar een andere school gaat. En niet zomaar een andere school, we keken met zijn allen naar de promo video van De Vrije Ruimte in Den Haag. Ik zag diepe blijdschap van haar gezicht afstralen. Ik schoot in tranen, terwijl ik de avond ervoor nog dacht dat wij als ouders nog meer ons best kunnen doen om ervoor te zorgen, zodat Amé het naar haar zin heeft op haar huidige school.

Haar blijdschap was mijn antwoord. De Vrije Ruimte is het antwoord op onderwijs dat naadloos aansluit op haar speel- en leerbehoefte. Vooral de behoefte om te spelen. Continue te spelen. Dezelfde zondag was een goede vriend bij ons op bezoek. Hij is meester op een basisschool in de Bijlmer in Amsterdam. Hij merkte op dat de cirkel rond is. Eén van de laatste keren dat we hem zagen was vijf jaar geleden. We zaten precies zo, op de vloer in de woonkamer, maar dan in een ander huis over het onderwijs te praten. We spraken onder andere over De Vrije Ruimte waar hij stage liep. Wij waren toendertijd met onze 1-jarige Amé naar een open dag van deze school geweest. We vonden het een fijne school, maar blijkbaar was deze school aan onze aandacht ontsnapt op het moment dat we haar aanmeldde op de huidige school.

Op de huidige school kan ze haar ei niet kwijt. Sinds september komt ze dagelijks leeggezogen thuis. Ze is door en door moe en neemt negatieve energie mee naar huis. Een goede vriendin herinnerde mij eraan dat Amé op 1 jarige leeftijd al sprak met twee of drie woorden. Ja, ze leert snel, ze kan zoveel meer dan wat er op haar huidige school wordt aangeboden. Ze leest als een trein. Als ze een stuk een aantal keren achter elkaar leest, kan ze het daarna reciteren. Ze leert mee wanneer de juf een lesje schrijven geeft aan groep 4. Trots komt ze thuis met dat ze het woord “dag” aan elkaar kan schrijven. Ze vindt het vervelend als kinderen de rust verstoren. Ze vindt het erg als kinderen elkaar pesten en leugens vertellen.

De filosofie van De Vrije Ruimte sluit ook naadloos aan op hoe wij Amé aan het opvoeden zijn. In de woorden van De Vrije Ruimte: “Al spelend leer je. Al luisterend en kijkend leer je, al doende leer je, de hele dag door, onbewust en bewust. Leerlingen zijn verantwoordelijk voor hun eigen leerweg: zij bepalen zelf wat ze willen leren, hoe, wanneer en met wie. Ze stellen hun eigen vragen en zorgen zelf dat ze antwoord krijgen. Wie ergens les in wil of hulp nodig heeft, kan altijd op een docent of ander kind afstappen. Leren gebeurt de hele dag vanuit eigen motivatie en nieuwsgierigheid.” Vanaf kleins af aan doet ze mee in het huishouden. Ze kneedde deeg voor koekjes, pizza en brood. Groenten sneed ze met een scherp mes. Wij gaven haar het vertrouwen dat ze heel veel zelf kan. En haar mening telde; was het te druk op een feestje en wilde ze zich in een andere kamer terugtrekken, kwamen we haar tegemoet in haar behoeften. We leerden haar te spreken over wat ze voelde. Op deze school telt haar stem. Wat zal dat een verademing voor haar en ons zijn.

Onze zondag werd afgesloten met een inspirerende ontmoeting. Een man die Arnold en ik afzonderlijk van elkaar vaker in de wijk waren tegengekomen. Dit keer was hij met zijn zwager en hun kinderen. Hij zag Arnold met losse handen een wiebelende brug oversteken. Dat probeerde hij ook met zijn nette herenschoenen. Dat was lachen. Het was toch niet zijn ding. Ik kwam hem een keer tegen toen hij samen met zijn zoon aan het uitvogelen was hoe de dj tafel in onze wijk werkte. We raakten in gesprek. We bleken vlak bij elkaar te wonen. De Vrije School kwam aan bod. Ze maken deel uit van een familie van docenten op de Vrije School. Authentiek contact in de wijk.

Zo fijn dat alles moeiteloos bij elkaar kwam; ons besluit, spreken van een goede vriend na jaren, ontmoeten van mooie mensen en een hele blije dochter. Uitzinnig van vreugde riep ze uit: “Ik wist niet dat het bestond. Een school waar ik mag doen wat ik wil en er zijn trampolines.”

Een week na ons besluit kon Amé al terecht voor een kijkdag. Na deze kijkdag schreef Arnold een verhaal over de positieve effecten van deze school op onze dochter. En dit al na één dag! Lees dit verhaaltje over Vrijheid…

Ouderschap: kleuters kennen geen facebookcultuur

IMG_3999

Kleuters zitten niet op facebook, maar kennen wel een dicht sociaal netwerkcultuur. Mijn kleuter maakt mijn leven een stuk socialer, niet met dagelijkse digitale updates, foto’s en likes, maar met real-live vriendjes en vriendinnetjes die spontaan of afgesproken over de vloer komen. De nadruk ligt wel op spontane speeldates, omdat ze puur en alleen afgaan op hun gevoel; met wie wil ik vandaag spelen?

Voor hun ‘facebook’ updates hebben ze geen computer nodig, maar alleen hun vaardigheid tot spreken. Zo zag mijn dochter vrienden van ons de klas in komen lopen met nog een aantal onbekende mensen met hun kinderen. Het was een vriendin die met haar dochters meeliep tijdens een rondleiding door de school. In plaats van aan al haar vrienden te vertellen dat zij de dochter van de vriendin kent, vertelde ze het direct aan de juf. Ook een update over nieuwe regenlaarzen wordt gedeeld in een kringgesprek op maandagochtend. Deze nieuwe ‘prinses Sophie’ regenlaarzen werden een aantal dagen in haar slaapkamer getoond aan twee vriendinnen. Nee, niet middels een levenloos fotootje op facebook, maar tastbaar; te voelen, te ruiken en te passen.

Laat ik ook even stil staan bij het real-live ‘liken’ van een ander; in haar geval een klasgenoot en/of vriendin. De ‘likes’ vliegen heen en weer door middel van dikke knuffels, een aai over het hoofd, hand in hand schaterlachend over het schoolplein, brullend van het lachen over de vloer en elkaar te helpen met het dragen van een tas wanneer de ander te moe is. Iemand aardig vinden en iets fijns voor een vriendin doen (en voor haarzelf!) is vragen of ik de favoriete maaltijd van haar vriendin wil klaarmaken. Samen smulden we er intens van; spaghetti bolognese.

Zoals ik al aangaf; mijn leven is sociaal rijker door haar speeldates. Door de speeldates kom ik aan mijn dagelijkse oudergeklets waarvoor ik niet achter facebook hoef te kruipen. Het contact met de ouders kleurt mijn beeld over hen in en dat maakt mijn dagelijkse tripje naar school een stuk levendiger. In groep 1 vonden de speeldates tussen klasgenoten al plaats, maar onze dochter was er nog niet klaar voor. Ze had tijd nodig om te ontladen van alle opgedane indrukken. Nu ze in groep 2 zit, heeft ze na schooltijd zoveel meer energie dan in het eerste jaar.

Een wereld van energieverschil waarvan ze in dit jaar de vruchten ervan plukt. Ik zie haar opleven van het sociale contact. Ze kan in haar sociale contacten haar speelse en vindingrijke energie kwijt. Ondertussen beseffen wij, de ouders, ons heel goed dat we elkaar helpen door deze speeldates te steunen. Die twee uurtjes extra om wat werk af te maken, huishoudelijke taken af te ronden of iets voor onszelf te doen, is mooi meegenomen. En nogmaals, de tastbare sociale netwerkcultuur buiten facebook maakt mijn leven een stuk gezelliger. Ik geef toe, ik geniet zeker van facebook, maar een fijne balans hierin te ervaren is heerlijk bevrijdend. Laten we hopen (of ernaartoe werken) dat onze kinderen dit fijne levendige echte sociale deel van het leven blijven voortzetten, ook op een leeftijd waarop ze onderdeel kunnen gaan uitmaken van facebook.

HSK: omgaan met onbegrip van de omgeving

photo (2)

We zitten al in september, maar toch wil ik nog een antwoord geven op de vragen die waren gesteld in het kader van het thema ‘Opvoeden van hoogsensitieve kinderen’ op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie. Dit wil ik doen om de maanden juli en augustus die in het teken stonden van dit thema goed af te sluiten. Elke vraag verdient eigenlijk een heel hoofdstuk met een stappenplan, maar in deze blog zal ik mijn reactie kort en bondig houden.

Hoe ga je om met onbegrip van de omgeving?
Zodra je met het thema hoog sensitieve kinderen en hun karaktereigenschappen de stap maakt naar de directe omgeving zoals school, leerkrachten en vriendjes en hun ouders zul je op vragen stuiten. Hoe je het onbegrip ontvangt, is afhankelijk van hoe sterk jij als ouder in je schoenen staat. Mensen reageren in gesprek met jou op non-verbale signalen. Als jij twijfelt over je kind en wat te doen in een bepaalde situatie kunnen ze hiermee aan de haal gaan.

Aan de ene kant kun je je sterk maken door te staan voor wat je communiceert. Aan de andere kant is het altijd goed om vriendelijk te blijven en open vragen te stellen. Onbegrip komt voort uit onwetendheid. In plaats van het stellen van open vragen komt er vaak ongevraagd advies of opmerkingen jouw kant op waar je niets aan hebt. Kap het af als het teveel wordt en ga op zoek naar andere gesprekspartners, totdat je iemand hebt gevonden die je verder kan helpen. Blijf ten alle tijden naar jezelf luisteren en hou je doel in de gaten. Wat wil je bereiken met wat je communiceert? Als je het door het ontvangen van onbegrip niet bereikt, sla je een andere weg in.

Hoe leer je je kind te beschermen tegen kritiek?
In contact met onze kinderen vinden we vaak alles mooi en prachtig. Datgene wat ze zeggen is schattig en al hun knutselwerkjes zijn prachtig. In contact met je kind is het gezond om eerlijk te zeggen hoe jij over bepaalde zaken denkt. Hierdoor ontwikkelen zij een begrip voor dat iedereen anders denkt. Om een heel simpel voorbeeld te geven: vertel wat jouw lievelingskleuren zijn, dat jij die jurk niet zou dragen of dat je liever iets anders gaat doen. Zodra dit begrip is ontwikkeld, kunnen kinderen beter met kritiek omgaan. Ze voelen zich dan niet persoonlijk aangevallen, maar kunnen bijvoorbeeld denken: ‘Ik vind het wel mooi’ en tegelijkertijd kunnen ze de kritiek neutraal ontvangen. Ook als ze krijgen te horen dat ze het beter anders kunnen doen, zijn ze in staat om de instructie op te volgen in plaats van zich gekrenkt te voelen wat vervolgens kan eindigen in weerstand en het niet willen doen of aanpassen.

Hoe vergroot je het zelfvertrouwen van hoog sensitieve kinderen?
Het zelfvertrouwen vergroot je door hen jouw volledige aandacht te geven wanneer je bij hen bent, veel samen te spelen en hen mee te nemen in jouw wereld. Pasgeleden was ik getuige van een gezin met een kleuter en twee tieners die zich aan het voorbereiden waren op hun camping vakantie. Papa was heel druk bezig met het pakken en ordenen van alle spullen. Op het moment dat kinderen wilden helpen werden ze afgesnauwd. Hij zag hen liever op hun zelf in de buurt spelen, zodat hij zich kon voorbereiden. De kinderen druipten af met een ‘wij willen ook helpen’ en gingen chagrijnig op de stoep zitten. Als dit soort situaties vaker regel zijn dan uitzondering kan dat een flinke deuk opleveren in het zelfbeeld van het kind. Kinderen willen deel uitmaken van ons leven als ouder. Neem hen zoveel mogelijk mee, speel en heb contact. Deze drie elementen vergroten het zelfvertrouwen.

Hoe ga je om met pestgedrag?
Het is vaak een uitdaging om erachter te komen dat je kind wordt gepest. Misschien schaamt  je kind zich wel voor het feit dat hij wordt gepest. Let op signalen en onderhoudt het contact met je kind. Op de basisschool ontwikkelt je kind zijn identiteit binnen een groep. Dit is een uitdaging voor een jong kind. Begeleid je kind hierbij door vragen te stellen over de omgang met andere kinderen en vriendschappen die op gang komen. Zodra je in de gaten krijgt dat er sprak is van pestgedrag bespreek je dit met de leerkracht. Hou het proces in de gaten en blijf communiceren met je kind. Lees meer over pesten in de volgende blogs: ‘Pesten: ik pest alleen terug’ en ‘Kringgesprek over pesten’.

Hoe komt het dat kleine kinderen anderen kunnen blokken?
Kinderen zijn intuïtief en voelen feilloos aan met wie ze willen zijn, wie een fijne en prettige uitstraling heeft. Parallel hieraan ligt dat ze hun afstand innemen richting personen die ze onprettig vinden aanvoelen.

Mijn kind is overgevoelig voor rechtvaardigheid, hoe ga ik daarmee om?
Een eigenschap van hoog sensitieve kinderen is dat ze rechtvaardigheid hoog in het vaandel hebben staan. Ze zijn bewust van hun omgeving, hebben alles in de gaten en willen weten waarom iets niet gebeurd zoals dit van tevoren is aangekondigd. Ze willen het fijne ervan weten, zodat ze weten wat er van hen wordt verwacht. Kortom, ze zijn niet overgevoelig voor rechtvaardigheid, ze vinden rechtvaardigheid belangrijk.

Meisjes kunnen de wereld verbeteren

plan_biaag_concert336x280
‘Because I am a Girl’ -concert
Op 19 juni 2009 wordt het tweede ‘Because I am a Girl’ -concert’ gehouden in het Leijpark in Tilburg. Met dit concert vraagt Plan Nederland aandacht voor de situatie van meisjes in ontwikkelingslanden. Met een line-up van sterke vrouwen, waaronder Ilse Delange, Gabriella Cilmi, Room Eleven, Maria Mena en Marike Jager, belooft het een zeer bijzonder evenement te worden. Kaartjes kosten 25 euro. Kaartverkoop info, klik hier!

Met de campagne Because I am a Girl komt Plan Nederland voor meisjes op. Plan zorgt ervoor dat meisjes naar school kunnen, bouwt scholen en leidt leerkrachten op. Plan vecht ervoor dat meisjes niet worden besneden en voorkomt dat ze als kind worden uitgehuwelijkt. En Plan leert meisjes op te komen voor hun rechten en dringt er bij regeringen op aan dat alle kinderen dezelfde onderwijskansen krijgen. Meisjes in ontwikkelingslanden hebben het vaak heel veel slechter dan jongens. Want meisjes met een opleiding

verdienen later meer (met 1 jaar extra basisschool groeit hun toekomstige inkomen met 10 procent; met 1 jaar langer voortgezet onderwijs groeit hun inkomen met 25 procent),

  • krijgen later gezondere kinderen en zorgen ervoor dat hun kinderen ook naar school gaan,
  • zorgen bovendien voor een toename van de landbouwproductie en minder ondervoeding.

Sterker nog. Als meisjes dezelfde onderwijskansen krijgen als jongens, kunnen ontwikkelingslanden een gezamenlijke groei realiseren van 92 miljard dollar per jaar. Meisjes kunnen de wereld verbeteren. Als zij een kans krijgen.

Onthutsend
Wereldwijd onderzoek van Plan schildert een onthutsend en troosteloos beeld van de situatie van meisjes:

  • Zo’n 140 miljoen meisjes zijn levenslang verminkt door meisjesbesnijdenis en per jaar komen daar 2 miljoen meisjes bij;
  • Naar verwachting zullen de komende tien jaar ruim 100 miljoen jonge meisjes worden uitgehuwelijkt, sommige van hen zijn niet ouder dan 12 jaar;
  • De helft van alle slachtoffers van seksueel geweld wereldwijd zijn meisjes van 15 jaar en jonger;
  • 62 Miljoen meisjes gaan nog steeds niet naar school;
  • Meer dan 900 miljoen meisjes en vrouwen leven van minder dan 1 dollar per dag; dat is 70 procent van alle armen op de wereld;
  • Zo’n 450 miljoen vrouwen lijden aan de gevolgen van groeistoornissen door ondervoeding in hun kindertijd;
  • 68.000 Tienermeisjes sterven jaarlijks door een onveilige abortus;
  • Tweederde van alle Afrikaanse tieners die besmet raken met HIV is een meisje
  • Ruim 7 miljoen jonge vrouwen zijn geinfecteerd met HIV, tegenover ruim 4 miljoen jonge mannen.

Orchid of Life -LifeCoaching steunt Plan -Voor de toekomst van een kind.