Life Coaching: verwerken van een schooltrauma

Ik ben een groot fan van Brené Brown’s werk. In het boek “Daring Greatly” vertelt ze over hoe je authentieke verbindingen aangaat door je kwetsbaar op te stellen. En hoe je een groots leven kunt leiden door je talenten te delen. Stap in die arena en ga op je bek. Je probeert het in ieder geval en je zult groeien. In haar boek deelt ze een interessant stuk over het delen van je persoonlijke verhaal. Ze geeft als tip om je persoonlijke verhaal pas te delen wanneer je de emoties omtrent het verhaal hebt verwerkt. Via deze weg sta je sterker in je schoenen en kun je eventuele negatieve reacties makkelijker ontvangen. Ik ben het met haar eens. Alleen vraag ik mij wel af wanneer ik wat nu daadwerkelijk heb verwerkt.

In mijn beleving gaat de emotionele ontwikkeling vrij lang door. In hoeverre een trauma je heeft beschadigd, heeft te maken met hoe diep het trauma tot het geestelijke, lichamelijke en energetische lichaam is doorgedrongen. En tja, hoe weten we en meten we dat?

Mijn meetlat is een gevoelslat.

Als voorbeeld deel ik mijn schooltrauma met je. Jemig, hoe lang ben ik nu al van de middelbare school? Heel lang, ik word dit jaar 38. En toch zat er blijkbaar nog wat angst in mijn lijf.

Schooltrauma
Afgelopen zondagochtend zat ik na het ontbijt op de bank en was tot niets toe in staat. Wederom voelde ik een druk op mijn borst en stijve bovenrug, schouders en nek. Amé was een tekenfilm aan het kijken en Dían was gevoed. Arnold zei heel eerlijk tegen me dat ik er niet uitzag. Ik voelde mij belabberd en begon te praten. Door zijn aandacht herinnerde ik me opeens dat ik een nachtmerrie had gehad. Het was een derde nachtmerrie op een rij over mensen die ik ken van mijn middelbare schooltijd. Ik zat nog net niet midden in de nacht rechtop bezweet op bed.

De nachtmerrie ging over mijn faalangst omtrent het vak wiskunde. Ik zat op de middelbare school en moest alles op alles zetten om het vak wiskunde te halen. In real life was ik voor mijn VWO examen gezakt. De boosdoener was wiskunde. (nee, de boosdoener was mijn thuissituatie) Mijn hersenen wilden niet, wilden al die cijfers en formules niet begrijpen. Maar het moest. De angst was een uiting van het moeten leren van wiskunde, terwijl ik niet wilde en het gevoel hebben dat ik te weinig tijd had om de stof onder de knie te krijgen. Verschrikkelijk. Terwijl ik hierover vertelde huilde ik de angst en het verdriet eruit. Het kwam van ver. Hierna voelde ik mij lichter op mijn borst. Alle gespannen lichaamsdelen voelden ontspannen aan.

De nachtmerrie kwam twee keer voorbij. Na de eerste keer was ik half bewust en sprak mezelf toe: je bent geen leerlinge meer, je werkt al. Je hoeft nooit meer wiskunde te doen. Het voelde namelijk echt alsof ik weer die jong volwassene was, weer wiskunde moeten doen. Gatverdamme. Ik walg ervan. Ik walg van het moeten van iets wat mij niet van nature afging. Mijn toespraak hielp niet, want de nachtmerrie en hetzelfde gevoel kwam in volle glorie terug. Voor een tweede maal was ik die super nerveuze en gespannen leerlinge. Hoewel dit een terugkerende nachtmerrie is en ik meerdere malen mij erover heb geuit, heb ik dit keer sterk het gevoel dat de angel eruit is. Hèhè.

Ik vond het interessant om te ervaren dat deze angst wederom naar boven kwam. Wat ik over emotionele ontwikkeling heb geleerd, is dat alle emotionele troep omhoog komt tijdens belangrijke gebeurtenissen in het leven. Main life events zoals geboorte, overlijden, verhuizen/emigreren, aan- en uitgaan van liefdesrelaties en vriendschappen, trouwen/scheiden en veranderingen omtrent studie en werk. Waardoor het ook omhoog komt, is wanneer je in het dagelijks leven acties uitzet vanuit kracht, liefde en dankbaarheid. Acties juist in de tegenovergestelde richting van de angst die mij vroeger klem had gezet.

Ik leef nu vanuit mijn overtuigingen in plaats van aangeleerde overtuigingen.

Na meer dan elf jaar coachen deel ik meer en meer van wat ik heb geleerd. En dat voelt gigantisch goed. Doordat het goed voelde, stroomde er heel veel liefde door mijn geest, lijf en energetisch lichaam. Het gevolg was dat ik weer een stukje van het verdriet kon verwerken. En alhoewel ik sterk het gevoel heb dat dit het laatste restje was, sta ik open voor meer verwerking. In ieder geval voel ik me zeker genoeg om het schooltrauma met je te delen. Ook al ontvang ik af en toe negatieve reacties. Mensen die direct overgaan tot veroordelen, terwijl ze mij niet kennen. Ik laat deze van me afglijden en blijf bij mezelf; in gedachten, in gevoel én in gedrag. Zoals Brené Brown zegt: ‘Als je zelf niet de arena instapt en stappen zet zoals ik deze heb gezet, dan heeft jouw kritiek geen invloed op mij’.

Wat Brené als tip meegaf voor de mensen die zeer gevoelig zijn voor kritiek is het maken van een lijstje met daarop de namen van jouw dierbaren van wie je de kritiek (mening, opbouwende feedback) wilt ontvangen. Elke keer wanneer ze kritiek van iemand ontvangt van iemand die niet op het lijstje staat en het komt hard binnen dan pakt ze dit lijstje erbij. Het lijstje van mensen die van haar houden en het beste met haar voor hebben. Ja, hun mening telt wel. 

Advertenties