Life Coaching: mijn grootste angst was voelen

IMG_6889.JPG

Na mijn eerste verhalen over rebirthing kreeg ik hele mooie, fijne reacties van mensen. Zelfs mensen die mij bedankten voor mijn openheid. Wauw. Zo snel? Zo snel een positieve reactie? Wat gebeurt er dan als ik veel meer ga delen? Wat gebeurt er als ik mij helemaal bloot geef? Ik heb keihard gehuild na deze vragen. Ik voel dat ik durf te voelen. Ik voel ook dat ik nog steeds een beetje bang ben. Nu juist voor positieve reacties. Kan ik al die liefde aan? Kan ik het ontvangen? O, mooi, ook net had ik een diepe huilbui. Schrijf je dat op Arnold? Ja, waarom niet? O.k.

Ik weet nog dat ik in 2014 langs het Haagse Bos fietste. Ik rook verschillende geuren van bloemen! Een heel mooi moment; ik heb dat nooit op die afstand geroken. Ik heb altijd gezegd dat mijn reukvermogen slecht was, mijn gehoor was erg goed. Nu ruik ik soms iets eerder dan mijn vrouw, terwijl zij ‘zo fantastisch goed kan ruiken.’ Verder kan ik me niet herinneren dat ik als tiener of jonge twintiger wel eens huilde om een mooi lied. Nu laat ik me erg graag recht in mijn hart raken.

Ik ben mij bewuster van mijn energie lichaam of aura en hoe dit beïnvloed wordt door mijn omgeving en mijn eigen gedachten.

Dit is nu een groot avontuur voor mij. Ik wordt steeds beter in het managen van mijn energie. Erg praktisch. Doordat ik nu beter energieën voel, kan ik gedurende de dag heel bewust keuzes maken om me op te laden, of energie van me af te schudden. Bijvoorbeeld even naar buiten gaan tijdens een feestje, 20 keer verbonden ademhalen, en weer gaan met die banaan! Of een keer extra naar de wc gaan, en daar even ademhalingsoefeningen doen. In plaats van 2-3 uur kletsen met mensen, een uurtje babbelen en dan gaan spelen: dansen, of buiten spelen.

Sinds de vele coaching en rebirthing sessies, ben ik mezelf meer gaan voelen. Ik kan bijvoorbeeld nu goed mijn grenzen aangeven: ik weet wat ik wel en niet wil. Ik weet wat voor werk ik wil doen. Hierdoor kan ik werk afzeggen zonder dat hier direct vervangend werk tegenover staat. Ik heb de laatste jaren gewerkt als capoeira leraar. Erg leuk, maar nu wil ik liever rebirthing sessies geven. Na mijn terugkomst uit Brazilië heb ik ⅔ van mijn inkomsten afgezegd, zonder dat ik direct vervangend werk had. Toch wist ik zeker dat dit helemaal goed zou komen. In de week daarna kreeg ik verschillende nieuwe opdrachten binnen.

In juni ben ik begonnen met het begeleiden van rebirthing sessies. Meteen waren er twee mensen die zich hadden aangemeld. Het voelt heel goed om dit te doen. Het was niet eens een bewuste keuze om rebirthing te gaan doen. Het is mij overkomen. Van meerdere kanten kreeg ik terug dat ‘rebirthing geven deel van mijn pad was’. Het Universum heeft een handje geholpen. Het voelt goed. Het is het hoogste en mooiste cadeau wat ik mensen nu kan geven. Zelfs mijn mooie plannen om als cabaretier en comedian op te treden moesten even in de koelkast worden gezet. Rebirthing geven en mensen helpen hun diepste geluk te voelen is fantastisch.

Ik voel me nu voor 95% vrij om mezelf volledig te uiten zoals ik altijd al heb gewild. En alleen dit al is een groot feest waard. Ik ontdekte in 2010 dat ik erg van schrijven, poezie en verhalen hield. Opvallend, want ik had altijd een hekel aan lezen, boeken en bibliotheken. Ik begon veel te schrijven: verhalen, gedichten, en ad hoc one liners. Het meeste van mijn teksten heb ik nooit durven delen. Nu, na al het rebirthen en coachen, voel ik me eindelijk goed genoeg om mijn verhalen te delen.

Ik weet dat we allemaal verlost kunnen worden van onze diepste trauma’s en angsten. Mijn grootste angst was voelen.

Ik voel nu, en leer nog steeds voelen. Nu voel ik een Arnold die durft te spreken. Die durft zijn verhaal op te schrijven. Ik voel een diep verlangen om te delen. Mijn verhalen, mijn kleine jongens glimlach, de wens om te spelen, de wens om mezelf en anderen te helen.

We willen ons allemaal gelukkig voelen, maar hoe bereiken we dat als we niet durven te voelen? Laten we leren voelen. Alleen als je je diepe pijn durft te voelen, kan je ervaren hoe het is om gelukkig te zijn. Alle emoties, alle negatieve gedachten, belemmerende patronen etcetera in je lichaam willen gehoord worden. Door jou. We kunnen allemaal hulp gebruiken. Het is geen populaire mening, maar wel waar. Wie om je heen is echt zielsgelukkig? Wie kan je in de ogen aankijken en de liefde straalt uit de ogen? Kijk jezelf maar eens aan in de spiegel. Letterlijk. Kijk jezelf aan in de spiegel. Wat zie je? Kijk je partner aan in de ogen. Een paar minuten.

Hoe voel je je nou echt? Achter de ‘ja joh, alles goed, ja druk druk druk…’ Deze ‘druk druk druk’ ontstaat in ons hoofd. Ons lichaam is de mega verzamelaar van alle stress. Alles wordt netjes bewaard en opgehoofd. Totdat druk-druk-druk zich uit in fysieke pijntjes, een burn-outje of erger nog: een ziekte. Het is niet nodig. Neem actie. Vind iemand die je kan helpen. Vind iemand die vanuit zijn of haar hart jou wil helpen. Ja, Chungmei en ik, kunnen dit zijn. We kunnen mensen die geholpen willen worden helpen. Er zijn naast ons honderden andere mensen die je kunnen helpen. Ga op zoek en vind. Gun jezelf rust. Voel je lichaam. Beweeg. Speel. Adem in.

Zo, ik heb mijn sessie weer gehad. 😉

Lees ook: Rebirthing: een weg naar heling

Advertenties

Ouderschap: vrijheid, blijheid, want kind is uit logeren

IMG_3490

Vandaag is onze derde dag van vrijheid en blijheid, omdat onze dochter (5 jaar) uit logeren is. Begrijp mij (en ons) niet verkeerd, we houden zielsveel van haar en hebben superveel lol wanneer we samen zijn, maar een aantal dagen van elkaar gescheiden leven, vind ik ook wel zo gezond, voor ons allemaal.

We brachten haar afgelopen zondag naar mijn moeder. Ze vloog mijn moeder om de hals en bezette haar been. Ze was gigantisch blij om haar te zien. Zoals gewoonlijk had mijn moeder ons een uitgebreide zeer smakelijke Chinese lunch voorgeschoteld. We hadden ons eten nog niet op of Amé begon te dralen en iets te mompelen. Ik was zo in mijn eten verzonken dat er bij mijn geen gedachten omtrent haar gedrag naar boven waren gekomen. In tegenstelling tot Arnold, Arnold wist precies wat ze bedoelde te zeggen zonder woorden. Ze wilden dat wij op zouden hoepelen. Hup, mama en papa, de deur uit; quality time met oma Chin mocht beginnen. Ik schaterlachte, mijn dochter was helemaal klaar om te feesten.

Na de eerste twintig minuten samenzijn concludeerden wij dat we de volledige aandacht hadden voor elkaars woorden. Bovendien maakten we onze zinnen af, we waren niet eens in gesprek, maar plaatste wat opmerkingen hier en daar en benoemden wat we onderweg tegenkwamen. Deze eerste twintig minuten gaven mij zoveel lucht; lucht om te denken, te delen en simpelweg het contact te voelen met Arnold. Deze herfstvakantie gaat uit naar een boel zaken waar wij als ouders helemaal van opkikkeren; yoga, lekker en gezond eten, mediteren, schrijven, uitjes met elkaar en nog wat werk dat achter de schermen plaatsvindt. En we hebben voor alles tijd. Wat een heerlijk vrij gevoel.

Onze dochter blijft namelijk maar liefst vijf nachten weg. Dinsdag is ze overgedragen aan de ouders van Arnold en wij halen haar aanstaande vrijdag weer op. Het mooiste van alles vind ik nog wel dat deze logeerpartij haar keuze was. Dik een maand, voordat de herfstvakantie aan zou breken, had zij het al over uit logeren gaan. Het lijkt haar ook wel erg leuk om vriendinnetjes uit haar klas te logeren te krijgen. Hmmm…dat zit nog niet in ons systeem. Op een doordeweeks schooldag gaat dat echt niet gebeuren en in het weekend hebben we ook onze dingen te doen. Wellicht dat we in de nabije toekomst het haar een keer toezeggen in het weekend of bij voorkeur een lang weekend. Uit logeren gaan is in onze beleving iets voor in de vakanties.

Op dinsdag werd ze dus overgedragen aan opa Baldé en hoewel ik niet aanwezig was bij dit weerzien, kan ik het mij op basis van Arnold’s verhalen heel goed voorstellen. Ze was uitzinnig van blijdschap en vloog op hem af. Vanaf dat moment hoorde ze bij opa. Een deel van het gevoel dat ze uitstraalde, doet mij denken aan toen ze nog een dreumes en peuter was. Wanneer ik bijvoorbeeld de deur uit ging voor een dag was ze vlak van tevoren al papa’s kindje. Ze kroop tegen degene aan die thuis bleef. Degene die voor haar zou zorgen en van wie zij afhankelijk was. Haar blijdschap richting haar grootouders straalde ook een groot vertrouwen en liefde uit voor de personen die zich om haar zouden ontfermen.

Ik ben ontzettend trots op haar. Het uit logeren gaan, staat voor het kunnen uitdragen van wie zij is. Ze wilt op avontuur, nieuw eten proeven en de oren van haar grootouders eraf kletsen. Ik kreeg vandaag een foto toegestuurd van haar en haar neef en genoot intens van hun blije hoofden. Ik ben blij voor haar. Ik mis haar niet en kijk ernaar uit om haar weer te zien.

Ga intuïtiever door het leven met deze 18 tips

Weekend

December stond voor mij in het teken van intuïtie. Het bijna op dagelijkse basis schrijven over intuïtie zorgde ervoor dat vele verhalen aan de oppervlakte kwamen drijven. Ik heb deze vastgelegd op mijn tumblr blog over intuïtie. Hieronder heb ik de tips en verhalen op een voor mij logische manier onder elkaar gezet. Er zijn nog vele verhalen die ik met je zou willen delen. Dat komt nog wel een keer. Heel veel plezier met het lezen of het herlezen ervan. Laten we intuïtiever door het leven gaan. Hierdoor wordt het leven echt veel leuker en fijner.

1. Hoe herken je het?

2. Het onderbuikgevoel. & Intuïtie op zijn sterkst. 

3. Erken dat je intuïtief bent. 

4. Trust the vibes you get, energy doesn’t lie. 

5. Voel de magie.

6. Roep positieve vibraties op. 

7. Stil zijn voedt de intuïtie. 

8. Zie intuïtie als jouw beste maatje. 

9. Verbeter de zintuigen. & Laat je ogen rusten. 

10. Heb het lef om te leven. & Beslis op basis van de intuïtie. 

11. Eet bewust, eet intuïtief. 

12. Ode aan het voeden van intuïtie, aan het opvoeden van kinderen. 

13. Spreken vanuit liefde doet geen pijn. 

14. Veel en uitbundig lachen.

15. Heb je naaste lief.

16. Wordt één met wat je doet.

17. Doe alles met volledige aandacht. 

18. Doe wat intuïtie jou in het oor fluistert. 

Werk: droomleven in ontwikkeling

lamp

Een week terug was ik aan het dromen. Ik dacht aan het inschakelen van een vertaler om het eboek over woede te vertalen naar het Engels. Vervolgens dacht ik aan het vinden van een vertaler. Dat zou weleens een pittige klus kunnen zijn; het vinden van iemand bij wie ik een goed gevoel heb en met wie ik wil samenwerken.

Een vriendin vertelde over haar werkende leven als docent. Ze vindt het te zwaar, omdat ze werkt in een klaagcultuur. Drie dagen per week komt ze vanuit haar werk uitgeblust thuis. Hiernaast volgt ze een opleiding van vier jaar tot shiatsu therapeut. Qua tijd is het haast niet te doen en ze snoept tijd af van een van haar meest favoriete tijdsbestedingen; sporten. Dit vindt ze heel erg jammer. Hierdoor is ze gaan spelen met het idee om als zelfstandig vertaler aan de slag te gaan; het vertalen van het Engels naar het Nederlands en omgekeerd. *bling* Mijn lampje ging aan!

‘Ik zoek een vertaler. Wil jij mijn eboek over woede naar het Engels vertalen?’ Dat wilde ze wel doen en ze vroeg of ik haast had. Nee! In de zomervakantie gaat ze ermee beginnen. Super. Daarnaast dacht ik pasgeleden eraan hoe fijn het zou zijn als ik een ghostwriter zou inschakelen voor de Engelstalige blog. Ik heb er niet veel tijd voor. Ik legde mijn verhaal aan haar voor en vroeg of zij het wilde doen. Ze reageerde weifelend. Ze wist niet of ze het kon. ‘Lijkt het je leuk?’ Ze knikte en vertoonde een glimlach van plezier. ‘Dan kan je het!’ Het kwam binnen. Ik zag het.

Mijn instelling en de korte en krachtige vraag die ik aan haar stelde, heb ik rechtstreeks gekopieerd van de directeur van de Academie voor Counselling en Coaching. In 2004 gaf hij akkoord voor het schrijven van een marketing communicatie plan voor de Academie. Dit was in het kader van het afronden van mijn studie Communicatie aan de Hogeschool Inholland in Rotterdam. Vlak nadat ik voor hem aan de slag ging, vroeg hij of ik wilde werken als assistent-trainer voor de opleiding tot counsellor. Ik bevond mij toen nog in een vergelijkbare positie als deze vriendin van mij; ‘Ik ben nog student. Ik kom net kijken. Kan ik dit wel?’ ‘Wil je het?’, vroeg hij. ‘Ja, ik wil het!’ Hij liet mij binnen 30 seconden de moed en de zekerheid voelen die nodig was om het te gaan doen. Wat een ervaring. Mindblowing!

Het doorgeven van wat hij mij gaf was evenzo krachtig. Door het spreken over één van haar talenten herinnerde zij zich dat het wel door haar heen was gegaan om tijdschriften te benaderen met de vraag of ze een artikel voor hen kan gaan schrijven. Dit idee sloot aan op mijn vraag of ze voor mij wilt gaan bloggen. Door deze twee synchronische momenten leefde ik helemaal op. Wat kan het leven licht aanvoelen door het juiste pad te bewandelen. Ik heb haar direct teruggegeven hoe blij ik was te horen dat zij mijn eboek over woede wilt gaan vertalen. Ze is iemand die ik vertrouw, iemand met wie ik wil samenwerken.

Jonger worden met de jaren

photo

Op het verjaardagsfeest van mijn dochter (is drie geworden) bood een oom aan om binnenkort eens langs te komen. Het had te maken met mijn verjaardag. Ik reageerde razend enthousiast en riep uit ‘dan wil ik wel een motorritje maken’. En dat was precies wat hij in gedachten had. Zo gezegd, zo gedaan. Op woensdag 31 juli, één dag voor mijn verjaardag, werd ik door de motor opgehaald. Het werd een ritje naar Scheveningen. Ik kreeg een motor outfit aan van zijn vrouw met bijpassende helm. Het zat als gegoten. Geweldig! Mijn oom werkt als politie agent in Amsterdam en hij gebruikt zijn motor zoals de meeste een auto gebruiken. Aan zijn communicatie merkte ik dat hij meer van plan was dan zomaar een ritje. O,jee, de snelweg, dacht ik. Dat is eng! De zenuwen begonnen hun weg in mijn buik te vinden en ik koppelde terug dat ik een kort ritje prima vond. Hij gaf aan dat hij met een bijrijder extra veilig rijdt.

Op de heenweg reden we op de autoweg. Mijn lichaam spanden zich aan. Ik voelde mijn beenspieren, vooral aan de binnenkant, en mijn rug en schouders. Uiteindelijk zijn we via de snelweg weer naar huis gereden en ik hield nauwlettend de kilometerteller in de gaten. Ergens vond ik het ook wel stoer om te vertellen hoe hard we op zijn hardst zouden hebben gereden. Daar komt ie dan: 117 kilometer per uur. Dat vond ik hard genoeg. Ik zat zo in het moment dat ik het niet zo eng vond als ik van tevoren dacht dat het zou zijn. Maar als ik erover ga nadenken, vind ik het eng. Als bijrijder heb je weinig controle over de gang van zaken. Je kan je alleen maar goed vasthouden en goed uit je doppen kijken, zodat je misschien op een meesterlijke manier van de motor kan springen als er wat gebeurd. Deze ervaring gaf me echt een kick. ‘Misschien wil je nu wel zelf aan motor,’ zei mijn oom. Het antwoord is een hele duidelijke ‘nee’, hoewel ik dit motorritje zeer kon waarderen. Het doen van nieuwe dingen geeft me het gevoel dat ik leef.

Vorig jaar had ik het in de blog ‘Verjaren: voordelen van ouder worden’ al genoemd; soms lijkt het alsof ik met de jaren jonger word. Hiermee bedoel ik dat ik steeds meer mezelf ben in plaats van probeer iets neer te zetten wat ik niet ben. Vanaf zomer 2011 profileer ik me pas als coach voor hooggevoeligen. Daarvoor hing het in de lucht, maar focuste ik me bijvoorbeeld op het geven van workshops over social media en effectieve communicatie met behulp van NLP. Sinds dit jaar ben ik weer gaan lesgeven, niet in dans en diverse aerobicslessen op sportscholen zoals voorheen, maar capoeira aan kinderen. Door deze verandering in levensomstandigheden herinnerde ik mij opeens een droom, de droom om mijn werkende leven in te vullen met alles wat ik leuk vind om te doen; coachen, lesgeven (beweging) en schrijven.

Eigenlijk is het ironisch. Ik ben meer de persoon geworden die ik in weze ben, doordat Arnold was weggevallen. Hoewel dit een mentaal zware verandering was in ons huishouden, heeft het er wel voor gezorgd dat we nu op de goede weg zijn. We worden jonger en jonger, terwijl de jaren verstrijken. Hoe dat kan? Door te blijven doen wat vanzelf gaat.

Gepassioneerd leven met miljoenen

geld

Herinner je je nog de blog ‘Lijst van al mijn wensen’? De blog waarin ik vertelde hoeveel synchronische gebeurtenissen ons leidden naar het kopen van loten. Onze harten maakten meerdere salto’s van vreugde en we volgende de signalen. Dachten we echt dat we iets zouden winnen? Dat we de jackpot zouden binnenhalen? Om eerlijk te zijn geloofden we in die kans.

Alleen het universum had iets groters voor ons in petto. Inderdaad, we hebben die miljoenen niet gewonnen. Als we het wel hadden gewonnen, zou ik er waarschijnlijk niet over schrijven. Uit de boeken (‘Lijst van al mijn wensen’ en ‘Het zal je maar gebeuren’) die op mijn pad kwamen, bleek wel dat het heel erg moeilijk kan zijn om met zoveel geld om te gaan.

In de aanloop naar de trekking begonnen onze dromen te leven. We deelden onze dromen, voelden onze innerlijke kracht en motivatie en genoten hier enorm van. Wat het hele proces ons dus heeft opgeleverd, is het gevoel dat we alles wat we willen op eigen houtje kunnen bereiken. Natuurlijk zouden die miljoenen praktisch en welkom zijn geweest, maar het gevoel voelen dat je het ook zonder het geld kan bereiken, is onbetaalbaar.

Wat zou jij doen als je miljoenen tot je beschikking zou hebben? 

Orchid of Life: nieuwe professionele ontwikkelingen

alegria

Ik vind het eng om deze blog te schrijven, maar het kriebelt; ik wil het eruit gooien. Ik ben er klaar voor. Via de Orchid of Life nieuwsbrief en de pagina Hooggevoeligheid en intuïtie had ik al aangegeven dat ik voor dit jaar geen workshops had gepland. Naar de reden hiervan kon men wel gissen, denk ik. Maar nu voor de duidelijkheid: het was me eind vorig jaar teveel geworden; de zorg voor het gezin, het coachen en organiseren van workshops vanuit Orchid of Life en nieuwe ontwikkelingen. En daar gaat deze blog over; nieuwe professionele ontwikkelingen!

Coachen, trainingen en workshops
Om de activiteiten vanuit Orchid of Life draaiende te houden, is er veel input vanuit mij nodig. Het komt niet vanzelf. Mensen willen nog steeds overtuigd worden om de stap te zetten naar coaching, het volgen van een training of een workshop. Natuurlijk zijn er ook kansen voorbij gekomen waarbij opdrachtgevers/coachees mij via internet vonden en hebben genoten van coaching. Maar de vraag werd steeds minder en door onze thuissituatie had ik minder energie om actief mensen aan te trekken en hen te begeleiden. Het gevolg is dat ik begin dit jaar besloot me alleen te richten op het schrijven over persoonlijke ontwikkeling. Zo incidenteel coach ik zeker nog, maar het grootste deel van mijn tijd gaat naar andere zaken. Zodra het weer de tijd ervoor is, zal ik het coachen zeker weer oppakken.

Schrijven over persoonlijke ontwikkeling
Dit doe ik nog steeds met veel plezier. Ik schrijf regelmatig en ik post veel minder dan dat ik heb geschreven. Zo langzaamaan zullen al mijn schrijfselen de wereld in worden geholpen. Alles op zijn tijd.

Theatersport workshops
Het geven van theatersport workshops aan kinderen is één van de nieuwe professionele ontwikkelingen. Ergens vorig jaar mei schreef ik een theatersport workshop voorstel voor een opdrachtgever en werd uitgenodigd voor een gesprek. Ik had behoefte aan iets anders, iets nieuws. Het was een ingeving. Gedurende de opleiding tot provocatieve coach kwam ik in aanraking met theatersport spelletjes. De provocatieve coaching technieken had ik veelvuldig tijdens coachingsessies toegepast en dacht ‘ik kan wel een theatersport workshop aan kinderen geven’. Hopppaaa, zo gedacht, zo gedaan.

Inmiddels heb ik twee trajecten met twee verschillende groepen kinderen erop zitten. Het was ontzettend leuk om te doen. Maar voordat het echt leuk werd, heb ik gierende zenuwen doorleefd. Tijdens mijn eerste traject had ik nog heel erg het gevoel dat ik aan het acteren was dat ik een theatersport juf was. Uiteindelijk heb ik mogen ervaren dat mijn trainersvaardigheden, coaching kennis gecombineerd met theatersport spelletjes goed uit de verf waren gekomen. Wat een openbaring! We hebben veel met elkaar gelachen.

Capoeira lessen voor kinderen
Uit noodzaak heb ik drie maanden geleden de capoeira kinderlessen van Arnold overgenomen. Hij kon niet meer. Momenteel is hij nog steeds ziek thuis. Het positieve hiervan is, is dat hij nu werkelijk kan herstellen. Er was geen tijd om na te denken. Ik had destijds niet kunnen bedenken dat het mij zo goed zou bevallen. Vandaag heb ik twee workshops gegeven aan kinderen in de leeftijdscategorie vier tot negen jaar. De juffen deden ook mee. Het is prachtig om de kinderen te zien veranderen. Een meisje kon al de radslag op twee handen. Nadat ik de radslag op één hand had laten zien, probeerde ze het een keer en bij de tweede keer was het al gelukt. ‘Juf, juf, kijk even, ik kan ‘m!’ En, ja hoor, daar ging ze. Iedereen bewoog op zijn eigen niveau en alles was goed. Er was veel interactie en we hebben veel gelachen. Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat ik aan hen heb kunnen overbrengen hoeveel lol je met capoeira kan hebben. Terwijl ik stond na te praten met de beweegcoach van de opdrachtgever riep/zong een jongen door het rooster ‘O sim sim sim’. Dat raakte me. Capoeira is langs geweest! Lees ook: Capoeira: toepassen van provocatieve communicatie bij kinderen.

Dans workshops
Nu het lesgeven in mijn systeem weer naar de oppervlakte is komen drijven, dacht ik pasgeleden stiekem aan het geven van danslessen. Oh, dat zou zo gaaf zijn; om weer te dansen. Lang, lang geleden heb ik veel gedanst en les gegeven in streetdance en andere aerobicslessen. Alsof het zo moest zijn, kwam ik op facebook een oproep van een vriendin van me tegen. Recentelijk is zij begonnen met vrijwilligerswerk voor Unicef. Ze was op zoek naar iemand die gratis twee dansworkshops wilde geven ten behoeve van een geld inzamelingsactie van Unicef. Eind mei mag ik deze workshops gaan geven. Het wordt ‘Latin Moves’, het wordt te gek.

Mindfulness en yoga
Na al dat bewegen en werken is er voor mij een mooie vorm om tot rust te komen. Yoga en meditatie. Weer helemaal tot mezelf komen door middel van de ademhaling en diverse yoga oefeningen. Mijn lichaam en geest weer ervaren op een lichte en tegelijkertijd stevige manier. Alsof er een frisse wind doorheen is gewaaid. Voor workshops in mindfulness en yoga kun je voortaan ook een beroep op mij doen. Mijn achtergrond hierin valt terug te leiden naar mijn studentenjaren. Ik had een bijbaan op een sportschool en naast de zeer intensieve en actieve sportlessen die ik gaf, gaf ik ook lessen in Body Balance. Voor de lol volgde ik daarnaast ashtanga yoga lessen bij Charles de Hond in Rotterdam. Sindsdien heb ik verschillende vormen van yoga beoefend.

Facebook pagina Hooggevoeligheid en intuïtie
Via de facebook pagina Hooggevoeligheid en intuïtie verspreid ik mijn gedachtengoed over persoonlijke groei en hoe het leven op een plezierige manier te leven. De omschrijving van deze pagina zal ik binnenkort aanpassen. Mijn partner is namelijk vandaag begonnen met zijn tumblr blog. Zoals hij eerder in een hsp interview vertelde, schrijft hij veel. Op een gegeven moment zou hij zijn schrijfselen willen delen. Het moment is aangebroken. De tumblr blog is opgezet en de komende tijd zal hij beetje bij beetje zijn woorden delen. De huidige facebook pagina zal ons verspreidingskanaal worden. Met al onze kennis en vaardigheden gebundeld zal deze pagina een bijzondere basis bieden aan een ieder die op persoonlijk en fysiek vlak wil groeien en gezond wil blijven.