HSP: feestdagen doorbrengen op mijn manier

presents

In de Orchid of Life nieuwsbrief van december schreef ik het volgende en heb het aangevuld met wat er recentelijk heeft plaatsgevonden:

‘De decembermaand is begonnen! En, kijk je uit naar de feestdagen? Om eerlijk te zijn, gaan wij het heel rustig aan doen. Tot een dag geleden hadden wij nog helemaal geen plannen en dat voelde goed zo. In contact met mijn schoonfamilie komt het er waarschijnlijk op neer dat wij of op tweede kerstdag of derde kerstdag familie over de vloer krijgen. We staan er rustig in, juist omdat we dit keer de Kerstdagen niet associëren met heel veel voorbereiding op het gebied van eten en gereis door het hele land.

Om mij heen hoor ik veel verschillende verhalen. Bijvoorbeeld mensen die elk jaar weer verstrikt raken in het organiseren van de feestdagen, terwijl ze zich elk jaar voornemen om eens niet van hot naar her te reizen. En wat vind jij van het vieren van Oud&Nieuw? Hoe doe jij dat? Vorig jaar heb ik voor het eerst Oud & Nieuw meegemaakt in de wijk waar we momenteel wonen; Mariahoeve in Den Haag. Verschrikkelijk, ik kan niet tegen die herrie. Ik kan wel genieten van siervuurwerk, maar het hoeft voor mij niet aldoor te knallen. Dit jaar willen we graag ergens zijn waar er weinig tot geen vuurwerk te horen is. We zijn nog steeds bezig met het vinden van een geschikte plek niet ver van Den Haag. Mocht je tips hebben, hoor ik dit graag. (laat onder deze blog een comment achter, alvast bedankt!)’

Een aantal nieuwsbriefleden reageerden op mijn verhaal. Hieronder lees je een paar van deze reacties en verhalen die ik de afgelopen weken tijdens workshops en in mijn coachingpraktijk voorbij heb horen komen. Verhalen van mensen die worstelen met de feestdagen, eigenlijk worstelen met het maken van een keuze hoe om te gaan met eigen behoeftes en behoeftes van anderen. En deze blog sluit ik af met verhalen van mensen die voor henzelf al een modus hebben gevonden, zodat ze niet overprikkeld raken van ergens te zijn waar ze in eerste instantie liever niet hadden willen zijn.

Vrolijk moeten zijn
Celine kijkt heel erg op tegen Kerstmis. Alsof je tijdens deze dagen vrolijk moet zijn, het leuk moet hebben. Ze heeft een partner met Duitse wortels dus gaan Kerstmis voor een deel in Duitsland doorbrengen. Daarna gaan ze door naar Nederland, naar haar familie. De kersttradities gaan zo ver dat ze om elf uur ‘s ochtends al aan de alcohol zitten, terwijl zij de alcohol van de avond ervoor nog niet had verteerd. Doordat het een directe fysieke impact op haar had, heeft ze “nee” leren zeggen tegen alcohol en overdadig eten. Moeilijker was het om voor een hotelkamer te gaan in plaats van te gaan logeren in het huis van haar schoonfamilie. Op haar initiatief doen zij dit al twee jaar.

Meedoen uit angst
Met angst en beven kijkt Annelies ieder jaar uit naar Sinterklaas en Kerstmis. Ze zijn dan standaard met de familie bij elkaar, maar ze vindt het verschrikkelijk. Daarna is ze kapot van het samenzijn en de organisatie die het vergt om de bijeenkomst tot stand te brengen. Haar moeder is een groot fan van Sinterklaas en vooral van de plagerijtjes; het geven van cadeaus waar mensen niks aan hebben. Dit vindt ze heel vervelend en op diverse manieren heeft ze al geprobeerd er een leukere draai aan te geven, zodat mensen met leuke cadeaus naar huis gaan. Hoewel het organiseren veel gedoe met zich meebrengt, denkt ze er niet aan om het af laten weten. Haar moeder zou het namelijk als een grove belediging ervaren. Om deze reden doet ze ieder jaar weer mee, ook omdat haar partner en hun twee kinderen het leuk vinden. Ze doet het absoluut niet voor zichzelf en om het nog feestelijker te maken; alleen met het gezin thuis zitten is ook saai, net als anders.

Hoe het ook kan
‘Ja december is altijd een drukke maand, maar nu de kinderen al groter zijn, vindt Cynthia het een stuk relaxter. Ik weet nog helemaal niet wat ik ga doen met de feestdagen, vroeger maakte ik mij daar altijd druk over. Tegenwoordig leef ik meer per dag of per week en zie wel. Dit jaar moet ik met kerst werken en heb dus weinig tijd voor familie. Ik moet zeggen dat het wel een heerlijk gevoel is om je niet druk te maken over wat we gaan doen en met wie. Familie weet nou eenmaal dat het op mijn werk altijd erg druk is en begrijpen dan heel goed dat ik niet overal kan zijn. Mijn jongste zoon werd altijd horendol van dit soort dagen. Hij is dan ook erg gevoelig voor drukte om zich heen. Wij hebben al heel vroeg besloten om niet allerlei sinterklaas vieringen af te lopen op het werk en op andere plekken. We kozen ervoor om het met ons eigen gezin te vieren, zodat het voor hem ook rustiger was. Nu is het een stuk relaxter en hier geniet ik ook meer van.’

Marloes herkende zich ook wel in mijn verhaal over wat men allemaal doet met feestdagen. ‘Voorgaande jaren voelde ik mij verplicht naar familiediners te gaan waar ik mij nooit echt op mijn gemak heb gevoeld. Sinds een aantal jaren doe ik er niet meer aan mee en ga naar vrienden toe waar we wat meer gezamenlijke dingen doen. Eén kerstdag ben ik sociaal en één dag helemaal niks. Dat bevalt mij prima. En met oud en nieuw weet ik pas op het laatste moment wat ik ga doen. Het is fijn om van tevoren niks vast te leggen.’

Wat ik aan al deze verhalen nog wil toevoegen zijn een aantal tips om jouw eigen behoeften eens voorop te zetten:

Voorkom overprikkeling
Inderdaad, het aflopen van diverse Sinterklaasvieringen is waarschijnlijk niet ideaal wanneer je als ouder hooggevoelig bent en hooggevoelige kinderen hebt. Bepaal van tevoren wat je wilt doen en durf “nee” te zeggen. De valkuil in deze is vaak dat men uit gezelligheid toezegt, maar als het hele gezin na drie dagen Sinterklaas niet meer te genieten is, lijkt het mij gezond om voor het komende jaar nieuwe keuzes te maken.

Kom tot een compromis
In liefdesrelaties heb je tijdens de feestdagen vaak te maken met de wensen en tradities van beide families. Natuurlijk hebben we te maken met eeuwenoude tradities, van families die elkaar bijvoorbeeld steevast zien op eerste Kerstdag of Kerstmis met bepaalde rituelen vieren. Daar is geen ontkomen aan. Alhoewel, in mijn beleving heb jij altijd een keuze. Je kunt kiezen voor datgene waar jij behoefte aan hebt. Kom tot een compromis. In een relatie is het van belang om een middenweg te vinden; je wilt toch ook dat je partner geniet van het familie samenzijn?

Formuleer het positief
Breng op een positieve manier wat jij graag wilt doen in plaats van zuchtend en steunend tegen deze dagen aanhikken. Als je echt niet tegen de herrie van vuurwerk kan en daarbovenop de lol er niet van inziet om je lam te drinken; geef dan aan waar jij wél behoefte aan hebt; tijdens Kerstmis of Oudejaarsavond. Geef ook aan hoe je het met je partner/familie of vrienden wilt vieren en vind een oplossing waar jullie allemaal blij mee zijn. Partner gaat met vrienden op stap en de volgende dag bijvoorbeeld samen iets gaan doen.

Het kan zijn dat je een aantal ervaringen nodig hebt, om het voor eens en altijd duidelijk te maken wat je wilt. Maar als je dat moment hebt bereikt, zal het je veel ruimte geven. Wellicht ook schuldgevoel, maar dat is dan iets wat je dient te doorvoelen. Bij elke keer dat je voor jezelf kiest zal dat schuldgevoel minder worden en plaats maken voor fijne en blije gevoelens, omdat je met een frisse kop kunt gaan genieten van de dagen na Kerstmis of Nieuwjaarsdag.

Wil je op de hoogte blijven van de Orchid of Life coaching activiteiten? Op de volgende link kun je lid worden van de Orchid of Life Nieuwsbrief: Inschrijven voor de nieuwsbrief. 

Advertenties

SiS: De coach en de visagist

Tussen mijn paperassen vond ik een artikel waar mijn zusje en ik aan hebben meegewerkt. Wat waren wij eerlijk!! Best confronterend om terug te lezen, maar aan de andere kant ook leuk en boeiend om mezelf en Ouxu terug te lezen. Het tijdschrift waarin het was gepubliceerd, heet SiS, een blad gericht op persoonlijke ontwikkeling. Ik meen mij te herinneren dat SiS hooguit een jaar heeft bestaan. Het artikel ‘De coach en de visagist’ staat in de editie van mei 2006.

Op de volgende link kun je het artikel lezen en uitvergroten: De coach en de visagist. 

SiS media

 

 

Integratie: mijn Moeder en Sinterklaas

Paard van Sinterklaas

Mijn moeder gaat twee keer per week naar Nederlandse les. Deze week gaat zij Sinterklaas vieren met haar klasgenoten. Twee klassen worden bij elkaar gevoegd om het te gaan vieren. Ze hebben lootjes getrokken en afgesproken dat ze voor vijf euro een cadeautje kopen. De bedoeling is dat er surprises worden gemaakt en het gedicht mag van internet worden gekopieerd.

Ga je een suprise maken mama? ‘Nee, ik ga geen suprise maken. Ik ga het cadeautjes inpakken met cadeaupapier.’ Oh, maar er is toch afgesproken om surprises te gaan maken? ‘Ja, maar ik ga geen surprise maken. Wel ga ik wat lekkers maken. Dat is een verrassing. We hebben namelijk niet afgesproken om eten mee te nemen. Verder gaan we spelletjes met elkaar spelen.’

Hoewel ik haar door de telefoon sprak en haar gezichtsuitdrukking niet kon zien, voelde ik ‘m wel door de verandering in haar stem. Het zou een verwrongen glimlach kunnen zijn waarbij haar ogen schitteren van plezier, omdat zij haar eigen verrassing mee gaat nemen. Niet om Sinterklaas. Of de cadeautjes en de spelletjes die ze gaan doen, maar omdat ze weer een gelegenheid heeft waarvoor ze iets lekkers kan maken.

Lees ook: Sinterklaas bestaat niet

Sinterklaas bestaat niet

Sinterklaas bestaat voor mij niet. De eerste keer dat ik met dit kinderfeest in aanraking kwam, was op de lagere school in Amsterdam. Door de juf werden wij, kinderen uit verschillende culturen, meegenomen in dit feest. Thuis vertelde ik het aan mijn moeder. Ze zei tegen mij dat Sinterklaas niet bestaat. Maar mama, ik wil thuis mijn schoen zetten. Weet je wat, dan doe jij wat in mijn schoen, zei ik. Dat heeft ze wel een paar keer gedaan, maar daarna was voor haar de lol er echt vanaf.

Op de lagere school was ik niet iemand die de magie van Sinterklaas voor andere kinderen verbrak. Ik sprak er simpelweg niet over. In de klas en tijdens het knutselen en zingen ging ik erin mee. Maar thuis was in geen velden of wegen pepernoten, speculaas, pakjes of een nep-Sinterklaas te bekennen. Als puber deed ik met mijn Brabantse vriendinnen aan lootjes trekken en een surprise avond met gedicht. Dat was gezellig.

Vorig jaar werd onze dochter 1 en konden we het hele Sinterklaas gebeuren nog ver van ons af houden. Dit jaar is dat anders. Twitter en facebook houden mij op de hoogte van alle actuele zaken. Hierdoor weet ik dat ouders met hun kroost de intocht van Sinterklaas en zijn pieten waren gaan bekijken op zondag 18 november. Je raad het al. Daar waren wij niet bij. Het boeit me niet genoeg.

Helaas kunnen we Sinterklaas niet buiten de deur houden. Het is nu eenmaal een traditie. Maar wel een traditie waar de commercie mee aan de haal is gegaan. Heel jammer. Het lijkt nu meer om de cadeautjes te gaan dan om de ouderwetse gezelligheid; met je dierbaren een fijne tijd beleven. Deze traditie zit niet in mijn bloed. Daarom heb ik Wikipedia er even op nageslagen:

Deze moderne vorm van het sinterklaasfeest komt waarschijnlijk voort uit het prentenboekje Sint Nicolaas en zijn knecht (1850) van de onderwijzer Jan Schenkman (1806 – 1863), maar het kinderfeest heeft een veel oudere oorsprong.

In Nederland zet men vanaf ten minste de 15e eeuw de schoen. In eerste instantie gebeurde dat in de kerk en was de opbrengst voor de armen. Uit archiefstukken blijkt dat vanaf 1427 in de Sint-Nicolaaskerk in Utrecht schoenen werden gezet op 5 december, pakjesavond. Rijke Utrechters legden wat in de schoenen en de opbrengst werd verdeeld onder de armen op 6 december, de officiële sterfdag van de Heilige Nicolaas. 

Staan we hier nog bij stil? In plaats van cadeaus voor een ieder te kopen die al genoeg bezittingen heeft, kunnen we er ook voor kiezen om terug te gaan naar de simpele ouderwetse gezelligheid. Lootjes trekken, gedicht schrijven en surprises maken met een presentje (gebaseerd op een afgesproken bedrag). Of het vieren zonder cadeautjes? Kan dat? Kunnen we dat? Of zijn we zo gehecht aan de bevrediging van het verlangen naar iets wat op ons wensenlijstje staat?

Een ander punt van het hele Sinterklaas gebeuren is de manier waarop het aan de meeste kinderen wordt verteld. Alsof Sinterklaas echt bestaat. Sommige kinderen houden hier trauma’s aan over, omdat ze bang worden voor Sinterklaas en zijn pieten. Want Sinterklaas weet namelijk alles. Als je stout bent geweest, krijg je de roe! Wij hebben dit jaar besloten om de waarheid aan onze dochter te vertellen. Sinterklaas bestaat niet. Het is een verhaal dat wordt nagespeeld. Wij geloven dat ze dan nog steeds kan genieten van alles wat het Sinterklaasfeest behelsd.

Als laatste heb je ook kinderen die rond hun zesde levensjaar erachter komen dat Sinterklaas niet bestaat. Zoals Lize omschrijft: ‘Ik heb mij heilig voorgenomen -lang voordat ik zelf kinderen had- dat ik mijn kinderen gewoon zou vertellen dat Sinterklaas niet bestaat…en wel het vieren met alles derop en deraan. Kinderen hebben een rijke fantasie en voor hen maakt het niet uit dat nep is, ze gaan er toch wel in mee. Wat ik mijn kinderen wil besparen is het gevoel wat ik heel lang heb gehad nadat ik erachter kwam dat mijn moeder de cadeaus in de schoenen deed. Onbeschrijfelijk, ik voelde me verraden en bedrogen door mijn ouders en alles wat mens heet.’ (Blog: Sinterklaas bestaat (niet): de waarheid vertellen?!)

Om kinderen onnodige trauma’s te besparen lijkt het me een goed idee om het vieren van Sinterklaas simpel te houden. Onze dochter is door de peuterspeelzaal uitgenodigd voor een Sinterklaasfeest. De kinderen mogen verkleed komen. Wat vind je ervan als ze verkleed gaat als het paard van Sinterklaas?, zei ik tegen mijn vriend. ‘Vraag dat maar aan haar!’, zei hij lachend. Wij doen een beetje mee door met onze capoeira vrienden een avondje ‘Brazilian Sinterklaas’ te houden. Inclusief eten, lootjes trekken, een gedicht en surprise. Wat al meerdere malen is gebleken, is dat de surprise en het gedicht vele malen leuker en bijzonderder is dan het cadeau!

Lees ook: Raak Harten met Symbolische Cadeaus

Bekijk de afleveringen over ‘Zwarte Piet en ik’ door de NTR. Klik hier voor het promofilmpje…

Ons begin

Hier zitten we dan…mijn hand om jouw mooie, slanke lichaam. Mijn hand beweegt soepel met jouw ronde vormen mee. We horen bij elkaar, als de hemel, de horizon en de zee. 

Nu ik weer met je praat, besef ik me dat we elkaar niet zo vaak zien. Maar waarom? Jij staat of ligt altijd voor me klaar. Ja…het ligt aan mij, sorry. Ik uhm…sorry. Misschien omdat…

Onze relatie is zó intens, samen met jou voel ik me groter dan mens. Ik was bang om dat te voelen, want ik voelde me klein. Maar groot wilde ik zijn. Stotterend en verlegen, sprak ik niemand, behalve mezelf, tegen. Maar jij niet, want jij, staat of ligt altijd voor me klaar. 

Daarom kies ik nu voor ons, en de volgende woorden zijn voor jou. Mijn herinnering van ons begin, en vanaf nu blijf ik je trouw. Weet je nog hoe onze relatie begon? Het was in 1996, 2 weken voor Sinterklaas. Kadootjes en lootjes, pepernoten en gedichten. Gedichten…Uren en uren lang staarde ik altijd naar het blanco papier, en vroeg eens per kwartier: “Hey pen, wat doe jij hier?” Bij het woord ‘gedichten’ werd mijn herinnering zichtbaar door de frons op mijn gezicht, en dan zei de rest: “Ja, een gedicht, dat hoort er wel bij. Ja, ja zeker. Een gedicht. Leuk joh. Het mag ook wel een kort gedichtje zijn hoor.”

Na het lootjes trekken, liep ik moeizaam de trap op, naar mijn kamer. In mezelf sprak ik hardop:”Bedenken, schenken, schenken, bedenken…” “Een gedicht hoort er wel bij”, “leuk joh”, “het mag ook wel een kort gedichtje zijn…” En toen kwam jij, met je slanke lichaam en ronde vormen voorbij. Met een wijze en warme lach, zag jij, wat ik toen nog niet zag. Een prachtig sinterklaasgedicht. Voor mij zo zwaar, maar jij bekeek ’t zo licht. 

Je keek me aan en zei: “Hallo?! Uhm…hallo?! Zie je het niet? Je rechterhand, …die hoort om mij heen. Ik voel me koud, …en alleen. Je kan jezelf leren kennen, mensen laten lachen en huilen.” Zonder dat ik iets wilde zeggen, kwam ik even niet uit mijn woorden. Twijfelachtig reikte mijn hand naar jouw slanke hals, ik omhelsde je stevig.

Twee en een half uur hebben we ’t gedaan, huid tegen huid; we hadden alleen onze gevoelens aan. Na twee en een half uur was het af, ons eerste gedicht. Ooit zo zwaar, maar met jou zo licht. Je keek me aan en zei: “Ik zei ’t je toch, ik zag ‘t. Je kan ’t wel…geloof in jezelf! Wees trots op jezelf! 

Vanaf het dak van de buren gaf Sinterklaas me een trotse knipoog. Van Piet kreeg ik extra pepernoten. Dit was ons begin. Het is me altijd bijgebleven. En sindsdien, noem ik je, zoals alleen ik je ken, ‘Mijn Pen’. 

Geschreven door Arnold Emile Baldé, mijn man.