HSP: stop! 8 tips om je kostbare energie terug te krijgen

Stop met het doen van dingen die je geen energie geven, die juist kostbare energie uit je zuigen. Om concreter te zijn: stop met het praten met mensen uit beleefdheid, terwijl je ondertussen denkt ‘wanneer kan ik er tussenuit piepen’.

Stop met het gaan naar familie verjaardagsfeestjes uit verplichting én onder het mom van ‘ik doe het voor de kinderen, voor de nichtjes onder elkaar’. Ik vraag je, wat is het nut van het stimuleren van het contact tussen kinderen van vijf jaar wanneer de ouders geen authentiek contact met elkaar hebben? Het is ronduit vermoeiend!

Stop ook met het toezeggen van teveel sociale happenings binnen een kort tijdsbestek. De enige die je teleurstelt ben jezelf, de ander dient verantwoordelijkheid te nemen voor zijn/haar emoties van bijvoorbeeld ‘teleurstelling’. Je hebt namelijk als hooggevoelig persoon de tijd nodig om sociale interacties te verwerken en weer op te laden voor een volgende sociale activiteit.

Stop met het functioneren als klaagmuur of emotionele afvalbak. Sterker nog: verminder het contact of stop met de relatie. Een relatie, welke dan ook, is gebaseerd op een gelijkwaardige uitwisseling van verhalen en oprechte interesse in elkaar. Als je het gevoel hebt dat je niet aan bod komt dan is dat zo. Je kunt er nog wat aan doen, maar als jouw pogingen vervliegen zonder enige reactie weet je hoe laat het is.

Stop met het doen van TEveel activiteiten. In het begin denk je ‘leuk, leuk’, maar vaak zonder dat je het door hebt begint het te veel van je te vragen. Het lijkt mij het beste als je vanaf het begin af aan me-time ook inplant. Zo heb je alles gedekt; je behoefte aan sociaal contact en je behoefte aan rust. Om een duidelijk overzicht te krijgen van de activiteiten die je ontplooit of wilt ontplooien kun je een schatting maken van de tijd die het van je gaat vragen. En met alles wat je doet, laat het een keuze vanuit het hart zijn.

Stop met zitten en ‘lui’ zijn. Dit is het tegenovergestelde van het voorgaande stuk, maar ik zal het toelichten. We leven in een lichaam en ons lichaam is onze motor. Om de motor draaiende en fit te houden is het van belang om in beweging te zijn. Juist wanneer je niet zo lekker in je vel steekt. Op zulke momenten is de uitdaging des te groter om jezelf uit de energiezuigende situatie te bewegen, maar het is de moeite waard. Je doet het voor jezelf, je doet het vooral om jezelf weer te voelen. Je bent niet wat je denkt: ‘lui’, ‘slonzig’, ‘lusteloos’ of ‘niet creatief’. Daag jezelf uit en kom fysiek in beweging.

Stop met het eten van voedingsmiddelen die energie van je vragen in plaats van je energie geven. Een goede graadmeter is om je ontlasting eens onder de loep te nemen. Het gaat om een goede vertering en dat jouw lichaam in staat is om de voedingsstoffen uit het eten op te nemen. Heb je last van obstipatie of moet je juist heel vaak voor nummer twee? Neem dan je voedingspatroon onder de loep in plaats van het grijpen naar medicijnen. Er zijn tal van informatiebronnen die je helpen voeding met elkaar te combineren, zodat je binnenkrijgt wat je nodig hebt en hiermee jouw ‘graadmeter’ optimaliseert.

Stop met zelfmedelijden en kom in actie. Werkelijk waar, je hebt veel meer om dankbaar voor te zijn dan het gemok over waar je nu in het leven staat. Wat ik onder andere van vele hooggevoelige personen heb gehoord, is dat ze meer last hebben van hooggevoelig zijn dan dat ze er plezier aan beleven. Dit is een gedachte die behoorlijk destructief kan zijn wanneer je ‘m continue herhaalt. Het wordt een deel van je. Begin je te focussen op de voordelen van jouw hooggevoeligheid. Begin klein en bouw het uit, hiermee verleg je de focus. Ja, het is moeilijk om over jezelf te zeggen dat je creatief bent, maar wie gaat het dan zeggen?

Mijns inziens ervaren deze mensen het verder als een last, omdat ze zichzelf niet voelen. Ook negatieve emoties zijn een deel van je, loop er niet voor weg, maar doorvoel het. Onder al die emotionele zooi komt de hooggevoelige mens tevoorschijn die van nature blij is en lacht. Echt waar. In mijn coachingpraktijk heb ik mensen zien huilen, schreeuwen en keihard lachen; het is één geheel en door acceptatie, erkenning en loslaten van wat je op je schouders draagt, kom je aan bij jezelf.

Voor meer informatie over mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen, zie de website Orchid of Life ~ Life Coaching

Advertenties

Ouderschap: kleuters kennen geen facebookcultuur

IMG_3999

Kleuters zitten niet op facebook, maar kennen wel een dicht sociaal netwerkcultuur. Mijn kleuter maakt mijn leven een stuk socialer, niet met dagelijkse digitale updates, foto’s en likes, maar met real-live vriendjes en vriendinnetjes die spontaan of afgesproken over de vloer komen. De nadruk ligt wel op spontane speeldates, omdat ze puur en alleen afgaan op hun gevoel; met wie wil ik vandaag spelen?

Voor hun ‘facebook’ updates hebben ze geen computer nodig, maar alleen hun vaardigheid tot spreken. Zo zag mijn dochter vrienden van ons de klas in komen lopen met nog een aantal onbekende mensen met hun kinderen. Het was een vriendin die met haar dochters meeliep tijdens een rondleiding door de school. In plaats van aan al haar vrienden te vertellen dat zij de dochter van de vriendin kent, vertelde ze het direct aan de juf. Ook een update over nieuwe regenlaarzen wordt gedeeld in een kringgesprek op maandagochtend. Deze nieuwe ‘prinses Sophie’ regenlaarzen werden een aantal dagen in haar slaapkamer getoond aan twee vriendinnen. Nee, niet middels een levenloos fotootje op facebook, maar tastbaar; te voelen, te ruiken en te passen.

Laat ik ook even stil staan bij het real-live ‘liken’ van een ander; in haar geval een klasgenoot en/of vriendin. De ‘likes’ vliegen heen en weer door middel van dikke knuffels, een aai over het hoofd, hand in hand schaterlachend over het schoolplein, brullend van het lachen over de vloer en elkaar te helpen met het dragen van een tas wanneer de ander te moe is. Iemand aardig vinden en iets fijns voor een vriendin doen (en voor haarzelf!) is vragen of ik de favoriete maaltijd van haar vriendin wil klaarmaken. Samen smulden we er intens van; spaghetti bolognese.

Zoals ik al aangaf; mijn leven is sociaal rijker door haar speeldates. Door de speeldates kom ik aan mijn dagelijkse oudergeklets waarvoor ik niet achter facebook hoef te kruipen. Het contact met de ouders kleurt mijn beeld over hen in en dat maakt mijn dagelijkse tripje naar school een stuk levendiger. In groep 1 vonden de speeldates tussen klasgenoten al plaats, maar onze dochter was er nog niet klaar voor. Ze had tijd nodig om te ontladen van alle opgedane indrukken. Nu ze in groep 2 zit, heeft ze na schooltijd zoveel meer energie dan in het eerste jaar.

Een wereld van energieverschil waarvan ze in dit jaar de vruchten ervan plukt. Ik zie haar opleven van het sociale contact. Ze kan in haar sociale contacten haar speelse en vindingrijke energie kwijt. Ondertussen beseffen wij, de ouders, ons heel goed dat we elkaar helpen door deze speeldates te steunen. Die twee uurtjes extra om wat werk af te maken, huishoudelijke taken af te ronden of iets voor onszelf te doen, is mooi meegenomen. En nogmaals, de tastbare sociale netwerkcultuur buiten facebook maakt mijn leven een stuk gezelliger. Ik geef toe, ik geniet zeker van facebook, maar een fijne balans hierin te ervaren is heerlijk bevrijdend. Laten we hopen (of ernaartoe werken) dat onze kinderen dit fijne levendige echte sociale deel van het leven blijven voortzetten, ook op een leeftijd waarop ze onderdeel kunnen gaan uitmaken van facebook.

Rebirthing: adem je vrij van emotionele blokkades

IMG_3406

Sinds dit jaar pas ik rebirthing in mijn coachingpraktijk toe. De resultaten die met deze ademhalingstechniek kunnen worden bereikt zijn fenomenaal. Deze techniek pompt letterlijk leven in je lijf en met elke sessie boek je op emotioneel, fysiek en energetisch niveau voelbare vooruitgang.

Deze ademhalingstechniek wordt de bewuste verbonden ademhalingstechniek genoemd. Je haalt adem zonder pauzes. De verbonden ademhaling zorgt ervoor dat het lichaam actief doorstroomt door de levensenergie/zuurstof die je inademt en over je lichaam verspreidt. Het laat het lichaam ademen en activeert het emotionele lichaam. Eventuele energetische blokkades, ook wel vastzittende emoties genoemd, worden vrijgemaakt, zodat je deze kunt doorvoelen. De vastzittende emoties zoals angst, woede en verdriet zijn op verschillende momenten in jouw leven ontstaan. Ze ontstaan doordat je de emoties in de situatie waarin jij je bevond (als kind en andere levensfases) niet kon uiten.

Het liefste had je de emoties angst, woede en verdriet willen uiten door te vluchten voor de situatie of de situatie aan te vechten. Doordat je je niet kon uiten, slaan die emoties naar binnen toe, het gevolg is dat jouw systeem; lijf en geest, wordt geblokkeerd. De verbonden ademhaling biedt je de gelegenheid om jouw lichaam tegen jou te laten praten in de vorm van fysieke uitingen zoals jij deze ten tijde van het trauma hebt gevoeld en hoe deze in jouw lijf hebben doorgewerkt. Om een aantal symptomen te noemen: het voelen van kou of juist warmte, trillingen, klamme handen, verkrampingen, spanning en knopen in diverse delen van het lijf waar je last van hebt bij het ervaren van stress. De opkomende duizeligheid is bijvoorbeeld een symptoom van angst, woede of verdriet én dat je het leven teveel vanuit het hoofd benaderd.

Na elke sessie kom je steeds meer in contact met je lichaam. Je leert de lichamelijke uitingen van je lichaam kennen, hierdoor wen je eraan en zal de wilskracht de angst overstemmen om door te blijven ademen. Het doel van deze ademhalingstechniek is om jou volledig te bevrijden van de emoties en belemmerende gedachten die hieruit voortkomen. De verbonden ademhaling leidt naar een ontspannen lichaam en geest. Hierdoor zul je meer positieve gedachten over jezelf en jouw omgeving ervaren.

Je hebt een paar dagen de tijd nodig om van een ademhalingssessie bij te komen. Na afloop geef ik aan je mee dat je lief voor jezelf mag zijn. Eet goed, ga op tijd slapen en maak het jezelf sociaal niet te druk. Op de eerste plaats zul je met meer bewustzijn ademhalen, omdat je het helende effect van een diepe ademhaling hebt ondervonden. Verder kan het zijn dat herinneringen die de nodige emotionele impact op je hebben gehad naar boven komen. Je kunt ook levendige dromen en nachtmerries krijgen, schrijf deze op. Het onderbewuste toont je wat je aan het verwerken bent en waar je nog aan kunt werken. Dit zijn de naweeën van de sessie.

Je adem zou licht en regelmatig moeten zijn, stromend als een beekje door het zand. ~ Thich Nhat Hanh

Wil je met vol vertrouwen en enorm veel plezier in het leven staan? Ga voor een introductiesessie en geef per e-mail of telefonisch aan dat je rebirthing wilt ondergaan. 

HSP: gevoelsbeslissingen durven nemen

kind

Na bijna twee maanden geen workshop te hebben gegeven, stond ik te popelen. Ik mocht weer mijn verhaal doen en luisteren naar andermans hooggevoelige verhalen. Telkens weer komen mensen bij elkaar die elkaar net dat steuntje in de rug kunnen bieden. Magisch. Kippenvel. Ik heb het over de dertiende editie van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen die dit keer in Utrecht plaatsvond.

Het is maar goed dat Elaine Aron 23 jaar geleden het onderzoek naar hooggevoeligheid was gestart naar aanleiding van een opmerking van haar collega. Het levert namelijk zoveel positieve herkenning op voor de mensen die zichzelf jarenlang als een rare vogel hebben gezien. Haar collega merkte op dat Elaine hooggevoelig zou kunnen zijn. Hooggevoelig? Wat is dat? Is dat hetzelfde als introvert zijn? Nee, het was niet hetzelfde, hooggevoelig zijn was wel degelijk een opzichzelfstaand begrip dat interessant genoeg bleek te zijn om nader te onderzoeken.

Uit haar onderzoek is onder andere gebleken dat 70% van de hooggevoeligen introvert zijn en de resterende 30% is extravert. En de aanleiding dat mensen zichzelf als introvert zagen, was waarschijnlijk omdat zij zichzelf voor een teveel aan prikkels wilden beschermen. Ben je dan wel 100% introvert of schuilt er een persoon in jou die wil schitteren, die ook zijn verhaal wil delen? Ik ben overtuigd van dit laatste.

Tijdens deze workshop kwamen diverse thema’s voorbij; hooggevoelige kinderen opvoeden als hooggevoelige ouder, een hooggevoelig sociaal leven, gevoelsbeslissingen durven nemen, herkenning en acceptatie van jouw hooggevoelige zelf, omgaan met veranderingen en hoe een diepgaande persoonlijke ontwikkeling bijdraagt aan een leven die voldoet aan jouw normen en waarden. Na dertien van deze workshops te hebben gegeven, kan ik je zeggen dat alles wat voorbij komt mij nog steeds verrast. Elk verhaal heeft zijn eigen kleur, zijn eigen twinkeling, zijn eigen unieke geur en muziek.

Heb je interesse om deze workshop bij te wonen? Dit najaar zal ik in Eindhoven, Utrecht en Groningen zijn om deze workshop te geven. Klik hier voor de Orchid of Life Agenda.

HSP: ervaar jouw natuurlijke talenten

knitting

Afgelopen zondag was ik voor het eerst in Groningen met de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen. Ik kwam in Groningen terecht vanwege een vriendin die al lang probeerde naar de workshop in Utrecht te komen. Het kwam er steeds niet van of het lukte niet. Vervolgens merkte ze grappend op of ik naar Groningen wil komen. Ik speelde al langer met het idee om de uithoeken van Nederland eens op te zoeken en haar voorstel appelleerde aan deze gedachte. Ja, ik ga het organiseren. Met haar suggestie voor een locatie was het zo gepiept. Heel leuk.

Met een groepje van acht deelnemers uit Groningen, Leeuwarden en Assen zijn er weer een aantal interessante onderwerpen de revue gepasseerd. Onder andere hoe we als hooggevoeligen in contact kunnen blijven met onszelf op de werkvloer. Wat een aantal mensen met elkaar gemeen hadden was de ervaring dat ze bij verschillende werkgevers op een andere manier werden ervaren. Bij de ene werkgever werden ze ervaren als rustige en teruggetrokken mensen. En bij een andere werkgever als een heel sociaal persoon die af en toe met rake grappige opmerkingen uit de hoek kan komen. Gevoelig zijn voor de heersende groepsdynamiek en sfeer op de werkvloer kan ten grondslag liggen aan hoe mensen jou als persoon ervaren.

Naast werkgerelateerde perikelen, balans tussen hulp geven en hulp ontvangen en communicatie kwam dit keer creativiteit veel aan bod. Het bleek dat er heel wat natuurlijke talenten ergens achterin de kast of op zolder aan het verstoffen lagen. Er waren teken-, handwerk-, brei- en baktalenten aanwezig. Een paar waren naast hun werk wel creatief bezig en zij vormden dan ook een inspiratie voor hen. Ik ben ervan overtuigd dat hoe meer je bezig gaat met datgene wat je makkelijk afgaat, je meer rust, plezier en liefde voor jezelf en anderen gaat ervaren. Tijdens de laatste vraagronde kreeg ik terug dat een aantal deelnemers zich meer gaan richten of blijven richten op de dingen die ze leuk vinden. Leuk om te horen!

Een dame die erbij was vindt het leuk om de natuur in te gaan met haar camera. De natuur fascineert haar. Ze kan een vlinder op een bloem vanuit allerlei hoeken fotograferen. Een tijdje terug had ze de ervaring dat ze negatieve energie mee naar huis nam en zich niet lekker voelde.  ‘Misschien ben ik wel depressief? Maar hoe kan het dan dat ik vanaf mijn bed kijkend naar de heldere blauwe lucht zo kan genieten van deze schoonheid?’ Het besef dat ze hooggevoelig is, gaf haar de rust om voortaan na een zware dag lekker op bed te gaan liggen. Het is tijd om te gaan genieten.

Wil je deze workshop een keer bijwonen? Kijk op de Orchid of Life Agenda voor data opties…

Spelen: in contact zonder woorden

20140211-092934 AM.jpg

Voor het eerst in mijn leven heb ik op een verjaardagsfeest in een blazer rollebollend over de vloer gelegen. Het was een Nederlands verjaardagsfeestje met tantes, ooms en opa en oma. Wij waren alleen bekend bij de gastheer en gastvrouw des huizes. Op het feestje liepen een aantal kinderen rond van 1.5, 4 en 8 jaar oud. Het was een gezellige boel.

Normaal ben ik sociaal en begin dan wel een praatje met een voor mij wildvreemde. Ik vind het altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. Maar dit keer focuste ik mij slechts op een tweetal zaken: de overheerlijke homemade chocoladetaart en mijn dochter. Eerlijk gezegd had ik moeite met schakelen; kort hiervoor zat ik nog achter de Mac om mijn eboek over woede af te ronden en ik betrapte mezelf erop dat ik na aan het denken was over de nog te nemen stappen.

Een van mijn levensmotto’s is ‘Get out of your head and into your heart’. Dit motto werd bewaarheid op het moment dat Arnold contact maakte met de meid van acht jaar. Ze was aan het spelen op handen en voeten en zonder dat ze het wist maakte ze een capoeira beweging. Hij koppelde dit aan haar terug. Een paar seconden later liet ze zien dat ze ook een bruggetje kon maken. Dit was Arnold’s cue om zijn brug te laten zien. Inmiddels zat ik ook al op de vloer. Zelfs het meisje van anderhalf liep naar hem toe met een blik van ‘hallo, ik wil ook spelen’.

Door dit eerste contact was voor onze dochter de drempel tot het maken van contact helemaal verdwenen. Samen met de kinderen haalden ze de kussens van de bank. Iedereen werd bekogeld met kussens. Het grote en intense plezier straalden van hun koppies. Wij zaten er middenin en begonnen ook rare bewegingen te maken. Aaaahh…ik zat weer in mijn lijf in plaats van in mijn hoofd.

Hoe geweldig is het om op een feestje terecht te komen en te gaan spelen. Spelen houdt voor mij in dat je contact maakt zonder woorden. De communicatie verloopt via de non-verbale weg, de weg van oogcontact maken en zodra het klikt volgt er een uitwisseling van acties en reacties. Grote mensen willen je naam weten en vragen vaak naar wat voor werk je doet. Kinderen willen niks van je weten. Ze willen alleen maar spelen en dan gaat het om enkel en alleen die secondes en minuten die je met elkaar deelt.

Dat voelde goed. Laten we meer gaan spelen; in contact met elkaar zijn zonder woorden.

Burnout: geduld is een schone zaak

Arnold & Chung in 2008

Gisteravond was ik weer eens onder de meiden. Heerlijk. Het komt er namelijk niet zoveel van dat we elkaar zien. Als jonge ouders en ‘druk bezette’ dertigers is elk moment dat we met elkaar kunnen pakken quality time. Het was gezellig. Het was fijn. Het zorgde ervoor dat ik de heftige herfststorm liet voor wat het was en de deur uit ging.

Arnold stond erbij stil dat hij dit al héééél lang niet meer had gedaan. ‘s Avonds bij vrienden gaan eten deed hem denken aan zijn studententijd. Hij wil binnenkort ook eens ‘s avonds bij vrienden gaan eten ondanks zijn hoofdpijn. Ja, mijn vent heeft nog steeds hoofdpijn. De hoofdpijn blijft, totdat hij zijn emotionele ontwikkeling zo volledig mogelijk heeft doorlopen. Maar wat is volledig? Dat weten we niet. In ieder geval zijn de emoties waar hij nu doorheen gaat pittig. De emoties vragen veel aandacht en energie van hem.

Dit was wederom het antwoord dat ik aan mijn vrienden moest geven. Ze vroegen aan me: ‘Hoe gaat het nu met Arnold?’ Het komt mij werkelijk de neus uit dat ik steeds hetzelfde moet antwoorden. Het gaat vooruit. De ontwikkelingen zijn heel subtiel en liggen op het emotionele en energetische vlak. Maar hij heeft nog steeds hoofdpijn. Zij willen waarschijnlijk horen dat de hoofdpijn minder wordt. Dat het misschien beter te dragen valt. Nee, dat is niet zo. Dat is ook wat ik elke dag wil weten. Hoe gaat het? Hoe is het met de hoofdpijn? Het antwoord van Arnold is altijd: ‘Zwaar. De hoofdpijn is zwaar.’

Hoe kan hij met deze hoofdpijn leven? Ik weet het niet. Hij doet het maar weer. Natuurlijk doet hij het rustig aan, maar als ik deze hoofdpijn zou moeten dragen, zou ik knock-out op de bank liggen. Je zou me er niet vanaf krijgen. Hij heeft doorzettingsvermogen en een enorme wilskracht. Dat moet wel. Ja, toch? Regelmatig raakt mijn geduld op. Ik wil dat je beter bent. Ik kan het niet meer aan. Ik wil niet meer in deze situatie zitten. Dit zijn mijn emoties. Ze moeten eruit. Nadat ik het gezegd heb, lucht het op en kan ik er weer tegenaan. Dag in, dag uit aanhoren hoe hij weer heeft moeten huilen om bepaalde thema’s in zijn leven.

Hij luistert ook naar mij. In die zin vormen we het perfecte therapeutische paar. We hebben geen psychologen nodig, want we hebben elkaar. Haha. Ja, lachen met kiespijn. Maar ondanks alles lachen we nog steeds veel. Soms mag ik mijn verhalen niet afmaken, omdat hij geen energie heeft om ze aan te horen. Dan vind ik wel een ander moment om het te vertellen. Maar hoe lang duurt dit nog? Hoe lang duurt het nog, voordat ik aan  mijn vrienden kan vertellen dat we heerlijk uit eten zijn geweest en daarna nog een drankje ergens hebben gedaan? Dat we samen nieuwe mensen hebben ontmoet. Dat we samen een film hebben gezien?

Steeds meer trek ik mijn eigen plan. Sociaal gezien dan, want als gezin functioneren we weer na vele ups en downs. Ons gezin houdt ons op de been. Het stellen van prioriteiten houdt ons op de been. Het loslaten van ambities houdt ons op de been. We gaan door. We gaan door, totdat hij beter is. De situatie is al beter. Er hangen veranderingen in de lucht. Positieve veranderingen. Met de hoofdpijn. Dat wel. Geduld is een schone zaak. Heel veel geduld.