Vibreren op een hoger energieniveau

IMG_7617

El curso Zen in Madrid 2018  

Wat een bizarre en bijzondere cursus heb ik meegemaakt. Suzanne Powell is een enorme krachtige vrouw. Datgene dat ze wilt overbrengen vertelde ze met heel veel humor. Ze raakte mij ontzettend diep met haar verhalen. Verder voelden de trips naar Madrid aan als thuiskomen in een land dat mij veel heeft geleerd. In 2003 was ik in Sevilla voor 9 maanden, mede mogelijk gemaakt door de Erasmus beurs. Ik studeerde internationale communicatie aan Hogeschool Inholland in Rotterdam. Sindsdien heb ik de taal altijd op een bepaalde manier bijgehouden. Ongeveer een jaar geleden pakte ik de gesproken Spaanse taal bewust op door regelmatig af te spreken met een Japanse vriendin die ik had leren kennen in Sevilla. 

Alles waar ik ooit voor heb gekozen in mijn leven heeft werkelijk waar geleid naar de fase waarin ik mij momenteel begeef. De focus ligt op mijn zielsontwikkeling. Na het organiseren van mijn deelname aan deze cursus vonden er een reeks van synchronische gebeurtenissen plaats. Met familie, vrienden en zakelijke relaties. Ik deelde wat ik voelde en alles flowde. The universe has got my back! Ik voelde mij gesteund. Ik voelde mij gedragen. Ik zou Suzanne Powell eindelijk gaan ontmoeten. In 2015 kwam ik een youtube presentatie van haar tegen en in plaats van een paar minuten bleef ik bijna een uur kijken. Sindsdien heb ik haar lezingen op YouTube verslonden.

Ik wilde begeleid worden. Ik wilde weer van iemand leren. Haar helingswerk in Spanje en Latijns-Amerika riep mij.

We kwamen tijdens de cursus 6 keer bij elkaar. De groep leerlingen bestond uit 800 personen. Vooral vrouwen, maar er waren zeker een aantal mannen aanwezig. Van deze 800 personen kwamen er rond de 30 personen van buiten Spanje. Ze kwamen uit Venezuela, Argentinië, Colombia, Mexico, Chile, Peru, Guatemala, Amerika, België, Italië, Frankrijk en ik was de enige uit Nederland. We kwamen bij elkaar om “el toque zen” van Suzanne Powell te leren. El toque is Spaans voor “aanraking”. En ze heeft het “zen” genoemd om aan te duiden dat het belangrijk is om bewust te leven. Om bewust te communiceren, om bewust gedrag te vertonen, om bewust in het leven te staan. Datgene wat ze met “el toque zen” wilt overdragen is op geen enkele manier verbonden met een religie of levensfilosofie. Om het makkelijk te maken voor de cliënten met wie ik momenteel werk noem ik het “chakra healing”. 

Ze leerde ons een bewuste manier van ademhalen aan waarmee we zouden gaan vibreren op een hoger energieniveau. Op een dergelijk energieniveau dat baby’s rustig zullen worden in onze aanwezigheid, al ademende op deze wijze. Ook honden en katten zullen ons opmerken. Ik hing aan haar lippen. Ik geloof alles wat ze zegt, omdat ik het ook op deze wijze ervaar. Ik melde mij aan voor deze cursus, omdat ik wilde weten hoe zij “el toque zen” aan ons zou overbrengen. Ik wist van mezelf al dat ik op energetisch niveau kan communiceren. Alleen gebeurde het vaak spontaan. Terwijl ik naar deze cursus toeleefde, bedacht ik een strategie om ermee in contact te komen. Die ene keer was het gelukt. Ik ervoer mijn fysieke lichaam niet meer voor enkele seconden. De stem van de observator in mij merkte op dat ik aan het glimlachen was en toen was ik eruit. De glimlach kwam vanzelf; ik ervoer zuivere liefdevolle energie. Indrukwekkend. Ik was er helemaal ondersteboven van. 

Wat Suzanne Powell meerdere keren benoemde tijdens deze cursus was dat ze ons niet iets aanleerde, maar dat ze ons eraan herinnerde wie wij werkelijk zijn, wat wij kunnen. Wij kunnen veel meer dan we denken dat we kunnen. Wij voelen veel meer dan ons denken toelaat. Ik voelde mij volledig bevestigd door haar woorden, door haar verhalen. Hierbovenop heeft ze ons zoveel geleerd over hoe je het lichaam en de chakra’s kan behandelen wanneer mensen last hebben van fysieke pijnen, lijden onder ziekten en rondlopen met geestelijke en emotionele klachten. Ze sprak over:

  • diabetes
  • depressie
  • stotteren
  • slechthorenden
  • tinnitus
  • slechtzienden
  • kanker
  • maag- en darmproblemen
  • ms
  • fibromialgie,
  • reuma,
  • menstruatie en seksuele problemen
  • astma, bronchitis
  • slapeloosheid
  • en ga zo maar door.

Terwijl ik naar haar luisterde dacht ik aan de personen aan wie ik deze chakra healing zou willen geven; familie, vrienden en huidige cliënten. 

Er is een nieuwe wereld voor mij opengaan. Op dagelijkse basis ben ik mezelf op dit vlak aan het ontwikkelen. Vooral door het te blijven geven. Aan mezelf en de mensen om mij heen. Ik hou je op de hoogte van de ontwikkelingen.

Ben jij ook bezig op het vlak van zielsontwikkeling, healing/ energetisch werk? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen. Laat vooral een comment achter op deze blog! 🙂 

Warme herfstgroet,
Chungmei 

Note 1: Dit is één van de weinige YouTube video’s van Suzanne Powell in het Engels: Suzanne Powell, her story, her message. 

Note 2: Deze Spaanstalige lezing over bewuste liefde vind ik geweldig: Suzanne Powell, el amor consciente. 

Advertenties

HSP: één zijn met de universele energie


Ben al een paar dagen in dit boek aan het lezen en ervaar een boost van synchronische en intuïtieve gebeurtenissen. 

1. Ik besloot ’s ochtends mijn neef te bellen om te vragen of ze in verwachting zijn van een jongen of meisje. Het antwoord kwam er in gedachten vlak achteraan: een jongen. Geen enkele twijfel die door me geen ging of een rationele ondergraving van mijn ingeving. Ik herinner me nu ook een situatie waarbij we (Arnold en ik) bij een vriendin allebei het gevoel hadden dat ze een meisje droeg. Een paar dagen later hoorden we dat het klopte. 

2. Ik lag in het gras en ik voelde links van mij energie boven het gras vibreren. Ik dacht: wat trilt daar zo? Ook hier kwam het antwoord erachteraan: het is universele energie. Mijn derde gedachte was er één van acceptatie en gelukzaligheid: ik ben één met deze energie en wat voelt dat goed.

3. Mijn tante had blauwe bessen voor me meegenomen, maar mijn neef vergat het mij mee te geven. De volgende dag komt een vriendin met een doosje biologische bessen aanzetten. 

Sinds 2005 ben ik me al bewust van synchroniciteit door het lezen van boeken van Deepak Chopra. Dit is het eerste boek na bijna 11 jaar dat ik van zijn hand lees. Het voelt waanzinnig goed, als een bevestiging van mijn zielsmissie op aarde. Deepak Chopra verwoord het in de inleiding zo mooi: we hoeven geen moeite te doen om in overvloed te leven. Door erover te lezen dringt de kennis door in ons onderbewuste en zullen onze wensen en verlangens zich manifesteren. En wanneer het zich heeft geïntegreerd in ons onderbewuste gaan we het denken en ernaar handelen. Op deze manier werken we samen met het universum. 

Dé wetenschap voor mij was dat wensen en verlangens zich manifesteren in het gat van onze gedachten, wanneer we stil zijn. Het lezen hierover heeft me gemotiveerd om meer stil te zijn. Ik ervoer bijvoorbeeld een innerlijke rust van binnen toen ik net als mijn dochter schelpen ging zoeken op het strand. Zij waste de schelpen in zee, liep heen en weer omdat haar “handjes” te klein waren om alle schelpen in één keer ernaar toe te brengen. Ik paste op de schelpen. Een ander moment was toen ik uit dit boekje aan het voorlezen was in de auto, terwijl onze kinderen achterin aan het slapen waren. 

Dit boek ga ik de komende tijd lezen én herlezen. Ben benieuwd wat we de komende tijd gaan (aan)voelen. Of anders gezegd, wat we gaan creëren. 

HSP: vertrouwen op wat er is en wat er komt

IMG_3372

Met de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen op vrijdag 28 augustus en de lezing over hooggevoeligheid en relaties op zondag 30 augustus trapte ik dit seizoen aan groepsactiviteiten af met 19 weken zwangerschap. Ik heb deelnemers mogen ontvangen uit Den Haag, Leiden, Zwolle, Zwijndrecht, Dordrecht, Nieuwerkerk aan den IJssel en Hazerswoude dorp. Heel verrassend ten opzichte van de eerste keer dat de lezing plaatsvond en het gros uit Den Haag kwam.

De inhoud van de workshop wil ik samenvatten met het benoemen van de thema’s: vriendschap, reizen, je hooggevoelige zelf zijn, werk, seksualiteit, familie patronen en relaties en het rouwen om dierbaren. Vooral het laatste thema maakte heel wat in mij los, maar het duurde nog twee dagen, voordat het door een samenloop van omstandigheden volledig tot mij doordrong.

Na afloop van de workshop ontving ik per e-mail het volgende bericht:

“Dank je wel voor de workshop. Het was erg interessant en verrassend om te zien dat we om een bepaalde reden bij elkaar werden gebracht. Mooi die synchroniciteit.”

Hoe deze workshops telkens weer mensen bij elkaar brengen die het nodige aan elkaar te vertellen hebben, is waanzinnig bijzonder. Ik had het echt niet kunnen regisseren. Het enige wat ik doe is het prikken van een datum voor de workshop. Dit meng ik met mijn intentie om een fijne en veilige sfeer te creëren waarin mensen zichzelf kunnen zijn en de rest volgt vanzelf.

Vertrouwen op wat er is
Zondagochtend was ik begonnen met het voorbereiden voor de lezing. Eerder zag ik geen kans. In drie kwartier nam ik de inhoud van de lezing door. Dit was mijn voorbereiding. Mijn hoofd stond er niet naar om het te onthouden. Vlak voor de inloop tijd was ik de laatste zaken aan het klaarzetten. Ik liep op de trap in het schoolgebouw en opeens overviel mij iets magisch; ik zag en voelde de opzet van de lezing, hoe ik de onderwerpen aan elkaar zou rijgen. Dit gaf mij enorm veel rust.

Na de lezing hooggevoeligheid en relaties ontving ik het volgende bericht:

“Hartelijk dank voor de fijne middag! Er kan veel informatie op mij af, veel bevestiging voor mij en tegelijkertijd zette het mij enorm aan het denken. Wat wil ik weten? Wat zijn mijn vragen? Ik was even uit balans tijdens het eerste stukje wat je vertelde over werk relaties. Kennelijk heb ik een hoop nog niet verwerkt.”

Geweldig dat het bijwonen van een workshop of lezing mensen zoveel kan opleveren aan herkenning en bevestiging van wie ze zijn!

Je kunt het je vast niet voorstellen, maar regelmatig na het begeleiden van groepsactiviteiten laat ik de nodige tranen om de boel te ontladen. Niet alleen tranen omtrent de verhalen en indrukken, maar vooral wat het in mij had geraakt. Na de lezing hadden we familie te eten. Ik aanschouwde hoe mijn dochter (5 jaar) en haar oom! (6 jaar, ik bespaar je de de uitleg over hoe dit kan) herinneringen ophaalden aan haar derde verjaardagsfeestje. Ze had het album gepakt om het aan hem te laten zien. Ze zien elkaar niet vaak, hooguit twee tot drie keer per jaar. Zo mooi, hoe een vijf-jarig meisje en een zes-jarige jongen met elkaar lachen over hoe ze elkaar nat spoten met waterpistolen. ‘s Avonds op de bank gingen mijn gedachten naar hun contact, hun contact was vrolijk, speels en tijdloos.

Vertrouwen op wat er komt
Vanuit hoe hun contact mij ontroerde en de schaterlach die ze met elkaar deelden, gingen mijn gedachten naar mijn vader die in 2007 overleed. Wat er door mij heen ging: ooit zal ik weer herinneringen met hem, mijn oma en opa ophalen en dan zal het zijn alsof er geen tijd is verstreken. Wederom overviel mij een hartverscheurend huilen, rouwen is tijdloos. Een gemis van jaren wordt niet zomaar gevuld. Toen ik een peuter was verliet hij ons gezin. Pas na zijn overlijden kreeg ik contact met hem. Ik ontving zijn steun bij het rouwproces via synchronische gebeurtenissen. Eén jaar na zijn overlijden was ik een weekend aan het toeren met de familie van mijn vader en we eindigden aan zijn graf. Na deze intensieve dagen met een scala aan nieuwe Chinese familie indrukken was ik kapot; lichamelijk en geestelijk door elkaar geschud.

Arnold, mijn partner, kwam terug van een weekend bij zijn ouders en kwam in de trein het tijdschrift Happinez tegen. Kleine kans dat je zo’n luxe blad in de trein tegenkomt. Hij liet mij een artikel lezen over Bram Vermeulen. In dit artikel staat dat zijn vrouw contact met hem kreeg via een healer, hij vertelde over zijn leven na de dood en over hoe hij nog in verbinding stond met zijn dierbaren op aarde. Ik durfde niet verder te lezen, in plaats daarvan uitte ik een hartverscheurend verdriet. Ik voelde de aanwezigheid van mijn vader, hij communiceerde via Arnold via de teksten in dit artikel. Kort hierna ontving ik bezoek van een vriendin en zij gaf mij een cd van Bram Vermeulen cadeau. Mijn hart sloeg over, ik hapte naar adem. Ik had nog nooit van deze artiest gehoord en dit was de tweede keer in korte tijd dat hij op mijn pad kwam. Tijdens het luisteren was het natuurlijk weer huilen geblazen.

Ik ben ervan overtuigd dat alles komt wanneer de tijd rijp is. Hele heftige gebeurtenissen verwerk je niet in één keer én je kunt er geen tijd aan vastknopen. Hoe graag je dit misschien wel zou willen. Het is een vloeiend gebeuren. En wat je wel en niet aan emoties kunt toelaten is afhankelijk van hoe je in het leven staat. Dat ik sinds kort lezingen geef over mijn werk gaf mij de kracht en bevestiging dat ik weer een deel van het verdriet kon verwerken. Hoe bijzonder blijft het dat ik samen met de deelnemers heftige thema’s bespreekbaar maak en na afloop iedereen lachend de groepsactiviteit zie verlaten. Dat raakt mij. Blijf lachen, want zo ben je op je mooist! Alhoewel, na het delen van mijn rouwproces wil ik je op het hart drukken dat huilen er net zo goed bij hoort. Sluit vriendschap met je tranen en ze zullen je niet meer tot last zijn. Zij zullen jouw emotionele bevrijding vormen.

Extra: Klik hier voor een lied dat ik met je wil delen. 

Wil je ook een keer een workshop of lezing bijwonen? Bekijk de Orchid of Life Agenda hier! 

Werk: droomleven in ontwikkeling

lamp

Een week terug was ik aan het dromen. Ik dacht aan het inschakelen van een vertaler om het eboek over woede te vertalen naar het Engels. Vervolgens dacht ik aan het vinden van een vertaler. Dat zou weleens een pittige klus kunnen zijn; het vinden van iemand bij wie ik een goed gevoel heb en met wie ik wil samenwerken.

Een vriendin vertelde over haar werkende leven als docent. Ze vindt het te zwaar, omdat ze werkt in een klaagcultuur. Drie dagen per week komt ze vanuit haar werk uitgeblust thuis. Hiernaast volgt ze een opleiding van vier jaar tot shiatsu therapeut. Qua tijd is het haast niet te doen en ze snoept tijd af van een van haar meest favoriete tijdsbestedingen; sporten. Dit vindt ze heel erg jammer. Hierdoor is ze gaan spelen met het idee om als zelfstandig vertaler aan de slag te gaan; het vertalen van het Engels naar het Nederlands en omgekeerd. *bling* Mijn lampje ging aan!

‘Ik zoek een vertaler. Wil jij mijn eboek over woede naar het Engels vertalen?’ Dat wilde ze wel doen en ze vroeg of ik haast had. Nee! In de zomervakantie gaat ze ermee beginnen. Super. Daarnaast dacht ik pasgeleden eraan hoe fijn het zou zijn als ik een ghostwriter zou inschakelen voor de Engelstalige blog. Ik heb er niet veel tijd voor. Ik legde mijn verhaal aan haar voor en vroeg of zij het wilde doen. Ze reageerde weifelend. Ze wist niet of ze het kon. ‘Lijkt het je leuk?’ Ze knikte en vertoonde een glimlach van plezier. ‘Dan kan je het!’ Het kwam binnen. Ik zag het.

Mijn instelling en de korte en krachtige vraag die ik aan haar stelde, heb ik rechtstreeks gekopieerd van de directeur van de Academie voor Counselling en Coaching. In 2004 gaf hij akkoord voor het schrijven van een marketing communicatie plan voor de Academie. Dit was in het kader van het afronden van mijn studie Communicatie aan de Hogeschool Inholland in Rotterdam. Vlak nadat ik voor hem aan de slag ging, vroeg hij of ik wilde werken als assistent-trainer voor de opleiding tot counsellor. Ik bevond mij toen nog in een vergelijkbare positie als deze vriendin van mij; ‘Ik ben nog student. Ik kom net kijken. Kan ik dit wel?’ ‘Wil je het?’, vroeg hij. ‘Ja, ik wil het!’ Hij liet mij binnen 30 seconden de moed en de zekerheid voelen die nodig was om het te gaan doen. Wat een ervaring. Mindblowing!

Het doorgeven van wat hij mij gaf was evenzo krachtig. Door het spreken over één van haar talenten herinnerde zij zich dat het wel door haar heen was gegaan om tijdschriften te benaderen met de vraag of ze een artikel voor hen kan gaan schrijven. Dit idee sloot aan op mijn vraag of ze voor mij wilt gaan bloggen. Door deze twee synchronische momenten leefde ik helemaal op. Wat kan het leven licht aanvoelen door het juiste pad te bewandelen. Ik heb haar direct teruggegeven hoe blij ik was te horen dat zij mijn eboek over woede wilt gaan vertalen. Ze is iemand die ik vertrouw, iemand met wie ik wil samenwerken.

Leven vanuit dankbaarheid en liefde: 8 hoogtepunten!

toost

Het thema ‘dankbaarheid’ op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie komt vandaag tot een einde. Daarentegen zal het leven vanuit dankbaarheid en liefde natuurlijk doorgaan. Ik vond het bijzonder om te ervaren hoeveel het opleverde om een maand lang actief vanuit dankbaarheid en liefde te leven. Het bracht me zelfs terug naar het jaar 2005 waarin ik het boek ‘De Zeven Spirituele Wetten van Succes’ van Deepak Chopra had gelezen. In mijn dagboeken las ik terug dat ik met regelmaat mijn dankbaarheid en liefde uitte voor het leven. Hiermee ging ik door, terwijl ik diepe dalen en hoge pieken meemaakte. Verder sloot het thema van deze maand aan op mijn intentie om alle synchronische gebeurtenissen vanaf half oktober te noteren. Het zorgde ervoor dat ik nog meer kon handelen vanuit mijn gevoel. Alsof de aanwezige angst en twijfel er niet meer toe deden.

Bovendien bracht het uiten van mijn dankbaarheid en liefde terug naar het boek ‘De Ware Kracht van Water’ van Masaru Emoto. Eind november 2011 experimenteerde ik met water op basis van zijn ontdekkingen. Hij beweert dat ijskristallen mooiere vormen hebben en meer symmetrisch zijn wanneer het water waaruit ze gevormd worden is blootgesteld aan esthetisch “mooie” dingen; vriendelijke woorden, zachte muziek, afbeeldingen van mooie landschappen, dan wanneer het wordt blootgesteld aan esthetisch “lelijke” dingen; gescheld, dissonante muziek, natuurgeweld. De flessen gevuld met water waren beplakt met etiketten waar woorden op stonden zoals: liefde, dankbaarheid, compassie, geduld, respect en harmonie. Ook ging ik er elke ochtend in kleermakerszit voor zitten om hardop of in gedachten mijn dankbaarheid en liefde uit te spreken. Ik zal je zeggen: het water uit deze flessen voelde voller en zachter aan. Het leek wel alsof ze bol stonden van liefde.

Na mijn experiment deed ik het nog een aantal keren met een glas water voor het ontbijt. Hierna verslofte het. Afgelopen week was ik heerlijk alleen thuis en prompt dacht ik eraan om het op te pikken. Ik heb het twee keer gedaan, elke keer rolden de tranen op een gegeven moment over mijn wangen. Tranen vervuld van dankbaarheid en liefde. Tot aan het uiten van dankbaarheid richting mijn overleden vader, grootouders en grootvader. Het voelde als een emotionele cleansing en een frisse start van de dag. Of ik dit in 2014 vaker ga doen? Ik weet het nog niet. Er zijn nog vele andere manieren om bij dankbaarheid en liefde stil te staan, dus dat laat ik even open. Waar ik in deze blog nog wel bij stil wil staan, is een terugblik op 2013. Wat heeft 2013 mij op professioneel en persoonlijk vlak gebracht? Daar gaan we…

1. HSP: uiten van woede. 8 Tips!
Eind januari postte ik de blog ‘HSP: uiten van woede. 8 Tips!’ Dit was de laatste blog in een reeks van blogs over woede in relatie tot hooggevoeligheid. Hierna kwam ik op het idee om een eboek te schrijven gebaseerd op deze blogs, ik had nog meer te vertellen en dat zou een zeer inzichtgevend eboek kunnen worden. Het werken aan dit eboek is een emotioneel verrijkend proces voor mij geweest. Ik zal dan ook heel erg blij zijn wanneer ik het aan je kan presenteren.

2. Begin mei bracht ik naar buiten dat ik naast mijn coaching activiteiten het lesgeven had opgepakt. Doordat mijn partner mentaal en fysiek volledig uitviel, nam ik zijn capoeira kids lessen over. De afgelopen jaren had ik een enkele keer lesgegeven, maar in deze periode zat er continuïteit in en mijn lesgeefvaardigheden bloeiden weer op. Gisteren heb ik nog drie capoeira kids lessen gegeven zonder voorbereiding. De lessen bleken qua lesstof, interactie en resultaat geniaal in elkaar te zitten. Met een voorbereiding gaat het soms niet helemaal zoals ik wil, maar als ik 200% op mezelf vertrouw ontstaan de mooiste lessen. Na negen maanden lesgeven zit de routine er goed in. De magie van het lesgeven zoals ik het gisteren ervoer, zal ik vanaf nu in alle lessen, workshops en trainingen toepassen.

3. Dit jaar staat nu in mijn geheugen gegrift als het jaar dat ik topfit ben geworden sinds mijn zwangerschap en bevalling. Fijn om weer in mijn eigen lijf te zitten zonder al die hormonen. Pasgeleden heb ik zelfs het salsa dansen weer opgepakt. Dat was puur genieten en ga ik zeker meer doen. Lees ook de blog ‘Dansen: een waanzinnig flow-gevoel’.

4. Met dank aan een groep likers van de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie heb ik drie blogs kunnen wijden aan ‘voelen wat een ander niet zegt’. De eerste blog in deze reeks is ‘HSP: voelen wat een ander niet zegt’. Hier ben ik echt heel trots op!!

5. Het leven zit bomvol tegenstrijdigheden. En, juist deze tegenstrijdigheden maakt het leven zo interessant en leerzaam. Dit jaar was weer lachen en huilen geblazen! Hiervoor ook mijn dank.

6. Het regelmatig doen van yoga heeft mij veel opgeleverd. Dit jaar heb ik twee doorbraken meegemaakt op het gebied van yoga. De eerste was een privéles ashtanga yoga van een yoga instructeur die heel gedetailleerd te werk gaat. De tweede was de kennismaking met pralaya yoga. Een vorm van yoga die de spieren traint die je normaal niet gebruikt. Door deze te trainen ontwikkel je een sterke natuurlijke houding wat je hele gestel ten goede komt.

7. In oktober was ‘slapen’ het thema van de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie. Het bleek dat mensen heel veel behoefte hebben aan een goede nachtrust. De blog die het beste gelezen was, was deze ‘Slapen: de snoeischaren der herziening’.

8. Tot slot ben ik blij dat de workshops emotiemanagement voor hooggevoeligen goed werden bezocht. Mijn dank gaat uit naar de deelnemers die de stap hadden gezet om in deze setting hun beroerselen te delen en om praktische tips met elkaar uit te wisselen. Op zondag 15 december gaf ik de afsluitende workshop van dit jaar.

Bovenstaande acht punten en nog veel meer heeft mij in 2013 een rijker en liefdevoller mens gemaakt. Wat heeft 2013 jou gebracht?

Gepassioneerd leven met miljoenen

geld

Herinner je je nog de blog ‘Lijst van al mijn wensen’? De blog waarin ik vertelde hoeveel synchronische gebeurtenissen ons leidden naar het kopen van loten. Onze harten maakten meerdere salto’s van vreugde en we volgende de signalen. Dachten we echt dat we iets zouden winnen? Dat we de jackpot zouden binnenhalen? Om eerlijk te zijn geloofden we in die kans.

Alleen het universum had iets groters voor ons in petto. Inderdaad, we hebben die miljoenen niet gewonnen. Als we het wel hadden gewonnen, zou ik er waarschijnlijk niet over schrijven. Uit de boeken (‘Lijst van al mijn wensen’ en ‘Het zal je maar gebeuren’) die op mijn pad kwamen, bleek wel dat het heel erg moeilijk kan zijn om met zoveel geld om te gaan.

In de aanloop naar de trekking begonnen onze dromen te leven. We deelden onze dromen, voelden onze innerlijke kracht en motivatie en genoten hier enorm van. Wat het hele proces ons dus heeft opgeleverd, is het gevoel dat we alles wat we willen op eigen houtje kunnen bereiken. Natuurlijk zouden die miljoenen praktisch en welkom zijn geweest, maar het gevoel voelen dat je het ook zonder het geld kan bereiken, is onbetaalbaar.

Wat zou jij doen als je miljoenen tot je beschikking zou hebben? 

De lijst van al mijn wensen

Lijst

Weer een bijzondere gebeurtenis. Een synchronische gebeurtenis. Zelfs nadat ik het al zo vaak met zoveel verschillende mensen heb meegemaakt, blijft het bijzonder. Niet alle synchronische gebeurtenissen zijn natuurlijk gelijk. Bovendien heeft elke situatie zijn specifieke details waardoor bepaalde gevoelens mee worden opgeroepen. Van deze gebeurtenis krijg ik een heel apart gevoel. Het is alsof twee krachten tegen elkaar opbotsen en daarna uit elkaar spatten. Enerzijds heb ik heel sterk het ‘magische klik’ gevoel en anderzijds gaat er door me heen ‘dit kan niet waar zijn’. Ik dacht toch echt dat ik deze laatste gedachte, had afgeleerd te denken na al die synchronische gebeurtenissen in mijn leven.

Het tegendeel is waar. Ik denk het wel, maar gelukkig heb ik gehandeld volgens mijn gevoel. Een paar weken terug stond ik met Arnold en Amé in een supermarktencomplex. Arnold zei met een grijns op zijn gezicht: ‘Goh, laten we eens een lot kopen, misschien winnen we wel een smak geld.’ Ik grapte mee: Ja, laten we dat doen, niet geschoten is altijd mis. Wie weet. Door dit korte gesprek kwamen we erachter dat ‘het kopen van een lot’ weleens door onze hoofden was geschoten. We hadden het nooit met elkaar gedeeld, totdat Arnold hierover begon.

Dit gesprek was al op de achtergrond geraakt, totdat de herinnering eraan als een boemerang terugvloog. Ik was gisteren in onze wijkbibliotheek met Amé. Mijn ogen vlogen over het tafeltje met de Sprinters; nieuwe boeken die je gratis voor één week mag lenen. Het waren allemaal thrillers, behalve eentje. Thrillers lees ik niet. Het droeg de titel ‘De lijst van al mijn wensen’. Ik liep van het tafeltje weg, maar draaide abrupt om, ik moest lezen waar het boek over gaat. Y voilà, daar was dat magische klik-gevoel. Het gaat over Joycelyne die 18 miljoen euro in de lotto wint. Haha, dat was ongeveer de hoogte van het bedrag dat Arnold en ik in gedachten hadden!

Zou ik een sprinter binnen één week uit kunnen lezen? Nooit gedacht dat ik het binnen twee dagen uitgelezen zou hebben én dat ik er direct een blog over zou gaan schrijven. Het verhaal had mij beet. Mijn ogen vlogen over de woorden. Na de scéne waarin Joycelyne een lot had gekocht, dacht ik nog ‘laat ik even de website van de Staatsloterij bekijken’, maar kort erna was ik het weer kwijt. Ik las door, totdat ik de sleutels in het slot hoorde. Arnold hoorde hoe enthousiast ik was over het boek en ja hoor, daar kwam de gedachte voorbij. Klik. Tik. Website van de Staatsloterij. We hebben twee loten gekocht. Wat een stelletje dromers zijn we toch!

Wat hiervan gaat komen. Ach, dat zullen we nog wel zien. In ieder geval geniet ik van al deze nieuwe sensationele gevoelens en gedachten. Het boek is een werkelijke aanrader.

Hieronder tref je een aantal zinnen/scénes aan die mij ontroerden:

Ik heb de Boléro van Ravel in beelden geschreven, mama, zodat dove mensen hem kunnen horen. 

Ze schoof achteruit tegen de muur, zei niets toen ik me naast haar uitstrekte. Daarna streelde ze zachtjes mijn haar zoals mama dat deed en begon weer te lezen, hardop nu, zoals een groot mens zou doen om een klein kind te troosten. 

We geven onze gebreken altijd door. Nadine, dat is iets anders. Die praat niet. Die geeft. Wij moeten leren decoderen. Leren ontvangen. (Nadine is haar dochter)

Als hij alleen al aan mijn rug mijn ziel kan herkennen, leest hij nu in mijn ogen mijn afschuw van mijzelf.