Over de HSP comments op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie

Life

In augustus 2011 heb ik de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie opgestart. In drie jaar tijd is deze facebookpagina uitgegroeid tot een dagelijkse bron van herkenning en inspiratie voor alle trouwe volgers die ik meeneem in onze wereld van hooggevoeligheid en intuïtie. Updates die dagelijks voorbij komen, gaan over persoonlijke ontwikkeling, creativiteit, de liefde, positieve communicatie en een gezonde levensstijl. Om de twee maanden komt er een thema voorbij dat een sterke link heeft met hooggevoeligheid en intuïtie. Thema’s die reeds de revue hebben gepasseerd zijn: gezonde voeding, beweging, slapen, dankbaarheid, muziek, synchroniciteit, creativiteit in de vorm van fotografie en handwerk, home sweet home en het opvoeden van hoog sensitieve kinderen.

Een type update die wekelijks voorbij komt zijn de HSP comments. Zeker 80% van deze hooggevoelige opmerkingen komen van de mensen die ik coach. De overige 20% komen van mij en mijn gezin, hooggevoelige vrienden en sinds kort ook van de kinderen die ik spreek als capoeira docente. Ik coach inmiddels tien jaar en een opvallende ontwikkeling is dat de doelgroep met mij mee is veranderd. In 2004 ben ik als een groentje van 26 jaar begonnen. Tot aan 2008 coachte ik mensen rond mijn leeftijd. Vanaf 2009 coach ik twintigers tot aan vijftigers. Hieronder lees je een aantal HSP comments die veel herkenning hebben opgeleverd:

HSP comments
‘Ik ben bang voor negatieve reacties. Zo bang dat ik liever de situatie vermijd. Ik onderdruk de emoties en ga verder met mijn leven.’

‘Automatisch rekening houden met de ander en helemaal niet bij stil staan bij wat ik zelf voel, denk en wil.’

‘Ik betrap mezelf er vaak genoeg op dat ik geïnteresseerd naar iemand luister en vervolgens niet reageer op het verhaal. In plaats daarvan gaan er gedachten door me heen naar aanleiding van het verhaal en het volgende onderwerp is alweer aangesneden.’

HSP persoonlijk kort verhaal
Wat een herkenbare verhalen. Ik zit nu zelf te worstelen met verdriet en boosheid. Dat heb ik voornamelijk bij het gezin waarin ik ben opgegroeid. Ik ben dit jaar tot de ontdekking gekomen dat ik hooggevoelig ben en alles wat ik lees is zo herkenbaar. Ik heb mij altijd ‘t buitenbeentje gevoeld en wordt steeds duidelijker dat ik anders ben dan mijn broer, zus en mijn moeder en vader en nog vele om mij heen. Ik vind het niet erg dat ik hooggevoelig ben, maar ik ben nooit geaccepteerd zoals ik ben. Ze noemden mij raar en vonden dat ik stom reageerden. En dat doet pijn.

Nu wordt het voor me gevoel ook steeds duidelijker dat ik niet bij hun hoor en ik ook geen klik heb met hoe zij zich gedragen. Ik ben 31 jaar en heb besloten om afstand te nemen van de mensen die me niet accepteren waaronder mijn moeder. Mijn goede hart wil haar niet kwetsen, maar ik voel me diep gekwetst en heel erg boos dat zij me niet accepteert. Ik weet niet goed wat mij helpt om door deze fase te komen, het blokt mijn pad naar een liefdevolle toekomst. Ik ben al aardig op weg, want herken mijn gevoelens wel, maar hoe nu verder?

Gezien het grote aantal positieve reacties op deze pagina zal ik zeker met veel motivatie en blijdschap het werk voortzetten. Mocht je iets willen delen, kan dat altijd via een privé bericht op de pagina.

Slapen: de snoeischaren der herziening

sleep

‘De snoeischaren van der herziening’ is een aanpak die Neville Goddard beschreef in een lezing die hij in 1954 hield. Neville beveelt aan om elke dag, voor je gaat slapen, de gebeurtenissen van die dag te overdenken. Als gebeurtenissen of momenten niet zijn gegaan zoals je had gehoopt, speel ze dan in je geest nogmaals af op een manier die je verrukt. Door die gebeurtenissen te herscheppen in de gewenste vorm, schoon je je frequentie van de dag op en zend je voor morgen een nieuw signaal uit. Je hebt doelbewust nieuwe beelden voor je toekomst gecreëerd. Daarvoor is het nooit te laat.

Bron: The Secret

Workshop Emotiemanagement voor Hooggevoeligen II

Zaterdag 5 november heb ik wederom een prachtige workshop mogen leiden voor hooggevoeligen en geïnteresseerden in dit thema. In deze blog lees je een paar willekeurige snapshots om je een beeld te geven van hoe het voor ons was geweest.

“Vroeger als kind was hij heel gevoelig en kon de energieën van gebouwen, mensen en omgevingen aanvoelen. Hij wist niet wat hij hiermee aanmoest en sloot zich hiervoor af. De laatste tijd is hij steeds meer open gaan staan voor dit deel van zichzelf en gaat hier in de toekomst zeker wat mee doen.”

“Op energetisch niveau kan je nog steeds liefdevolle gedachten en energie haar kant op sturen, maar belangrijk is dat je zelf niet laat ondersneeuwen door negatieve energie. Hooggevoeligen zijn invoelend en helpen graag wanneer het nodig is, maar een grote valkuil is wanneer ze zichzelf kwijtraken door altijd en onvoorwaardelijk de helpende hand te bieden.”

Wil je de workshop een keer bijwonen? De eerstvolgende keer valt op zaterdag 28 januari 2012. Voor meer info klik hier…

Hoe voelt een écht compliment?

Na mijn ervaring als gastspreker voor Weekendklas ervoer ik hoe een écht compliment voelde.  Een écht compliment maakte een enorm gevoel van dankbaarheid in me los en bracht een vette glimlach op mijn gezicht. Ik was stil, ik mocht stil zijn en alleen maar ontvangen. Een dame van 11 met een hoofddoek om en een brilletje boog voorover vanachter haar bureau en zei: ‘Die met die grote letters heb ik geschreven!’ *GLIMLACH*

Lees ook de blogs: Als gastspreker voor Weekendklas en  Pesten: ik pest alleen terug

Cora Kemperman en liefde: investeren in een nieuwe man? Daar begin ik niet meer aan!

Cora-Kemperman

Ik ben geen modegek, hou niet van winkelen, maar drijfveren, motivatie en doelen van mensen boeien mij mateloos. Vandaar dat ik net aan het lezen was in de modespecial van Volkskrant magazine van 3 september 2011. Het interview met Cora Kemperman trok mijn aandacht. De aanleiding van het interview is dat ze stopt met haar kledingmerk Cora Kemperman. Haar eerlijkheid over zichzelf boeit me, ze zegt: ‘Ik heb geen geduld, ik ben niet diplomatiek, ik kan niet samenwerken.’ Wat mij nog meer intrigeert, zijn haar uitlatingen over de liefde. Ze doet me denken aan mensen in mijn omgeving die ambitie hebben om de wereld een stukje mooier te maken en de liefde laten voor wat het is. En dat is een keuze. Lees waar ze nu in haar leven staat…

Wat gaat ze doen na Cora Kemperman? ‘Ik weet het nog niet hoor, ik heb nog geen tijd gehad om daarover na te denken. We hebben een stichting in India, Amma, die vrouwenprojecten en een weeshuis steunt. Misschien dat ik daar iets voor ga doen. En ik ga een huis zoeken en dat inrichten. Ik ben niet iemand die zichzelf zielig gaat zitten voelen en denkt: o God, nou heb ik al die poen en ik ben helemaal alleen.’

Sinds haar scheiding twintig jaar geleden is er geen man meer geweest in haar leven. Gaat ze nu tijd maken voor een man? ‘Een man, schat, investeren in een nieuwe man, nee, daar begin ik niet meer aan. Ik kan het heel goed alleen vinden. Ik heb er ook geen tijd voor. Ik moet er niet aan denken.’

Ook na enig aandringen – iedereen verlangt toch naar de liefde? – blijft ze sputteren. ‘Wil je van mij houden dan moet je mij wel heel goed kennen, want ik kom niet altijd even vriendelijk over. Dus dat is een gigantische drempel. Ik zou niet weten hoe dat moet. Nee, hoor, ik doe het niet. Ik doe het niet, via internet en zo. Misschien als ik 80 ben.’

Ze komt aan de ene kant op mij over als een sterke en vitale vrouw die weet wat ze wil. En aan de andere kant lijkt het er op alsof ze totaal niet weet wat ze met de liefde (liefde in de context; verliefd, samen leven etc.) aan moet. Als iemand die mensen coacht in de liefde hou ik er ook nog ’t idee op na dat niet iedereen zijn geluk hoeft te vinden in een liefdesrelatie. Het is prachtig als je de persoon tegenkomt met wie je kunt samenleven, met wie je het leuk hebt en samen werkt aan een toekomst, maar liefde gaat verder. Liefde is in mijn beleving ‘bijdragen aan het grotere geheel’. Zij gaat het misschien doen voor een stichting in India, Amma, die vrouwenprojecten en een weeshuis steunt. Of ze komt onderweg iets anders tegen waar ze haar hart en ziel in kan leggen. Wie weet, ’t leven is veranderlijk.

Herken jij je in haar? Of wil je een liefdesrelatie met een man of vrouw, maar sta je nog aan het beginpunt? Of ga je toch voor het uiten van je liefde aan de ‘wereld’? Of beide? Wat wil jij?

Burn-out: misverstanden, pesterijen, stress en dan nog herstellen!

Met mijn leidinggevende, en nieuwe bedrijfsarts, heb ik nog heel veel meer gedoe gehad. Misverstanden, en pesterijen. Geen idee wat er in mijn leidinggevende gevaren is, waardoor ze zich zo idioot is gaan gedragen. Uiteindelijk bleek ook de tweede bedrijfsarts niet bestand tegen alle druk; zij is niet onpartijdig gebleven. Mijn re-integratie verliep chaotisch, niet goed, niet om mij te doen herstellen. Dit heeft de bedrijfsarts niet meer willen (h)erkennen, zij wilde mij te vroeg weer 100% laten werken. Enige uitweg: naar het UWV voor een 2nd opinion. Dat was wel heel erg drastisch.

Na drie maanden was ik alle gevecht, het moeten bewijzen dat ik ziek was, zo zat. Het vrat me werkelijk leeg, ik werd alleen maar zieker van alle strijd, pesterijen, stress. Ben enorm diep gegaan. Dat was enerzijds misschien wel nodig om te komen waar ik uiteindelijk ben, aan de andere kant heeft het er wel heel erg in gehakt.

Gaandeweg tot het besluit gekomen dat mijn baan opzeggen de enige juiste oplossing was. Ik moest daar weg, niet meer verbonden blijven met de negativiteit, maar me kunnen richten op de toekomst, mijn gezondheid, mooie dingen die er aan komen. Daar een aantal risico’s voor nemen, dat heb ik willen en durven doen.

Vorige week maandag naar mijn P&O-ster gestapt om dit te regelen. Men was zo meegaand, het was binnen een paar uur allemaal geregeld. Hun missie (mij weg te werken) geslaagd. Mijn missie ook: in juli maak ik mijn vakantiedagen op, in augustus heb ik onbetaald verlof en neem ik geld op uit mijn levensloop. Ik kan nu even echt uitrusten en dan langzaamaan weer gaan solliciteren en werken. Mijn eigen re-integratie dus.

In augustus ga ik langzaamaan beginnen met een freelanceklus van een week of zes. Leuk werk, en dus even heel erg ‘vrij’. Ik wil maar eens ervaren of ik het freelancen leuk genoeg vind om te blijven doen. Ik wil het voortaan bij een kleine(r wordende) kantoorbaan houden, zodat mijn shiatsupraktijk kan groeien. Ik kan in de loop van augustus mijn praktijk verhuizen naar een fysiotherapiepraktijk op de begane grond, bij mijn huis. Erg fijn vanwege de bereikbaarheid, en ik kan er uitbreiden tot iets van twee tot drie dagen in de week. Goed dus!

Note: anonieme inzending

Lees ook:
Blog: Overwerkt: verlies van concentratie en moe
Blog: Burn-out: met pijn en moeite ‘nee’ gezegd

Blinde liefde

sunset

Blinde liefde

Zoveel liefde heb ik willen geven
Aan vader en aan moeder, aan allebei
Zoveel houd ik van het leven
Van jou, je vriend, de hele maatschappij

Onverdraagbaar is het leed om mij heen
Het zet mij in wanhoop en maakt mij blind
Als een kind, verblind, sla ik om mij heen
In de wanhoop dat ik de pijn kan doen verzachten

Illusie na illusie blijf ik erin geloven dat ik helpen kan
De waarheid is nog ondraaglijker om te accepteren
Een groot falen en diep verdriet dat ik alleen toe kijken kan
Gescheurd is mijn hart, opdat ik deze waarheid niet durf te leven

Bittere tranen, doch teder en zoet
Met liefde is het kind, doch in pijn en verdriet
Waarheid is hard, doch liefdevol en mooi
Het leven is vol pracht en praal, doch hebben wij leed

Dader en slachtoffer, beiden dragen leed
Wie draagt er schuld en wie draagt er geen?
Toekomst en verleden, zijn beiden niet het heden
Tot nu nog niet, wanneer kan ik wel dan beginnen met geven?

Liefde voor een ander hebben, is liefde voor jezelf
Al die liefde aan mij zelf te geven, tot op een dag
Deze overvloeit en natuurlijkerwijs met anderen zal delen
Alleen liefde voor mijzelf, tot ik geleerd heb zinvol te geven

Deze waarheden zal ik leren te nemen in mijn hart
Vol zal mijn hart zijn met leed en met liefde
Bittere tranen zullen vloeien, naast de stralen van mijn glimlach
Mijn liefde is mooi en de waarheid is dat ik op een dag deze met je zal delen

Yihua, 19 december 2010

Coachee Patricia: ik sta onverwachts dichter bij mezelf

cherry blossom

Toen ik Chungmei tegenkwam, vertelde zij dat zij coach was. Ik was hierin wel geinteresseerd omdat ik lange tijd depressief was, lang bij een psycholoog ben geweest en ik weliswaar mij een stuk beter voelde maar het idee had dat een aantal dingen beter konden in mijn leven.

Een van die dingen was ‘de liefde’. Ik heb al jaren het idee dat ik niet goed bij mijn gevoel kan als het gaat om ‘liefdesrelaties’. Ik vond dit niet zo makkelijk om te zeggen maar bij Chungmei verdwijnt schaamte al snel omdat ze zo oprecht is én praktisch van aard: als je wilt dat er iets gebeurt moet je het vertellen, anders gaan de sessies wel heel erg lang duren voordat er iets uitkomt. Elke sessie opnieuw blijkt zij alert op wat ik nodig heb en creatief in hoe dit bereikt kan worden.

Al heel snel kwam ik erachter dat er tijdens deze sessies veel meer loskwam dan mijn oorspronkelijke vraag. Zij wist mij zo te begeleiden dat ik door mijn barrieres van opgekropte emoties heen ben gedrongen. Dit in minder dan tien sessies terwijl ik jaren bij psychologen ben geweest.

Nu, na een aantal maanden, ben ik mij ervan bewust waarom ik depressief was en waar ik verder aan kan werken om dat in de toekomst te voorkomen. Maar vooral heb ik geleerd dichter bij mezelf te staan, om te voelen, ook het leuke en weer met open blik in het leven te staan. Dit is zowel onverwachts als het beste dat ik had kunnen bereiken. Chungmei is een uitzonderlijke goede, gedreven en integere coach.

Coachee Jennifer: ik heb gevraagd en ik heb gekregen

tea

Ik wil je hartelijk bedanken voor het helpen verhelderen van de twee levenslijnen waarop ik leef. Daardoor kan ik mezelf meer en meer toelaten om mijn verlies (van het kind dat ik was, van het kind dat ik had willen zijn maar niet had kunnen zijn) te vieren (rouwen). Ik had dat eerder niet op die manier bekeken.

Iedere keer dat ik verdrietig, boos, wanhopig was dacht ik dat ik ondankbaar was. En dat strookt niet met hoe ik mezelf zag. Ik zag namelijk mezelf als iemand die dankbaar, gezegend en nieuwsgierig is en ik denk dat dat grotendeels mij heeft geholpen om te kunnen overleven. Maar nu dat ik het wat duidelijker voor mezelf heb, kan ik mezelf meer en meer de tijd, rust, ruimte, respect, mededogen om dat kleine kind dat ik was te omarmen en te vieren hoe pijnlijk het soms kan zijn. Ik ben jou enorm dankbaar ervoor!

God/het universum/het leven heeft mij naar jou gestuurd. Ik heb gevraagd en ik heb gekregen. Weer de miljoenste bevestiging voor mij dat ik alles wat ik nodig heb krijg, daardoor neemt mijn vertrouwen alleen maar toe. Ik las gisteren een stukje van je blog en des te meer de bevestiging waarom God JOU naar mij heeft gestuurd. Ik was nieuwsgierig hoe de combinaties van NLP, The Work van Byron Katie & The Journey van Brandon Bays kunnen werken. Ik ben namelijk ook geïnspireerd door Byron Katie, Brandon Bays, Marshall Rosenberg (Geweldloze Communicatie), Thomas Gordon en ook door “Helende verhalen voor kinderen” en andere NLP boeken die ik vorig jaar had zitten lezen, voordat ik bij de creche ging werken.

En voila, daar ben jij dan met je stevige (firm in het Engels bedoel ik, zo voel ik jou), authentieke zelf! Ik beschouw jou ook als één van mijn inspiratiebronnen. Door jou heb ik een “preview” kunnen zien hoe ik mezelf in de toekomst zie. Ik ben jou zo dankbaar dat woorden niet eens de lading kunnen dekken.  🙂

Jennifer gecoached door Chungmei van Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing