HSP: ontdekken en leven van jouw ZIJN

img_7284

Vanochtend, woensdag 20 juli, gaf ik mijn eerste workshop emotiemangement voor hooggevoeligen via skype. Hoewel skype een logische keuze voor mij is om een workshop te begeleiden of een lezing te geven, wilde ik het eerst testen. Ik coach namelijk al één-op-één via skype. Dat ik het spannend vond, was wel duidelijk. Het was mijn eerste workshop na het op de wereld brengen van mijn tweede kind én het was via skype. Ik had er een nachtmerrie over; over dat ik de skype workshop niet kon combineren met een feest dat gaande was, dat de internetverbinding niet goed was en dat ik niet op tijd was voor de skype workshop, omdat ik onwel was geworden en in slaap was gevallen.

Hoe ik de nachtmerrie vertaalde, was dat ik ergens een angst voelde om iets wat ik zo leuk vind om te doen te kunnen combineren met het ouderschap. Ik kwam op het idee om workshops en lezingen via skype te geven, omdat het geven van workshops op locatie momenteel niet te combineren valt met de verzorging van onze jongste. Het zou werkelijk ideaal zijn als het begeleiden middels skype mij goed zou bevallen. Vannacht ben ik één keer wakker geworden om te voeden (borstvoeding) en daarna heb ik goed geslapen. Ik viel onrustig in slaap, maar werd energiek wakker. Waarschijnlijk omdat ik uitkeek naar het nieuwe van het begeleiden van een workshop via skype.

Qua inhoud verliep de workshop zoals de fysieke workshops die ik heb begeleid. De deelnemers voelden zich op hun gemak. Hoewel er een scherm tussen zat, maakten we authentiek contact met elkaar. Waar ik aan moest wennen was dat ik in de camera moest kijken als ik hen de beleving wilde geven dat ik hen recht in de ogen aankeek. Ik wisselde af tussen het lezen van hun non-verbale communicatie op het scherm en tegen een groen lichtje (de camera) aankijken waardoor ik hun gezichtsuitdrukkingen niet zag. Het was even wennen, maar op een gegeven moment ging het automatisch.

Voor deze eerste keer had ik vier deelnemers uitgenodigd. Drie vrouwen en één man hadden zich aangemeld. Ze kwamen uit Gorinchem, Amsterdam, Poperinge in België en iemand wonend in Duitsland in de buurt van de Nederlandse grens. Dat iedereen ver uit elkaar woonde en ver van mij (Den Haag) woonde, tekende direct het karakter en potentieel van skype. Deze eerste keer is mij goed bevallen en ben van plan het vaker te organiseren. Zoals in real live workshops zijn trauma’s in het leven aangestipt, werd er hier en daar een traan gelaten en hebben we samen gelachen. De focus op van de workshop lag op het beantwoorden van de vragen: ‘Waar word je blij van?’ en ‘Waar ben je goed in?’

Elke deelnemer was op weg naar het ontdekken en leven van hun ZIJN, hun werkelijke ik na het loslaten van blokkerende patronen, gedachten, gedragingen en energieën. Nogmaals dank voor jouw aanwezigheid, inzet en bijdrage aan deze eerste keer. Op naar een energiek hooggevoelig leven. Leef, heb lief en deel jouw talenten.

Blijf op de hoogte van de Orchid of Life Agenda, klik hier en abonneer je op onze evenementen. 

Advertenties

Workshop Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

pursuit

Wat we allemaal willen is een goed en gezond contact met onze kinderen. Het contact waar ik op doel is communicatie waar je vrolijk van wordt. Communicatie dat ervoor zorgt dat alle partijen aan hun trekken komen. Het gevolg hiervan is een huishouden waarbij alle zorgtaken en verplichtingen soepel en met een lach en een traan verlopen.

Alle emoties zijn welkom, want ja, zeg nou zelf, relaties worden getekend door de emoties die erin worden gestopt. Vooral wanneer je te maken hebt met hoog sensitieve kinderen is het van belang om te weten en te begrijpen wat ze nodig hebben. Door hun sensitiviteit krijgen ze veel informatie binnen en ieder kind verwerkt dit op zijn eigen manier.

Als ouder en opvoeder is het een uitdaging én grote verantwoordelijkheid om een positief contact met onze kinderen op te bouwen. Wat kinderen nodig hebben is duidelijkheid. Tijdens deze workshop gaan we met zijn allen duidelijkheid creëren door een aantal opvoedthema’s onder de hoog sensitieve loep te leggen.

De volgende onderwerpen zullen aan bod komen:

– wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
– vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
– positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt, grenzen aangeven,
– blijven spelen met je kind.

Boek je ticket hier (klik) en mail je naam, adres, woonplaats en mobiele nummer naar orchidoflife@gmail.com. Aanmelden kan tot en met dinsdag 23 juni.

Locatie: Koorenhuis
Adres: Prinsegracht 27 in Den Haag
Duur: 9.30 tot 12.30 uur
Inloop: Vanaf 9.00 uur vang ik je op in de hal van het Koorenhuis

Wil je meer weten over de coaching activiteiten die eerder plaats hebben gevonden? Lees de volgende blogs:

HSK: vermijd tijd- en angstdenken 
HSK: een goede voorbereiding is het halve werk 
HSK: samen spelen, samen ontspannen

Heb je nog vragen? Bel Chungmei op 06-42804038

Workshop: Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

communication

Wat we allemaal willen is een goed en gezond contact met onze kinderen. Het contact waar ik op doel is communicatie waar je vrolijk van wordt. Communicatie dat ervoor zorgt dat alle partijen aan hun trekken komen. Het gevolg hiervan is een huishouden waarbij alle zorgtaken en verplichtingen soepel en met een lach en een traan verlopen. Alle emoties zijn welkom, want ja, zeg nou zelf, relaties worden getekend door de emoties die erin worden gestopt. Vooral wanneer je te maken hebt met hoog sensitieve kinderen is het van belang om te weten en te begrijpen wat ze nodig hebben.

Door hun sensitiviteit krijgen ze veel informatie binnen en ieder kind verwerkt dit op zijn eigen manier. Als ouder en opvoeder is het een uitdaging én grote verantwoordelijkheid om een positief contact met onze kinderen op te bouwen. Wat kinderen nodig hebben is duidelijkheid. Tijdens deze workshop gaan we met zijn allen duidelijkheid creëren door een aantal opvoedthema’s onder de hoog sensitieve loep te leggen.

De volgende onderwerpen zullen aan bod komen:

– wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
– vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
– positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt, grenzen aangeven,
– blijven spelen met je kind.

Wil je meer lezen over hoog sensitieve kinderen? Zie de blogs hieronder…

Communicatie: eerlijk zijn duurt het langst
HSK: driftbuien, pijn en angst voor de dood
HSK: omgaan met levensveranderingen
HSK: hoe laat ik mijn kind zichzelf zijn?
HSK: omgaan met onbegrip van de omgeving
Ouderschap: altijd blijven spelen 

Lijkt het je wat om deze workshop bij te wonen? Klik hier voor de Orchid of Life agenda en het boeken van je plek. 

Communicatie: Stop met praten!

kiteboarding

Zaterdag 15 februari vond het tweede deel van de training Positieve communicatie plaats in Utrecht. Hiermee heb ik mijn eerste versie van deze training succesvol af mogen ronden. Wederom heb ik mogen ervaren hoe leuk ik het vind om kleine groepen te trainen. Eind vorig jaar speelde ik met het idee om deze training te gaan geven. Hoewel mijn intentie en acties om een groep mensen bij elkaar te krijgen heel gericht waren, was ik desalniettemin verrast dat het me gelukt was. Mijn eerste training zat vol en ik kon gaan ‘spelen’.

De deelnemers hadden elkaar drie weken niet gezien. De eerste oefening sloot hierop aan door hen direct in tweetallen met elkaar te laten praten. De opdracht was om met behulp van ‘aandachtig luisteren’ en de andere besproken communicatie ezelsbruggetjes het gesprek in te gaan over hoe het eerste deel van de training was geland, hoe het oefenen was verlopen en of ze nog tot bepaalde inzichten waren gekomen. De inzichten waar ik benieuwd naar was, bleken vooral concrete positieve effecten te zijn geweest. Positieve effecten die waren opgetreden, doordat ze een aantal communicatie ezelsbruggetjes hadden toegepast. Een mooie conclusie was dat je door middel van ‘aandachtig luisteren’ al heel veel kan bereiken.

Verder kwamen de volgende onderdelen dit keer ook aan bod: ontdekken van negatieve communicatie die je als vanzelfsprekend gebruikt, omzetten van negatieve communicatie naar positieve communicatie, feedback geven en ontvangen en het geven en ontvangen van complimenten. Dit zijn een aantal voorbeelden van het omzetten van negatieve communicatie naar positieve communicatie waar de deelnemers zelf op waren gekomen:

‘Jij moet stoppen met praten.’ >>> ‘Ik heb even een adempauze nodig.’
‘Het lukt me niet.’ >>> ‘Het lukt me wel.’
‘Het gaat nooit meer lukken.’ >>> ‘Het gaat wel lukken met de tijd.’
‘ Waarom weegt zijn ‘nee’ zwaarder dan mijn ‘ja’?’ >>> ‘Ik ga mijn ‘ja’ meer op de voorgrond plaatsen.’
‘Zij komt altijd te laat.’ >>> ‘Ik los het zelf op.’

Het mooiste vond ik dat de deelnemers binnen drie weken enorm waren gegroeid. Drie weken!! Dit is te danken aan hun intentie en zeker ook aan de kracht van de groep. We hebben pittige persoonlijke en professionele conflicten met elkaar besproken en hiernaast enorm veel gelachen. Met een lach en een traan op weg naar meer positieve communicatie. Ik zeg ‘JA’!!

Wil je ook deelnemen aan de training Positieve communicatie in relaties? Bekijk de agenda en neem je collega’s, vrienden en partners mee. We maken er een leuke en leerzame training van!

Schaamte: ik kan mijn emoties niet uiten

Deze sessie was heel bijzonder. Terugdenkend aan dit gesprek kwam het volgende in mij naar boven ‘Soms voelt het alsof ik de geest om de tuin leid om het hart te laten spreken’. De geest is alsmaar aan het denken, beredeneren en onderzoeken. Ook de geest wil erkend worden. Zodra de geest voelt dat hij er mag zijn, krijgt het hart meer ruimte en voelt het hart zich veiliger om zijn stem te laten horen. Met toestemming van de coachee kun je lezen hoe de sessie heeft bijgedragen aan zijn ontwikkeling.~

Ik begin met het uitspreken van mijn doel: Ik zou beter uiting willen kunnen geven aan mijn emoties.

We bespreken een aantal voorbeelden waarin dit naar voren komt. Het niet kunnen huilen bij een film. Het niet kunnen delen van de vreugde die ik heb opgedaan tijdens een fietstocht, wanneer ik in gesprek kom met een vreemde. In beide gevallen is het gevolg hetzelfde. De emotionele beleving (ontroering, vreugde) maakt plaats voor twijfel. De emotie vindt geen natuurlijke uitweg, daar wordt ik me van bewust, en daar ga ik over piekeren.

Zodra het piekeren begint neemt mijn ratio het over van mijn gevoel. Wat nu naar buiten komt is een rationele afspiegeling van wat ik voel. Door ervaring heb ik geleerd hoe ik mijn gevoel rationeel (in woorden, duidingen, analyses) zeer dicht kan benaderen. Maar het blijft een imitatie. Dat kan frustreren. Op het moment waarop mijn emotie aangesproken wordt en geen uitweg vindt, reageer ik daar fysiek op. Ik krijg het warm, wordt rood, kan gaan stotteren en jij zag ook dat ik een trillend spiertje heb ik mijn gezicht.

Door de jaren heen ben ik gewend geraakt aan die reacties. Ze zien eruit als schaamte, maar zo ervaar ik ze niet. Teminste, ik schaam mij niet voor mijn emotie. Wel voor het niet kunnen uiten daarvan. Al pratende komen we tot de ontdekking dat ik een vrij eenzijdig beeld heb van emotionele uitingen (mijn eigen woorden). Een emotie kan (en mag) heftig, fysiek geuit worden. Maar dit kan ook op een subtiele manier gedaan worden. We bespreken daarbij het voorbeeld van de Japans films. Die spreken mij altijd enorm aan.

Dit inzicht heeft invloed op mijn eerste doelstelling. Ik zou beter uiting willen kunnen geven aan mijn emoties.

Ik besef mij nu dat dit niet hoeft te betekenen dat ik moet leren om mijn emoties ‘heftig’ te uiten. Misschien past een subtiele manier wel veel meer bij mij. Als dit zo is, zou dat een deel van mijn frustratie en schaamte weg kunnen nemen. Ik hoef mijn emoties namelijk niet te uiten op een bepaalde manier. Ik wil ze uiten op mijn manier. Het kan heel goed zijn dat die manier kalm en voorzichtig is, omdat ik veel behoefte heb aan bescherming, meer dan aan duidelijk tonen van mijn gevoelens.

Een nieuwe doelstelling werd toen: Ik wil me zeker voelen over de manier waarop ik mijn emoties uit.

Twee weken geleden heb ik een kleine proef gedaan. Ik heb de Japanse tekenfilm ‘Whisper of the Heart’ gekeken. Zoetsappig, ontroering gegarandeerd. Ik nam mezelf voor de film helemaal op mijn manier te beleven. Ik zette de film op en zei tegen mezelf: Wanneer ik mij ontroerd voel laat ik dat zo zijn, zonder na te gaan denken over hoe ik daar nu uiting aan moet geven. Er hoeft niet gehuild te worden. Wat er gebeurde verbaasde mij enorm. Op de mooiste, meest ontroerende momenten van de film voelde ik helemaal geen behoefte om te huilen. Ik moest glimlachen, glimlachte met de film mee en bleef rustig in die ontroering voortgaan zonder dat mijn ratio het spel tussen mij en het moment verbrak. Mijn ogen vulden zich met water, ik haalde diep adem, zuchtte en glimlachte een traan. Ik glimlachte een traan, ik huilde hem niet, hij was er gewoon. Er was een gevoel, een emotie en een uiting daarvan.

Nu ik dit op schrijf, denk ik; we noemen het huilen als er tranen over onze wangen rollen, we noemen het glimlachen als onze mondhoeken zich optrekken. Dat is handig als je moet omschrijven wat iemand deed. Hij glimlachte, zij huilde. Maar je kunt er niet mee beschrijven hoe iemand zich voelt. Hij glimlachte. Van ontroering? Van de zenuwen? Uit beleefdheid.

Zo kan ik ook niet tegen mijzelf zeggen: bij deze emotie hoort deze reactie. Als ik intens geniet van de natuur die ik gezien heb tijdens een fietstocht, hoe moet ik dat dan uiten? Moet ik dromerig voor me uitkijken? Moet ik lachen? Moet ik met gefronste wenkbrauwen en een ernstig gezicht langzaam ja knikken? Wat ik wil doen, is mijn emoties er laten zijn op mijn manier. Ontdekken hoe ik op bepaalde dingen reageer. Daar vertrouwd mee raken.

Nieuwe doelstelling: Ik wil vertrouwd raken met de unieke manier waarop ik mijn emoties uit en beleef.

Ben je benieuwd naar wat een coaching sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie! 

Chinezen huilen niet

In gesprek met een Chinese dame (35), inmiddels ruim tien jaar in Nederland, deelde ik dat ik een blog wilde schrijven over dat Chinezen niet huilen. Haar reactie: ‘Hoezo huilen Chinezen niet? Ik zie Nederlanders ook niet huilen. Veel Chinese vrouwen huilen wel. Ze huilen juist heel veel.’ Dan doen ze dat volgens mij het liefst alleen, zeg ik. ‘Klopt! ‘s Avonds alleen in bed of ze nemen een hele goede vriendin in vertrouwen.

Ik was blij met haar openhartigheid. In rap tempo vertelde ze mij over het gezin waarin ze was opgegroeid. Haar ouders zijn intellectuelen. Een moeder die zich had aangesloten bij de communisten. Haar politieke kleur was sterk beïnvloed door een schoonbroer die een hoge positie had in een van de partijen onder leiding van Mao Zedong. Haar vader was een nationalist en behoorde tot de Kwomintang. Hij werd naar een werkkamp/heropvoedingskamp op het platteland gestuurd om gehersenspoeld te worden. Haar grootvader was al eerder die kant opgestuurd. Hij verkoos zelfmoord boven publiekelijk vernederd te worden en eeuwig gezichtsverlies te lijden.

Al deze gebeurtenissen hadden hun levens (haar familie en die van miljoenen anderen) voor altijd getekend. Terwijl ze het vertelde, was er geen traan te bekennen. Niet eens de glinstering van een traan die zich zou kunnen aandienen. Nee, natuurlijk niet. Ze kent me amper. Ik keek in het gezicht van een vrouw die ogenschijnlijk geen emoties voelde bij het verhaal dat ze vertelde. En toch, ik voelde ze. Achter haar ietwat strenge toon en krachtige (bijna vurige/gepassioneerde) gezichtsuitdrukking schuilde heel veel pijn. Net als achter het gezicht van mijn moeder.

Mijn moeder zegt dat huilen een zwakte is. ‘Dan is je moeder waarschijnlijk een sterke vrouw,’ zei ze. Precies! Dat zegt ze ook: ‘Hou je sterk. Net als ik. Niet huilen.’

Wat hebben jouw ouders je meegegeven over het uiten van emoties? ‘Ze hebben mij en mijn zusje geleerd zelf beslissingen te nemen. Ze hebben ons geleerd niet mee te gaan met de massa. Al op hele jonge leeftijd (8 jaar) mochten we zelf naar de film. Elke week hadden we een familiebijeenkomst waarbij we onze verhalen mochten vertellen. Mijn zusje was tijdens haar studententijd voorzitter van een studentenvereniging. Mijn vader heeft mijn moeders denken positief beïnvloed. Beide werken als docent. Mijn moeder heeft veel gelezen en beseft zich nu wat zich allemaal heeft afgespeeld tijdens het beleid van Mao Zedong.’ (Zij zelf werkt als interieur designer)

Eigenlijk had ze mijn vraag op een subtiele manier omzeild. Dat deed me wederom denken aan mijn moeder. Vandaag had ik haar aan de telefoon. ‘Als ik dood ben, moet je niet huilen. Je moet sterk blijven. Het leven gaat door.’ Mama, huilen hoort erbij. Het is juist goed voor je. ‘Nee, ik wil niet dat je gaat huilen. Ik wil het niet horen.’

Mijn gedachten gingen naar hoe wij, zo verbonden als we zijn als moeder en dochter, zo verschillend in het leven staan. Uitgaande van haar idee over de dood, zou ze me niet kunnen horen. Dood is dood. Dus eigenlijk zei ze iets wat in strijd was met haar beeld over de dood. Daarentegen sloot het juist goed aan op mijn beeld van de dood.

Mama, je gaat me inderdaad horen huilen. Maar dat zei ik niet tegen haar. Ik hield mijn mond. Zoals een gehoorzame dochter zou doen.

De dag dat mijn vader stierf

Vandaag is het 29 oktober 2007 en het is 23.03 uur. Ik ben thuis.
Papa is vandaag overleden om 11.34 uur. Geboren op 2 augustus 1953. Hij is 54 jaar oud geworden. Ouxu zag dat zijn oogleden naar beneden vielen en er viel een traan uit zijn oog. Zij riep ons lichtelijk in paniek gelijk erbij. Ze zei: hou zijn arm vast. Hou hem vast. Tingting was net 20 minuten thuis en wij zaten met zijn drieën aan het zijn bed en hielden hem vast. Wij hebben elke verandering gezien. Zijn ademhaling werd langzamer. Zijn ogen waren ontstoken. Totaal uitgedroogd. Zijn ogen waren rood, maar op het laatste moment was het rood uit zijn ogen weggetrokken. Hij was vel over been. Zijn mond een beetje open. Er zat steeds meer tijd tussen zijn ademhalingen. Op het laatst ging het ademhalen heel moeilijk. Je zag zijn adamsappel op en neer gaan met moeite. Met zijn drieën zaten wij aan zijn bed hem gerust te stellen. Hij moest zich geen zorgen maken. Hij mag gaan in rust. Wij bleven het herhalen om hem te steunen. Hij had het echt nodig. Hoewel hij al vanaf zondagmiddag in comateuze toestand was, weten wij dat hij er is. Hij kan er niet bij zijn met zijn volle bewustzijn, maar wij weten dat hij ons hoort. Hij wilde niet laten gaan. Hij heeft het zo lang volgehouden, omdat hij zich ongerust maakt over alles. Over het gezin die hij achterlaat. Over ons. Ik vertel een andere keer verder. Ik ben moe. Ik wil even dromen. Dromen over mooie dingen. Nog een ding: Ouxu belde mij net op om te vertellen dat een kennis de tram instapte en hij vroeg hoe het met haar ging. Ouxu was al in dromen- en tranenland en vertelde dat onze vader vandaag was overleden. Hij troostte haar en Ouxu begon te huilen. Vrienden komen uit het niets. De enige sterke link die zij met hem heeft, is dat een gezamenlijke vriendin ook aan kanker is gestorven. Alles valt op zijn plek. Ouxu mag het ook loslaten.

Een jaar later schreef ik ‘Overvallen door het Leven’