Communicatie: Doe het dan lekker zelf!

SONY DSC

Afgelopen zaterdag vond voor het eerst de training Positieve communicatie plaats in Utrecht. Ik kijk er met een blij en tevreden gevoel op terug. Allereerst vond ik het bijzonder leuk om te zien hoe deelnemers met elkaar in gesprek raakten. Voordat er überhaupt een woord werd gewisseld over ‘positieve communicatie’ was er al zelfstandig een workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen gaande. Daar had ik absoluut niks mee te maken. Ik mocht op dat moment glimlachend toekijken. Dankzij een deelneemster die eerder aanwezig was in een workshop voor hooggevoeligen laaiden de gesprekken op. Geweldig!

Wat ik hier toch nog even wil benadrukken is dat de training Positieve communicatie in relaties toegankelijk is voor IEDEREEN. Door mijn positionering als hsp coach is de kans natuurlijk groot dat de training hooggevoeligen aantrekt en dat is alleen maar mooi. Wat nog mooier is, is dat er een deelnemer aanwezig was die zichzelf herkende in de onderwerpen die in het kader van hooggevoeligheid voorbij kwamen. Hij noteerde titels van boeken over hooggevoeligheid en riep uit dat hij wel weer naar huis kon! Dit was voldoende ‘training’ voor hem. Prachtig om te zien dat ‘herkenning’ zoveel kan opleveren; een gevoel van rust, een gevoel van er mogen zijn.

Voordat de training plaatsvond, had ik gelukkig niet te maken met afmeldingen. Alle acht deelnemers waren aanwezig en de meeste kwamen in koppels; hetzij getrouwd of collega’s. De meesten hadden behoorlijk wat gereisd om bij de training aanwezig te kunnen zijn. Ze kwamen uit Westerbork, Paasloo, Diemen en Leiden. Ook bij deze training merkte ik dat Utrecht wel een fijne en praktische plek is om de workshops en trainingen te laten plaatsvinden.

Op het gebied van communicatie kwamen er verschillende onderdelen voorbij, waaronder parafraseren en backtracken. Parafraseren en backtracken zijn communicatie technieken om oprechte interesse te tonen en je gesprekpartner de volledige aandacht te geven. Door te parafraseren en te backtracken onthoudt je beter wat de ander aan je heeft verteld en kan je het makkelijker navertellen. Het nare gevoel dat eventueel gepaard gaat door het toepassen van deze communicatie technieken kun je hiermee ondervangen; het gevoel dat je iemand onderbreekt in zijn verhaal. Je geeft namelijk jouw volledige aandacht aan je gesprekspartner en de gesprekspartner voelt zich gezien en erkend in zijn behoefte om zijn verhaal te delen.

Alle aanwezigen waren het er wel over eens dat communicatie heel erg complex kan zijn. Door stil te staan bij wereldbeelden, cultuur, tradities, subculturen, opvoeding, communicatiestijlen en het voeren van een open dialoog werden er handvatten aangereikt. Om de positieve communicatie aan het einde van de training nog een extra boost te geven, liet ik de deelnemers een aantal zinnen omzetten in positieve formuleringen. Bijvoorbeeld de zin ‘Doe het dan lekker zelf!’ Hoe zou jij dit positief verwoorden? De meest originele en grappige formuleringen werden gedeeld! Ik vond het ontzettend leuk en boeiend om deze training te mogen geven. Uit enthousiasme heb ik alvast dit eerste half jaar volgepland met deze training.

Wil je een keer deelnemen aan de training Positieve communicatie in relaties? Neem dan een kijkje op de agenda, neem je collega’s, vrienden en partners mee en we maken er een leuke en leerzame training van!

Advertenties

Huilen is gezond: positieve tranen

Het gebeurt zelden dat we mensen in het openbaar zien huilen in Nederland. We houden massaal onze échte emoties voor ons! ‘t Gros bijt liever de binnenkant van zijn lip kapot (nog meer pijn en mogelijk nog meer tranen, maar dat nemen we voor lief) dan dat ze hun innerlijk delen met de medemens. Natuurlijk hebben we dit zo geleerd. We leven in een bepaalde cultuur en zijn opgegroeid met tradities en gewoonten.En dan heb ik het niet eens over de tranen gerelateerd aan verdriet en teleurstellingen. Ik heb het over positieve tranen. Tranen van blijdschap, ontroering en geluk. Ook deze tranen zien we heel weinig in het openbaar. Dus bij deze een ode aan de ‘positieve traan’.

Tranen van het lachen
Wanneer heb je voor het laatst schuddebuikend op de vloer gerold van het lachen? Dat je het aanspannen van de buikspieren voelde en je kaken na afloop een lichte massage moest geven? Of dat je plotseling begon te hikken van het lachen? Het fenomeen dat je zo hard moest lachen waardoor een waterige substantie over je wangen begint te lopen: ja, zelfs het lachen kan je laten huilen. Lachen en huilen tegelijkertijd geef een waanzinnig gevoel van vrijheid. Wat een heerlijk gevoel. ‘t Gevoel dat je lichaam zich in korte tijd hevig in- en ontspant en je achterlaat met een dosis positiviteit. Lees ook: Lach jezelf Energiek en Gezond 

Tranen van blijdschap
In Nederland leiden we meer een binnen-leven dan een buiten-leven zoals in mediterrane landen; simpelweg vanwege het temperatuurverschil. Dit kan zeker een reden zijn dat we in het openbaar minder emoties zien. Toch heb ik een groot vermoeden dat het ‘niet uiten van emoties’ meer in relatie ligt met een bepaalde instelling ten opzichte van emoties. Deze instelling wordt bepaald door de aanwezige sociaal en politiek aangestuurde ruimte voor het uiten van emoties. Dit heeft op zijn beurt een directe invloed op hoe het individu zijn emoties ervaart en van diens ouders krijgt geleerd. Hierdoor kan het soms zelfs erg moeilijk zijn om positieve emoties te duiden.

Tranen van ontroering
Op een bruiloft zie je weleens dat mensen een traantje wegpinken. Een mooie gebeurtenis waarbij men de liefde in het zonnetje zet. Maar het blijft bij een traantje. Ik heb het gezien bij Spaanse en Nederlandse bruiloften, niet bij Chinese bruiloften. Tranen van ontroering zijn mooi, zo liefdevol! Ik kan me herinneren dat ik zo’n moment had. Een goede vriend ging tijdens een capoeira les het lied ‘A mare, a mare’ zingen. Solo. Kippenvel. Een brok in mijn keel. Ik kon keihard gaan huilen, maar deed dit niet. Ik hield het voor me. Het voelde niet goed om te huilen, niet veilig. Nog dezelfde avond kon ik deze tranen laten gaan.

Tranen van intens geluk
Tranen van intens geluk kunnen zich bijvoorbeeld bij een diploma-uitreiking aandienen, omdat je beseft dat het intensieve studeren zijn vruchten heeft afgeworpen. Eindelijk rust. Eindelijk vakantie en kunnen werken aan andere doelen. Ze kunnen ook voorbij komen, nadat je flinke promotie hebt gemaakt. In plaats van het blije nieuws met een lach en een traan het van de werkvloer af te schreeuwen, kruip je eerst nog even in een veilig hoekje; het toilet. Hier mochten de tranen rijkelijk vloeien alvorens met een brede glimlach weer op de werkplek te gaan zitten. Enkele collega’s worden nog geïnformeerd: gedeeld geluk is ten slotte vermenigvuldigd geluk.

Tranen van intens geluk: deze tranen had ik op mijn dertigste. Al mijn dierbaren zaten bijeen in een Mexicaans restaurant om mijn verjaardag te vieren. Ja, hoor, bij deze gelegenheid liet ik ze de vrije loop gaan. Tranen van intens geluk zien we zelden in het openbaar. Op mijn dertigste stond ik er nog niet op deze manier bij stil. De tranen kwamen, ik liet ze gaan en het was oké.

Nu, bijna vier jaar later, besef ik me des te meer hoe speciaal het is om al je tranen te delen. (mits het goed voelt) Het is persoonlijk. Het is vaak je zachte kant. De kant die je niet vaak laat zien. De kant die de meeste mensen niet van je kennen. Door de tranen heen kan je namelijk zien dat de ander ook zijn tranen heeft. Tranen zijn universeel. Of ze nu privé worden gehouden of worden gedeeld. Dus deel ze. Zoveel mogelijk. Dat is mijn boodschap.

HSP: Tijd voor jezelf is essentieel

De afgelopen weken hebben telkens in het teken gestaan van het uiten van onverwerkt verdriet. Verschillende thema’s kwamen voorbij. Eén ervan ging over de vriendschappen tijdens mijn jeugd. Het reeds geuite verdriet had ik al schrijvende kunnen afsluiten. Vanwege alle verhuizingen door de ondernemingsdrang van mijn moeder hielden alle vriendschappen geen stand. De poging ertoe was er wel. Ik heb jarenlang brieven geschreven en logeerpartijtjes gehad, maar op een gegeven moment groeiden we uit elkaar. Het verdriet zat blijkbaar nog in mijn systeem en werd los gewrikt, omdat ik dankbaar was voor de goede vriendschappen die ik nu heb en tegelijkertijd te maken kreeg met de aankondiging van een aantal vrienden die binnenkort gaan emigreren.

Hierna kreeg ik weer allerlei nieuwe indrukken. Allemaal heel interessant, leuk en gezellig, maar bij elkaar was het ontzettend vermoeiend. Veel van wat ik meemaak hou ik bij mezelf of vertel ik aan anderen. Arnold heeft nog steeds hoofdpijn en hoewel ik het soms vergeet, hou ik me vaak genoeg in om hem niet te belasten met allerlei verhalen. Na dit weekend begon ik met een mindmap over de gesprekken die ik over voeding had gehad. Binnenkort ga ik een mini e-cursus schrijven voor de Orchid of Life nieuwsbrief. De workshop Emotiemanagement voor Hooggevoeligen en de training ‘Zet je intuïtie aan het werk’ die afgelopen weekend zouden plaatsvinden, heb ik moeten laten schieten. Ik had simpelweg de energie niet om het te gaan organiseren.

Aan het begin van vorige week, op een dinsdagochtend, realiseerde ik mij dat ik ongemerkt in de energie van mijn moeder zat. Opeens ging het licht aan. Ik begreep het en werd woedend. Ze wilt nog steeds niet begrijpen waarom ik niet  mee wil doen met bepaalde Chinese tradities. Hierover heb ik enorm veel tranen gelaten. Terwijl ik hierdoor heen ging, dacht ik met Arnold mee. Hij wilde graag naar de batizado van grupo Balança in Groningen. Ik gaf aan dat ik wel voor Amé zou gaan zorgen en hij kon gaan. Kort daarna realiseerde ik me dat ik niet in de gaten had dat Arnold dan twee weekenden achter elkaar met capoeira bezig zou zijn. Ik kreeg geen lucht meer. Ik wilde tijd voor mezelf. Ik wilde uitrusten en minimaal leuke dingen doen om me enigszins op te laden. Arnold reageerde teleurgesteld, omdat hij de emotie in mijn stem hoorde en hij heel graag capoeira wilde gaan spelen in Rotterdam.

Uiteindelijk hebben we er goed over gesproken en hij begreep me. We gaan beide door een zware periode heen en het is belangrijk dat we elkaar steunen. Soms zijn we niet alert genoeg om emotioneel adequaat te reageren. We zijn samen naar de open roda in Rotterdam geweest en de volgende dag rond het middaguur waren we weer te vinden bij deze batizado. Zondag met Esther op pad op de Home Made Market en tegelijkertijd promotie gemaakt voor capoeira. Het is allemaal goed gekomen. We houden vol. We moeten wel. We zijn ervan ervan overtuigd dat we mentaal sterker en fysiek gezonder uit deze fase van ons leven zullen komen. Vandaag en morgen heb ik even tijd voor mezelf. Halelujaaaaaaaaaa!

Praat mee over jouw rootsreis met Indisch 3.0

Ben je jong & Indo, heb je een rootsreis gemaakt en vind je het leuk om erover te vertellen? Praat dan mee in de talkshow o.l.v. Ed Caffin van Indisch 3.0. Jonge Indo’s die een rootsreis maakten naar Indonesië, wisselen hun ervaringen uit op het podium van het Bibit-Theater op vrijdag 28 mei.

Rootsreizen zijn dé manier om in contact te komen met het land dat zolang een verhaal was: Indonesië. Maar hoe maak je de voor jou perfecte reis? Wat bereid je voor en wat moet je absoluut weten als je eenmaal in het land van je (voor-)ouders bent? En hoe is het om terug te komen? Afgewisseld met korte reportages van de mening van jongeren op eerdere dagen van de Tong Tong Fair.

Meer informatie over deze en andere programma onderdelen vind je op de website van het Tong Tong festival in Den Haag.

Share/Bookmark