Rebirthing: tranen die nooit eerder zijn geuit

Mensen komen bij mij om een potje te huilen.

Oh, nee, emmers vol.

En van emmers naar containers vol met helende tranen; tranen die nooit eerder zijn geuit.

Tranen die het hele systeem door elkaar schudden, zodat alles weer op zijn plek valt.

De tranen trekken het hoofd leeg en het hart vol. Zo vol dat je wil gaan geven, alles waar je bij kan komen, wat je aan wil raken.

Raak me aan. Schreeuwt het hart. We willen allemaal geraakt en aangeraakt worden. We willen leven en levensenergie laten stromen.

Adem. In en uit. Continue. Het hoofd, hart en ziel zullen weer één zijn.

Met Com-Passie,
Chungmei

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 

Advertenties

Van Slachtoffer tranen naar Helende Tranen

In mijn coaching & rebirthing praktijk ontvang ik hooggevoelige personen die hun trauma’s komen verwerken. Dit gaat gepaard met de nodige tranen. Deze blog zoomt in op het verschil tussen slachtoffer tranen en helende tranen. Oftewel huilen vanuit je hoofd en huilen vanuit je hart en ziel. Het eerste laat je verzuipen in de ellende, keer op keer. Het tweede lost de pijn op in je hart, ziel en lijf.

Huilen vanuit het hoofd

Heb je te maken met een collega die altijd zeurt over teveel of te weinig werk of niet doet wat je aan hem of haar vraagt? Een baas die blijft aansturen op een bepaalde strategie waar jij het niet mee eens bent? Of een partner die geen vinger in het huishouden uitsteekt en nooit het initiatief neemt om op een date te gaan? Kan je niet tegen je verlies? (in sport en werk) Deze situaties maken een hoop frustratie en frustratie los.

Deze situaties vormen voer om alles tot in de puntjes te overdenken. Na de nodige reflectie concludeerde je wellicht dat je handelde en communiceerde vanuit het gekwetste kind. Dit verergerde de situatie en leverde vermoeiende discussies op.

Vervolgens gaat de innerlijke criticus aan het werk. Je bent bang om uitgemaakt te worden voor dom, stom of niet sportief. De mogelijkheid tot reputatie- en gezichtsverlies zijn ook stevige angst triggers. Mannen kunnen specifiek bang zijn voor verlies van mannelijkheid en als te vrouwelijk te worden gezien. Vrouwen kunnen bang zijn om dominant en controlegedrag los te laten om hun vrouwelijkheid juist te omarmen.

Wanneer er tranen worden gelaten komen deze voort uit slachtoffer denken en gedrag. Er zijn tranen omdat iemand gekwetst is, tranen van angst, van boosheid, van onmacht en hulpeloosheid over de voorgevallen situatie. “Had ik maar”, “het zou makkelijker zijn geweest als…” of het uiten van allerlei verwensingen richting je collega, baas, partner, schoonouders, zwager of vriend(in).

Het huilen vindt plaats vanuit het hoofd. Het kan zeker opluchting bieden, maar het hoofd maakt het altijd erger. Het haalt herinneringen op waarin je hetzelfde meemaakte. Je herbeleeft alles, je beweegt in cirkels. Er is geen uitweg. Al deze tranen kunnen niet genezen. Integendeel: ze houden ons vast in de verkeerde houding, ze versterken onze woede, gekrenktheid en ons zelfmedelijden. Bovendien is de kans groot dat je in de nabije toekomst in een vergelijkbare situatie terecht komt.

Volgens Dorothee Sölle wassen tranen alle beelden weg die anderen in mijn opvoeding over me heen hebben gelegd, ze leiden me uit het leugenhuis dat ik heb ingericht. Ze bevrijden me van de rollen die ik tot nu toe heb gespeeld. Ze lossen de pantsers op die ik rond mijn hart heb gelegd om niemand dichtbij te laten komen. Op die manier openen ze me voor de mensen en voor God. Tranen zetten me aan tot een nieuwe taal, tot een eerlijke taal tot een taal die de pijn niet ontwijkt, maar hem uitdrukt.

Helende tranen

Dat klinkt goed. Laten we ons verlossen van de verschillende rollen die we onszelf hebben toegeëigend. Laten we de slag maken van slachtoffer tranen naar helende tranen. Hierbij doel ik op het uiten van verdriet dat door trauma is vastgezet in het lichaam. De geest kan er niet bij. Vandaar dat we ook in het piekeren blijven hangen wat leidt naar het uiten van tranen die niet helen.

De perikelen, oftewel uitdagende situaties in persoonlijke en professionele relaties komen ergens vandaan. Ben je vroeger gepest? Moest je altijd opboksen tegen een dominantere en/of slimmere broer of zus? Of werden je ware gevoelens niet gezien? Werd er in het gezin waarin je opgroeide niet over emoties gesproken? Werd je niet getroost, maar alleen toegeschreeuwd?

Je kunt blijven hangen in geloven dat je het niet kan, dat het niet lukt en dat je het niet waard bent. Maar je kan ook bewegen naar de kern. Waardoor ben je bang om jezelf te laten zien? Om liefde te ontvangen? Of om je kwetsbaarheden te tonen? Het verdriet dat gepaard gaat met de antwoorden op deze vragen bevrijden je van de pijn in het lichaam en de ziel. Het gevolg is dat het hoofd tot rust komt.

Veel mensen zijn bang om dit verdriet aan te gaan. Bang om erin te verdrinken of erin te blijven hangen. Het is een gerechtvaardigde angst. We hebben allemaal iemand nodig die ons vasthoudt. Ons laat voelen dat het oké is, totdat we zelfstandig ervaren dat we dit grote verdriet aankunnen en er sterker uitkomen.

Een cliënt vertelde me over haar hond. Wanneer ze huilt uit zelfmedelijden blijft haar hond bij haar weg. Wanneer het huilen haar geest overneemt en alleen het lichaam spreekt, komt haar hond bij haar zitten. Hoe geweldig is dat! Het begeleiden van ademhalingssessies heeft me veel geleerd over hoe mensen tot het uiten van verdriet kunnen komen. Een interventie die helpt om de spanningen in het lijf in contact te brengen met het verdriet waar de spanning een uiting van is, is het laten klinken van de buikklank.

Een cliënt schreef me het volgende: “Door middel van de buikklank kon ik ontladen. Mijn lichaam leerde mij wat ik nodig heb om spanning te ontladen. Ik voelde op een diepere laag helende warme energie door mijn lijf stromen. Ik moest er van lachen, voelde opluchting en verlichting. En mijn hoofd is nog steeds druk, maar dan met positieve gedachten.”

Helende tranen kunnen heel anders klinken dan dat je van jezelf gewend bent te horen wanneer je huilt. Hartverscheurend, hoog, diep, hortend en stotend, trillerig, doorspekt met het schrille geluid van angst en pijn. Het huilen kan van zover komen dat het je de adem beneemt.

Wanneer je het helingsproces aangaat sta je ervoor open om te ontdekken wat je werkelijk voelde, in elke fase van je leven. Het is een pittig proces, maar absoluut de moeite waard.

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 


Yoga maakt me blij. En hoe!

Vanochtend was ik om 5.00 uur klaar wakker. Eerlijk, de eerste week werken na twee weken vakantie heeft een impact op mij. Ik heb veel meer geslapen. Een aantal keren heb ik zelfs klokje rond geslapen, terwijl ik niet eens ongesteld ben. Het komt door alles wat er zich in mijn persoonlijke leven afspeelt. Dit zorgt overigens ook voor de nodige tranen. Het stroomt lekker door. Wat mij in dit alles op de been houdt is yoga. Om specifiek te zijn: de “30 Days Yoga Challenge with Adriene“.

Wat ik zo leuk vind aan Yoga with Adriene is:

  • dat ze de tijd neemt om alles heel secuur uit te leggen en terwijl ze dat doet ben je eigenlijk al rust aan het nemen en in verbinding aan het komen met het lijf
  • de grapjes die ze tussendoor maakt
  • de lengte van de yoga sessies, meestal iets korter dan een half uur
  • de rust die haar set en zij zelf uitstraalt
  • hoe ze de sessies opbouwt en bepaalde yoga posities terug laat komen

Wat mij opviel is dat dezelfde rust die ik zo in haar werk waardeer mij af en toe ongeduldig maakt. Dan wil ik door naar het in beweging brengen van mijn lijf. Dan skip ik die eerste minuten. (en kan ik nog steeds heel blij met mezelf zijn :))

Door dagelijks aan chakra healing en yoga te doen zit ik veel lekkerder in mij vel. Het kiezen voor het deelnemen aan deze 30 dagen yoga challenge zorgde ervoor dat ik op dagelijkse basis meer voor mezelf koos. Er voor de kinderen zijn gaat namelijk vanzelf. Het huishouden schreeuwt ook altijd om aandacht. Dus het was een verademing dat ik veel makkelijker mijn tijd pakte. Hoe deed ik dat?

Er zijn een aantal vaste momenten dat ik kans zie om de spanningen in mijn lijf uit te wringen.

’s Ochtends vroeg, zoals vandaag, maar op doordeweekse ochtenden vanaf 6.00 uur. Het is heerlijk om lichamelijk en geestelijk wakker te worden met yoga. En voor yoga heb ik op bed al gemediteerd en chakra healing aan mezelf gegeven.

Na school hebben we een contact momentje met snacks en wat te drinken. Daarna kijken de kids wat op Youtube of Netflix en kan ik even foetsie.

Na school kan het ook zijn dat we de tv uit laten. Wanneer Arnold gaat koken en de kids spelen kan ik mij ook afzonderen.

Wanneer Arnold de kids naar bed brengt kan ik ook mijn tijd pakken. Ik ben weleens de deur uitgegaan om te rennen en bij terugkomst deed ik nog wat yoga.

En als ik de kids naar bed breng en daarna nog wakker ben, gooi ik er ook wat yoga tegenaan.

Het deelnemen én vooral heel benieuwd zijn naar waarmee Adriene op de proppen komt, geeft rust in mijn hoofd en lijf. Heerlijk.

Docu CRAZYWISE: over psychische problemen en positieve transformaties

Kortgeleden zag ik de docu Crazywise. Deze docu bevestigde op vele vlakken hoe ik in mijn werk als coach & rebirther, voorbij de diagnoses uit de reguliere gezondheidszorg, mij focus op het verwerkingsproces van de trauma’s waarmee mensen rondlopen.

Dit kunnen uiteenlopende gebeurtenissen zijn die in eerste instantie door de persoon die begeleid wordt niet wordt beschouwd als trauma’s. Maar deze gebeurtenissen hebben er wel voor gezorgd dat je als kind opgroeiend tot volwassene je niet gezien voelt. Je het gevoel hebt dat je altijd hard moet werken om bevestigd en gewaardeerd te worden. Of misschien wel steeds aan het kortste eind trekt op vele gebieden in het leven. En helemaal vervelend: dat je continue met nare mensen en gebeurtenissen in aanraking komt en vaak emotioneel uit balans raakt.

Bij trauma denk je snel aan seksueel misbruik, verkrachting, oorlogstrauma of huiselijk geweld. Denk eens aan operaties die lichamelijk een grote impact hadden, bevallingen die zeer ingrijpend waren of opgroeien in een gezin waarbij er niet over emoties werd gesproken of één of beide ouders zeer dominant waren in relatie tot opvoeding en overtuigingen over het leven. Dat kan ook traumatiserend zijn!

Met behulp van gesprekken, zittende en staande oefeningen in combinatie met ademhalingssessies op de mat bevrijd ik mensen van angst, woede en verdriet. Deze belemmerende emoties ervaar ik als vastzittende energie die fysiologische belemmeringen kunnen vormen dat een normaal en gezond functioneren van het lichaam in de weg zit. Ik help mensen deze vastzittende energie in beweging te brengen en naar buiten te kanaliseren via bewegingen van het lijf, tranen en de stem. Het is enorm dankbaar werk!

Heb je interesse om in gesprek te gaan en/of een ademhalingssessie mee te maken? Neem contact op voor een introductiesessie. 

Klik hier door om de docu Crazywise te bekijken.
Wachtwoord om deze documentaire te bekijken: CWDUTCH

Dromen over sterke Marokkaanse koffie

Vanochtend werd ik wakker met wel de herinnering aan een hele bijzondere droom. Ik bleef nog even liggen om de details van de droom terug te halen. Ik droomde over een gesluierde Marokkaanse dame die samen met haar drie kinderen naar Nederland vloog om een sessie met mij te hebben. Daar zaten we dan, in een klaslokaal samen met haar drie kinderen. De oudste was tien jaar en de jongste was net vier jaar. Ze had eten en sterke Marokkaanse koffie meegenomen. Ik zette thee. We zaten op de grond.

Ze vertelde over een aantal incidenten waar ze verdrietig over was. Over een kennis die haar familie opbelde om te zeggen dat hij haar nooit meer zou opzoeken vanwege een conflict dat jaren geleden had plaatsgevonden. Ze vond het onterecht en voelde zich machteloos. Ze schoot in tranen. Wat er door mij heen ging en ik richting haar uitstraalde was dat ze heel gevoelig is en diep geraakt was door de onterechte veroordeling. Door het hebben moeten ontvangen van die negatieve energie van die kennis.

Vervolgens kwam er verdriet op over het loslaten van haar kinderen en haar herwonnen vrijheid, omdat de jongste net vier was geworden. Maar het verdriet dat ze liet gaan, ging over toen haar oudste, van nu tien jaar, net vier was geworden. Dit vertelde mij dat ze nu pas de tijd, geestelijke en emotionele ruimte had om dit stuk te erkennen en te doorvoelen.

Het derde incident was dat ze zich erg druk maakte over een bepaalde net uitgebrachte, super aantrekkelijk uitziende hummusdip die schadelijke stoffen bevatte voor kinderen. Ik vond het mooi om de gezondheidsactivist in haar naar boven te horen komen. Mijn wereldbeeld werd een stukje ruimer; iemand die opgroeiend in een Islamitische cultuur en zich veelal in en om het huis beweegt vanwege de zorg voor het gezin, zich opwierp om hier verandering in te willen brengen.

Ik kan mij niet meer herinneren hoe de overgang verliep van bovenstaande scène naar hoe het klaslokaal vol stroomde met kinderen en een leraar. De leraar hielp mij met het oprapen van theezakjes en ander afval en daarna was de droom afgelopen.

Geef toe dat het zeer doet

18836744_800771383420309_1223213404000812721_o

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat de hooggevoelige persoon in kwestie maximaal kan groeien op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Over afronden gesproken. Toen we terugkwamen van buitenlandexcursie meteen de volgende ochtend kon ik mijn diploma tekenen. Ik was geslaagd! JOEPIE! (Ben ik nu echt blij met dat papiertje? Ik ben ieder geval blij dat ik een handtekening kan zetten om dit goed af te sluiten en zo met iets anders te beginnen!!!! ☺) De volgende dag ging ik nog afscheid nemen van een lerares en van iemand van stage.

Toen ik dat allemaal had gedaan! Toen was ik doodmoe. Ik heb echt lang op bed gelegen. En mijn lichaam zakte als een pudding in elkaar en ik moest weer huilen. Mijn vriend zei: ‘Nu kun je dingen loslaten he?!’ Jup! Mijn familie wilde ook nog komen omdat ik geslaagd was. Ik wilde ook dat ze zouden komen, maar ergens was ik bang. Mijn huisbaas kwam en vroeg: ‘Wanneer ben je weg? Je hebt je kamer toch opgezegd?’ Waarop ik antwoordde vanuit mijn hoofd: maandag ben ik weg, dan ga ik werken! Is dat oké? Ja dat was oké!

Maar ik begon woensdags pas met werken en maandag zouden mama, oma, zus en zusje komen. Dus ik was lichtelijk in paniek, toen bedacht ik dat ik ze dan maar beter af kon bellen. Ik zei tegen mijn moeder het kan echt niet. Ik moet maandag het huis uit zijn. Ik moet hier echt weg, kan het niet een andere keer. Mijn moeder zei: ‘Oma heeft haar poetshulp verzet en we kunnen ook ergens anders afspreken.’ Ze had gelijk! Ik zou er later op terug komen. Ik besprak het met mijn vriend en zei in paniek. Er klopt helemaal niets van wat ik heb gedaan! Ik heb allerlei dingen gezegd die niet kloppen! (Sorry vriend! Die op dat moment alles over zich heen kreeg.)

Ik vroeg aan mijzelf: Wil ik dat ze komen? Meteen kwam het antwoord: Ja! Toen belde ik mijn moeder op en zei: Sorry! Je kan komen! Ik voel mij bang! Zonder precies uit te kunnen leggen waarom ik bang was. Daarna ging ik op een matje liggen en vroeg ik aan mezelf wat ik nu moest doen? Het antwoord was: Geef eraan toe. Geef toe dat het niet gaat en geef toe dat het zeer doet.

Liefdevol ontvangen door zus en papa die mij wilden helpen.
Liefdevol ontvangen door mijn vriend.
Liefdevol ontvangen door mijn oude basketbaltrainster.
Liefdevol ontvangen door familie die langs zou komen.

De volgende dag heb ik een afspraak rebirthing via skype.

Ademhalen!!!! Er zit spanning in mijn lijf! Wanneer ik vertel hoe het gaat komen de tranen al gauw. Mijn hele lichaam voelt gespannen! Ik adem, mijn buik doet zeer en trilt. De tranen rollen. Op een gegeven moment ben ik redelijk door mijn gespannen buik heen geademd, en komen steeds deze zinnen in mijn hoofd: ik ben zo liefdevol ontvangen de laatste tijd. Dan kom ik bij de pijn in mijn hart uit, Ik ben bang om het oude los te laten. En dan begin ik nog harder te snikken.

Mijn intentie was: ik heb mijn diploma gehaald. Mijn intentie is: Het stroomt van binnen.

Afgelopen dagen was ik aangekomen op mijn werkplek. Ik heb de eerste twee dagen de tijd genomen om te landen. Vrijdag was mijn eerste werkdag. Aangekomen op mijn tijdelijke nieuwe woonplek voor door de weeks. De camper!

*Tussen de weilanden en de bomen!
*Geen internet,
*Fijne collega’s,
*Spelen met kinderen,
*Pijn op mijn borst en buik,

*Het besef hebben: Ik werk van 7-4, vier dagen in de week. En hoef daarnaast niets meer aan school te doen, of andere dingen,

*Gevoelens op een rij zetten,
*Lijnen uitzetten, om het te laten stromen van binnen,
*Contact houden met vriend,

*Zutphen is een super fijne stad, met zijn oude uitstraling, waar ik heb geschreven in cafeetjes en off course in mijn nieuwe huis Campieee de camper. Ik wilde al langer schrijven, maar voelde daar toen niet de ruimte voor. Een heel verhaal, uit mijn handen, op papier ❤

Lees ook de blogs:

Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

Ik hoef niks met hun boosheid 

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Ik hoef niks met hun boosheid

20106481_826920124138768_6381565533271294661_n

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat de hooggevoelige persoon in kwestie maximaal kan groeien op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Ik sliep in de schuur, en er kwamen allemaal herinneringen in mij op. Trampoline springen in de regen met familie terwijl de regen naar beneden kletterde. Chocomel drinken in de schuur met open haard aan, nadat we een sneeuwpop hadden gemaakt. Superfijne en mooie herinneringen, waar ik helemaal emotioneel van werd. Maar ook die ruzies, die de sfeer neerzetten in huis. Gelukkig leer ik teruggeven aan de personen die vaak woedend werden wat het met mij deed. En nog belangrijker wat het nu nog steeds met mij doet.

s’Avonds lig ik in bed en tolt het door mijn hoofd: Ik hoef er niks mee te doen. Ik hoef niks met hun boosheid. Het dendert vaak door mijn hele systeem. Eigenlijk voel ik mij dan heel verdrietig. Mijn lichaam voelt verdrietig aan en ik voel mij geblokkeerd om dat te uiten.

Ik heb een rebirthing sessie staan de volgende dag. Ik voel mij nerveus. Wanneer ik adem voel ik heel mijn onderlichaam stromen, mijn benen, mijn buik. Mijn keel zit dicht. Mijn hart doet pijn! Wanneer ik deel dat dat zo is komen de tranen pas. Ik voel mij ook blij. Ik kan ook ruimte maken voor mijzelf op de plek waar ik eerder (toen ik 12/13 was) bijna dagelijks in mijn bed alleen lag te huilen. Op dat moment geniet ik van het geluid buiten van mijn vader die de stoep aan het vegen is. Ik voel mij aanwezig. Ik voel mij nog steeds geblokkeerd om verdriet te uiten.

Verder met mijn huiswerk! Het moet af. Mijn zus heeft mij de hele dag goed geholpen.  (lief!) Dan ga ik weer naar mijn huis. Het is veel werk nog. Mijn vriend en ik moesten allebei nog huiswerk afmaken. Heerlijk stressen met zijn tweeën! En tussendoor even lekker knuffelen, haha. Ik heb vrijdagnacht nog doorgewerkt. En vrijdagochtend van half zes tot half zeven en ingeleverd via de mail. Het is nog niet af. Maar we hebben er zoveel tijd in gestoken dat het wel goed zou zijn. Over afronden gesproken.

Zaterdag om zeven uur ’s ochtends gingen we op buitenlandexcursie met de klas. Voor mij en nog een aantal klasgenoten een soort van eindreis. Het was erg leuk. Gelachen met de klas. Mooie bedrijven gezien. En veel geslapen. Een hele bijzondere ’diploma uitreiking’ gehad met de klas. Ik werd toegesproken door mijn vriend. We waren samen een week te laat gekomen op de opleiding. We zaten samen in de klas. We gingen samen op stage en tijdens deze stage kregen we een relatie. Toen zijn we allebei blijven zitten. Hij zei: ‘Je bent klaar. Je was allang klaar met school, maar nu ben je echt klaar. (ik ben nog niet klaar met jou hoor zei ik toen! En toen lag de hele klas dubbel!) Je vond het lastig, maar je kon altijd praten met mijn ouders, een lerares en met mij. Je bent een lief en een blij meisje en je bent klaar.’ Hij was helemaal emotioneel. En ik ben geraakt en dankbaar voor zijn liefdevolle woorden.

Vlak voor de buitenland excursie kreeg ik ook nog een mail van een vriendin: We waren een keer in het bos wandelen (twee maanden geleden.) Toen kwam er een hele grote witte zwaan op mij afgezwommen, met zijn prachtige witte veren kwam hij heel dichtbij. Toen zei ze: ‘Oh, wij hebben een grote dierenboek, waar symbolen in staan over dieren die je ontmoet in je leven. Twee maanden later stuurt ze: ‘Ik ben het vergeten om door te sturen, maar hier is het!’

Aan de mens die Zwaan op zijn pad ontmoet: neem stevig je plaats in. Vestig je gezond en sterk. Verdik je lichaam wanneer het moet met de nodige vleeskracht. Dicht bij de aarde blijven. Neem je plek maar in op fiere wijze. Geen flauwheid. Genees jezelf; herstel jezelf in harmonie. Richt je romp en borstkas flink en fier op. Geloof in jezelf! Niet zeuren, niet zaniken, geen flauwiteiten. Doe wat je te doen staat. Ruk die angel of die splinter eruit. Onderga de operatie die noodzakelijk is (en dan gaat het meestal om psycho-emotionele amputaties of loslatingsprocessen.) Het klinkt hard maar in feite leidt het jou naar de zachte weg, in liefde. Nobele Saturnus. Liefdevolle gestrengheid; snoeien waar nodig is om tenslotte via het noodzakelijke mes een gezuiverd oppervlak te bekomen waar alles weer groeien en bloeien kan, op een nieuwe wijze. De oude wonden gezuiverd.  Ernaar durven kijken; wonden verzorgen kan pijnlijk zijn, maar op lange termijn een zuivere basis om een nieuw leven op te starten. Zwaan duldt hierin geen tegenspraak. Je moet en je zal tot een volledig herstel, tot een absolute vordering komen, willen of niet. Achteraf ben je er haar dankbaar om.

Lees ook: Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak.