Docu CRAZYWISE: over psychische problemen en positieve transformaties

Kortgeleden zag ik de docu Crazywise. Deze docu bevestigde op vele vlakken hoe ik in mijn werk als coach & rebirther, voorbij de diagnoses uit de reguliere gezondheidszorg, mij focus op het verwerkingsproces van de trauma’s waarmee mensen rondlopen.

Dit kunnen uiteenlopende gebeurtenissen zijn die in eerste instantie door de persoon die begeleid wordt niet wordt beschouwd als trauma’s. Maar deze gebeurtenissen hebben er wel voor gezorgd dat je als kind opgroeiend tot volwassene je niet gezien voelt. Je het gevoel hebt dat je altijd hard moet werken om bevestigd en gewaardeerd te worden. Of misschien wel steeds aan het kortste eind trekt op vele gebieden in het leven. En helemaal vervelend: dat je continue met nare mensen en gebeurtenissen in aanraking komt en vaak emotioneel uit balans raakt.

Bij trauma denk je snel aan seksueel misbruik, verkrachting, oorlogstrauma of huiselijk geweld. Denk eens aan operaties die lichamelijk een grote impact hadden, bevallingen die zeer ingrijpend waren of opgroeien in een gezin waarbij er niet over emoties werd gesproken of één of beide ouders zeer dominant waren in relatie tot opvoeding en overtuigingen over het leven. Dat kan ook traumatiserend zijn!

Met behulp van gesprekken, zittende en staande oefeningen in combinatie met ademhalingssessies op de mat bevrijd ik mensen van angst, woede en verdriet. Deze belemmerende emoties ervaar ik als vastzittende energie die fysiologische belemmeringen kunnen vormen dat een normaal en gezond functioneren van het lichaam in de weg zit. Ik help mensen deze vastzittende energie in beweging te brengen en naar buiten te kanaliseren via bewegingen van het lijf, tranen en de stem. Het is enorm dankbaar werk!

Heb je interesse om in gesprek te gaan en/of een ademhalingssessie mee te maken? Neem contact op voor een introductiesessie. 

Klik hier door om de docu Crazywise te bekijken.
Wachtwoord om deze documentaire te bekijken: CWDUTCH
Advertenties

Life Coaching: verwerken van een schooltrauma

Ik ben een groot fan van Brené Brown’s werk. In het boek “Daring Greatly” vertelt ze over hoe je authentieke verbindingen aangaat door je kwetsbaar op te stellen. En hoe je een groots leven kunt leiden door je talenten te delen. Stap in die arena en ga op je bek. Je probeert het in ieder geval en je zult groeien. In haar boek deelt ze een interessant stuk over het delen van je persoonlijke verhaal. Ze geeft als tip om je persoonlijke verhaal pas te delen wanneer je de emoties omtrent het verhaal hebt verwerkt. Via deze weg sta je sterker in je schoenen en kun je eventuele negatieve reacties makkelijker ontvangen. Ik ben het met haar eens. Alleen vraag ik mij wel af wanneer ik wat nu daadwerkelijk heb verwerkt.

In mijn beleving gaat de emotionele ontwikkeling vrij lang door. In hoeverre een trauma je heeft beschadigd, heeft te maken met hoe diep het trauma tot het geestelijke, lichamelijke en energetische lichaam is doorgedrongen. En tja, hoe weten we en meten we dat?

Mijn meetlat is een gevoelslat.

Als voorbeeld deel ik mijn schooltrauma met je. Jemig, hoe lang ben ik nu al van de middelbare school? Heel lang, ik word dit jaar 38. En toch zat er blijkbaar nog wat angst in mijn lijf.

Schooltrauma
Afgelopen zondagochtend zat ik na het ontbijt op de bank en was tot niets toe in staat. Wederom voelde ik een druk op mijn borst en stijve bovenrug, schouders en nek. Amé was een tekenfilm aan het kijken en Dían was gevoed. Arnold zei heel eerlijk tegen me dat ik er niet uitzag. Ik voelde mij belabberd en begon te praten. Door zijn aandacht herinnerde ik me opeens dat ik een nachtmerrie had gehad. Het was een derde nachtmerrie op een rij over mensen die ik ken van mijn middelbare schooltijd. Ik zat nog net niet midden in de nacht rechtop bezweet op bed.

De nachtmerrie ging over mijn faalangst omtrent het vak wiskunde. Ik zat op de middelbare school en moest alles op alles zetten om het vak wiskunde te halen. In real life was ik voor mijn VWO examen gezakt. De boosdoener was wiskunde. (nee, de boosdoener was mijn thuissituatie) Mijn hersenen wilden niet, wilden al die cijfers en formules niet begrijpen. Maar het moest. De angst was een uiting van het moeten leren van wiskunde, terwijl ik niet wilde en het gevoel hebben dat ik te weinig tijd had om de stof onder de knie te krijgen. Verschrikkelijk. Terwijl ik hierover vertelde huilde ik de angst en het verdriet eruit. Het kwam van ver. Hierna voelde ik mij lichter op mijn borst. Alle gespannen lichaamsdelen voelden ontspannen aan.

De nachtmerrie kwam twee keer voorbij. Na de eerste keer was ik half bewust en sprak mezelf toe: je bent geen leerlinge meer, je werkt al. Je hoeft nooit meer wiskunde te doen. Het voelde namelijk echt alsof ik weer die jong volwassene was, weer wiskunde moeten doen. Gatverdamme. Ik walg ervan. Ik walg van het moeten van iets wat mij niet van nature afging. Mijn toespraak hielp niet, want de nachtmerrie en hetzelfde gevoel kwam in volle glorie terug. Voor een tweede maal was ik die super nerveuze en gespannen leerlinge. Hoewel dit een terugkerende nachtmerrie is en ik meerdere malen mij erover heb geuit, heb ik dit keer sterk het gevoel dat de angel eruit is. Hèhè.

Ik vond het interessant om te ervaren dat deze angst wederom naar boven kwam. Wat ik over emotionele ontwikkeling heb geleerd, is dat alle emotionele troep omhoog komt tijdens belangrijke gebeurtenissen in het leven. Main life events zoals geboorte, overlijden, verhuizen/emigreren, aan- en uitgaan van liefdesrelaties en vriendschappen, trouwen/scheiden en veranderingen omtrent studie en werk. Waardoor het ook omhoog komt, is wanneer je in het dagelijks leven acties uitzet vanuit kracht, liefde en dankbaarheid. Acties juist in de tegenovergestelde richting van de angst die mij vroeger klem had gezet.

Ik leef nu vanuit mijn overtuigingen in plaats van aangeleerde overtuigingen.

Na meer dan elf jaar coachen deel ik meer en meer van wat ik heb geleerd. En dat voelt gigantisch goed. Doordat het goed voelde, stroomde er heel veel liefde door mijn geest, lijf en energetisch lichaam. Het gevolg was dat ik weer een stukje van het verdriet kon verwerken. En alhoewel ik sterk het gevoel heb dat dit het laatste restje was, sta ik open voor meer verwerking. In ieder geval voel ik me zeker genoeg om het schooltrauma met je te delen. Ook al ontvang ik af en toe negatieve reacties. Mensen die direct overgaan tot veroordelen, terwijl ze mij niet kennen. Ik laat deze van me afglijden en blijf bij mezelf; in gedachten, in gevoel én in gedrag. Zoals Brené Brown zegt: ‘Als je zelf niet de arena instapt en stappen zet zoals ik deze heb gezet, dan heeft jouw kritiek geen invloed op mij’.

Wat Brené als tip meegaf voor de mensen die zeer gevoelig zijn voor kritiek is het maken van een lijstje met daarop de namen van jouw dierbaren van wie je de kritiek (mening, opbouwende feedback) wilt ontvangen. Elke keer wanneer ze kritiek van iemand ontvangt van iemand die niet op het lijstje staat en het komt hard binnen dan pakt ze dit lijstje erbij. Het lijstje van mensen die van haar houden en het beste met haar voor hebben. Ja, hun mening telt wel. 

Ouderschap: luisteren naar mijn dochter

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (10 of 48).JPG

In deze blog komt mijn man Arnold Baldé aan het woord over ouderschap en opvoeding. Het is een vervolg op de blogs:

Wat heeft ouderschap in jou naar boven gehaald?
Een enorme spiegel. Het heeft het meest positieve en negatieve in mij aan de oppervlakte gebracht. Daar ben ik heel dankbaar voor; ik heb mijn grootste pijn en trauma’s geleerd te herkennen via mijn dochter. Ik was me al bewust van het positieve; vertrouwen hebben in mijn dochter en dit in acties ondersteunen en ook duidelijke liefdevolle grenzen stellen.

Trappenhek
Toen mijn dochter kon lopen rond 1 jaar oud, ontmoette ik vele ouders die zeiden: ‘O, heb je al een hek voor de trap geplaatst? Aaah dan zou ik maar snel een trappenhek aanschaffen Arnold! Hey, Arnold ik zag dat jullie nog geen trappenhek hebben, wel gevaarlijk hoor.’ Ik begreep het, zeer goed zelfs, als ik op mijn 10e van de trap kan vallen kan een dreumes dat ook. Tevens voelde ik de overdreven angst achter al deze trappenhek-tips. Ik vroeg me af hoe mijn dochter met een open trap om zou gaan. Ergens geloofde ik dat ze ook wel aan zou voelen dat naar beneden vallen niet per se een leuk spel zou zijn. Ik ging het testen.

Dus ik gooide haar… nee dat deed ik niet. Ik liet haar gewoon rennen en lopen bij de trap. Veiligheid eerst, dus ik bleef bovenaan de trap staan, op een meter afstand ongeveer. Zodat ik eventueel in zou kunnen grijpen. Ze rende langs de trap opening, deed wat spelletjes hier en daar en toen kwam het moment waarop ik hoopte; ze keek naar beneden. Ik vroeg me af wat ze zou gaan doen. Ze liep rustig op de trapravijn af. Ik was scherp en zeer benieuwd naar de komende seconden. Eerst liep ze rustig, daarna langzaam, en toen stopte ze op een halve meter afstand. Ze keek voorzichtig naar beneden, en besloot terug te gaan! Ik dacht; zie je nou wel! Ze weet het, ze kan het!

Ik vertelde het aan mijn vrouw, en we besloten geen trappenhek te nemen. O.k. ze is één keer van de trap gevallen, omdat mijn vrouw haar vasthield en uitgleed op haar sokken. Au. Alleen is ze nooit gevallen. We hebben haar gewoon op de trap laten lopen, zelf het klimmen en traplopen laten ontdekken, en het werkte.

Luisteren naar mijn dochter
Wat ik wel echt moest leren was echt luisteren naar haar gevoel. Simpelweg omdat ik moeite had met mijn eigen gevoel voelen en hiernaar te leven. Als papa leerde ik bijvoorbeeld mijn eigen zware negatieve papa-shit-energie voelen, waardoor ik haar reactie op mijn soms norse en boze opmerkingen beter kon plaatsen. Eerst vond ik het maar raar als ze ‘zo maar’ ging huilen, omdat ik iets zij of afpakte bijvoorbeeld, voor haar eigen bestwil, uiteraard. Maar ik deed het dan op een geïrriteerde manier, waardoor zij moest huilen. Haar reactie in de vorm van gehuil vond ik irritant.

Toen zij rond anderhalf jaar oud was, kreeg ik dit spelletje door. Hoe meer ik mijn eigen onzin onder de loep nam; onder andere dat ik wilde dat zij stil was en stil zou zitten aan tafel. Terwijl het leven juist beweging, geluid, muziek en lol is! Ik kon erg slecht tegen geluidsoverlast van mijn eigen dochter; ik had enorme hoofdpijn, en was extreem moe. Sommige mensen noemen het een burn-out. Ik ook trouwens. Een mega burn-out. Helemaal kapot gewerkt en gedacht. Ik voelde me enorm kut. Toch ben ik deze burn-out erg dankbaar, omdat ik juist in deze periode heb leren voelen. Mezelf en mijn dochter.

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Rebirthing: adem je vrij van emotionele blokkades

IMG_3406

Sinds dit jaar pas ik rebirthing in mijn coachingpraktijk toe. De resultaten die met deze ademhalingstechniek kunnen worden bereikt zijn fenomenaal. Deze techniek pompt letterlijk leven in je lijf en met elke sessie boek je op emotioneel, fysiek en energetisch niveau voelbare vooruitgang.

Deze ademhalingstechniek wordt de bewuste verbonden ademhalingstechniek genoemd. Je haalt adem zonder pauzes. De verbonden ademhaling zorgt ervoor dat het lichaam actief doorstroomt door de levensenergie/zuurstof die je inademt en over je lichaam verspreidt. Het laat het lichaam ademen en activeert het emotionele lichaam. Eventuele energetische blokkades, ook wel vastzittende emoties genoemd, worden vrijgemaakt, zodat je deze kunt doorvoelen. De vastzittende emoties zoals angst, woede en verdriet zijn op verschillende momenten in jouw leven ontstaan. Ze ontstaan doordat je de emoties in de situatie waarin jij je bevond (als kind en andere levensfases) niet kon uiten.

Het liefste had je de emoties angst, woede en verdriet willen uiten door te vluchten voor de situatie of de situatie aan te vechten. Doordat je je niet kon uiten, slaan die emoties naar binnen toe, het gevolg is dat jouw systeem; lijf en geest, wordt geblokkeerd. De verbonden ademhaling biedt je de gelegenheid om jouw lichaam tegen jou te laten praten in de vorm van fysieke uitingen zoals jij deze ten tijde van het trauma hebt gevoeld en hoe deze in jouw lijf hebben doorgewerkt. Om een aantal symptomen te noemen: het voelen van kou of juist warmte, trillingen, klamme handen, verkrampingen, spanning en knopen in diverse delen van het lijf waar je last van hebt bij het ervaren van stress. De opkomende duizeligheid is bijvoorbeeld een symptoom van angst, woede of verdriet én dat je het leven teveel vanuit het hoofd benaderd.

Na elke sessie kom je steeds meer in contact met je lichaam. Je leert de lichamelijke uitingen van je lichaam kennen, hierdoor wen je eraan en zal de wilskracht de angst overstemmen om door te blijven ademen. Het doel van deze ademhalingstechniek is om jou volledig te bevrijden van de emoties en belemmerende gedachten die hieruit voortkomen. De verbonden ademhaling leidt naar een ontspannen lichaam en geest. Hierdoor zul je meer positieve gedachten over jezelf en jouw omgeving ervaren.

Je hebt een paar dagen de tijd nodig om van een ademhalingssessie bij te komen. Na afloop geef ik aan je mee dat je lief voor jezelf mag zijn. Eet goed, ga op tijd slapen en maak het jezelf sociaal niet te druk. Op de eerste plaats zul je met meer bewustzijn ademhalen, omdat je het helende effect van een diepe ademhaling hebt ondervonden. Verder kan het zijn dat herinneringen die de nodige emotionele impact op je hebben gehad naar boven komen. Je kunt ook levendige dromen en nachtmerries krijgen, schrijf deze op. Het onderbewuste toont je wat je aan het verwerken bent en waar je nog aan kunt werken. Dit zijn de naweeën van de sessie.

Je adem zou licht en regelmatig moeten zijn, stromend als een beekje door het zand. ~ Thich Nhat Hanh

Wil je met vol vertrouwen en enorm veel plezier in het leven staan? Ga voor een introductiesessie en geef per e-mail of telefonisch aan dat je rebirthing wilt ondergaan. 

Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit in Groningen

11130095_653892481389116_8586646059219622933_n

In het weekend van zaterdag 18 en zondag 19 april ben ik in Groningen. Op zaterdag zal ik het tweede deel van de ‘Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit’ geven en op zondag wederom een workshop emotiemanagement voor hooggevoelige personen. Zoals altijd kijk ik ernaar uit. Wat betreft de training; deze training geef ik sinds dit jaar en Groningen is de eerste stad waar ik de training door heb laten gaan, hoewel er slechts twee deelnemers waren. Dit was een uitzondering. Ik had namelijk de eerste deelneemster over de telefoon gesproken en was geraakt door haar verhaal. 

Zonder het met de deelnemers te bespreken, besloot ik ervoor te gaan. Van beide dames wist ik namelijk dat ze het enorm zouden waarderen als de training door zou gaan. Dat was een heel sterk gevoel. Na mijn besluit deelde ik telefonisch met hen dat ze met zijn tweeën zouden zijn. Hun reacties sloten naadloos aan op mijn gevoel. Door het door te laten gaan, voelde ik de passie voor mijn vak en mijn missie als life coach opleven. Het deed mij denken aan hoe Arnold in 2008 vaak genoeg aan één leerling capoeira les gaf en hoe ik pasgeleden nog van mijn Spaanstalige yoga docente een paar keer privé les heb gehad. Beide personen gaven aan één persoon even enthousiast les als aan een groep van vijftien leerlingen. Zo voelde het voor mij ook. Het was een bijzondere middag; een middag boordevol waardevolle inzichten.

Na afloop ontving ik per e-mail de volgende reacties:

“Het was voor mij een inspirerende, mooie en confronterende middag. Ik vond het heel (bijzonder) mooi om te horen dat je die dag speciaal voor mij naar Groningen was gekomen. Dank je wel hiervoor. Ik stel het bijzonder op prijs! Toen ik op google zocht naar HSP en jouw website tegenkwam, had ik zonder twijfel het gevoel dat ik je heel graag wilde ontmoeten. En niks is minder waar geworden want je hebt mij die middag voor het eerst sinds tijden in contact kunnen brengen met mijn gevoel. En ik heb inzicht gekregen waar ik momenteel sta in mijn proces. Inderdaad wil ik niets liever dat de periode van het verwerken van het trauma voorbij is en dat ik kan genieten en wil doen waar ik blij van word. Maar ik kan (nog) niet genieten. Het leven kost mij heel veel energie! Na de training voelde ik mij moe en onrustig. Toen ik ’s avonds met mijn vriend op de bank zat en vertelde over de middag was ik verdrietig. De gevoelens van het trauma en de confrontatie dat ik zo streng ben voor mezelf! Ik wil heel graag van mezelf houden en accepteren van de fase waarin ik nu zit. Momenteel is er van binnen een strijd gaande; een heen en weer geslinger van gevoelens. Ik ben vooral moe en heb een kort lontje.” 

“Ik ben echt heel blij met deze training. Ik had inderdaad al gezegd dat maart mijn maand zou worden. Na een heftig maand februari (en eigenlijk een langere periode van drukte). In mijn hoofd ben ik bezig met mijn werk. Hoe ik mezelf wil profileren en goed gebruik ga maken van de opgedane ervaring en netwerk van de afgelopen tijd. Maar nog geen stappen ondernomen. Op een of ander manier weet ik dat alsnog uit te stellen. Ik maak wel gebruik van tijd voor mezelf, maar ook de kledingkasten uitmesten, en mijn kantoor hoekje leuk inrichten. Ik vond het leuk dat je zei dat ik overal een feest van maak. Ik was dat eigenlijk vergeten. Nu overstemmen jouw woorden mijn kritische stem en kan ik er meer van genieten.’

Op zondag 3 mei, zondag 7 juni en zondag 12 juli geef ik de ‘Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit in Den Haag’. Klik hier voor meer informatie & het boeken van jouw plek. 

Sta stil bij hooggevoeligheid en versterk hiermee jouw aanwezigheid.

Deze training kan je het volgende opleveren:
– ontdekken en bekrachtigen van jouw kwaliteiten, vaardigheden en talenten als hooggevoelig persoon,
– positieve energie door een focus op de doelen die je wilt behalen en door het nemen van gezonde beslissingen,
– van zelfkritiek naar positieve communicatie met jezelf en anderen,
– gedurende drie maanden ondersteuning en begeleiding bij het verwezenlijken van jouw persoonlijke doelstellingen.