Coachee: ik was van mezelf vervreemd

  
Met dank aan een coachee die ik eind 2015 heb mogen begeleiden, lees je wat een coachingsessie haar heeft opgeleverd.

‘Een sessie met Chungmei voelde als thuiskomen bij mezelf. Ik had een nogal roerige periode achter de rug waarbij ik het gevoel had dat ik van mezelf was vervreemd. Ik was 22 en had een burn-out achter de rug. Zoekend naar mijn eigen identiteit, zoekend naar een baan waar ik energie van kreeg. Ik zocht de verbinding in mezelf maar wist hem even niet zo goed alleen te vinden. Voorheen was ik altijd een jankerd, raakte ik snel geëmotioneerd, en dat vond ik nooit zo erg van mezelf. Ik vond het juist fijn. Maar in deze periode leek ik wel vast te zitten en niet helemaal goed bij mijn emoties te kunnen. Overlevingsmodus.

Ik had al wat artikelen op de website van Chungmei gelezen, was naar een van haar lezingen geweest en het leek me heerlijk om een keer met haar aan de slag te mogen. Zoals ik al had voorspeld zat ik nog maar één minuut in de praktijk of ik begon te huilen. Want huilen in een fijne omgeving ging me op dat moment wel prettiger af.

Ik besprak met haar de moeizame relatie met mijn moeder en dat ik vooral heel veel boosheid richting haar voelde. Voor mijn gevoel was ze er niet voor me tijdens m’n burn-out en was ze voornamelijk met haarzelf en haar eigen behoeften bezig. Ik had de verkeerde aanname gemaakt dat op het moment dat je ziek bent, je moeder er voor je is, dat leek me vanzelfsprekend. Maar dat gevoel kreeg ik niet en dat maakte dat ik me erg onveilig voelde en op mezelf aangewezen. 

Met m’n vader had ik op dat moment ook niet een al te beste band. Zo leek het wel van de buitenkant maar van binnen verweet ik hem ook nog het één en ander. Ik kon geen rust vinden in het feit dat ik niet zo’n enorme klik met mijn ouders voelde, niet veel compassie, dat ik het moeilijk vond om te zeggen dat ‘ik van mijn ouders hou’.

Wat ik fijn vond in de sessie is dat ik volledig eerlijk mocht zijn over de dingen die ik dacht en voelde, ook de hele nare dingen die misschien in het dagelijks leven niet zo netjes zijn om te zeggen. Het maakte me vrij. Ik zat vast in het ‘niet willen oordelen’ over bepaalde situaties en wilde graag liefdevol in alles zijn maar ik heb nu geleerd dat het meest liefdevolle dat je voor jezelf kunt doen open en eerlijk te zijn over je eigen emoties. Ook als deze misschien niet zo fraai zijn. 

Ik leerde dat ik meer mocht opkomen voor mezelf, voor mijn grenzen maar ook mijn verlangens. Op dat moment werkte ik namelijk ergens waar ik het helemaal niet naar mijn zin had, maar omdat ik geen recht op een uitkering had moest ik toch maar ergens werken. Er heerste veel negativiteit op de werkvloer en ik voelde me niet op waarde geschat en niet serieus genomen en had gewoon last van de vreemde energie daar. 

Na de sessie met Chungmei voelde ik verschillende dingen. Enerzijds voelde ik me verward omdat er veel was losgekomen, anderzijds voelde ik me daardoor ook opgeschoond. De tranen die vast leken te zitten mochten eindelijk vrijuit stromen. Dat voelde echt heerlijk. De volgende dag zag ik zelfs in de spiegel dat mijn gezicht er veel meer ontspannen uit zag. Opgelucht. Ik ging fluitend naar werk – niet omdat ik er zin in had – maar omdat ik wist: dit is tijdelijk en dit weekend neem ik ontslag.

Een gedurfde kans omdat ik helemaal geen ander alternatief had voor een baan, maar ik besloot met het gespaarde geld mezelf de ruimte te geven en te genieten van de zomer. Twee maanden gaf ik mezelf om weer even te voelen wie ik ook alweer was en waar ik zin in had en energie van kreeg. Wat daarop volgde was fantastisch: een nieuwe zelfvertrouwen en zin in het leven. Om vervolgens na de zomer bij twee verschillende bedrijven te werken waar ik allebei mijn energie in kwijt kon. 

Werken aan jezelf, luisteren naar jezelf, in jezelf investeren is voor mij een blijvend proces. Sleutelwoorden daarin voor mij zijn: geduld hebben en lief zijn voor jezelf. Ik voel dat ik nog lang niet klaar ben en tegelijkertijd is dat helemaal niet erg. Ik mag de tijd nemen om te leren. Met vallen en opstaan. Een traan en een lach. Ik weet nog niet steeds niet precies waar ik heenga maar ik ben onderweg.’

Lijkt het je wat om de thema’s waar je tegenaan loopt bespreekbaar te maken? Klik hier voor meer informatie over het aangaan van een introductiesessie

Advertenties

Ouderschap: Papaaaaa, we moeten NU echt gaan

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (48 of 48)

In deze blog leer je mijn partner Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een introductie tot alles wat hij met jou wilt delen over papa zijn. 

Wie ben jij als papa?
Ik ben vader van 1,5 kind. Mijn dochter is vijf jaar en mijn tweede kind wordt waarschijnlijk volgende week geboren. In het begin van het vaderschap liep ik vaak tegen de lamp. Ik vond dat mijn dochter stil moest zijn omdat zij keihard huilde. Ik heb erg gevoelige oren. Logisch, dacht ik. Maar goed, zij moest eten, een schone luier of een boertje laten. Ook logisch.

Ik heb veel geleerd van mijn dochter, dat spelen de bron van het leven is en wat voor irritante zeik vader ik was. Hoewel veel mensen denken dat volwassen worden een doel in het leven van een kind is. Heb ik geleerd dat kind blijven het eigenlijke doel is. Blijven spelen, willen ontdekken, creëeren, lachen, gevoelens uiten. De kind-mindset behouden is nu een doel in mijn leven als vader. Laatst was ik met mijn dochter in de speeltuin, het was al 18.00. Toen riep mijn dochter voor de tweede keer; papaaaaa, we moeten NU echt gaan, mama heeft het eten al klaar. Het gaat de goede kant op.

Hoe denk je over de ouder – kind relatie?
Een relatie is altijd een wisselwerking; geven en nemen op allerlei gebieden. Ik zie mijn dochter als gelijke; ik leer van haar, zij leert van mij. Het feit dat ik ouder ben en meer heb meegemaakt dan zij, betekent niet dat ik per se meer weet. Misschien weet zij wel meer, voelt zij wel meer dan ik, juist omdat ik meer heb meegemaakt. Heel simpel gezegd: zij is nog puur, ik een stuk minder.

Het grootste probleem van volwassenen is dat we volwassen doen. Wij volwassenen, goede, verstandige burgers, gedragen ons voornamelijk naar de sociaal maatschappelijke maatstaven. Wij geven voornamelijk door wat onze ouders door hebben gegeven aan ons. Hier zitten positieve en negatieve kanten aan. Die negatieve kanten houden ons klein. We voelen niet meer waar we echt gelukkig van worden, durven niet meer ons talent te gebruiken, hebben werk wat misschien ok verdient, maar waar we totaal geen passie voor voelen.

We zijn opgegroeid in een angstmaatschappij. Wij hebben geleerd bang te zijn. Voor onze gezondheid en de dood. Voor een slecht cijfer. Voor electriciteit. Voor vuur, de vijver, verkeer etc. Terwijl we ook met het vertrouwen en speelse motivatie van een kind de wereld kunnen ontdekken. Sterker nog, volwassenen met de kind-mindset, zijn veel creatiever en voelen zich gelukkiger.

Wat maakt jou woest als vader?
Mijn eigen opvoed fouten. Zoals vinden dat mijn dochter stil moet zijn als zij wil praten, vinden dat zij stil en recht moet zitten op een stoel, uit ‘veiligheid’ tegen mijn dochter schreeuwen ‘kijk uit!’ of ‘blijf af!’ ‘voorzichtig’! Dit is aangeleerd sociaal gedrag wat niks te maken heeft met ‘normaal’ of natuurlijk gedrag van een kind. Het is sociaal culturele bullshit, veelal gebaseerd op mijn eigen angsten. Waar ik nu gelukkig van af ben! Oef! Dat scheelt

Ik herken dit ook bij andere ouders, van de honderden kinderen die ik les geef. Bij vrienden, familie, in de supermarkt in de speeltuin, en dan denk ik ‘waaauuw, wat kut.’

Een volgende keer meer…

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Zelfverzekerdheid: dat straal je uit!

sun

Na vijf maanden coaching heb ik van mijn coachee mogen vernemen dat hij ‘groter’ is geworden. Hij leeft nu met zijn blik naar voren en naar boven. Verder reikt zijn blikveld veel wijder en dieper. Hij kijkt om zich heen in plaats van zich te focussen op een punt waar hij zich veilig voelde. Dat hij ‘groter’ is geworden, kreeg hij pasgeleden terug van niemand minder dan zijn vader. Zijn vader, iemand die hij van jongs af aan op een voetstuk had gezet, maar van wie hij emotioneel geen voeding kreeg. ‘Mijn uitstraling is veranderd. Ik voel mij zekerder over wie ik ben. Dat is wat ik uitstraal en dat is wat mijn vader benoemde.’

Gedurende de eerste vier maanden kwam hij elke week voor een coaching sessie van een uur. Hierna veranderde de frequentie in één keer per twee weken. Nu zitten we op één keer per drie weken en schrijft hij tussentijdse reflectieverslagen om mij op de hoogte te houden van zijn persoonlijke ontwikkelingen. Hij heeft geleerd zijn emoties te voelen, te uiten en zichzelf te troosten.

Dat juist zijn vader aan hem terug gaf dat hij is gegroeid, is voor hem van grote emotionele betekenis. In meerdere sociaal panorama en andere coaching technieken kwam de emotionele en energetische relatie met zijn vader aan bod. Tijdens deze oefeningen werd duidelijk dat hij zich heel lang heel klein heeft gevoeld ten opzichte van zijn vader die monsterlijke afmetingen aan had genomen, een monsterfiguur die het beter wist waardoor hij in de buurt van zijn vader altijd aan zichzelf twijfelde.

Ben je ook toe aan een positieve verandering in je leven? Ga voor een introductiesessie en ervaar wat lifecoaching jou op kan leveren! 

Liefde: wanhopig verliefd zijn

Ik was geloof ik een jaar of 10. Ik was eigenlijk eerst verliefd op mijn vader en hoopte dat ik liever geworden zou worden dan mijn moeder. Hierdoor kreeg ik meer aandacht van mijn vader. Mijn moeder was ook hysterisch. Soms krijsend door het huis lopen.

Ik werd hierna verliefd op een man van 33 jaar. Ik hielp af en toe mee in de bediening en vooral in de keuken van een cafe in de buurt.  Ik was  vooral wanhopig verliefd. Ik was een kind. Op mijn 8ste vertelde mijn vader dat hij mijn vader niet wilde zijn, omdat ik was blijven zitten. De juf vertelde dat het mijn schuld was.

Vanaf dat moment moest ik thuis altijd meewerken op de boerderij. Ik werd regelmatig om 4 uur s’ochtend mijn bed uitgehaald om te melken, wanner mijn vader ziek was. Na school moest ik ook werken. Mijn vader zei tegen mij dat ik mijn eigen eten en drinken moest verdienen, totdat ik andere ouders vond.

Uit een Love interview, afgenomen in 2008.

Vreemdgaan: mijn vader was de zondebok

Ik ben opgegroeid in een gezin waarvan de vader internist was en mijn moeder een goede moeder/huisvrouw. Het was een heel warm en streng nest. Heel Spartaans door mijn vader en heel liefdevol door mijn moeder. De culturele achtergrond was te kenmerken als een Surinaamse sfeer. Als er niet genoeg eten was, verdeelden we het eten. Wat ik me kan herinneren is dat iedereen graag bij mij thuis was. Het was streng, maar wel gezellig. Het strenge kwam van mijn vader.

De ommekeer is gekomen toen ik 11 jaar was. Ik kwam er toen achter dat mijn vader naar bed ging met een goede vriendin van mijn moeder. Hij heeft mijn moeder veel verdriet gedaan. De instabiliteit trad op, terwijl we altijd heel stabiel hadden geleefd. Mijn vader had altijd heel veel impact op ons. Vanaf dat moment ging ik mijn moeder steeds meer steunen. Mijn vader was de zondebok. Hij was er nog wel, maar op een gegeven moment verhuisden we.

Mijn vader zat toen steeds meer bij zijn scharrel. Toen ik 17 jaar was, constateerden ze bij mijn moeder een hersentumor. Ze moest geopereerd worden. De kans dat ze erdoor heen zou komen was 90%. Ze belde de vriendin met wie hij vreemd ging om te vragen of ze haar man los kon laten, zodat zij samen door deze periode konden gaan. Zij zei dat hij nu van haar was. Ze ging met deze afwijzing de operatie in.

Mijn moeder raakte in een coma na de operatie en was na een paar dagen overleden. Ik zat midden in mijn examens. Mijn vader is met deze vrouw getrouwd. We hebben het huwelijk nooit erkend. We waren met zijn vijven en iedereen kreeg een kookdag. Mijn lievelingstante, de zuster van mijn moeders moeder, kwam één keer per week bij ons langs om te koken en het huishouden te doen. Iedereen ging langzamerhand het huis uit.

Uit een Love interview, afgenomen in 2008.

Woede: wat een klootzak is mijn vader

Als coach ben ik een grote voorstander van het voelen en duiden van emoties. Emoties: dat is uiteindelijk waar het om draait. Voel je je goed, dan ziet de wereld er rooskleurig uit. Voel je je slecht, dan kan het minste geringste je van je stuk brengen. Tijdens het coachen begeleid ik mensen door de emoties die hen belemmeren in het dagelijks leven. Hoewel veel ter sprake komt tijdens de sessies krijgen coachees ook huiswerk mee. Hierdoor blijven ze bezig met het verwerken van emoties die tijdens de sessies naar boven waren gekomen. Met instemming van de coachee kun je hieronder een stuk lezen aangaande het uiten van woede.

‘Ik ben het kwijt. Ik doe niets meer. Er komt niets meer uit mijn handen. Ik heb nergens zin in. Het leven is verschrikkelijk. Ik haat alles, ben woedend op alles. Dat ik me zo klote voel. Me zo verlamd voel. Dat ik alles waar ik bang voor ben uitstel. Dat ik nog misschien wel 30 jaar moet leven op deze manier. Nutteloos zijn.

Woedend over dat er geen aandacht voor elkaar is. Dat er een mammografie gemaakt is waarop niets te zien valt maar dat er niet verder bedacht wordt wat het kan zijn. Geen communicatie, alleen onverschilligheid. ‘Bel maar als je nog vragen hebt’. Terwijl mijn tiet uit mijn bh gegroeid is en er een enorm verschil is in grootte.

Wat een klote zooi is deze wereld. Wat een klootzak is mijn vader. Ik haat onverschilligheid. Kiezen voor een kind, iets creëren, en er niet voor zorgen, niet meer naar omkijken als er een bepaalde grens bereikt is. Een kind heb je toch voor het leven? Of gaat het altijd zo: ‘je bent nu 15, ik ben druk met andere dingen, zoek het zelf maar uit?’.

Je had vroeger enkel oog voor jezelf pa en dat is nooit veranderd. Je hebt mijn leven vergald met je ‘goede opvoeding’. Je hebt me klein gehouden, onzeker gemaakt, nooit gesteund in wie ik was en in mijn ambities. Want ‘ik kon toch niks’. Ik zou je willen schoppen en slaan, je in elkaar willen trappen.’

Herken je deze woede? Voel je welkom om een comment achter te laten.

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige? Bestel hier het eboek ‘Ben je boos? Dan mag dat!’. 

2011 in een nieuw jasje!!

In 2011 is alles nieuw. Nieuwe ik, nieuwe liefdesrelatie met de kleine erbij, de combinatie van werken en moederen: het begin van een nieuw tijdperk.

Mijn nieuwe ik, tja, hoe leg ik dit kort en bondig uit? Het overlijden van mijn vader in 2007 en alles wat dit in mijn losmaakte, verklaart veel. In de afgelopen drie jaar is mijn vader meer aanwezig geweest in mijn leven dan de 26 jaren waarin hij fysiek niet aanwezig was. Mentaal trouwens ook niet, want blijkbaar had ik hem uit mijn hoofd & hart verbannen. Nu ervaar ik hem met liefde. Dit heb ik kunnen realiseren met de hulp van mijn lieve opaatje. Mijn lieve opa overleed kort na het overlijden van mijn vader. Ruim een half jaar voor zijn overlijden nam hij mij in vertrouwen. Een waardevol gesprek dat mijn hart heeft geopend richting mijn vader. Het loslaten kon beginnen…Het loslaten van boosheid en vooral verdriet. Mijn nieuwe ik voelt lichter en completer.

Nieuwe liefdesrelatie met de kleine erbij
Een prachtig en overweldigend hoofdstuk in ons leven is begonnen met de komst van Amé! Hier kan ik alleen maar over zeggen dat mijn schoonmoeder zegt dat het geluk van ons afstraalt wanneer ze ons samen ziet.

Combinatie werken en moederen
Werken en moeder zijn. Dat is me wat. Het is ontiegelijk zwaar. En dan heb ik nog het geluk dat ik met een vent ben die het heerlijk vindt om te ‘vaderen’. De afgelopen maanden heb ik kunnen wennen aan deze combinatie. Ik moet zeggen dat ik nog wat ‘wentijd’ nodig heb. Volgende week beginnen de sessies weer. Deze week gebruik ik om alles op een rijtje te zetten: mijn kledingkast, het huishouden, de administratie en waar ik me op wil richten met de coachingpraktijk.

Reden van deze blog was in eerste instantie het ‘nieuwe jasje’ van deze weblog. Ik vind ‘m zooo mooi, ben er ontzettend blij mee. (Met dank aan @mahieu, www.exid.nl) Terwijl ik na zat te denken over de titel, gingen de bovenstaande zaken door me heen. Ja, veel is nieuw. Het wordt vast en zeker een mooi jaar. Met alle ups & downs is het fijn om te bedenken dat ‘het enige constante in het leven verandering is’! Ik heb er zin in!! Jij ook? 😉