Ik hoef niks met hun boosheid

20106481_826920124138768_6381565533271294661_n

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat de hooggevoelige persoon in kwestie maximaal kan groeien op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Ik sliep in de schuur, en er kwamen allemaal herinneringen in mij op. Trampoline springen in de regen met familie terwijl de regen naar beneden kletterde. Chocomel drinken in de schuur met open haard aan, nadat we een sneeuwpop hadden gemaakt. Superfijne en mooie herinneringen, waar ik helemaal emotioneel van werd. Maar ook die ruzies, die de sfeer neerzetten in huis. Gelukkig leer ik teruggeven aan de personen die vaak woedend werden wat het met mij deed. En nog belangrijker wat het nu nog steeds met mij doet.

s’Avonds lig ik in bed en tolt het door mijn hoofd: Ik hoef er niks mee te doen. Ik hoef niks met hun boosheid. Het dendert vaak door mijn hele systeem. Eigenlijk voel ik mij dan heel verdrietig. Mijn lichaam voelt verdrietig aan en ik voel mij geblokkeerd om dat te uiten.

Ik heb een rebirthing sessie staan de volgende dag. Ik voel mij nerveus. Wanneer ik adem voel ik heel mijn onderlichaam stromen, mijn benen, mijn buik. Mijn keel zit dicht. Mijn hart doet pijn! Wanneer ik deel dat dat zo is komen de tranen pas. Ik voel mij ook blij. Ik kan ook ruimte maken voor mijzelf op de plek waar ik eerder (toen ik 12/13 was) bijna dagelijks in mijn bed alleen lag te huilen. Op dat moment geniet ik van het geluid buiten van mijn vader die de stoep aan het vegen is. Ik voel mij aanwezig. Ik voel mij nog steeds geblokkeerd om verdriet te uiten.

Verder met mijn huiswerk! Het moet af. Mijn zus heeft mij de hele dag goed geholpen.  (lief!) Dan ga ik weer naar mijn huis. Het is veel werk nog. Mijn vriend en ik moesten allebei nog huiswerk afmaken. Heerlijk stressen met zijn tweeën! En tussendoor even lekker knuffelen, haha. Ik heb vrijdagnacht nog doorgewerkt. En vrijdagochtend van half zes tot half zeven en ingeleverd via de mail. Het is nog niet af. Maar we hebben er zoveel tijd in gestoken dat het wel goed zou zijn. Over afronden gesproken.

Zaterdag om zeven uur ’s ochtends gingen we op buitenlandexcursie met de klas. Voor mij en nog een aantal klasgenoten een soort van eindreis. Het was erg leuk. Gelachen met de klas. Mooie bedrijven gezien. En veel geslapen. Een hele bijzondere ’diploma uitreiking’ gehad met de klas. Ik werd toegesproken door mijn vriend. We waren samen een week te laat gekomen op de opleiding. We zaten samen in de klas. We gingen samen op stage en tijdens deze stage kregen we een relatie. Toen zijn we allebei blijven zitten. Hij zei: ‘Je bent klaar. Je was allang klaar met school, maar nu ben je echt klaar. (ik ben nog niet klaar met jou hoor zei ik toen! En toen lag de hele klas dubbel!) Je vond het lastig, maar je kon altijd praten met mijn ouders, een lerares en met mij. Je bent een lief en een blij meisje en je bent klaar.’ Hij was helemaal emotioneel. En ik ben geraakt en dankbaar voor zijn liefdevolle woorden.

Vlak voor de buitenland excursie kreeg ik ook nog een mail van een vriendin: We waren een keer in het bos wandelen (twee maanden geleden.) Toen kwam er een hele grote witte zwaan op mij afgezwommen, met zijn prachtige witte veren kwam hij heel dichtbij. Toen zei ze: ‘Oh, wij hebben een grote dierenboek, waar symbolen in staan over dieren die je ontmoet in je leven. Twee maanden later stuurt ze: ‘Ik ben het vergeten om door te sturen, maar hier is het!’

Aan de mens die Zwaan op zijn pad ontmoet: neem stevig je plaats in. Vestig je gezond en sterk. Verdik je lichaam wanneer het moet met de nodige vleeskracht. Dicht bij de aarde blijven. Neem je plek maar in op fiere wijze. Geen flauwheid. Genees jezelf; herstel jezelf in harmonie. Richt je romp en borstkas flink en fier op. Geloof in jezelf! Niet zeuren, niet zaniken, geen flauwiteiten. Doe wat je te doen staat. Ruk die angel of die splinter eruit. Onderga de operatie die noodzakelijk is (en dan gaat het meestal om psycho-emotionele amputaties of loslatingsprocessen.) Het klinkt hard maar in feite leidt het jou naar de zachte weg, in liefde. Nobele Saturnus. Liefdevolle gestrengheid; snoeien waar nodig is om tenslotte via het noodzakelijke mes een gezuiverd oppervlak te bekomen waar alles weer groeien en bloeien kan, op een nieuwe wijze. De oude wonden gezuiverd.  Ernaar durven kijken; wonden verzorgen kan pijnlijk zijn, maar op lange termijn een zuivere basis om een nieuw leven op te starten. Zwaan duldt hierin geen tegenspraak. Je moet en je zal tot een volledig herstel, tot een absolute vordering komen, willen of niet. Achteraf ben je er haar dankbaar om.

Lees ook: Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Advertenties

Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit in Groningen

11130095_653892481389116_8586646059219622933_n

In het weekend van zaterdag 18 en zondag 19 april ben ik in Groningen. Op zaterdag zal ik het tweede deel van de ‘Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit’ geven en op zondag wederom een workshop emotiemanagement voor hooggevoelige personen. Zoals altijd kijk ik ernaar uit. Wat betreft de training; deze training geef ik sinds dit jaar en Groningen is de eerste stad waar ik de training door heb laten gaan, hoewel er slechts twee deelnemers waren. Dit was een uitzondering. Ik had namelijk de eerste deelneemster over de telefoon gesproken en was geraakt door haar verhaal. 

Zonder het met de deelnemers te bespreken, besloot ik ervoor te gaan. Van beide dames wist ik namelijk dat ze het enorm zouden waarderen als de training door zou gaan. Dat was een heel sterk gevoel. Na mijn besluit deelde ik telefonisch met hen dat ze met zijn tweeën zouden zijn. Hun reacties sloten naadloos aan op mijn gevoel. Door het door te laten gaan, voelde ik de passie voor mijn vak en mijn missie als life coach opleven. Het deed mij denken aan hoe Arnold in 2008 vaak genoeg aan één leerling capoeira les gaf en hoe ik pasgeleden nog van mijn Spaanstalige yoga docente een paar keer privé les heb gehad. Beide personen gaven aan één persoon even enthousiast les als aan een groep van vijftien leerlingen. Zo voelde het voor mij ook. Het was een bijzondere middag; een middag boordevol waardevolle inzichten.

Na afloop ontving ik per e-mail de volgende reacties:

“Het was voor mij een inspirerende, mooie en confronterende middag. Ik vond het heel (bijzonder) mooi om te horen dat je die dag speciaal voor mij naar Groningen was gekomen. Dank je wel hiervoor. Ik stel het bijzonder op prijs! Toen ik op google zocht naar HSP en jouw website tegenkwam, had ik zonder twijfel het gevoel dat ik je heel graag wilde ontmoeten. En niks is minder waar geworden want je hebt mij die middag voor het eerst sinds tijden in contact kunnen brengen met mijn gevoel. En ik heb inzicht gekregen waar ik momenteel sta in mijn proces. Inderdaad wil ik niets liever dat de periode van het verwerken van het trauma voorbij is en dat ik kan genieten en wil doen waar ik blij van word. Maar ik kan (nog) niet genieten. Het leven kost mij heel veel energie! Na de training voelde ik mij moe en onrustig. Toen ik ’s avonds met mijn vriend op de bank zat en vertelde over de middag was ik verdrietig. De gevoelens van het trauma en de confrontatie dat ik zo streng ben voor mezelf! Ik wil heel graag van mezelf houden en accepteren van de fase waarin ik nu zit. Momenteel is er van binnen een strijd gaande; een heen en weer geslinger van gevoelens. Ik ben vooral moe en heb een kort lontje.” 

“Ik ben echt heel blij met deze training. Ik had inderdaad al gezegd dat maart mijn maand zou worden. Na een heftig maand februari (en eigenlijk een langere periode van drukte). In mijn hoofd ben ik bezig met mijn werk. Hoe ik mezelf wil profileren en goed gebruik ga maken van de opgedane ervaring en netwerk van de afgelopen tijd. Maar nog geen stappen ondernomen. Op een of ander manier weet ik dat alsnog uit te stellen. Ik maak wel gebruik van tijd voor mezelf, maar ook de kledingkasten uitmesten, en mijn kantoor hoekje leuk inrichten. Ik vond het leuk dat je zei dat ik overal een feest van maak. Ik was dat eigenlijk vergeten. Nu overstemmen jouw woorden mijn kritische stem en kan ik er meer van genieten.’

Op zondag 3 mei, zondag 7 juni en zondag 12 juli geef ik de ‘Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit in Den Haag’. Klik hier voor meer informatie & het boeken van jouw plek. 

Sta stil bij hooggevoeligheid en versterk hiermee jouw aanwezigheid.

Deze training kan je het volgende opleveren:
– ontdekken en bekrachtigen van jouw kwaliteiten, vaardigheden en talenten als hooggevoelig persoon,
– positieve energie door een focus op de doelen die je wilt behalen en door het nemen van gezonde beslissingen,
– van zelfkritiek naar positieve communicatie met jezelf en anderen,
– gedurende drie maanden ondersteuning en begeleiding bij het verwezenlijken van jouw persoonlijke doelstellingen.

Liefde: vragen om aandacht

vertrouwen

Afgelopen zaterdag 23 november gaf ik mijn eerste workshop hooggevoeligen in de liefde. Het vond wederom plaats in de Kargadoor in Utrecht. Hieronder lees je een verslag toegespitst op ‘communiceren in de liefde’.

Communiceren met een positieve intentie
Communiceren vanuit liefde geeft je terug dat je alles wat je nodig hebt al hebt. Alles zit in jou en jij bent liefde. Als je liefde bent, jezelf vertrouwt, komt liefde terug. En de liefde komt terug wanneer de persoon blijft en zich laat zien in al zijn facetten: als alle emoties jouw kant op komen. Als twee mensen besluiten om alle emoties te omarmen en hiermee om te gaan dan zul je samen groeien. Vraag naar wat eronder ligt: ‘Wat heeft je boos, verdrietig en teleurgesteld doen voelen?’, ‘Wat raakt het in jou?’ en ‘Hoe gaan we verder?’

Het fundament van positieve communicatie is dat je weet waarvoor je het doet. In de eerste plaats doe je het voor jezelf. In een situatie waarbij je bijvoorbeeld aan je dochters vertelt dat je te moe bent om iets actiefs met hen te gaan doen, is het belangrijk dat jij jezelf die rust gunt. Vanuit het gunnen aan jezelf kan je op een positieve manier verwoorden dat je die rust nodig hebt en lekker op de bank wil hangen. Wanneer je vanuit liefde voor jezelf aangeeft wat je nodig hebt, zul je merken dat het een win-win situatie voor beide (en eventueel meerdere) partijen zal zijn.

Hou het bij jezelf
De vorm waarin je communiceert is essentieel voor hoe een boodschap overkomt. De grootste valkuil hierbij is, is dat je een boodschap zodanig communiceert dat de ander zich aangevallen voelt. Het credo is dan ook ‘hou het bij jezelf’. Wat voel jij? Wat gaat er door jou heen? Het gesprek kun je vervolgens het beste aangaan door vanuit de ik-persoon te communiceren. ‘Ik heb dit nodig. Ik merk dat het….en ik wil liever…hoe kunnen we dit realiseren? Wat vind jij ervan? Hoe sta jij erin?’

Vragen om aandacht
Als je behoefte hebt aan aandacht in welke vorm dan ook; woorden, een knuffel, een andere actie (koken, de afwas, kinderen ophalen), geef dat aan. Vertel wat je nodig hebt. In het kader van het voorbeeld waarbij je een foto-collage voor je geliefde hebt gemaakt, introduceer het. Vertel over je beweegredenen en wat het met jou deed, terwijl je het aan het maken was. Wacht de reactie af en als je meer wilt horen, vraag er dan naar. Bv. ‘Wat maakt de foto in je los?’ Of nog specifieker: ‘Terwijl ik het aan het maken was voelde ik me ‘……’ en vervolgens ‘voel jij dat ook zo of anders?’ Zo voorkom je een mogelijke teleurstelling en gevoel van verdriet wanneer iemand niet aan jouw verwachtingen voldoet. Verwacht niets, maar vraag erom!

Als verlamming optreedt
Het is heel naar wanneer er zich een situatie voordoet waardoor je verlamt. Vaak reageert het lichaam; je verstart, je keel wordt dichtgeknepen, je hart gaat razen en je krijgt het warm of het andere uiterste, je verandert in een koele kikker. Deel in een dergelijke situatie op zijn minst met je gesprekspersoon dat je het even niet meer weet. Vertel wat er op dat moment door je heen gaat. En vertel erbij dat het niet goed voelt en dat je even de weg kwijt bent.

Naast het thema ‘communiceren in de liefde’ was het enorm inspirerend en boeiend om dieper in de persoonlijke liefdesthema’s te duiken zoals ouder-kind relatie, liefde geven aan jezelf en de balans tussen vrouwelijke en mannelijke energieën. Dit is een workshop waar ruimte is voor waar je werkelijk tegenaan loopt in de liefde. In de nieuwsbrief van december zal ik bekend maken wanneer deze workshop opnieuw plaats zal vinden.

Heb je behoefte aan een 1-op-1 coachingsessie over de liefde? Je bent welkom, boek een introductiesessie! 

Meld je hier aan voor de Orchid of Life nieuwsbrief! 

HSP: maak je los van woede. De 1e stap!

In de blog ‘HSP: ben ik boos? Dan mag dat!’ wordt uiteengezet dat we boos mogen zijn en dat de woede ons iets heeft te vertellen. Maar vaak groeien we juist op met de overtuiging dat we niet boos mogen zijn. Het boos zijn op iemand moeten we verbergen, wegmoffelen en mogen we zeker niet aan onze kinderen laten zien. Zo groeien we op met het idee dat de emotie woede er niet mag zijn. Dit staat in weze gelijk aan dat jij er niet mag zijn als persoon, identiteit, als mens op twee benen en zijn eigen gedachten. Wij weten dat we er mogen zijn. Een eerste stap naar het voelen dat we er mogen zijn, ligt besloten in bewustwording. Om op een bewuste manier onze emoties te voelen.

Als we niet bewust zijn, kan de emotie woede zijn eigen leven gaan leiden zonder dat je in de gaten hebt dat deze emotie aanwezig is in jouw systeem. In jouw geest en lichaam. Heel vervelend. In dit geval heeft het lichaam namelijk veel te verduren. Het lichaam slaat alles op. Zolang deze verwoestende emotie zijn werk kan blijven doen, zit jij met onverklaarbare lichamelijke pijnen.

Aan de oppervlakte kan het zijn dat woede zich wel laat zien. Woede in verschillende gradaties zoals irritatie en frustratie om een collega die zich wil begeven op jouw territorium, een manager die je belaadt met teveel werkzaamheden of de afwas die je partner voor de zoveelste keer laat staan. Een gedachte die slechts te gast is in je geest kun je makkelijk loslaten. Dit wordt een stuk moeilijker als je de identiteit van de gast aanneemt. Wie moet je dan vragen om te vertrekken? (Rebel Boeddha) 

En dit is wat we massaal doen. We identificeren ons met de gedachten aangaande de irritaties, frustraties en boosheid. ‘Ja, echt, die manager is zo’n achterbakse lul, in plaats van het zelf op te knappen, zit hij lekker op zijn luie reet en verzuip ik in het werk. In zijn werk!’ Terwijl deze gedachte je leven negatief kleurt en blijft vergiftigen, woedt de daadwerkelijke woede in je systeem. Het kan namelijk ook zijn dat je nooit hebt geleerd ‘nee’ te zeggen. Dat je niet weet en het al helemaal niet voelt hoe je voor jezelf kunt opkomen. Je moeder rende en vloog ook altijd in het rond om je vader te dienen.

De mensen die je leegzuigen, die je willen gebruiken en absoluut niet het beste met je voor hebben, blijf je tegenkomen. Je blijft hen tegenkomen, totdat je zelf de knop weet om te draaien. Totdat je beseft dat je een groot deel zelf in de hand hebt. Natuurlijk heb je te maken met omgevingsfactoren. Maar als je al zo vaak van omgeving bent veranderd, gaat er toch iets wringen. Wat doe of denk ik dat ervoor zorgt dat het blijft plaatsvinden? ‘Mijn moeder is altijd heel negatief. Ze zuigt me leeg. Daarna ben ik totaal van de kaart.’ Ja, zelfs in familierelaties is het mogelijk om de balans te herstellen. Het is een lange weg, maar als jij er genoeg van hebt, hoor je wellicht op een dag dat ze een positief bericht met je deelt.

De vraag nu is: wanneer hebben we er genoeg van? Soms lijkt het wel een verslaving! Het boos  en geïrriteerd zijn. Zonder kan je niet meer. Het geeft ook wel een kick als je je irritatie om weet te draaien naar een positief humeur met de 11 tips van bijvoorbeeld een artikel met de titel ‘Bekijk het leven van de zonnige kant: 11 tips!’ Dit is slechts een klein voorbeeld ten opzichte van enorme torens van boeken in de categorie populaire psychologie boordevol probleemoplossende strategieën.

Pas bij chronische pijntjes zoals vergeetachtigheid, concentratieproblemen of hoofdpijn, rugpijn, nekpijn enzovoorts, trekken we aan de bel. Vaak weet je wel wat je dwars zit, maar de ratio krijgt de overhand. Het probleem wordt uit de wereld geholpen door wat je jezelf vertelt of wat anderen aan jou vertellen. Bij negeren van het daadwerkelijke probleem volgt als vanzelf de inzinking; overspannenheid, gebroken been, burnout en ga zo maar door. Hier begint het proces dan uiteindelijk! Laten we deze fase eens een keer overslaan en bewuster worden van de emoties die aan het woeden zijn.

Eerder beschouwden we onze emoties als iets negatiefs, als iets dat overwonnen moet worden. We vonden dat we moesten afkoelen en tot rust moesten komen. Nu zien we dat de energie van onze emoties onze intelligentie aanwakkert en ons aanmoedigt om wakker te worden. Inmiddels hebben we de manier waarop onze emoties ons helpen om helder te zien meer leren waarderen. We beginnen nu te begrijpen wat zij ons al die tijd al hebben willen vertellen. We hebben naar onze geest geluisterd, hem laten praten om deze vreemdeling beter te leren kennen en nu zijn we op een ander niveau van gesprek aanbeland. Nu horen we niet alleen maar wat onze vriend zegt, we voelen ook de emotionele warmte of kilte van de woorden. De uitwisseling is intiemer en hartelijker geworden omdat er een hechte verbinding en een oprecht vertrouwen zijn gegroeid. Woede is meer dan gewoon boos zijn om het een of ander. Hartstocht is meer dan het verlangen naar iets. Dit zijn niet zomaar gewoontepatronen of gekwelde geestestoestanden. Hierin verborgen bevindt zich namelijk een drang naar helderheid en een diep verlangen naar waarachtige verbindingen en vrijheid. (Rebel Boeddha) 

En Julia vult aan: ‘Ik herken deze woede zeker! Niet jegens mijn vader, maar wel het kwaad zijn door machteloosheid. Niet bij machte zijn om het zelf op te lossen. Niets aan je ouders hebben omdat zij ook niet weten wat ze met je aan moeten. Omdat zij ook hun gebreken hebben en er mede de oorzaak van zijn dat je je NU zo voelt. Ik ben er nu mee bezig om mezelf te aarden en te leren dat ik er voor mezelf moet, kan en wil zijn. Dat anderen zijn zoals ze zijn en dat ik om wil leren gaan met wat er in het verleden gebeurd is. Ben ik boos? Dan mag dat. Ben ik daar verdrietig om? Dan mag ik huilen. Ik ben nog wel die gehoorzame Julia, maar als ik straks vrede heb met mezelf en de anderen om me heen, dan hoop ik dat ik die woede minder of niet nodig heb. Dat alles zo mag zijn zoals het is.’

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige? Bestel hier het eboek ‘Ben ik boos? Dan mag dat!’. 

Identiteit: leven in twee werelden

Ze stond binnen met koffer en al, zag dat ik aan het schoonmaken was en zonder zich eerst te acclimatiseren, begon ze aan de afwas. De huishoud koningin zag in no-time wat er allemaal nog moest gebeuren. Kritisch getinte vragen en opmerkingen vielen me op, maar gleden langs me heen. ‘Hoe lang staat deze afwas er al? Zeker een paar dagen of niet? Heb je nog vazen? De vaas van deze plant is kapot en lekt. Hoe lang heb je al niet schoongemaakt? Al weken zeker. Nee mama, ik doe dit elke week. ‘Ja, de grote beurt moet elke week plaatsvinden. Het fornuis moet je zeker elke dag even afdoen.’

Ik wachtte haar op, balancerend op de drempel van de voordeur. Verstopte me een beetje en toen ze dichterbij kwam, liet ik me zien. Ik dacht: Wat ben ik blij om haar te zien. Ik mag nog even kind zijn. Deze liefdevolle gedachten waren weer vanzelfsprekend. Een diepgaand besef over mijn moeder had zich namelijk binnen drie dagen voltrokken. Dit heb ik te danken aan het theaterstuk ‘De Vliegende Hollander’ en wat ik kort daarna las in het boek ‘Samenspel’.

De Vliegende Hollander is een theaterstuk dat wordt voorgedragen door Michael en Caja. De kracht van hun verhaal riepen bij mij de nodige beelden op. In het stuk zijn verschillende thema’s verwerkt, waaronder ‘diverse culturele achtergronden’ en de vraag: “Waar is thuis?”. Mijn moeders thuisland is China. Aan de oppervlakte heeft ze vaak genoeg laten merken dat ze het liefst in China is. Uiteindelijk wil ze terug. Michael en Caja maakten het verdriet met betrekking tot het thuisland voelbaar. Mijn ogen werden geopend. Ze raakten iets wat ik tot voor kort altijd op een rationele manier had benaderd. Mama heeft zich altijd aan moeten passen. Natuurlijk mist ze haar thuisland en wil ze terug.

Kort daarna las ik in het boek ‘Samenspel’ over de factoren die van invloed zijn op de verwerking van migratie. (en dit was zeker niet toevallig, dit was synchroniciteit om mij iets duidelijk te maken) Mijn moeder bevindt zich met één been in de fase ‘verwerping’ en met het andere been in de fase ‘integratie’. De fase verwerping houdt in dat de migrant zich bewust afsluit voor de omgeving. Hij zet zich af tegen de nieuwe cultuur en leeft nadrukkelijk volgens de normen en waarden van het land van herkomst. Het isolement is sterk. De fase integratie houdt in dat de migrant een keuze maakt uit wat hij wil behouden en wat hij wil overnemen. Het is een interactief proces dat leidt tot een eigen plaats in de omgeving. Zo is ze al jaren tussen deze twee fases aan het hinken met af en toe een hoogtepunt wanneer ze voor vakantie in China is. Het werd opeens heel duidelijk. Zo intens verdrietig.

Vervolgens las ik over mezelf; de allochtone jongere. Zij leven in twee culturen, thuis en op school. Juist. Op school at ik droog brood en na school kregen we warm eten in het restaurant. Inderdaad, ik was anders dan de meerderheid. Destijds woonde ik nog in een dorp in Noord-Brabant. De identiteit van de allochtone jongere wordt beïnvloed door een viertal ervaringsgebieden die zich meer of minder doen gelden:

– de cultuur en de traditie uit het land van herkomst (van henzelf of van hun ouders) en van de betreffende allochtone gemeenschap in Nederland;
– de schok van de migratie (van henzelf of van hun ouders);
– de band met het land van herkomst (van henzelf of van hun ouders);
– de autochtone cultuur.

Goh, ja, inderdaad, zo is het; wat een heldere samenvatting. Ineens sloeg de bliksem in. Dit alles hebben mijn moeder en ik de afgelopen járen op onze eigen manier doorstaan. Ik ben dankbaar. Dankbaar dat ik wordt gesteund door het universum om dit stuk nog beter te begrijpen. Dit stuk waar mijn moeder niet over wilt praten.

Het verloop van de gebeurtenissen (zien van het theaterstuk De Vliegende Hollander en het lezen van het boek ‘Samenspel’) sloten naadloos aan op hoe de relatie met mijn moeder de laatste jaren is gegroeid. Hmmm…zou ze dan toch ooit eens een boekje open willen doen over haar leven? Wie weet.

Klik hier voor data waarop De Vliegende Hollander te zien is…

Misschien vertoonde ik vluchtgedrag

tea

Ben niet zo heel goed in het maken van huiswerk, nooit geweest. Maar deze opdracht bleek bijzonder moeilijk. Ik zou de oefening die ik samen met haar had gedaan tijdens de vierde sessie thuis nog een aantal keer overdoen. Er zat geruime tijd voor de laatste sessie. Toch lukte het me niet.

Misschien was ik bang, misschien vertoonde ik vluchtgedrag en misschien was het iets anders. Maar ik was nu bij mijn laatste sessie beland en ik wilde de oefening nog eens doen. Ik was vorige keer verbaasd hoeveel emotie er in mij verborgen zat. Voordat we verder gaan zijn er een aantal vragen die de coach mij wil stellen. Al snel worden de vragen moeilijker en opeens besef ik me dat we al begonnen zijn. Ik haal weer gevoelens omhoog die ik heb voor mijn overleden zus. Ik voel me boos en verdrietig om het verlies van mijn zus.

Het praten gaat iets makkelijker dan de vorige keer. Ik dacht jaren lang dat ik het verlies verwerkt had, maar er blijkt nog steeds pijn te zitten. Door te praten komt de pijn omhoog. De coach laat mij werken. Ik ga op zoek naar wat er in mij gebeurd. Dit vind ik moeilijk omdat ik niet altijd weet waar ik naar op zoek ben. Door meer te praten werd de pijn uiteindelijk wel minder.

Tegen het einde van de oefening herinner ik me hoe ik hier terecht was gekomen. We waren de eerste sessie begonnen met het zoeken naar werk, maar ik heb uiteindelijk veel meer uit het traject gehaald. Ik merk dat ik na jaren weer reflecteer op mijn gedrag. Hierdoor signaleer ik sneller ongewenst gedrag bij me zelf en kan ik er wat aandoen. Ook begrijp ik dat het hoofdstuk van mijn overleden zus niet is afgesloten en dat ik hier meer aandacht aan wil geven.

Ben je benieuwd naar wat een coaching sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie! 

Pesten: ik pest alleen terug

Op zondag 18 september stond ik als gastspreker voor een groep van 15 kinderen uit verschillende culturen uit groep 8 in Leiden. De jaarcoördinator van Weekendklas had mij benaderd om wat te komen vertellen over mijn beroep en een les te verzorgen. Ik vond het enorm spannend. Lang geleden heb ik kinderen dansles gegeven, maar een les verzorgen vanuit mijn huidige beroep was toch hele andere koek.

Daar zat ik dan. Op de grond met 15 kids voor mijn neus. Allereerst complimenteerde ik hen met dat ze zo goed mee hadden gedaan met de oefening ‘Over de streep’. De opdracht was dat ze in alle stilte mijn vragen moesten beantwoorden met een stap over de streep wanneer het positief was. En voor kinderen is dat toch een hele beproeving! Goed gedaan!

‘Ik wil het met jullie over pesten hebben’, zei ik. Na mijn korte introductie dat dit op scholen  veel gebeurd, hoe erg dit is voor de kinderen die gepest worden en dat ik volwassenen spreek die op 35-jarige leeftijd nog kampen met de gevolgen van pesten, barstten de verhalen los.

Een meid nam het woord en zei: ‘Ik pest alleen terug.’
‘Hoe voelt het om terug te pesten?’, vroeg ik. Ze haalde haar schouders op, dacht na en zei vervolgens: ‘Dat voelt wel goed, want dan kom ik voor mezelf op.‘ ‘Hoe voelt het dan om tegen iemand ‘vieze vuile rotkop’ te zeggen? Aan haar gezicht te zien, kwam de boodschap wel binnen. Wederom haalde ze haar schouders op en bleef deze keer stil. De vingers vlogen de lucht in en ik liet een meid aan het woord: ‘Je kan in plaats van terug pesten ook de boel negeren!’ ‘Ja, dat kan inderdaad, zei ik, of het tegen iemand zeggen.’

Op de foto zie je een dame met schmink op haar gezicht. Ik maakte gebruik van de gelegenheid om haar hiermee te pesten. ‘Wat heb jij nou voor een verf op je gezicht! Hoe durf je zo naar school te gaan. Gatverdamme, zo lelijk! Zij reageerde met: ‘Dat vind ik mooi!’ Terwijl ik de cirkel rondkeek, zei ik: ‘Zij staat sterk in haar schoenen, maar niet iedereen staat zo sterk in zijn schoenen.’ Mijn punt was gemaakt en ik ging verder…En dan die beugel. Blablalalaala!

Hierna stelde ik de vraag of ze weleens voor iemand zijn opgekomen. ‘Wie staken ook alweer de streep over?’ Een aantal vingers gingen de lucht in. Een forse jongen van 12 vertelde dat hij weleens voor zijn neefje van 8 was opgekomen. Zijn neefje van 8 werd door een jongen van 15 in elkaar geslagen. Hij had een rib van hem gebroken. ‘Zoooooo…had je niet ff al zijn ribben kunnen breken?! Hij had er nog meer hoor!’ (provocatieve coaching) ‘Nou als ik woedend ben, kan ik niet meer stoppen!’, zei hij. ‘Dan mag jij eens met mij komen praten over je woede!‘
‘Het gaat al veel beter hoor!’ ‘Ok, maar je begrijpt wat ik bedoel!’ Hij knikte.

Volgende verhaal….‘In onze klas wordt er nu iemand gepest die er onverzorgd uit ziet. Ze wordt ….Zeeman genoemd, maar ze komt wel voor zichzelf op. ‘Hoe zou je het vinden als je elke dag voor jezelf op moet komen?’ ‘Niet leuk.’ Duidelijk!

Een jongen stak zijn vinger op en zei: ‘Als je gepest wordt, kan je toch naar de meester gaan?’ ‘Ja, dat kan, maar hoe denk je dat de persoon die gepest wordt zich voelt wanneer de meester hen alleen uit elkaar haalt en de pestkop geen straf geeft? Met grote ogen en een verbaasde blik zei hij zacht: ‘Verdrietig.’

Wat een geweldige ervaring om met hen over dit onderwerp te hebben mogen spreken!

Lees ook: Als gastspreker voor Weekendklas