Misschien vertoonde ik vluchtgedrag

tea

Ben niet zo heel goed in het maken van huiswerk, nooit geweest. Maar deze opdracht bleek bijzonder moeilijk. Ik zou de oefening die ik samen met haar had gedaan tijdens de vierde sessie thuis nog een aantal keer overdoen. Er zat geruime tijd voor de laatste sessie. Toch lukte het me niet.

Misschien was ik bang, misschien vertoonde ik vluchtgedrag en misschien was het iets anders. Maar ik was nu bij mijn laatste sessie beland en ik wilde de oefening nog eens doen. Ik was vorige keer verbaasd hoeveel emotie er in mij verborgen zat. Voordat we verder gaan zijn er een aantal vragen die de coach mij wil stellen. Al snel worden de vragen moeilijker en opeens besef ik me dat we al begonnen zijn. Ik haal weer gevoelens omhoog die ik heb voor mijn overleden zus. Ik voel me boos en verdrietig om het verlies van mijn zus.

Het praten gaat iets makkelijker dan de vorige keer. Ik dacht jaren lang dat ik het verlies verwerkt had, maar er blijkt nog steeds pijn te zitten. Door te praten komt de pijn omhoog. De coach laat mij werken. Ik ga op zoek naar wat er in mij gebeurd. Dit vind ik moeilijk omdat ik niet altijd weet waar ik naar op zoek ben. Door meer te praten werd de pijn uiteindelijk wel minder.

Tegen het einde van de oefening herinner ik me hoe ik hier terecht was gekomen. We waren de eerste sessie begonnen met het zoeken naar werk, maar ik heb uiteindelijk veel meer uit het traject gehaald. Ik merk dat ik na jaren weer reflecteer op mijn gedrag. Hierdoor signaleer ik sneller ongewenst gedrag bij me zelf en kan ik er wat aandoen. Ook begrijp ik dat het hoofdstuk van mijn overleden zus niet is afgesloten en dat ik hier meer aandacht aan wil geven.

Ben je benieuwd naar wat een coaching sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie! 

Advertenties

Liefde voor een Ballon -Vertederend

rode ballon

Mijn liefste, liefste en nog steeds enige neefje van bijna 3 verloor gisteren onder het toeziend oog van de hele familie zijn ballon. Zie het voor je: hij loopt al een uur lang met die ballon te zeulen, draadje van de ballon om zijn arm doen, weer eraf, ballon binnenshuis tegen het plafond, krijgt zijn ballon weer terug, draadje weer om zijn polsje en hij ging richting de tuin….

Hij staat in de tuin te spelen met zijn ballon en opeens stijgt de ballon op. Een van ons ziet het en plots zijn 9 paar ogen gefixeerd op Ivash die totaal verlamd naar zijn opstijgende ballon staat te staren. Het volgende moment duurde voor mijn gevoel minutenlang. Ons gelach bulderde over de tafel door het beeld van zijn armpjes in de lucht. Nog steeds totaal verlamd van de realisatie dat hij zijn ballon kwijt is en hij ziet zijn ballon verder en verder van hem afdwalen.

Hij werd getroost door zijn ouders. Na het verliezen van zijn ballon was hij zeker nog een half uur lang verdrietig. Misschien was dit wel de eerste keer dat hij te maken kreeg met verlies. Het was vertederend om te zien dat zijn twee armpjes in de lucht bleven reiken naar de ballon. Harten van kinderen zijn zo teer. Onze harten, ja van volwassen mensen, zijn geloof ik net zo teer. Langzaamaan begon hij weer te spelen en werd hij steeds vrolijker. Laten we met zijn allen blijven spelen, dan komt het wel goed.

Coachee Jennifer: ik heb gevraagd en ik heb gekregen

tea

Ik wil je hartelijk bedanken voor het helpen verhelderen van de twee levenslijnen waarop ik leef. Daardoor kan ik mezelf meer en meer toelaten om mijn verlies (van het kind dat ik was, van het kind dat ik had willen zijn maar niet had kunnen zijn) te vieren (rouwen). Ik had dat eerder niet op die manier bekeken.

Iedere keer dat ik verdrietig, boos, wanhopig was dacht ik dat ik ondankbaar was. En dat strookt niet met hoe ik mezelf zag. Ik zag namelijk mezelf als iemand die dankbaar, gezegend en nieuwsgierig is en ik denk dat dat grotendeels mij heeft geholpen om te kunnen overleven. Maar nu dat ik het wat duidelijker voor mezelf heb, kan ik mezelf meer en meer de tijd, rust, ruimte, respect, mededogen om dat kleine kind dat ik was te omarmen en te vieren hoe pijnlijk het soms kan zijn. Ik ben jou enorm dankbaar ervoor!

God/het universum/het leven heeft mij naar jou gestuurd. Ik heb gevraagd en ik heb gekregen. Weer de miljoenste bevestiging voor mij dat ik alles wat ik nodig heb krijg, daardoor neemt mijn vertrouwen alleen maar toe. Ik las gisteren een stukje van je blog en des te meer de bevestiging waarom God JOU naar mij heeft gestuurd. Ik was nieuwsgierig hoe de combinaties van NLP, The Work van Byron Katie & The Journey van Brandon Bays kunnen werken. Ik ben namelijk ook geïnspireerd door Byron Katie, Brandon Bays, Marshall Rosenberg (Geweldloze Communicatie), Thomas Gordon en ook door “Helende verhalen voor kinderen” en andere NLP boeken die ik vorig jaar had zitten lezen, voordat ik bij de creche ging werken.

En voila, daar ben jij dan met je stevige (firm in het Engels bedoel ik, zo voel ik jou), authentieke zelf! Ik beschouw jou ook als één van mijn inspiratiebronnen. Door jou heb ik een “preview” kunnen zien hoe ik mezelf in de toekomst zie. Ik ben jou zo dankbaar dat woorden niet eens de lading kunnen dekken.  🙂

Jennifer gecoached door Chungmei van Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing

Tribute to Michael Jackson

Mijn zusje van 17 en Dwele, een soul zanger, hebben mij geinspireerd om wat over Michael Jackson te schrijven.

Ting writes:
Wyclef Jeans tweet “So as I write to you I ask who is your Michael Jackson? are you gonna wait for he or she to die before telling them that they are Great!” inspired me. I could not believe what I was hearing, I had to watch the news twice before I could realize what the news guy was saying. I was shocked because I knew how important he was in the music industry. Michael is gone. I checked everything about him on the internet and it was true. The Elvis of our time isn’t anymore. Read her full blog here.. Vooral de laatste alinea van haar verhaal raakte mij diep.
Dwele’s recreation of MIchael Jackson’s Human Nature

Bij het bekijken van het filmpje dacht ik als eerste: het is geniaal, maar goh, je moet wel geduld hebben om het helemaal te zien. In de laatste scene wordt je verrast en het bracht een lach op mijn gezicht. Ik keek het een 2e keer en al luisterend, barstte ik in huilen uit. Dwele heeft het mooi in elkaar gezet en Michael Jackson was geniaal. Hij heeft miljoenen harten geraakt met zijn muziek en creaties. Inclusief mij. Ik ben met zijn muziek opgegroeid. Mijn zusje en broertje van 17 beginnen na zijn overlijden zijn muziek te ontdekken. Uit respect, uit interesse, ze leren zijn muziek kennen. Prachtig en tegelijkertijd ontroerend.

Jaren geleden liet ik een keer vallen dat wanneer Michael Jackson, Janet Jackson of Madonna komen te overlijden, ik echt groot ben. Echt volwassen. De tranen lopen over mijn wangen wanneer ik denk aan mijn vader, overleden in 2007, mijn opa, overleden in april dit jaar, mijn oma, 11 jaar geleden overleden en het verdriet voel ik nu. Om al het verdriet een plaats te geven, rouw ik nu ook om Michael. Een afsluiting van een periode. Dank jullie wel. Ik ben volwassen, voel me op veel vlakken volwassen, maar ben zeker ook nog het kind die met jullie is opgegroeid. Bedankt voor de momenten die ik nog heb kunnen hebben met mijn vader, de goede zorgen van mijn opa en oma en de muziek van Michael.