HSP: wat ik wil

couple

Onderstaande tekst heb ik ontvangen naar aanleiding van een workshop die ik in april 2015 had georganiseerd. Mensen konden een plek tijdens deze workshop bemachtigen door een motivatie tekst in te sturen. De dame die deze motivatie instuurde, is bij de workshop aanwezig geweest. 

Wat een leuke uitdaging. Vertellen over hoe ik mijn hooggevoeligheid ervaar.

Sinds wanneer weet je dat je hooggevoelig bent?
Hoe gevoelig ben jij?
Waar loop je tegenaan?
Wat zou je willen leren tijdens deze workshop?

Ik denk dat ik al jaren weet dat ik hooggevoelig ben. En nu meer snap dat ik mij als kind anders heb gevoeld. Ik voel veel van andere mensen. Te veel. En ik weet intuïtief vaak wat een ander nodig heeft, bedoelt en wat er niet wordt gezegd. Je stapt ergens een ruimte in en voelt dingen.

Ik loop aan tegen het te veel voelen van anderen. En wie ben ik. Wat is van mij. In relaties altijd aanvoelen wat een ander nodig heeft en dit zoveel mogelijk willen bieden. Maar waar ik? En op werkgebied wordt ik voor pittige taken gevraagd. Die doe ik, maar vaak voel ik dat het niet goed voelt. Maar ja, er moet brood op de plank. En dit put mij uit. Mensen die dit niet goed snappen. En in situaties voelen dat iets niet goed voelt. Maar dan met mijn verstand toch anders handelen…Ben jaren door mensen op een ander been gezet en heb daar te veel naar geluisterd. Heb daardoor contacten losgelaten of een afstand tot hen ingenomen. Ik wilde echt mijn eigen weg zoeken.

Zou zo graag iets willen neerzetten in mijn leven. Zeker nu ik 44 ben en mijn kinderwens uit mijn jeugd niet gerealiseerd is. En dat voelt wel oké. De verantwoordelijkheid lijkt mij erg groot. Ook iets waar ik voor weg loop. En ik heb al alle zeilen nodig om zelf overeind te blijven. En de juiste partner niet gevonden. Zou deze fase ook wel vorm willen geven, dat het oké is zo. Maar dat voelt het nog net niet helemaal.

De twijfel ik kan het vast wel en wil ik het nog. Het lijkt mij zo vermoeiend en ik heb echt tijd voor mijzelf nodig. Heb al zoveel jaren op de bank gezeten, wil nu in een leuke relatie genieten en leuke dingen doen. Maar zou dus wel iets anders willen neerzetten. Ik bedenk mij net dat het misschien wel zit in mijzelf vormgeven. Het hoeft niet gelijk groots en meeslepend te zijn zoals ik dacht. Voelt nu alsof ik met lege handen sta.

Wat ik zou willen leren:
Beter om te gaan met veel dingen. Zoals hierboven beschreven. En wat ik als last ervaar als talent/sterke kant te ervaren. Meer te voelen wat ik wel wil en er ook naar leer handelen. Ik vind het lastig om een gevoel te volgen dat ik niet begrijp. Maar ik heb geleerd dat de antwoorden dan nog volgen. Meer mijzelf af te grenzen. Mijn leven meer vorm te geven.

Note: Om bovenstaande bespreekbaar te maken tijdens een 1-op-1 sessie kun je gaan voor een introductiesessie van 1.5 uur. Klik hier voor meer informatie over deze introductiesessie. 

Advertenties

HSP: gevangen in een energetisch pact

freedom

Op zondag 9 maart was ik in Utrecht voor een workshop emotiemanagement voor Hooggevoeligen. Er waren in totaal acht deelnemers en ze kwamen uit Apeldoorn, Utrecht, Den Haag, Emst, Arnhem, Grootebroek en Ridderkerk. Aangezien het inmiddels de negende editie was, had ik zin om het anders aan te pakken. Ik had twee bestaande workshop onderdelen vervangen door twee nieuwe onderdelen. De oefeningen maakten een lach en een traan los en vele inzichten en praktische tips.

Zoals ik eerder in een blog heb aangegeven, komen er telkens weer mensen bij elkaar die eenzelfde vraag hebben of juist aanwezig zijn om elkaar aan te vullen. Dit keer werd tijdens de introductieronde duidelijk dat één van de centrale vragen als volgt luidde: ‘Hoe kan ik als hooggevoelige mijn ruimte innemen en communiceren wat ik nodig heb?’

Een dame heeft sinds kort weer een liefdesrelatie, nadat ze jaren alleen voor haar kinderen heeft gezorgd. Ze heeft drie tiener kinderen en een hond. Ze werkt veel. Op haar werk krijgt ze van een collega echtscheidingsperikelen te horen. Na een dag bezig zijn met werkinhoudelijke zaken en emotionele zaken van een collega is veel voor haar. Tussen haar werk en thuiskomen in een druk gezin heeft ze een half uur de tijd om in de bus bij te komen. Ze gunt haar kinderen en vriend alle aandacht. Hierdoor is ze ‘s avonds om 21.00 uur kapot. De vraag hierbij is wat je jezelf gunt? Zij verliet de workshop in ieder geval met één praktische tip; neem tien minuten de tijd om thuis te komen door bijvoorbeeld te gaan douchen.

Wat tijdens deze workshop ook voorbij kwam, is het fenomeen dat je gevangen kunt zitten in een energetisch pact met een familielid. Een energetisch pact dat door beide personen in stand wordt gehouden en dat door met name de hooggevoelige ervaren wordt als zeer vermoeiend. De hooggevoelige zit dan in de positie van het geven van energie en aandacht, totdat er geen energie meer over is. Hoe kun je op een relaxte manier in één ruimte zijn met iemand met wie je in een dergelijk energetisch pact zit? Door te stoppen met wat je altijd hebt gedaan. En dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het begin is er door te beseffen dat je het zelf in stand houdt. De confrontatie met dit energetische pact maakt bewust en als je er vervolgens echt werk van maakt, zal het een positief effect hebben op de desbetreffende relatie.

Deze workshops blijven mij boeien en inspireren. Wil je er ook een keer bij zijn? Bekijk de Orchid of Life Agenda en meld je aan.  

Verjaren: voordelen van ouder worden

Image

Weer een jaartje ouder. Sinds ik mijn huidige partner ken (binnenkort 5 jaar), vind ik mijn verjaardag weer leuk. Hij maakt er altijd iets moois van. Hij zorgt voor verrassingen. En, verrassingen houden een mens jong, nietwaar? Het houdt mij in ieder geval alert. Ik vind het zo leuk en spannend dat ik vragen blijf stellen, het wil raden en er ietwat onrustig van word. Kortom: ik wil het weten. Ik wil weten wat er gaat gebeuren.

Aangezien een week eerder onze dochter jarig was, had ik geen zin meer om iets voor mezelf te organiseren. Ik was moe van het organiseren van haar kinderfeestje en het ontvangen van bezoek. Hoewel het feestje met opzet klein was gehouden in verband met Arnold was het toch vermoeiend. Dus geen feest, geen etentje, helemaal niks. Ik liet het op me afkomen.

Oelalalalaaaaa….werkelijk waar, ik vond het een feest om 34 te worden, terwijl er helemaal niks stond gepland. De dag begon met tijd voor mezelf; een uurtje yoga bij Linggan. Daarna was ik gaan schrijven. Arnold was met Amé met vrienden buiten spelen. Hij nam de tijd en liet niks merken. Ik was zenuwachtig. Wat had hij nou gepland? Ondertussen stroomden de felicitaties binnen via telefoon, facebook, whatsapp, sms en e-mail. Wat leuk om alle lieve berichten te lezen. Zelfs van een kennis van me waarmee ik al jaren geen contact meer mee heb.

Eindelijk dan rond half 5 fietsten we naar de Haagse markt. Daar verraste hij me met een Colombiaanse empenada. Verrassing nummer twee was een diner met vrienden. Verrassing nummer drie was het eten dat op tafel zou komen. Yep, ik voelde me jarig!! Arnold was niet de enige man die een verrassing voor me had. Mijn opa verraste me door mij in gedachten of via energetische wegen te feliciteren. Het kwam binnen. Het raakte me.

Het schrijven van deze blog bracht mij op de ‘voordelen van het ouder worden’. Een groot voordeel voor mij is dat ik mijn verjaardag weer leuk ben gaan vinden. Jarig zijn te midden van mensen met wie ik een sterke connectie voel, maakt mij een gezegend mens. En als ik de voordelen van ouder worden volgens Dick Kits en Hedda Schut mag geloven, ben ik inmiddels al 80 in plaats van 34, maar dan zonder kleinkinderen! 😉 *Zucht* Ja, ik vind het heerlijk om ouder te worden en steeds meer ervaringen te mogen opdoen. Soms lijkt het zelfs alsof ik jonger word. Maar goed, dat is een mooi thema voor een volgend blog. En jij, hoe zit het met jou? Wat vind jij van het ‘ouder worden’?

Voordelen van ouder worden uit het boek ‘Het nieuwe oud’:

  • Onbelangrijke dingen worden echt onbelangrijk
  • Kunnen genieten van je investeringen in het leven
  • Ervaring en wijsheid delen
  • Makkelijker beslissen op basis van ervaringen
  • Genieten van kinderen en kleinkinderen
  • Status en ego zijn minder belangrijk
  • Minder lasten en verplichtingen
  • Genieten van eenvoud, de essentie
  • Minder stress en meer emotionele stabiliteit
  • Kunnen terugkijken en vooruitzien
  • Kunnen filosoferen over het leven
  • Levenservaring en mensenkennis hebben
  • Moeten wordt mogen
  • Toleranter en verstandiger worden
  • Kunnen luisteren zonder oordeel
  • Content zijn
  • Rust hebben

Authentieke interesse raakt en verbindt

Gisteravond heb ik ontzettend veel gehuild. Tranen met tuiten. Esther was er. Ik had om 16.00 uur besloten niet naar capoeira te gaan. Later op de middag had ik nog getwijfeld, maar het werd ‘m toch niet.

Mijn hoofd was wazig. ‘s Middags, terwijl Amé haar middagdutje deed, was ik even op bed gaan liggen, maar kon niet slapen. In plaats daarvan heb ik diep in- en uitgeademd. Tijdens het ademhalen voelde ik de pijn op mijn rug. Ik heb een aantal keren door de pijn heen geademd en ben daarna naar beneden gegaan om te schrijven.

Amé werd kort hierna wakker. Ik heb het zo leuk mogelijk gemaakt voor Amé; een huisje onder de keukentafel inclusief matras, kussens, een bad vol met knuffels en haar boeken. Terwijl zij aan het spelen was, ging ik afwassen en koken. Rond 18.00 uur was Esther hier. Zij kan goed masseren. Ik vond het een beetje moeilijk om te vragen, omdat ze al zoveel voor ons doet. Maar ik zette me erover heen en vroeg het toch: ‘Wil je me straks masseren?’ Dat vond ze prima.

Van het masseren is het nooit gekomen. Het was ook niet meer nodig. De pijn was namelijk losgekomen, doordat onze gesprekken alle tranen in mij naar boven bracht. Het was niet mijn bedoeling om erover te praten. Ik dacht juist dat het masseren de tranen zouden kunnen begeleiden, zodat het voor haar en mezelf niet zo vermoeiend zou zijn.

Door Achmed, mijn buurman, begon ik al mijn gedachten en emoties te delen. Hij kwam een pakket ophalen dat overdag voor hen was afgeleverd. Hij keek me aan met een vriendelijk en open gezicht. ‘Hoe gaat het met jullie?’, vroeg hij. Aardig, ok, Arnold heeft nog steeds hoofdpijn. ‘Waarom?’, vroeg Achmed. Ik gebaarde met mijn hand richting mijn hoofd dat het allemaal zware emotionele zaken zijn. Hij bleef me onafgebroken met zijn vriendelijke gezicht aankijken en zei zo goed als hij kon: ‘Psychologie.’ Dit bevestigde ik. ‘Hij wandelen. Hij veel uitrusten. Kan niet hè, vrouw, kind, straks alleen. Zielig voor jullie. Oei, die paar woorden, in combinatie met zijn krachtige inlevingsvermogen, omvatte mijn diepgevoelde angst; dat de hoofdpijn een symptoom is, dat Arnold weg komt te vallen. Deze angst speelde de laatste dagen door mijn systeem, omdat ik aan het rouwen was. In deze fysieke en geestelijke verzwakte staat, kon ik niet anders dan de angst op Arnold projecteren. Hij stond op het punt om les te gaan geven en het enige wat ik kon uitbrengen was: ik wil dat je blijft. Je komt wel terug hè!

Zo deelde ik nog veel meer. Achteraf ben ik enorm blij dat Achmed’s authentieke interesse en inlevingsvermogen mij net dat extra zetje gaf om te praten. Uiteindelijk ben ik ‘gemasseerd’ met woorden en een luisterend oor. Het verdriet heeft doorgang kunnen vinden en dat maakt de boel een stuk lichter en behapbaarder.

Alle emoties mogen er zijn. Zodra, vooral, pijnlijke emoties de ruimte krijgen, zijn ze ook zo weer weg. Een diepere emotionele laag wordt aangeboord en/of andere emoties kunnen worden benoemd en geuit. Het is een levensverrijkende weg die ik bewandel, maar wèl een weg die behoorlijk pittig is. Gelukkig weet ik waarvoor ik het doe! Vrijheid. Pure geestelijke, lichamelijke én spirituele vrijheid.

HSP: Tijd voor jezelf is essentieel

De afgelopen weken hebben telkens in het teken gestaan van het uiten van onverwerkt verdriet. Verschillende thema’s kwamen voorbij. Eén ervan ging over de vriendschappen tijdens mijn jeugd. Het reeds geuite verdriet had ik al schrijvende kunnen afsluiten. Vanwege alle verhuizingen door de ondernemingsdrang van mijn moeder hielden alle vriendschappen geen stand. De poging ertoe was er wel. Ik heb jarenlang brieven geschreven en logeerpartijtjes gehad, maar op een gegeven moment groeiden we uit elkaar. Het verdriet zat blijkbaar nog in mijn systeem en werd los gewrikt, omdat ik dankbaar was voor de goede vriendschappen die ik nu heb en tegelijkertijd te maken kreeg met de aankondiging van een aantal vrienden die binnenkort gaan emigreren.

Hierna kreeg ik weer allerlei nieuwe indrukken. Allemaal heel interessant, leuk en gezellig, maar bij elkaar was het ontzettend vermoeiend. Veel van wat ik meemaak hou ik bij mezelf of vertel ik aan anderen. Arnold heeft nog steeds hoofdpijn en hoewel ik het soms vergeet, hou ik me vaak genoeg in om hem niet te belasten met allerlei verhalen. Na dit weekend begon ik met een mindmap over de gesprekken die ik over voeding had gehad. Binnenkort ga ik een mini e-cursus schrijven voor de Orchid of Life nieuwsbrief. De workshop Emotiemanagement voor Hooggevoeligen en de training ‘Zet je intuïtie aan het werk’ die afgelopen weekend zouden plaatsvinden, heb ik moeten laten schieten. Ik had simpelweg de energie niet om het te gaan organiseren.

Aan het begin van vorige week, op een dinsdagochtend, realiseerde ik mij dat ik ongemerkt in de energie van mijn moeder zat. Opeens ging het licht aan. Ik begreep het en werd woedend. Ze wilt nog steeds niet begrijpen waarom ik niet  mee wil doen met bepaalde Chinese tradities. Hierover heb ik enorm veel tranen gelaten. Terwijl ik hierdoor heen ging, dacht ik met Arnold mee. Hij wilde graag naar de batizado van grupo Balança in Groningen. Ik gaf aan dat ik wel voor Amé zou gaan zorgen en hij kon gaan. Kort daarna realiseerde ik me dat ik niet in de gaten had dat Arnold dan twee weekenden achter elkaar met capoeira bezig zou zijn. Ik kreeg geen lucht meer. Ik wilde tijd voor mezelf. Ik wilde uitrusten en minimaal leuke dingen doen om me enigszins op te laden. Arnold reageerde teleurgesteld, omdat hij de emotie in mijn stem hoorde en hij heel graag capoeira wilde gaan spelen in Rotterdam.

Uiteindelijk hebben we er goed over gesproken en hij begreep me. We gaan beide door een zware periode heen en het is belangrijk dat we elkaar steunen. Soms zijn we niet alert genoeg om emotioneel adequaat te reageren. We zijn samen naar de open roda in Rotterdam geweest en de volgende dag rond het middaguur waren we weer te vinden bij deze batizado. Zondag met Esther op pad op de Home Made Market en tegelijkertijd promotie gemaakt voor capoeira. Het is allemaal goed gekomen. We houden vol. We moeten wel. We zijn ervan ervan overtuigd dat we mentaal sterker en fysiek gezonder uit deze fase van ons leven zullen komen. Vandaag en morgen heb ik even tijd voor mezelf. Halelujaaaaaaaaaa!