HSP: teveel hooi op mijn vork nemen

Vandaag is de laatste dag van mijn favoriete maand. En wat een prachtige zonnige dag is het in Den Haag! Augustus stond wat betreft nieuw werk in het teken van het weggeven van workshops en lezingen via Skype video. Dit Skype-avontuur begon met een Test Drive Skype workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen op woensdag 20 juli. Na deze eerste workshop smaakte het naar meer. Mijn ervaring is dat Skype video een prima middel is om mijn missie uit te dragen. Mijn missie om hooggevoelige personen een hart onder de riem te steken; we zijn schitterende, lieve en getalenteerde mensen die de wereld ieder op hun eigen unieke manier een beetje mooier maken. Hieronder lees je een aantal reacties van deelnemers die deze maand mee hebben gedaan aan de Skype video workshop emotiemanagement voor HSPers.

‘Eerst en vooral wil ik ook zeggen dat ik het tof vond dat jij je ook kwetsbaar durfde op te stellen door te vertellen over je nachtmerrie. Ik was verbaasd, omdat ik dacht: ‘Nou dat is toch voor niets nodig, je biedt überhaupt iets gratis aan en wij krijgen de kans om hier te mogen aan deelnemen’. Maar dan dacht ik: ‘Ik zou precies hetzelfde reageren en er ook over dromen. Ik vond het wel spannend en was eigenlijk wel nerveus toen ik me moest voorstellen. Ik heb dit nog nooit graag gedaan, mezelf voorstellen, en ik sta ook niet zo graag in de belangstelling. Maar al bij al is het dan toch heel goed meegevallen vond ik. Aan de kust dacht ik wel nog na over je vraag: ‘Waar word je blij van?’ Ik kon niet zoveel antwoorden tijdens de workshop, maar eigenlijk word ik van veel dingen blij: mijn zoon gelukkig zien en horen lachen; de vogels horen fluiten; ik hou van mooie dingen; na drukte tijd hebben voor ontspanning; een goeie film; gezelligheid in het algemeen. Ik ben dus blij dat ik mocht deelnemen. Dank u wel Chungmei (en nu mag je je voorstellen dat ik een buiging maak); ik had een heel goed gevoel bij jou als coach. Je luisterde goed naar ons en stelde de correcte vragen, waardoor we de juiste inzichten verkregen. Het was zeker leerrijk om eens het verhaal van iemand anders te horen en te horen wat zij kunnen doen.’

‘Dank je wel voor de workshop emotiemanagement en je terugkoppeling. Zo herkenbaar wat er is besproken en zelf vond ik het erg fijn dat we in zo’n kleine groep waren. Ik mag dan op en top Nederlands zijn en dus misschien in een wat minder sociale cultuur zijn opgegroeid dan jij, maar ook bij mijn ouders werd hooggevoeligheid niet goed begrepen, ook zij waren bezig met overleven en hadden van het fenomeen HSP nog nooit gehoord. Wat ik je ook al aangaf dat ik al diverse dingen heb gedaan op het gebied van opruimen en dat voelt zo goed. Het geeft letterlijk en figuurlijk ruimte in mijn hoofd. Ruimte voor andere positieve dingen. Het stellen van grenzen blijft voor mij een aandachtspunt, en ben daar ook bewust mee bezig. Als fysiek anker ga ik dat knijpen in mijn hand gebruiken, naast de aura-vorming die ik tijdens een andere workshop heb geleerd. En vooral dingen doen en mensen opzoeken die me positieve energie geven is zo belangrijk en die keuzes maak ik meer en meer.’

‘Ik ben blij dat ik heb deelgenomen. Zoals ik al aangaf, ben ik momenteel bezig om mijn leefpatroon te veranderen, omdat ik ben ‘stukgelopen’ op mijn oude leefwijze van teveel moeten, verplichtingen inlossen, teveel doen, teveel verantwoording nemen, kortom teveel hooi op mijn vork nemen. Het is fijn om aangereikt te krijgen dat juist spelen en ontspannen een grotere rol nodig hebben in mijn dagelijkse leven. Eerst goed voor mijzelf zijn en zoeken naar manieren m vanuit mijn ‘zijn’ te leven dat zijn mijn wensen. Ik zit momenteel in een emotionele fase en ik herken mij wel in die veranderaar. Ook fijn om mijn kwaliteiten te zien, dan helpt ook weer om te zijner tijd mijn LinkedIn aan te passen. Dus ja, de sessie heeft mij weer een stukje verder geholpen, dank je wel daarvoor.’

‘Ik ben heel erg dankbaar dat ik deel mocht nemen aan de Skype workshop. Het was voor mij de tweede keer in een week tijd, voordien had ik eigenlijk geen of weinig ervaring met Skype. Ik vond het heel erg interessant zo een groep mensen te treffen die allemaal met dezelfde uitdagingen te maken hebben. Tot voor kort voelde ik mij gewoon een vreemde eend in de bijt.Wat mij wel opvalt  bij hooggevoelige mensen, is dat er verschillende trapjes van emotionele ontwikkeling zijn en dat het niet zo eenvoudig is om net die mensen te vinden die in dezelfde fase zitten.’

Ik vind het heel erg fijn om deze hartverwarmende reacties te lezen. En ik voel mij gezegend dat ik dit werk doe. Mijn dank gaat uit naar een ieder met wie ik deze maand via Skype video kennis heb gemaakt, heb gehuild en heb gelachen. Wil je een keer deelnemen aan een workshop of lezing over hooggevoeligheid? Hou de Orchid of Life Agenda in de gaten! 

Advertenties

Workshop: Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

communication

Wat we allemaal willen is een goed en gezond contact met onze kinderen. Het contact waar ik op doel is communicatie waar je vrolijk van wordt. Communicatie dat ervoor zorgt dat alle partijen aan hun trekken komen. Het gevolg hiervan is een huishouden waarbij alle zorgtaken en verplichtingen soepel en met een lach en een traan verlopen. Alle emoties zijn welkom, want ja, zeg nou zelf, relaties worden getekend door de emoties die erin worden gestopt. Vooral wanneer je te maken hebt met hoog sensitieve kinderen is het van belang om te weten en te begrijpen wat ze nodig hebben.

Door hun sensitiviteit krijgen ze veel informatie binnen en ieder kind verwerkt dit op zijn eigen manier. Als ouder en opvoeder is het een uitdaging én grote verantwoordelijkheid om een positief contact met onze kinderen op te bouwen. Wat kinderen nodig hebben is duidelijkheid. Tijdens deze workshop gaan we met zijn allen duidelijkheid creëren door een aantal opvoedthema’s onder de hoog sensitieve loep te leggen.

De volgende onderwerpen zullen aan bod komen:

– wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
– vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
– positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt, grenzen aangeven,
– blijven spelen met je kind.

Wil je meer lezen over hoog sensitieve kinderen? Zie de blogs hieronder…

Communicatie: eerlijk zijn duurt het langst
HSK: driftbuien, pijn en angst voor de dood
HSK: omgaan met levensveranderingen
HSK: hoe laat ik mijn kind zichzelf zijn?
HSK: omgaan met onbegrip van de omgeving
Ouderschap: altijd blijven spelen 

Lijkt het je wat om deze workshop bij te wonen? Klik hier voor de Orchid of Life agenda en het boeken van je plek. 

HSP: Koningsdag en de dag erna

20140427-064318 PM.jpg

Terugkijkend op Koningsdag hebben we een mega leuke dag gehad. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat (voor ons doen: 0.00 uur) ervoeren we het ultieme vakantiegevoel in Nederland. Met vakantiegevoel bedoelen we een dag waarbij we niet aan een bepaalde tijd waren gebonden en geen verplichtingen hadden. Het draaide slechts om quality time met elkaar en met vrienden.

Het vrije gevoel kwam tot uiting door ’s ochtends te whatsappen met mijn buren over wel of niet samen naar de vrije markt in het Belgisch park te gaan. Al rondneuzend op de vrijmarkt belden vrienden op dat ze waren gearriveerd. Dat vrije gevoel waarbij een ieder in hun eigen tempo hun dingen deden alvorens op pad te gaan, ervoer ik als zeer verfrissend. Geen vaste tijden, niet hoeven haasten. Het verschil ten opzichte van ons werk- en zorgritme was groot; dit verschil maakte hét verschil, het zalige vakantiegevoel.

Het Belgisch park was in voorgaande jaren op Koninginnedag een waanzinnig gezellige locatie voor gezinnen. En op Koningsdag was er niets veranderd. Het plein staat vol met allerlei attracties voor kinderen en het rook er naar vers gebakken pannenkoeken. Amé heeft naar hartelust op het luchtkussen gesprongen en gezien hoe zes pannenkoeken tegelijkertijd werden gebakken. Één ervan met stroop was voor haar. Een vrij groot deel van alle bewoners in de straten verbonden aan het plein doen mee met de vrijmarkt. Prachtige herenhuizen waren omgetoverd tot Grand Café’s en koffiecorners met allerlei vers gebakken zoetigheden.

Naast quality time met vrienden hebben we super leuke en handige koopjes gedaan. Heerlijk om met mensen op pad te zijn die superblij worden van  tweedehands spullen. Van tevoren had ik bedacht wat ik tegen wilde komen voor mezelf. Terwijl we ons huis aan het ontdoen zijn van spullen die we niet gebruiken, is het natuurlijk niet de bedoeling dat we deze ruimte direct weer aanvullen. Ik kwam thuis met drie items waar ik super blij mee ben; een zomer/feestjurk, sandalen en een top in mijn favoriete kleur turquoise. Hoewel ik niet had bedacht wat voor Amé handig zou zijn, kwam ik geweldige artikelen voor haar tegen; laarzen, sandalen, Hello Kitty top, gloednieuw en ongebruikt zwempak en wat speelgoed.

Rond vijf uur waren we thuis. Een verlate siësta was welkom geweest, maar we hadden nog een date in het vooruitzicht. Onze dochter ging uit logeren. Wij uit. Hapje Indonesisch eten. Lekker gedanst op Funky Jazz en om 23.10 uur kon je ons opvegen. Kapot. Tegen klokslag middernacht lag ik op bed en om 6 uur was ik klaarwakker. De vrijgekomen energie van het dansen stroomde door mijn lijf. Om 8 uur haalde ik Amé op, het leek alsof ze niet had geslagen, zo moe zag ze eruit. Hooggevoelig als we zijn, hadden we niet van deze zondag kunnen genieten zonder de broodnodige siësta die dit keer halverwege de ochtend al werd ingezet.

Naast alle koopjes waar Amé heel erg blij mee was, was het springkussen een groot feest, de draaimolen op de boulevard, het raketje dat haar werd aangeboden in de Keizerstraat en nog even spelen met het buurjongetje, terwijl ze al doodop was. Koningsdag. Het was een topdag.

HSP: Kerstdagen, alleen of samen?

orange glitter

De feestdagen maken dit jaar behoorlijk wat in mij los. Verhalen van vrienden over kerstdiners met collega’s en bijeenkomsten met familie en vrienden deden mijn wenkbrauwen fronsen. Vooral de incongruentie tussen de verhalen en hun non-verbale communicatie drijft mij tot het schrijven van deze blog. Het deed mij denken aan hoe ik was en hoe ik deze oude ‘ik’ dit jaar voor het eerst bewust de deur heb gewezen. Aankomende kerstdagen besteed ik met mezelf en Oud en Nieuw hoogstwaarschijnlijk met mijn gezin.

Op de eerste plaats heeft Kerstmis geen betekenis voor mij. Dat ik als Chinees-Nederlandse ben opgegroeid in het horeca wezen heeft natuurlijk bijgedragen aan mijn initiële beeld van Kerstmis. Kerstmis staat voor hard werken in een restaurant. Het restaurant werd ondergedompeld in warme en knusse kerstsferen inclusief kerstboom zonder cadeaus eronder. Rondom de feestdagen stonden we als brave dochters paraat. Zodra de rebellerende Chungmei een afspraak met vriendinnen maakte, moest deze onverhoopt worden afgezegd: werk gaat voor vertier en daar viel niks tegenin te brengen. Ja, dit beeld van Kerstmis heeft een grote invloed op hoe ik het nu het liefste wil beleven. Het enige verschil is dat er nu wel plaats is voor leuke dingen. Alleen betreft het leuke dingen die niet per se gelinkt zijn aan Kerstmis.

Als werknemer bij verschillende organisaties heb ik meegedaan met hun kerstrituelen: kerstfoto’s, kerstlunches, kerstuitjes, luxe kerstdiners en het ontvangen van kerstpakketten. Ik deed mee, ik volgde, ik paste me aan, maar ik zat er niet volledig op mijn plek. Na afloop was ik moe en blij dat het achter de rug was. Naast werkgerelateerde kerstvieringen heb je ook nog kerstvieringen met een eventuele partner. In de liefde ging ik veelal mee, dat was de makkelijke weg aangezien ik geen kersttradities had. Als vriendin heb ik ook kerstvieringen meegemaakt, zelfs geïnitieerd. Al met al heb ik die kerstmomenten; optutten, dineren en samenzijn wel als gezellig ervaren. Ik gedroeg me vanuit het bewustzijn dat ik in die periode leefde. Nu ik ervaar hoe het ook anders kan, ben ik blij dat ik dit punt heb mogen bereiken. Het voelt beter.

Vanuit de plek waar ik nu ben, kan ik zeggen dat ‘verplichtingen’ dingen zijn die iemand behoorlijk tegen kunnen werken. Het gevoel hebben dat je iets verplicht bent te doen, slokt broodnodige energie op. Zoals bij een zakelijke relatie van ons; hij is getrouwd met een Spaanse. Dit jaar zijn ze met het gezin weer in Spanje voor Kerstmis. Hij zag ertegenop, hij had er geen zin in. Het is elk jaar hetzelfde! Een vriendin van me gaat met haar gezin elke dag naar een andere stad om alle familie af te gaan. Hoe houdt ze dit vol? vraag ik me af. Hoeveel mensen zwichten voor ‘verplichtingen’?

Een conversatie tussen man en hoogzwangere vrouw met twee kinderen:
V: Heb je er zin in?
M: Mwoah…(kijkt met een bedenkelijk gezicht). En jij?
V: (valse grijns) Ik heb vooral zin om weer naar huis te gaan. Als we het binnen anderhalf uur kunnen afronden, kunnen we nog met de ‘overstap’ naar huis. (openbaar vervoer)
M: (legt een geruststellende hand op haar been)

Deze conversatie illustreert voor mij zo duidelijk hoe incongruent mensen kunnen zijn. Verschrikkelijk! Voor henzelf en voor anderen. Wat ik je mee zou willen geven, is om vooral bij jezelf te blijven. Je hebt een keuze. Spreek bijvoorbeeld op één van de twee kerstdagen wat af met familie of vrienden. Een ander denkt het misschien beter te weten, maar hoe jij je voelt telt voor twee. Als je niet naar jezelf luistert, blijft er niemand over om op te rekenen in ‘slechte tijden’.

Zoals ik eerder benoemde, ben ik dit jaar alleen. Thuis. Om te doen waar ik zin in heb. Het ging niet zonder slag of stoot. Ik heb lieve uitnodigingen afgeslagen. Vriendlief maakte kenbaar dat hij het wel leuk zou vinden als ik meega naar zijn familie. Nee, dank je wel. Ik blijf liever thuis. Mijn moeder moest haar mening over mijn keuze delen ‘met de feestdagen moet je als gezin bij elkaar zijn’. Ironisch! Een moeder die mij niet heeft opgevoed met kersttradities claimt dat het belangrijk is om bij elkaar te zijn met de feestdagen. Laat ik dat even van me afschudden. Het belangrijkste voor mij is dat ik in 2014 weer op mezelf kan rekenen, opgeladen en wel!

Afbeelding

HSP: accepteren en ruimte geven aan woede

japan-mountains-mount-fuji-cherry-blossoms-flowers-spring-season-HD-Wallpapers

Mijn verhaal over hoe hooggevoelige mensen omgaan met de emotie woede is gekomen tot het punt ‘in de kern van woede zit verdriet’. Met de voorgaande blog wilde ik eerst laten zien waar we naartoe werken. Wat is in weze het nut van het doorvoelen van de woede. Het voelen van woede is akelig en we neigen er massaal naar om het direct weg te stoppen en ons te focussen op positieve zaken. Wat we hierbij vergeten of niet weten is dat het onderhuids blijft woeden, totdat zich weer een situatie aandient waarbij de woede wordt getriggerd. Hoe fijn zou het zijn als de woede is verdwenen en het nooit meer door wie of wat dan ook getriggerd zal kunnen worden? Heel fijn! Dit zou betekenen dat we bevrijd zijn van deze destructieve emotie. Dit zou betekenen dat we in contact met onszelf en anderen als vanzelf onze grenzen kennen en weten te communiceren. We voelen ons geaard en steken met trots onze borst vooruit en blijven helder zien.

In deze blog zet ik uiteen hoe we onze woede kunnen accepteren en hieraan ruimte kunnen geven. Pas wanneer we de woede volledig doorvoelen en weten te interpreteren, zullen we in staat zijn om het verdriet dat in de kern van woede schuilt te voelen. Aan de oppervlakte kan het zijn dat woede zich wel laat zien. Woede in verschillende gradaties zoals irritatie en frustratie om een collega die zich wil begeven op jouw territorium, een manager die je belaadt met teveel werkzaamheden of de afwas die je partner voor de zoveelste keer laat staan.Een gedachte die slechts te gast is in je geest kun je makkelijk loslaten. Dit wordt een stuk moeilijker als je de identiteit van de gast aanneemt. Wie moet je dan vragen om te vertrekken?’ (Rebel Boeddha) Uit: HSP: maak je los van woede. De 1e Stap! 

Het erkennen van de daadwerkelijke woede achter de irritaties die een schaduw laten neerdalen over het dagelijkse leven is een grote uitdaging. Vaak blijven we hangen in het voelen van de irritaties. En nog erger; het vertonen van het gedrag dat wordt gevoed door de irritatie. Terugpesten, omdat je wordt gepest. Gaan klagen doordat je geduld op de proef wordt gesteld. Overgaan op het zeggen van gemene dingen, omdat je op je tenen bent getrapt. Laten we daarom eerst eens stil staan bij het feit dat de woede jou iets wil vertellen over jezelf. De ander doet het niet fout. De ander of de situatie geeft je de gelegenheid om bij jezelf na te gaan welke snaren er worden geraakt. Welke emoties worden getriggerd?

Als woede een van die emoties is, mag het er zijn. Vraag jezelf af wat je werkelijk boos maakt. Wat doet je pijn? Als je manager een kersverse collega de promotie geeft en jouw input en behaalde resultaten links laat liggen, kan je daar enorm gefrustreerd over zijn. Zelfs ziedend. Waarom heb ik die promotie niet gekregen? Waar heb ik zo hard voor gewerkt? Ik wil die promotie!! Waar ben je boos om? Wat zit daarachter? Dat je niet wordt gezien, niet wordt beloond en niet tijdig wordt geïnformeerd over de huidige situatie? Bespreek je gedachten en gevoelens met iemand die dicht bij je staat of zoek contact met een professionele hulpverlener. Onderneem actie om helderheid te krijgen in de situatie in plaats van het alleen te willen oplossen. Iedereen kan een steuntje in de rug gebruiken.

Hooggevoelige mensen zijn er ook behoorlijk goed in om de schuld bij zichzelf te zoeken. ‘Ooh, wat ben ik toch een vervelend mens, wat heb ik toch een kort lontje. Bovendien ben ik iemand die altijd uitgaat van een glas dat halfleeg is.’ Pessimistisch en een en al negativiteit. En hier stopt het. De geest blijft dralen en dralen en zit vast in negatief denken. Pijnig jezelf niet langer en vraag jezelf af wat je boos maakt. Jij bent niet de schuldige, evenmin de factoren die de boosheid hebben getriggerd. Het zijn kansen om alle emoties een plek te geven. Jouw boosheid heeft je wat te vertellen. Je mag boos zijn op iemand die straal voorbij gaat aan jouw gevoelens. Je mag ook boos zijn op jezelf, omdat je niet in staat bent aan te geven dát de ander jouw grenzen overschrijdt. Maar wees dan boos op jezelf wetende dat je er ook iets aan kan doen. Zeggen wat je werkelijk voelt waarbij je de angsten die dan op de kop steken door laat stuiteren, zodat je wel je zegje kunt doen. Ook je angsten mogen er zijn.

Binnen het boeddhisme verwijst het woord emotie altijd naar een geest die zich in een geagiteerde, verontruste, gekwelde, in de ban van onwetendheid verkerende en verwarde toestand bevindt. De eigenschappen van agitatie en verontrusting zorgen ervoor dat de emotionele geest een mentale toestand is die iedere helderheid ontbeert. Hierdoor is het meteen ook een toestand die ervoor zorgt dat wij zonder na te denken en vaak onverstandig handelen. Daarom worden emotionele gemoedsstemmingen vaak gezien als een toestand van de geest waarin ons gewaarzijn is verduisterd en dus als ondergeschikt aan ons vermogen om de ware aard van de geest te kunnen ervaren. (Rebel Boeddha) 

Destructieve emoties zoals woede zorgen ervoor dat de geest wordt gekweld. Kwel jezelf niet langer en begin te luisteren naar je gevoelens. Hoe klein of groot het gevoel ook is; het kan leiden naar nog iets groters, het kan leiden naar het antwoord op al je vragen. Het is zeker een kunst om de juiste vragen te stellen, maar de vragen komen vanzelf. Zodra je je begeeft op het pad van het onderzoeken van jouw emoties ontstaan er meer en meer vragen. Elke vraag zal zich op een hoger niveau van bewustwording bevinden waardoor de antwoorden steeds meer helderheid gaan verschaffen. We zijn niet zomaar boos. We worden boos, omdat iets ons heel veel verdriet doet.

Vooral de emoties die ons veel verdriet doen, bevinden zich vaak niet in de geest, maar in ons onderbewustzijn. Onze dromen kunnen ons veel vertellen, mits we ernaar luisteren en datgene wat we voelen gaan erkennen, erover gaan praten. De meest diepgewortelde emoties zoals eenzaamheid, niet goed genoeg zijn, er niet mogen zijn en zo woedend zijn dat je iemand kan vermoorden zijn vaak ongrijpbaar. Deze emoties kunnen zich in je dromen op symbolische wijze manifesteren. De interpretatie van de emoties is vaak simpeler dan de geest doet vermoeden. Mocht je in eerste instantie je dromen verwarrend vinden, schrijf ze dan op. Zodra je acties onderneemt om je emoties de ruimte te geven, wordt jij bewuster en zul je je dromen makkelijker kunnen interpreteren.

In het proces van het accepteren en de ruimte geven aan woede kun je zelf heel veel doen. Om het voorgaande op te sommen: vraag jezelf af wat je werkelijk boos maakt, zeg wat je werkelijk voelt waarbij je al je angsten en onzekerheden er laat zijn, pijnig jezelf niet langer, want je mag boos zijn. De truc is om erbij stil te staan. Dat is alles, maar voor veel mensen toch nog teveel gevraagd. Verplichtingen en verantwoordelijkheden schreeuwen om je aandacht. Denk hierbij eens aan de verantwoordelijkheid naar jezelf toe. Naarmate je meer aandacht besteed aan wat er werkelijk toe doet, wat werkelijk belangrijk voor je is, zal je al het andere veel makkelijker kunnen dragen. Dan hoef je het niet eens te dragen. Je leeft het. Je doet er iets mee. En je zult meer lachen. Een lach dat van binnenuit komt. Een lach die je ontspant en aangeeft dat je er bent.

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige? Bestel hier het eboek ‘Ben je boos? Dan mag dat!’. 

De Kunst van het Nietsdoen

Met het oog op het spiksplinternieuwe jaar wil ik wat aandacht vestigen op de kunst van het nietsdoen. Ik weet dat we met zijn allen vol frisse en uitbundige moed dit fantastische jaar ingaan, maar af en toe moeten we onszelf verwennen met tijd.

Jawel, tijd om je terug te trekken. Tijd om iets voor jezelf te doen. Tijd om met aandacht je welverdiende maaltijd in geuren en kleuren in je op te nemen. Tijd om een goed boek te lezen. En tijd om alles op een rijtje te zetten.

Hoe was het afgelopen jaar voor jou?
Neem nou eens het afgelopen jaar onder de loep. Wat waren de kenmerkende hoogte- en dieptepunten voor jou? Wat zou je weer zo doen en wat is absoluut niet voor herhaling vatbaar? En de hamvraag: Wat ga je dit jaar anders of beter doen? Mijn jaar zat in de 5e versnelling. Alle hoogte- en dieptepunten wisselden elkaar in rap tempo af en ik moet eerlijk toegeven dat er nu pas tijd is voor het echte rusten. Het echte rusten is iets wat ik nog meer wil inbrengen in dit jaar.

 

Een ongeplande dag
Op een willekeurige dag in januari word ik wakker en ga ik een ongeplande dag tegemoet. Ik neem de tijd voor mijn ontbijt, ga overdag nog voor een siësta en geniet van muziek en goed gezelschap. Het inspireert mij ook tot het schrijven van dit stuk, dus de vraag is: ben ik echt aan het uitrusten? Het antwoord is “ja”, als dit het enige is wat ik vandaag daadwerkelijk ga realiseren in termen van werk en verplichtingen. En het antwoord is “nee”, wanneer ik door zoveel ongeplande tijd en ruimte energie krijg voor 10 en hierdoor voor 10 uur achter elkaar aan de slag ga. Ik ga voor het eerste.

Ga op zoek naar balans
Het balanceren tussen verplichtingen, tijd voor anderen en tijd voor jezelf is een uitdaging. Ga deze uitdaging aan door alles wat je doet met aandacht te doen. Train jezelf om meer rust in je hoofd te krijgen waardoor je niet altijd uitgeput thuiskomt van het werk. Doe dit door bijvoorbeeld tijdens het autorijden alleen bezig te zijn met autorijden. Of wanneer je in de rij staat bij de bakker aan niets anders denkt. Je kunt ook een keer de Pers, de Spits of NRC Next een keer laten liggen wanneer je lekker aan het treinen bent.