Augustus is voor ons een ware feestmaand

IMG_9307

Augustus is voor ons een ware feestmaand! Arnold en ik zijn allebei jarig in deze maand en we hebben veel om te vieren en veel om dankbaar voor te zijn. Dit jaar…

🎈…ben ik mama van twee prachtige kinderen,
🎈…hebben lieve mensen om ons heen; offline en online 😉,
🎈…werk ik 13 jaar als coach, waarvan 5 jaar voor hooggevoelige personen,
🎈…bestaat deze pagina hooggevoeligheid en intuïtie 5 jaar,
🎈…is Arnold begonnen met het begeleiden van rebirthing sessies vanuit de coachingpraktijk die ik heb opgericht, Orchid of Life.

Dit alles wil ik met jou vieren!! Alhoewel ik vaak kinderlijke blijheid uitstraal mag ik trots meedelen dat ik meer en meer grijze haren heb die wat (coachings)gewicht in de schaal leggen. Vandaag (maandag 1 augustus) ben ik jarig en ben 38 jaar geworden. Mijn opa heeft me geleerd dat de jarige trakteert. Dus bij deze trakteer ik deze maand op workshops en lezingen over hooggevoeligheid via skype. Vier je met me mee?

Ik kijk in ieder geval uit naar deze uitwisselingsmomenten. Wellicht ontmoet ik je deze maand via Skype. Wens je een mooie maand toe.

Bekijk de data op de Orchid of Life Agenda en meld je aan! 

Advertenties

Dansen: een waanzinnig flow-gevoel

dansers

Meer dan tien jaar geleden gaf ik mijn laatste streetdance les. Mijn leven nam een andere wending aan. Ik focuste me op het afronden van mijn bachelor communicatie en daarna besloot ik mijn coachingpraktijk te starten. Om toch nog met dansen bezig te zijn, ging ik salsa dansen. Het ging vanzelf. Ik begon meer Spaanstalige muziek te luisteren en liet R&B en hiphop links liggen. Mijn tijd in Sevilla had hier zeker aan bijgedragen. Ik omringde mezelf met mensen uit Latijns-Amerika en Spanje. Ik wilde het land, de cultuur en vooral de mentaliteit dicht bij me houden.

Sinds afgelopen zaterdag heb ik weer gevoeld hoe het is om dansles te geven. Ik heb een ‘Latin Moves’ dans workshop gegeven voor Unicef. De groep bestond uit zo’n 15 deelnemers uit verschillende culturen. De voertaal was Engels. In de blog ‘Orchid of Life: nieuwe professionele ontwikkelingen’ vertelde ik hoe ik in contact kwam met Unicef.

En, ja hoor, daar ging ik weer; door alle signalen te volgen, heb ik wederom mogen ervaren hoe fantastisch het is om dansles te geven. Als ik stil sta bij het waanzinnige flow-gevoel, dan snap ik niet hoe het zo is gekomen dat ik 10! jaar lang geen les heb gegeven. Inmiddels geef ik vier maanden capoeira les aan kinderen. Na een paar maanden begon het al te kriebelen. De gedachte aan het geven van een dansles kwam in me op en bracht een brede glimlach op mijn gezicht: Ik wil weer een dansles geven. Ik werd helemaal vrolijk van binnen.

Deze gedachte maakte mij benieuwd naar de meest recente dansfilms. Zo kwam ik terecht bij Streetdance 2. De film sluit af met een geweldig optreden waarbij streetdance wordt gecombineerd met latin moves. Van binnen begon ik wederom op te leven: dans was terug in mijn leven. Kort hierna zag ik op facebook de oproep van een vriendin die recentelijk als vrijwilligster voor Unicef is gaan werken. Wow, dit moet zo zijn, dacht ik. Direct hierna maakte ik er werk van en kwam in contact met de organisator.

De emoties waar ik van begin tot eind doorheen ben gegaan, zijn te vergelijken met hoe ik theatersport workshops ben gaan geven. Lees ook: ‘Persoonlijk groeien door angsten te overwinnen’. Vanuit de sterke overtuiging dat ik nog steeds een leuke dansles neer kan zetten, reageerde ik op de oproep van Unicef. Ik voelde alleen maar dat het hartstikke leuk zou zijn. Tja, daarna lieten de zenuwen zich wel even zien. Het moment dat ze hiervoor hadden uitgekozen, was erg balen. Maar goed, ik had weinig tijd om daar lang bij stil te staan en pakte na een paar ellendige minuten de draad goed op. Ik hoorde de muziek niet!! Zelfs na een goed geoliede introductie van mezelf in het Engels, ging het verkeerd.

Eerlijk gezegd was deze angst de dag ervoor een paar keer door me heen geschoten. Wat als ik de muziek niet hoor? Nog niet eerder had ik salsa muziek gebruikt voor het geven van een dansles. Maar daar lag het niet aan. Het was een combinatie van opwinding, enthousiasme en dat ik daar stond als ‘danseres’. (Ja, zo stelde ze mij voor!) Was het echt mogelijk? Na 10 jaar? Het antwoord is een volmondig JA. Ik heb genoten, we hebben samen genoten van het losgaan, swingen en zweten.

Wat ik bijzonder blijf vinden, is dat het volgen van mijn intuïtie en het opvolgen van signalen mij altijd verder brengt op mijn pad. Mij nog meer laat voelen wie ik ben, wat ik kan en dat ik mag bijdragen aan het vermenigvuldigen van plezier. Slecht in drie stappen stond ik weer een dansles te geven; de gedachte ‘Ik wil weer een dansles geven’, de film en de oproep voor een danser op facebook. Whooooop!!

Met grote dank aan mijn innerlijke gids en alles en iedereen waarmee ik in contact sta. Laten we de liefde blijven voelen en vieren. Met zijn allen!

Dankbaarheid: Woorden van Liefde


Een goede vriend van ons kwam de dag voor zijn verjaardag langs en wij vroegen of hij op zijn verjaardag bij ons wilde komen lunchen. Ja, dat wilde hij wel. We hadden nog iets bijzonders in de diepvries liggen: ketanrijst met wat vlees in bananenbladeren. Mama had dit voor ons gemaakt. Het was genoeg voor ons vieren. Arnold had een fles rosé voor L. gehaald. Jemig, ik begin nu al te huilen. Op zijn verjaardag, tijdens de lunch, vroeg Arnold aan L. of hij zijn gebed wilde opzeggen. L. deed dat. En hoe! Hij raakte met zijn woorden elke vezel in mijn lichaam. Ik was zo verbouwereerd dat ik mijn emoties wegdrukte. Ik keek naar hem. Hij drukte zijn emoties weg. Ik spiegelde hem automatisch. Hij bedankte voor iedereen die betrokken is geweest bij het eten dat nu voor ons ligt. Dat hij 33 jaar mocht worden. Hij bedankte voor ons, de aanwezigheid van dierbare vrienden. Pfff…ik had het niet meer. Later bedacht ik me waardoor het kwam dat het mij zo raakte. De woorden die hij uitsprak waren zuiver. De relatie die hij heeft met God is puur. Het waren woorden van Liefde.

Coachee Jennifer: ik heb gevraagd en ik heb gekregen

tea

Ik wil je hartelijk bedanken voor het helpen verhelderen van de twee levenslijnen waarop ik leef. Daardoor kan ik mezelf meer en meer toelaten om mijn verlies (van het kind dat ik was, van het kind dat ik had willen zijn maar niet had kunnen zijn) te vieren (rouwen). Ik had dat eerder niet op die manier bekeken.

Iedere keer dat ik verdrietig, boos, wanhopig was dacht ik dat ik ondankbaar was. En dat strookt niet met hoe ik mezelf zag. Ik zag namelijk mezelf als iemand die dankbaar, gezegend en nieuwsgierig is en ik denk dat dat grotendeels mij heeft geholpen om te kunnen overleven. Maar nu dat ik het wat duidelijker voor mezelf heb, kan ik mezelf meer en meer de tijd, rust, ruimte, respect, mededogen om dat kleine kind dat ik was te omarmen en te vieren hoe pijnlijk het soms kan zijn. Ik ben jou enorm dankbaar ervoor!

God/het universum/het leven heeft mij naar jou gestuurd. Ik heb gevraagd en ik heb gekregen. Weer de miljoenste bevestiging voor mij dat ik alles wat ik nodig heb krijg, daardoor neemt mijn vertrouwen alleen maar toe. Ik las gisteren een stukje van je blog en des te meer de bevestiging waarom God JOU naar mij heeft gestuurd. Ik was nieuwsgierig hoe de combinaties van NLP, The Work van Byron Katie & The Journey van Brandon Bays kunnen werken. Ik ben namelijk ook geïnspireerd door Byron Katie, Brandon Bays, Marshall Rosenberg (Geweldloze Communicatie), Thomas Gordon en ook door “Helende verhalen voor kinderen” en andere NLP boeken die ik vorig jaar had zitten lezen, voordat ik bij de creche ging werken.

En voila, daar ben jij dan met je stevige (firm in het Engels bedoel ik, zo voel ik jou), authentieke zelf! Ik beschouw jou ook als één van mijn inspiratiebronnen. Door jou heb ik een “preview” kunnen zien hoe ik mezelf in de toekomst zie. Ik ben jou zo dankbaar dat woorden niet eens de lading kunnen dekken.  🙂

Jennifer gecoached door Chungmei van Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing