Bestudering van het toeval leert ons bescheidenheid

ballonnen

Onderstaande tekst ben ik tegen gekomen in mijn dagboek uit 2005. Ik weet niet meer uit welk boek dit komt.

Bestudering van het toeval leert ons bescheidenheid. Je leert vertrouwen op het onverhoopte – en je raakt ervan overtuigd dat je het beste weet te maken van verrassingen. Het geeft rust om het toeval te kennen. Als we ons inlaten met het ongewisse, beloont het ons veel vaker dan we denken. Wonderen bestaan.

Plannen kunnen een blinde vlek voor de werkelijkheid veroorzaken. Wie dergelijke dwaalwegen wil vermijden, moet zich aan de onwetendheid overgeven. Niet goed beseffen wat je te wachten staat kan een absolute sensatie teweegbrengen. Vaak veroorzaakt onzekerheid echter stress en om dat te vermijden baseren we ons op illusies van zekerheid. We wanen ons wetende dan we zijn. Terwijl we onze kennis van de wereld overschatten, onderschatten we tegelijkertijd ons talent om ons voordeel te doen met verrassingen bewust waarnemen, des te beter we risico’s in kunnen schatten en kansen kunnen herkennen.

Zo brengen toevalligheden ons ertoe om de luchtkastelen in ons hoofd te verlaten en in de werkelijkheid te gaan leven. Daarom is het niet alleen een avontuur om datgene wat niet voorzien kan worden meer ruimte in ons leven te geven -het verandert ons tegelijkertijd. De waarneming wordt scherper, we krijgen een ander tijdgevoel. Het toeval leert ons waakzaamheid. Hierin ligt onze grootste winst.

Een noot van moi:
Zinvol toeval heeft zin wanneer je afgaat op het pure en zuivere gevoel, oftewel intuïtie genoemd. Dus belangrijk is dat je eerst ervoor zorgt dat het gevoel zuiver is en niet wordt gestuurd door oppervlakkigheid, ijdelheid, vooroordelen en bovenal angst.

Advertenties

Burnout: laat je niet gek maken

Je partner burnout. Tot niks toe in staat. Niet meer logisch kunnen nadenken. Meegevoerd worden in een alles verwoestende tornado. Laat het gewoon gebeuren. En ‘Laat je niet gek maken’. Dit is vooral een boodschap aan mezelf. Gisteravond balanceerde ik op het randje van ‘gek worden’.

Arnold en Amé zijn nu in de woonkamer. Ze zijn al wakker vanaf half 7 ‘s ochtends. Ik heb vanaf dat moment nog half liggen slapen tot 8 uur. Wat voel ik me wazig. Het is verschrikkelijk! Gisterenavond heb ik alles in geuren en kleuren aan een goede vriendin verteld. Volledig in tranen en een hoofdpijn die als een raket via mijn schouder langs mijn nek naar mijn hoofd werd gelanceerd. Ik heb haar zelfs verteld over de gedachte dat het beter is om uit elkaar te gaan. Ik trok het niet meer. Dat was gisteren.

Vandaag voel ik me beter. Die gruwelijke emoties van gisteren zijn eruit. Gisteren was het een hel op aarde. Die blinde vlek van Arnold is verwoestend. Ten eerste voor zichzelf en zodra hij het met mij deelt, wordt het ook mijn probleem. Hij heeft namelijk mij nodig om daadwerkelijk in zijn valkuil te stappen. En daarvoor laat ik me niet gebruiken. Als het een paar weken later was voorgevallen, had ik niet zo emotioneel gereageerd. Dan kon ik meer zen reageren, maar zo kort na ons vorige gesprek over valkuilen. Nee!

Can you believe it? Het is ongelooflijk, maar zo waar. Het heeft écht plaatsgevonden!! Van ‘s ochtends tot ‘s avonds laat 23.00 uur was het hel. Arnold was om half 10 thuis van de capoeira les en toen was ik nog niet uitgepraat. Die blinde vlek. Die blinde vlek maakt hem blind voor alles. Voor werkelijk alles dat belangrijk is. Het verwoestende zit ‘m in het feit dat hij totaal voorbij ging aan onze gezondheid, aan dat ik al een aantal weken niet mee heb kunnen doen aan de capoeira lessen, aan zijn beste vriend die een Spring-event organiseert waarvan hij doodleuk zei dat ‘we zaterdag niks hebben staan’; het Spring-event is aanstaande zaterdag! Maar vooral aan zijn eigen gezondheid.

De week ervoor was hij niet eens in staat om de vrijdag lessen te geven!! En dan durft hij mij aan te bieden dat ik de hele zaterdag voor mezelf heb. Wanneer was de laatste keer dat ik een hele dag voor mezelf had? Ik kan het me niet herinneren. Als mama, part-time coach (deze rol heb ik voorlopig op hold gezet) en vrouw van een burnout partner blijft er weinig tijd over. Onze emotionele ontwikkeling draait op volle toeren. We zijn meer dan full-time bezig. ‘s Nachts gaat de emotionele ontwikkeling gewoon door, in onze dromen. In vooràl onze lucide en paranormale voorspellende dromen.

Gouden tip voor burnout relaties

Wat een bizarre ochtend. Ik was met het juiste been uit bed gestapt. Ik had zin om naar capoeira te gaan. Alles werd verpest door Arnold’s gebrek aan inzicht, communicatie en vooràl zijn blinde vlek. Het intense verlangen naar vrijheid. Vrijheid in mentaal en fysiek opzicht. Dat is waar hij al zo lang naar verlangd. Ik geef hem groot gelijk, maar ik laat het niet ten koste gaan van mijn eigen gezondheid.

Het leren kennen en blijven herkennen van je fysieke en mentale grenzen wanneer je herstellende bent van een burnout is een enorme uitdaging. Heel vaak ben ík Arnold’s definitieve GRENS. Vanochtend werd weer hetzelfde riedeltje afgespeeld. Als ik een boek over burnout zou gaan schrijven, zou het héél saai worden. Ik zou je namelijk meenemen door diepe dalen en hoge toppen. Alle valkuilen zou ik tot in detail omschrijven, zodat je er strontziek van wordt. Nee, doe mij maar geen burnout. Dat is zó vermoeiend!! Helaas hebben we het niet voor het kiezen. Een burnout is voor de mensen die hier aanleg voor hebben haast onvermijdelijk.

HIj begon over aankomend weekend. ‘Zaterdag hebben we nog niets staan en zondag zouden we naar de rommelmarkt gaan in de Weimarstraat. Maar daar hoef ik niet per se naar toe. We kunnen het beter rustig aan doen’ Dit had ik gepland in het kader van promotie van de capoeira kinderlessen. Ik vond het prima. Wat ik niet zo prima vond, was dat hij eventueel wél naar een roda zou willen gaan. Zijn drijfveer was positief, maar niet realistisch. Ik zeg je, valkuilen zijn uiterst bedriegelijk. Als herstellende van een burnout is het belangrijk om te doen wat je aan kan. Daar ging hij met dit voorstel regelrecht aan voorbij.

Afgelopen week had een goede vriend waargenomen voor de vrijdaglessen. Het was de eerste week van een drukker programma met meer capoeiralessen en afspraken buiten de deur. Hij trok het niet meer. Met dit in mijn achterhoofd kon ik niet blij worden van zijn voorstel om aanstaande zaterdag helemaal voor mezelf te hebben, zodat hij de zondag eventueel naar die roda kon. Realistisch gezien ben ik degene die zaterdag weer 100% mama mag zijn en hij niet eens de energie heeft om een rondje Haagse bos te doen.

Je hoort het al. Mevrouw van de burnout partner was geflipt. En terecht! Hij botste keihard tegen de Chinese muur op. Zijn grens. Moi. Het leek wel alsof het gesprek van vorige week helemaal niet had plaatsgevonden. Eenmaal uit zijn valkuil gestapt, lopend op heldere wegen van licht, bedankte hij me voor wat ik hem had terug gegeven: woede, frustratie, teleurstelling en verdriet. Ik heb hier geen zin meer in.

Gouden tip
Soms is het goed om je partner zelf het licht te laten ontdekken en soms is het noodzakelijk om hem of haar de waarheid te vertellen.

Meer informatie over burnout, zie hier www.burnin.nl

Burnout: pas op voor blinde vlekken!

Woensdagavond was ik kapot. Ik zat helemaal vol. Aangezien ik de laatste máánden zoveel gevoeliger ben geworden, kost het onderdrukken van emoties veel energie. Arnold was ook door en door moe. Op woensdagmiddag fietst hij altijd langs de Haagsche markt en neemt dan verse groenten en fruit mee. Ik wist dat hij regelrecht naar huis zou fietsen. Daarom was ik enorm blij dat ik nog de energie bij elkaar had kunnen rapen om wat in huis te halen.

Nadat we Amé naar bed hadden gebracht, vertelde Arnold aan me dat hij naar Char had liggen luisteren. Al die tijd was hij boven, terwijl ik, zwaar vermoeid van al het rouwen, beneden was met Amé. Ik voelde dat een bom in me zou kunnen ontploffen. Het klonk alsof hij heerlijk had liggen ontspannen. Ik was jaloers. Heel stom. Daarom onderdrukte ik het. Arnold zat er doorheen, maar ik ook. Lekker stel zijn we! De bom moffelde ik weg en ging achter de mac zitten om ‘Fried Green Tomatoes’ af te kijken.

Nee, daar kwam niets van in. Arnold zei: ‘Je kan tegen me praten als je wilt. Met een film ga je sowieso de emoties onderdrukken en dan komen ze morgen weer omhoog.’ Wat heb ik toch een lieve en begripvolle vent. Oké, zei ik, ik wil een oplossing. Ik wil een oplossing voor deze lamlendige situatie. Het kan niet. Iemand moet in staat zijn om voor Amé te zorgen. Kunnen we iemand vragen? Ik heb rust nodig. Hetzelfde gold voor hem. Iedereen aan wie we dachten was of zwanger, werken of bezet om een of andere reden. Dan niet. We moeten het met elkaar doen. Zoals we altijd hebben gedaan. Wat gaat er mis?

Allereerst benadrukte Arnold dat we het goed doen. Dat ik het goed doe. ‘Wanneer Amé krijst, omdat ze zelf even niet meer weet wat ze wil, blijf je rustig. Dat doe je hartstikke goed Chung.’ Ik voelde de tranen opkomen en onderdrukte ze door te zeggen dat ik altijd zo tegen Amé doe. Ik blijf inderdaad rustig, ik praat tegen haar, neem haar mee naar buiten of speel even met haar als ze erom vraagt. Ik wil dat zij zo min mogelijk last ondervindt van het feit dat we moe zijn. Maar ondertussen voel ik me belabberd. Ondertussen wil ik liever huilen, schrijven, eten en slapen. That’s it.

De digitale agenda. Dat was een puntje waar we duidelijkere afspraken over konden maken. Afspraak is nu dat we alleen onze afspraken buiten de deur in de agenda zetten. Geen taken, to-do-dingetjes. Dat maakt het onoverzichtelijk. En we moeten met elkaar blijven bespreken wie wanneer wat doet. Hoewel ik mijn werk los had gelaten, stond de agenda vol met allerlei capoeira gerelateerde activiteiten. Het voelde niet goed. Hoe kan hij, met de hoofdpijn, die hij continue ervaart zoveel dingen op zijn hals halen? Alweer die valkuil? Ja, hoor! Zowaar is hij wederom in dezelfde valkuil gevallen.

We delen een blinde vlek. Willen werken op halve kracht. Willen werken wanneer we ergens anders het hardste nodig zijn. Ik in ons gezin en hij om zichzelf op te lappen. Nu ik, na vier keer in deze valkuil te zijn gestapt, definitief voor onbepaalde tijd gas terug had genomen, viel hij erin. Die verdomde valkuil. De geschiedenis herhaalde zich. Toen Amé 6 weken jong was, kreeg ik een borstontsteking. Terwijl Arnold zijn stageverslag aan het optikken was, liep ik rond met koorts en een opgezette borst die ik niet weg kon masseren. Hij zag niet wat er nodig was. Hij noemde een enkele keer ‘als je naar het ziekenhuis wilt, moet je het zeggen hoor’. Weet ik veel. Ik had het nog nooit meegemaakt. Midden in de nacht, na dagen met koorts rond te hebben gelopen, trok ik het niet meer. We gingen naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Nu ben ik aan het rouwen. Hij weet dat ik rust nodig heb en tóch plande hij al die activiteiten in.

Ik weet het. Hij doet het voor ons. Maar hij handelde uit angst. Hij zag het zelf in. Het was pure herkenning. Die verdomde valkuil. Uit angst, omdat we moeten bikkelen, de zomermaanden komen eraan. Vorig jaar hadden we in juli en augustus niet gewerkt. Dit was een bewuste keuze. Financieel gezien was het mogelijk.

Nu is de situatie anders. Alleen wanneer je uit angst handelt, zie je niet meer dat er heel veel goede dingen op ons afkomen. Zoals Roy Martina zegt: ‘Je kunt verschillende dingen doen: eerst jezelf confronteren met je angsten dat alles erger wordt. Dan oefenen in vertrouwen en als je echt geen uitweg meer vindt, dan is het tijd om naar boven te kijken, want daar schijnt de zon. Haal die energie binnen en dan zul je zien dat het anders gaan lopen. Als je in een vertrouwensveld stapt, zul je datgene aantrekken waardoor je vooruit komt.’ Exact op deze manier is de laatste maand werk op ons afgekomen.

Dus het is weer tijd om het los te laten. Om die verdomde angst los te laten. Loslaten is magisch. Zodra je écht loslaat, staat datgene wat je wilt direct voor de deur!

Meer informatie over burnout, klik hier www.burnin.nl