HSP: gevangen in een energetisch pact

freedom

Op zondag 9 maart was ik in Utrecht voor een workshop emotiemanagement voor Hooggevoeligen. Er waren in totaal acht deelnemers en ze kwamen uit Apeldoorn, Utrecht, Den Haag, Emst, Arnhem, Grootebroek en Ridderkerk. Aangezien het inmiddels de negende editie was, had ik zin om het anders aan te pakken. Ik had twee bestaande workshop onderdelen vervangen door twee nieuwe onderdelen. De oefeningen maakten een lach en een traan los en vele inzichten en praktische tips.

Zoals ik eerder in een blog heb aangegeven, komen er telkens weer mensen bij elkaar die eenzelfde vraag hebben of juist aanwezig zijn om elkaar aan te vullen. Dit keer werd tijdens de introductieronde duidelijk dat één van de centrale vragen als volgt luidde: ‘Hoe kan ik als hooggevoelige mijn ruimte innemen en communiceren wat ik nodig heb?’

Een dame heeft sinds kort weer een liefdesrelatie, nadat ze jaren alleen voor haar kinderen heeft gezorgd. Ze heeft drie tiener kinderen en een hond. Ze werkt veel. Op haar werk krijgt ze van een collega echtscheidingsperikelen te horen. Na een dag bezig zijn met werkinhoudelijke zaken en emotionele zaken van een collega is veel voor haar. Tussen haar werk en thuiskomen in een druk gezin heeft ze een half uur de tijd om in de bus bij te komen. Ze gunt haar kinderen en vriend alle aandacht. Hierdoor is ze ‘s avonds om 21.00 uur kapot. De vraag hierbij is wat je jezelf gunt? Zij verliet de workshop in ieder geval met één praktische tip; neem tien minuten de tijd om thuis te komen door bijvoorbeeld te gaan douchen.

Wat tijdens deze workshop ook voorbij kwam, is het fenomeen dat je gevangen kunt zitten in een energetisch pact met een familielid. Een energetisch pact dat door beide personen in stand wordt gehouden en dat door met name de hooggevoelige ervaren wordt als zeer vermoeiend. De hooggevoelige zit dan in de positie van het geven van energie en aandacht, totdat er geen energie meer over is. Hoe kun je op een relaxte manier in één ruimte zijn met iemand met wie je in een dergelijk energetisch pact zit? Door te stoppen met wat je altijd hebt gedaan. En dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het begin is er door te beseffen dat je het zelf in stand houdt. De confrontatie met dit energetische pact maakt bewust en als je er vervolgens echt werk van maakt, zal het een positief effect hebben op de desbetreffende relatie.

Deze workshops blijven mij boeien en inspireren. Wil je er ook een keer bij zijn? Bekijk de Orchid of Life Agenda en meld je aan.  

Advertenties

Liefde: vragen om aandacht

vertrouwen

Afgelopen zaterdag 23 november gaf ik mijn eerste workshop hooggevoeligen in de liefde. Het vond wederom plaats in de Kargadoor in Utrecht. Hieronder lees je een verslag toegespitst op ‘communiceren in de liefde’.

Communiceren met een positieve intentie
Communiceren vanuit liefde geeft je terug dat je alles wat je nodig hebt al hebt. Alles zit in jou en jij bent liefde. Als je liefde bent, jezelf vertrouwt, komt liefde terug. En de liefde komt terug wanneer de persoon blijft en zich laat zien in al zijn facetten: als alle emoties jouw kant op komen. Als twee mensen besluiten om alle emoties te omarmen en hiermee om te gaan dan zul je samen groeien. Vraag naar wat eronder ligt: ‘Wat heeft je boos, verdrietig en teleurgesteld doen voelen?’, ‘Wat raakt het in jou?’ en ‘Hoe gaan we verder?’

Het fundament van positieve communicatie is dat je weet waarvoor je het doet. In de eerste plaats doe je het voor jezelf. In een situatie waarbij je bijvoorbeeld aan je dochters vertelt dat je te moe bent om iets actiefs met hen te gaan doen, is het belangrijk dat jij jezelf die rust gunt. Vanuit het gunnen aan jezelf kan je op een positieve manier verwoorden dat je die rust nodig hebt en lekker op de bank wil hangen. Wanneer je vanuit liefde voor jezelf aangeeft wat je nodig hebt, zul je merken dat het een win-win situatie voor beide (en eventueel meerdere) partijen zal zijn.

Hou het bij jezelf
De vorm waarin je communiceert is essentieel voor hoe een boodschap overkomt. De grootste valkuil hierbij is, is dat je een boodschap zodanig communiceert dat de ander zich aangevallen voelt. Het credo is dan ook ‘hou het bij jezelf’. Wat voel jij? Wat gaat er door jou heen? Het gesprek kun je vervolgens het beste aangaan door vanuit de ik-persoon te communiceren. ‘Ik heb dit nodig. Ik merk dat het….en ik wil liever…hoe kunnen we dit realiseren? Wat vind jij ervan? Hoe sta jij erin?’

Vragen om aandacht
Als je behoefte hebt aan aandacht in welke vorm dan ook; woorden, een knuffel, een andere actie (koken, de afwas, kinderen ophalen), geef dat aan. Vertel wat je nodig hebt. In het kader van het voorbeeld waarbij je een foto-collage voor je geliefde hebt gemaakt, introduceer het. Vertel over je beweegredenen en wat het met jou deed, terwijl je het aan het maken was. Wacht de reactie af en als je meer wilt horen, vraag er dan naar. Bv. ‘Wat maakt de foto in je los?’ Of nog specifieker: ‘Terwijl ik het aan het maken was voelde ik me ‘……’ en vervolgens ‘voel jij dat ook zo of anders?’ Zo voorkom je een mogelijke teleurstelling en gevoel van verdriet wanneer iemand niet aan jouw verwachtingen voldoet. Verwacht niets, maar vraag erom!

Als verlamming optreedt
Het is heel naar wanneer er zich een situatie voordoet waardoor je verlamt. Vaak reageert het lichaam; je verstart, je keel wordt dichtgeknepen, je hart gaat razen en je krijgt het warm of het andere uiterste, je verandert in een koele kikker. Deel in een dergelijke situatie op zijn minst met je gesprekspersoon dat je het even niet meer weet. Vertel wat er op dat moment door je heen gaat. En vertel erbij dat het niet goed voelt en dat je even de weg kwijt bent.

Naast het thema ‘communiceren in de liefde’ was het enorm inspirerend en boeiend om dieper in de persoonlijke liefdesthema’s te duiken zoals ouder-kind relatie, liefde geven aan jezelf en de balans tussen vrouwelijke en mannelijke energieën. Dit is een workshop waar ruimte is voor waar je werkelijk tegenaan loopt in de liefde. In de nieuwsbrief van december zal ik bekend maken wanneer deze workshop opnieuw plaats zal vinden.

Heb je behoefte aan een 1-op-1 coachingsessie over de liefde? Je bent welkom, boek een introductiesessie! 

Meld je hier aan voor de Orchid of Life nieuwsbrief! 

HSP: voelen wat de ander niet zegt. 6 Valkuilen!

Tipu tree

In communicatie met een ander draait het altijd om timing. Wanneer kan je wat wel of niet zeggen. Wanneer wordt er misschien zelfs van je verwacht dat je je uitspreekt. Vaak hebben we het gevoel alsof we op een heel dun koord aan het dansen zijn. Elk moment kan je misstappen en vallen, heel hard vallen. De ander begrijpt je totaal niet! Als je geluk hebt, hangt er een vangnet om je op te vangen. Dit geluk heb je wanneer degene met wie je spreekt zelfbewust is en jouw woorden kan ontvangen. Hoe een ander jouw woorden ontvangt, is afhankelijk van de kwaliteit van de communicatie. Onder deze kwaliteit versta ik een houding en een intentie waarbij je de ander in zijn waarde laat.

In gesprekken die op persoonlijk en professioneel niveau plaatsvinden heb je altijd te maken met het specifieke kader waarin de gesprekspartners zich bevinden. Als het bijvoorbeeld gaat om een zoon van 21 jaar die zijn vleugels wilt uitslaan door samen met zijn vrienden op vakantie te gaan, is het voor de moeder een kwestie van loslaten. Hoewel de moeder al zenuwachtig wordt bij het idee dat hij in twaalf dagen vier landen gaat bezoeken waar het eventueel onveilig kan zijn. De moeder voelt aan dat de zoon ook onzeker en bang is, maar het uitspreken van de onuitgesproken gevoelens van haar zoon heeft altijd tot hevige discussies geleid. De ervaring leert. Het is beter om gedachten voortkomend uit bezorgdheid en angst voor zich te houden.

In een andere situatie, op professioneel niveau, kan er van je verwacht worden dat je je uitspreekt. Dit kan communicatie betreffen op het niveau van collega’s, tussen een werknemer en zijn manager of tijdens vergaderingen. Als je bijvoorbeeld aan je collega merkt dat hij ergens over twijfelt, maar het niet uitspreekt, kan je door middel van het stellen van open vragen het pijnpunt boven tafel krijgen. De oplossing zou binnen handbereik kunnen liggen. Door iemand op zijn gemak te stellen en het bespreekbaar te maken, bevorder je het contact tussen collega’s. Bovendien kan het direct een positief effect hebben op de beoogde resultaten van de organisatie.

Kiezen voor het wel of niet teruggeven van wat we tijdens een gesprek voelen bij de ander is sterk afhankelijk van de context waarin wij ons begeven. Het zelfbewustzijn van de personen en de kwaliteit van de communicatie die zij toepassen zijn daarnaast bepalend voor de uitkomst. Alvorens in te gaan op de tips die ik aan je wil meegeven, omschrijf ik in deze blog de valkuilen waar we met open ogen in vallen. Weten welke valkuilen dit zijn en hier bewust van zijn wanneer de gespreksmomenten zich voordoen is een hele kunst. Laten we beginnen bij het begin: stilstaan bij de valkuilen.

Anderen voelen niet wat jij voelt
Wat zou het makkelijk zijn om in deze hooggevoelige wereld te leven wanneer anderen voelen wat jij voelt. ‘Je hebt toch wel door dat je weer teveel hooi op je vork neemt! Ik voelde het aankomen. Ik dacht dat jij het ook wel wist, want de vorige keer was je er nog zo lang ziek van geweest. Je moest je afmelden bij het werk. Nu zit ik weer met de gebakken peren.’ Nee, in de meeste gevallen is het niet duidelijk. Het is handig om te beseffen dat de ander niet voelt wat jij voelt. Je vermijd hiermee mogelijke discussies die alleen maar energie vreten en nergens naar toe leiden.

Open kaart willen spelen
Een sterke drijfveer hebben om open kaart te spelen tijdens gesprekken is positief. Helaas vindt het omgekeerde plaats wanneer de ander er niet klaar voor is om open kaart te spelen. De ander waardeert het niet en je krijgt de wind van voren. Open kaart spelen heeft alleen zin wanneer de weg ervoor is geplaveid in de vorm van open communicatie waarbij de communicatie is gebaseerd op authentieke interesse. En wanneer de ander bereid is om erover te praten.

Uitschakelen van het gevoel
Overweldigd raken door alle emoties van de ander kan leiden tot het willen ‘uitschakelen van het gevoel’. Over het algemeen gaan mensen dan van alles doen om zichzelf af te leiden van datgene wat ze voelen: uitgaan, films kijken, lezen, op vakantie gaan etc. Ik zie dit als het afhakken van je arm. Een onderdeel van je lijf wat het geheel compleet maakt. Hiermee doe je alleen maar jezelf pijn. Op den duur laten de gevoelens zich weer zien en dan begin je van voren af aan. De emoties willen erkend worden. Gevoeld worden. Gezien worden.

Blijven piekeren over oneerlijkheid
De hele dag blijven piekeren over wat er niet is gezegd door de ander. Het piekeren heeft brandstof nodig. In een dergelijke situatie kan de brandstof zijn dat je stuit op de oneerlijkheid van de mens. Vinden dat de ander oneerlijk is geweest, maakt je boos en vervolgens sla je aan het piekeren. Je piektert en piekert en blijft in rondjes draaien. Jij wordt er gek van. Jij wordt er moe van. De emoties die we bij de ander voelen en niet worden gezegd, zijn vaak heel intens voor de ander. De emoties raken aan woede, verdriet en angst. Mensen benoemen alleen datgene waar ze klaar voor zijn. Als je dit beseft, hoef je niet de hele dag erover te piekeren en boos te zijn. Jij bent verantwoordelijk voor wat jij voelt en de ander voor wat hij voelt.

Bevestiging zoeken in alle hoeken
Een beweegreden om voor de ander te benoemen wat je voelt bij hem, kan zijn dat je bevestiging wilt. Je wilt terugkrijgen dat het waar is. Afhankelijk van of de persoon zich bevindt op eenzelfde bewustzijnsniveau als jij kan het benoemen ervan uitdraaien op een positieve ontwikkeling van het gesprek. Het wordt pas een enorme valkuil wanneer je het tegen iemand zegt die er niet klaar voor is. En het wordt nog erger wanneer de ander het ontkent en in de verdediging schiet. Dit soort situaties zuigen je helemaal leeg. Dus vraag jezelf altijd af of de persoon er klaar voor is. Dat voel je ook als je je eigen gedachten en gevoelens even opzij zet.

Blijven communiceren als je moe bent
Als je blijft communiceren wanneer je moe bent, weet je zeker dat je je begeeft in de energie van de ander. Dit kan alleen maar van kwaad tot erger worden en jij mag jezelf na afloop bij elkaar rapen. Tijdens zo’n gesprek is het heel lastig om je eigen gedachten en gevoelens te scheiden van de gedachten en gevoelens van de ander. Denk maar eens terug aan een situatie waarbij je bleef praten, terwijl je eigenlijk allang had willen stoppen. Als je als hooggevoelige de ander heel sterk voelt, kan het zijn dat je jezelf minder de ruimte geeft. Als je vermoeid bent, is de kans op miscommunicatie hoger. Geef aan dat je liever een andere keer verder wilt praten.

HSP: voelen wat de ander niet zegt

blossom

Op 22 juni postte ik de update ‘Waar ik last van heb, ik voel alles wat mensen niet zeggen en dat is zoooo lastig. Hoe gaan jullie hier mee om?’ op de facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie. De opmerking was ingebracht door een persoon die de pagina volgt. Deze update werd massaal geliked en het riep ontzettend veel reacties op. Pasgeleden las ik iets over hoe iemand in samenwerking met een paar collega schrijvers en een community het voor elkaar kreeg om een eboek samen te stellen. Hierdoor kreeg ik het idee om iets soortgelijks te doen, maar dan in de vorm van een blog.

Het thema ‘voelen wat een ander niet zegt’ riep diverse emotionele reacties op. Het eerste wat het in de meeste van ons, hooggevoeligen, opriep, was het frustrerende en vervelende ervan. Zoveel voelen, maar niet horen dat de ander er uiting aan geeft. Het voelen van de ander, van wat er niet wordt gezegd, maakt op zijn beurt gevoelens bij jezelf los. Vooral het oergevoel om een dierbare te willen beschermen voor zijn eigen acties is vaak een drijfveer om het onuitgesprokene wel te benoemen. We weten dat het negatieve consequenties zal hebben; gebaseerd op eigen ervaring en op de waarneming dat de ander in het verleden herhaaldelijk in dezelfde valkuilen was gestort. Tja, wat doe je dan?

De wil om te helpen heeft in dit scenario de overhand en we zeggen er wat van. We doen een poging om uit te leggen, om te waarschuwen, maar de meest voorkomende reactie is weerstand. De ander schrikt ervan en het in het ergste geval ontkent hij het en doet er niks mee.  Dan heb je de poppen aan het dansen. Het teruggeven van wat je voelde bij de ander heeft niet het gewenste doel bereikt; iemand bewust maken van wat er werkelijk speelt. ‘Je ziet iets aan iemand, bijvoorbeeld iets leuks of moois in iemands blik, soms ook minder leuke dingen, en die personen reageren daarnaar door niks te zeggen, en gaan je negeren. Dat vind ik bijzonder lastig, omdat ik weet wat ik gezien heb. Soms zeg ‘t, soms ook niet. Ligt aan de persoon die ik voor me heb.’

Een andere drijfveer om terug te geven wat we voelden, is dat we eerlijkheid hoog in het vaandel hebben staan. Het eerlijkste vinden we dat de ander gewoon moet zeggen wat hij voelt. Waarom de informatie achterhouden als je het voelt en het waarschijnlijk kan bijdragen aan het gesprek. We voelen ons gekwetst, omdat we vinden dat de ander niet eerlijk is geweest. Ik zie dit als een oordeel ten nadele van je eigen gemoedstoestand. ‘Mensen hebben namelijk vaak een reden dat ze hun ware gevoel niet kunnen uiten. Hoofdreden is vaak angst. Wanneer je meer voelt en/of weet, betekent dit niet gelijk dat je bepaalde dingen voor mensen mag invullen en uitspreken. Ik heb geleerd dat je andermans levensweg niet mag glad asfalteren. Ook al voelt het soms aan als oneerlijk en pijnlijk, toch is het beter om los te laten en niet de boel in te gaan vullen voor de ander. Het beste wat je kunt doen, is observeren en loslaten. Wanneer de ander er klaar voor is, om jouw advies te horen, komt deze wel op eigen houtje bij jou terug.’

De ervaring leert dat het beter is om de ander zijn eigen pad te laten vervolgen. De ander heeft een reden dat hij zijn gevoel niet uitspreekt. Gebaseerd op mijn ervaring als coach en partner weet ik dat er heel wat mensen zijn die hun ware gevoelens niet uitspreken, simpelweg omdat ze er niet klaar voor zijn of niet weten hoe ze dit kunnen doen. Laat de ander in zijn waarde en daarmee ook jezelf, want jij als hooggevoelige hebt een prachtige kwaliteit. Een kwaliteit die je om kan zetten in een kracht door alles wat je voelt niet al te hevig binnen te laten komen, voor onbepaalde tijd te parkeren of juist er wel wat mee te doen door bijvoorbeeld open vragen te stellen. Hierdoor hoef je nooit meer aan jezelf te twijfelen of onzeker te voelen, omdat datgene wat je voorvoelde bij de ander uit is gekomen.

Afbeelding

HSP: accepteren en ruimte geven aan woede

japan-mountains-mount-fuji-cherry-blossoms-flowers-spring-season-HD-Wallpapers

Mijn verhaal over hoe hooggevoelige mensen omgaan met de emotie woede is gekomen tot het punt ‘in de kern van woede zit verdriet’. Met de voorgaande blog wilde ik eerst laten zien waar we naartoe werken. Wat is in weze het nut van het doorvoelen van de woede. Het voelen van woede is akelig en we neigen er massaal naar om het direct weg te stoppen en ons te focussen op positieve zaken. Wat we hierbij vergeten of niet weten is dat het onderhuids blijft woeden, totdat zich weer een situatie aandient waarbij de woede wordt getriggerd. Hoe fijn zou het zijn als de woede is verdwenen en het nooit meer door wie of wat dan ook getriggerd zal kunnen worden? Heel fijn! Dit zou betekenen dat we bevrijd zijn van deze destructieve emotie. Dit zou betekenen dat we in contact met onszelf en anderen als vanzelf onze grenzen kennen en weten te communiceren. We voelen ons geaard en steken met trots onze borst vooruit en blijven helder zien.

In deze blog zet ik uiteen hoe we onze woede kunnen accepteren en hieraan ruimte kunnen geven. Pas wanneer we de woede volledig doorvoelen en weten te interpreteren, zullen we in staat zijn om het verdriet dat in de kern van woede schuilt te voelen. Aan de oppervlakte kan het zijn dat woede zich wel laat zien. Woede in verschillende gradaties zoals irritatie en frustratie om een collega die zich wil begeven op jouw territorium, een manager die je belaadt met teveel werkzaamheden of de afwas die je partner voor de zoveelste keer laat staan.Een gedachte die slechts te gast is in je geest kun je makkelijk loslaten. Dit wordt een stuk moeilijker als je de identiteit van de gast aanneemt. Wie moet je dan vragen om te vertrekken?’ (Rebel Boeddha) Uit: HSP: maak je los van woede. De 1e Stap! 

Het erkennen van de daadwerkelijke woede achter de irritaties die een schaduw laten neerdalen over het dagelijkse leven is een grote uitdaging. Vaak blijven we hangen in het voelen van de irritaties. En nog erger; het vertonen van het gedrag dat wordt gevoed door de irritatie. Terugpesten, omdat je wordt gepest. Gaan klagen doordat je geduld op de proef wordt gesteld. Overgaan op het zeggen van gemene dingen, omdat je op je tenen bent getrapt. Laten we daarom eerst eens stil staan bij het feit dat de woede jou iets wil vertellen over jezelf. De ander doet het niet fout. De ander of de situatie geeft je de gelegenheid om bij jezelf na te gaan welke snaren er worden geraakt. Welke emoties worden getriggerd?

Als woede een van die emoties is, mag het er zijn. Vraag jezelf af wat je werkelijk boos maakt. Wat doet je pijn? Als je manager een kersverse collega de promotie geeft en jouw input en behaalde resultaten links laat liggen, kan je daar enorm gefrustreerd over zijn. Zelfs ziedend. Waarom heb ik die promotie niet gekregen? Waar heb ik zo hard voor gewerkt? Ik wil die promotie!! Waar ben je boos om? Wat zit daarachter? Dat je niet wordt gezien, niet wordt beloond en niet tijdig wordt geïnformeerd over de huidige situatie? Bespreek je gedachten en gevoelens met iemand die dicht bij je staat of zoek contact met een professionele hulpverlener. Onderneem actie om helderheid te krijgen in de situatie in plaats van het alleen te willen oplossen. Iedereen kan een steuntje in de rug gebruiken.

Hooggevoelige mensen zijn er ook behoorlijk goed in om de schuld bij zichzelf te zoeken. ‘Ooh, wat ben ik toch een vervelend mens, wat heb ik toch een kort lontje. Bovendien ben ik iemand die altijd uitgaat van een glas dat halfleeg is.’ Pessimistisch en een en al negativiteit. En hier stopt het. De geest blijft dralen en dralen en zit vast in negatief denken. Pijnig jezelf niet langer en vraag jezelf af wat je boos maakt. Jij bent niet de schuldige, evenmin de factoren die de boosheid hebben getriggerd. Het zijn kansen om alle emoties een plek te geven. Jouw boosheid heeft je wat te vertellen. Je mag boos zijn op iemand die straal voorbij gaat aan jouw gevoelens. Je mag ook boos zijn op jezelf, omdat je niet in staat bent aan te geven dát de ander jouw grenzen overschrijdt. Maar wees dan boos op jezelf wetende dat je er ook iets aan kan doen. Zeggen wat je werkelijk voelt waarbij je de angsten die dan op de kop steken door laat stuiteren, zodat je wel je zegje kunt doen. Ook je angsten mogen er zijn.

Binnen het boeddhisme verwijst het woord emotie altijd naar een geest die zich in een geagiteerde, verontruste, gekwelde, in de ban van onwetendheid verkerende en verwarde toestand bevindt. De eigenschappen van agitatie en verontrusting zorgen ervoor dat de emotionele geest een mentale toestand is die iedere helderheid ontbeert. Hierdoor is het meteen ook een toestand die ervoor zorgt dat wij zonder na te denken en vaak onverstandig handelen. Daarom worden emotionele gemoedsstemmingen vaak gezien als een toestand van de geest waarin ons gewaarzijn is verduisterd en dus als ondergeschikt aan ons vermogen om de ware aard van de geest te kunnen ervaren. (Rebel Boeddha) 

Destructieve emoties zoals woede zorgen ervoor dat de geest wordt gekweld. Kwel jezelf niet langer en begin te luisteren naar je gevoelens. Hoe klein of groot het gevoel ook is; het kan leiden naar nog iets groters, het kan leiden naar het antwoord op al je vragen. Het is zeker een kunst om de juiste vragen te stellen, maar de vragen komen vanzelf. Zodra je je begeeft op het pad van het onderzoeken van jouw emoties ontstaan er meer en meer vragen. Elke vraag zal zich op een hoger niveau van bewustwording bevinden waardoor de antwoorden steeds meer helderheid gaan verschaffen. We zijn niet zomaar boos. We worden boos, omdat iets ons heel veel verdriet doet.

Vooral de emoties die ons veel verdriet doen, bevinden zich vaak niet in de geest, maar in ons onderbewustzijn. Onze dromen kunnen ons veel vertellen, mits we ernaar luisteren en datgene wat we voelen gaan erkennen, erover gaan praten. De meest diepgewortelde emoties zoals eenzaamheid, niet goed genoeg zijn, er niet mogen zijn en zo woedend zijn dat je iemand kan vermoorden zijn vaak ongrijpbaar. Deze emoties kunnen zich in je dromen op symbolische wijze manifesteren. De interpretatie van de emoties is vaak simpeler dan de geest doet vermoeden. Mocht je in eerste instantie je dromen verwarrend vinden, schrijf ze dan op. Zodra je acties onderneemt om je emoties de ruimte te geven, wordt jij bewuster en zul je je dromen makkelijker kunnen interpreteren.

In het proces van het accepteren en de ruimte geven aan woede kun je zelf heel veel doen. Om het voorgaande op te sommen: vraag jezelf af wat je werkelijk boos maakt, zeg wat je werkelijk voelt waarbij je al je angsten en onzekerheden er laat zijn, pijnig jezelf niet langer, want je mag boos zijn. De truc is om erbij stil te staan. Dat is alles, maar voor veel mensen toch nog teveel gevraagd. Verplichtingen en verantwoordelijkheden schreeuwen om je aandacht. Denk hierbij eens aan de verantwoordelijkheid naar jezelf toe. Naarmate je meer aandacht besteed aan wat er werkelijk toe doet, wat werkelijk belangrijk voor je is, zal je al het andere veel makkelijker kunnen dragen. Dan hoef je het niet eens te dragen. Je leeft het. Je doet er iets mee. En je zult meer lachen. Een lach dat van binnenuit komt. Een lach die je ontspant en aangeeft dat je er bent.

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige? Bestel hier het eboek ‘Ben je boos? Dan mag dat!’. 

Woede: wat een klootzak is mijn vader

Als coach ben ik een grote voorstander van het voelen en duiden van emoties. Emoties: dat is uiteindelijk waar het om draait. Voel je je goed, dan ziet de wereld er rooskleurig uit. Voel je je slecht, dan kan het minste geringste je van je stuk brengen. Tijdens het coachen begeleid ik mensen door de emoties die hen belemmeren in het dagelijks leven. Hoewel veel ter sprake komt tijdens de sessies krijgen coachees ook huiswerk mee. Hierdoor blijven ze bezig met het verwerken van emoties die tijdens de sessies naar boven waren gekomen. Met instemming van de coachee kun je hieronder een stuk lezen aangaande het uiten van woede.

‘Ik ben het kwijt. Ik doe niets meer. Er komt niets meer uit mijn handen. Ik heb nergens zin in. Het leven is verschrikkelijk. Ik haat alles, ben woedend op alles. Dat ik me zo klote voel. Me zo verlamd voel. Dat ik alles waar ik bang voor ben uitstel. Dat ik nog misschien wel 30 jaar moet leven op deze manier. Nutteloos zijn.

Woedend over dat er geen aandacht voor elkaar is. Dat er een mammografie gemaakt is waarop niets te zien valt maar dat er niet verder bedacht wordt wat het kan zijn. Geen communicatie, alleen onverschilligheid. ‘Bel maar als je nog vragen hebt’. Terwijl mijn tiet uit mijn bh gegroeid is en er een enorm verschil is in grootte.

Wat een klote zooi is deze wereld. Wat een klootzak is mijn vader. Ik haat onverschilligheid. Kiezen voor een kind, iets creëren, en er niet voor zorgen, niet meer naar omkijken als er een bepaalde grens bereikt is. Een kind heb je toch voor het leven? Of gaat het altijd zo: ‘je bent nu 15, ik ben druk met andere dingen, zoek het zelf maar uit?’.

Je had vroeger enkel oog voor jezelf pa en dat is nooit veranderd. Je hebt mijn leven vergald met je ‘goede opvoeding’. Je hebt me klein gehouden, onzeker gemaakt, nooit gesteund in wie ik was en in mijn ambities. Want ‘ik kon toch niks’. Ik zou je willen schoppen en slaan, je in elkaar willen trappen.’

Herken je deze woede? Voel je welkom om een comment achter te laten.

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige? Bestel hier het eboek ‘Ben je boos? Dan mag dat!’. 

Misschien vertoonde ik vluchtgedrag

tea

Ben niet zo heel goed in het maken van huiswerk, nooit geweest. Maar deze opdracht bleek bijzonder moeilijk. Ik zou de oefening die ik samen met haar had gedaan tijdens de vierde sessie thuis nog een aantal keer overdoen. Er zat geruime tijd voor de laatste sessie. Toch lukte het me niet.

Misschien was ik bang, misschien vertoonde ik vluchtgedrag en misschien was het iets anders. Maar ik was nu bij mijn laatste sessie beland en ik wilde de oefening nog eens doen. Ik was vorige keer verbaasd hoeveel emotie er in mij verborgen zat. Voordat we verder gaan zijn er een aantal vragen die de coach mij wil stellen. Al snel worden de vragen moeilijker en opeens besef ik me dat we al begonnen zijn. Ik haal weer gevoelens omhoog die ik heb voor mijn overleden zus. Ik voel me boos en verdrietig om het verlies van mijn zus.

Het praten gaat iets makkelijker dan de vorige keer. Ik dacht jaren lang dat ik het verlies verwerkt had, maar er blijkt nog steeds pijn te zitten. Door te praten komt de pijn omhoog. De coach laat mij werken. Ik ga op zoek naar wat er in mij gebeurd. Dit vind ik moeilijk omdat ik niet altijd weet waar ik naar op zoek ben. Door meer te praten werd de pijn uiteindelijk wel minder.

Tegen het einde van de oefening herinner ik me hoe ik hier terecht was gekomen. We waren de eerste sessie begonnen met het zoeken naar werk, maar ik heb uiteindelijk veel meer uit het traject gehaald. Ik merk dat ik na jaren weer reflecteer op mijn gedrag. Hierdoor signaleer ik sneller ongewenst gedrag bij me zelf en kan ik er wat aandoen. Ook begrijp ik dat het hoofdstuk van mijn overleden zus niet is afgesloten en dat ik hier meer aandacht aan wil geven.

Ben je benieuwd naar wat een coaching sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie!